Hosea 11

Ang Teksto

Nagsimula ang Diyos sa alaala: minahal niya ang Israel noong bata pa ito at tinawag ang kaniyang anak mula sa Egipto, tinuruang lumakad, iniangat sa mga bisig, ginaanan ang pamatok, at yumuko upang pakainin. Pero habang tumitindi ang pagtawag, lalong lumalayo ang tinatawagan, hanggang maging tiyak na ang hatol: espada sa mga lungsod, pamumuno ng Asiria. Saka sumabog ang isang bulalas na parang hindi na mula sa hukom kundi mula sa magulang: "Paano ba kita isusuko, Efraim?" At doon huminto ang parusa, hindi dahil nagbago ang Israel kundi dahil ang Diyos ay Diyos at hindi tao.

Ang Puso ng Teksto

Ang linyang "yumuko ako upang pakainin sila" ay hindi palamuti. Ito ang teolohiya ng buong kabanata: ang Banal ay yumuyuko. At ang kabaligtaran nito ay nasa talata 3, "hindi nila alam na iniingatan ko sila." Hindi kasalanan ng pagsuway lamang ang inilalarawan dito kundi kasalanan ng hindi pagkilala, ang pamumuhay sa loob ng biyaya nang hindi ito napapansin. Ang mabigat na bahagi: hindi binabawi ng Diyos ang bunga ng kanilang pinili. "Sisirain sila nito dahil sa kanilang sariling mga plano." May tunay na bigat ang ating mga desisyon. At gayunman, hindi ang galit ang huling salita, kundi ang habag na hindi nagmula sa pagbabago natin kundi sa pagkakaiba ng Diyos sa atin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kinuha ni Mateo ang talata 1, "tinawag ko ang aking anak mula sa Egipto," at inilapat kay Jesus na bumalik mula sa Egipto matapos tumakas kay Herodes. Hindi iyon panlilinlang sa teksto. Ang punto ni Mateo: may isang Anak na tunay na tumugon nang ang unang anak ay tumalikod. Ang Israel na tinawag ay lumayo; ang Anak na tinawag ay sumunod hanggang krus. Kaya nga hindi tayo binabasa ng Hosea 11 bilang tagapanood. Ang bulalas na "Paano ba kita isusuko?" ay natupad sa isang lugar kung saan tunay na may isusuko ang Diyos, at hindi tayo ang isinuko. Doon nagtagpo ang hustisya at habag na dito ay tila naglalaban pa.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo kung ilang taon ka nang nakatayo sa mga bisig na hindi mo napapansin. Ang trabahong mayroon ka, ang katawang gumagana pa, ang asawang nagtitiis sa mga ugali mo, ang mga taong nagturo sa iyong lumakad: ilan doon ang naging karapatan mo na lang sa isip mo? Ang kasalanan ng talata 3 ay hindi maingay; nabubuhay ito sa reklamo tuwing Lunes ng umaga at sa pagkainip sa magulang na tumanda na. At may pangalawang salamin: "Determinado ang aking mga tao na tumalikod." Determinado. May mga desisyon tayong hindi na dinadaanan sa isip, sadyang pinipili na lang uli, ang gastos na alam nating hindi kaya, ang mensaheng hindi dapat sinasagot, ang inggit na inaalagaan. Hindi kalituhan iyon. Direksiyon iyon.

Ang Mga Unang Nakarinig

Mga taga-hilagang kaharian ang unang nakarinig nito, mga taong ang ekonomiya ay umaangat at ang pulitika ay nangangapa sa pagitan ng Egipto at Asiria. Alam nila ang pamatok sa panga ng baka; alam nila kung ano ang ibig sabihin ng magaan na tali sa leeg ng hayop. Alam din nila ang Adma at Zeboim, mga lungsod na nawasak kasama ng Sodoma, at ang pagbanggit sa mga iyon ay nagpatindig ng balahibo nila. Ang pinakamatapang na naririnig nila ay ito: sa isang mundo kung saan ang mga diyos ay dapat suhulan ng insenso at inaasahang manghiganti kapag nasaktan, sinabi ng Diyos na hindi siya darating sa matinding galit, at ang dahilan ay hindi ang kanilang kabutihan kundi ang kaniyang kabanalan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Diyos, at ipinapakita niya ang isang bagay na madalas nating itago: kalooban na nagpupunit sa sarili. "Nagbago ang saloobin ng aking puso; naghahalo ang lahat ng aking habag." Hindi ito kahinaan o pag-aalinlangan. Ito ang pag-ibig na tumitingin sa nararapat at pumipili ng ibang landas nang hindi tinatalikuran ang katotohanan. Pansinin ang dahilang ibinigay: "Sapagkat ako ay Diyos at hindi isang tao." Karaniwan nating iniisip na ang pagiging Diyos ay nangangahulugan ng mas mabilis na paghatol. Baliktad pala. Ang pagkakaiba niya sa atin ay ang kakayahang huwag gantihan. Ang tao ay pumuputol ng relasyon kapag napagod na; ang Diyos ay umaatungal na parang leon at tinatawag pabalik ang mga anak niya sa kanilang bahay.

Konteksto

Ikawalong siglo bago si Cristo, ang mga huling dekada ng Efraim bago bumagsak ang Samaria noong 722. Naglalaro ang mga hari sa alyansa, may mga kudeta, may relihiyong hindi naman tinalikuran kundi hinaluan lang ng Baal, dahil ang Baal ang inaakala nilang nagbibigay ng ulan at ani. Ang "pagbalik sa Egipto" sa talata 5 ay hindi literal na paglalakbay kundi pagbalik sa pagkaalipin, at si Asiria ang magiging bagong Egipto. Si Hosea ang propetang pinag-asawa ng babaeng hindi tapat, kaya ang wika ng nasaktang pag-ibig ay hindi teorya sa kaniya. Ang bagong imahe dito ay hindi na asawa kundi anak, at doon lalong nagiging masakit: kayang hiwalayan ang asawa, pero anak?

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay mo ikaw ay kasalukuyang "determinado" sa isang direksiyong alam mong palayo, at ano ang unang konkretong hakbang pabalik ngayong linggo?

Sino ang tao sa buhay mo na matagal mo nang gustong sukuan, at ano ang mangyayari kung tratuhin mo siya ayon sa talata 9 at hindi ayon sa nararapat?