Job 13

Ang Teksto

Kinakausap ni Job ang tatlong kaibigan niya na, sa halip na umaliw, ay ginawang tagapagtanggol ang Diyos gamit ang mga sagot na hindi tumatapat sa sitwasyon. Sinabihan sila ni Job na tumahimik na lang, at ibinaling ang kaniyang pananalita mismo sa Diyos, hinihiling na makipagharap sa hukuman, kahit alam niyang mapanganib ito. Pinipilit niyang malaman: ano ba talaga ang kasalanan ko?

Ang Puso ng Teksto

May isang bagay dito na kagulat-gulat: mas gusto ni Job na kausapin ang Diyos na tila kaaway niya kaysa pakinggan ang mga kaibigang nagsasalita ng "tama" tungkol sa Diyos. "Mas gugustuhin ko na lang na makipag-usap sa Makapangyarihan," sabi niya sa talata 3. Ito ang teolohiyang binubuksan ng Job 13: ang tunay na pananampalataya ay hindi ang kakayahang magbigay ng malinis na sagot tungkol sa Diyos, kundi ang katapangang lumapit sa kaniya kahit sa sakit. Ang mga kaibigan ay "manggagamot na walang silbi" (t. 4) sapagkat pinoprotektahan nila ang Diyos gamit ang kasinungalingan. Ayaw ng Diyos ng ganoong depensa.

Ang Pangunahing Hibla

May tuwid na linya mula sa Job 13 hanggang sa Getsemani. Si Job ay humaharap sa Diyos na parang naghahanda para sa isang paglilitis; iginagalang niya ang Diyos sa pamamagitan ng katapatan, hindi ng pagpapaganda ng sitwasyon. Sa parehong paraan, si Jesus sa hardin ay hindi nagtatago ng kaniyang takot sa Ama; hinihiling niya na alisin ang saro. Ang kaibhan: ang saro ay hindi inalis. At nadama ni Jesus ang lubos na paglayo na kinatatakutan ni Job ("bakit mo itinatago ang iyong mukha sa akin," t. 24). Ang sumusunod kay Kristo ay may kalayaan na dumaan sa parehong daanan; ang katotohanan sa harap ng Diyos ay mas malapit sa pananampalataya kaysa sa magandang salita.

Ang Salamin

Baka ikaw ay tulad ng mga kaibigan ni Job kaysa kay Job mismo. Kapag may kausap kang nagdurusa, may tukso na sabihing "may plano ang Diyos diyan" o "baka may kasalanan ka na hindi mo pa napagsisisihan." Nagsasalita ka nang mapanlinlang para sa Diyos (t. 7), kahit na sa mabuting hangarin. Iniisip mong tinutulungan mo ang Diyos, pero ang totoo, tinatakpan mo ang katotohanan.

O baka nasa lugar ka mismo ni Job. Nararamdaman mo na ang Diyos ay parang kaaway. May sakit sa katawan na ayaw umalis, isang trabahong nawala, isang anak na lumayo, at ang mga panalangin mo ay hindi tinutugon. Pinipilit mong maging masaya sa harap ng mga tao sa simbahan, tinatanggap na "tama" ang lahat ng mangyayari. Sinasabi sa iyo ng Job 13: hindi mo kailangang magsinungaling. Maaari kang magalit at manatiling matapat. Ang katapatan ay hindi kalapastanganan; ang matalinong pagpapanggap ang mas mapanganib.

Ang Tanong

Talata 15 ay nakabibiglang basahin: "kung papatayin niya ako, mawawalan ako ng pag-asa; gayon pa man, ipagtatanggol ko ang aking mga pamamaraan sa harapan mo." Paano nangyayaring humaharap si Job sa Diyos na iniisip niyang maaaring pumatay sa kaniya, at gayon pa man ay itinuturing pa rin siyang tanging tunay na tagapakinig? Ito ang kaibahan sa kaniyang mga kaibigan: hindi na si Job umaasa sa sarili niyang pang-unawa sa Diyos, ngunit hindi rin siya tumatalikod. Nananatili siya sa harap ng mukha ng Diyos kahit ang mukhang iyon ay tila nakatago (t. 24). Walang malinis na kaluwagan dito. Minsan ang pananampalataya ay isang pananatili lang, walang katiyakan, walang paliwanag.

Ang Konteksto ng Unang Nakinig

Ang unang mambabasa ng Job ay lumaki sa kulturang kung saan ang pagdurusa ay palatandaan ng galit ng Diyos. Kung mayaman ka, pinagpala ka; kung nagdurusa ka, may nagawa ka. Ito ang teolohiya ng tatlong kaibigan, at ito ang karaniwang teolohiya ng sinaunang Malapit na Silangan. Kaya't ang salita ni Job sa talata 4 ay parang bomba: kayo ay "manggagamot na walang silbi." Sinasabi niyang mali ang buong sistemang panrelihiyon ng kaniyang panahon. Para sa unang mambabasa, hindi ito tanong ng damdamin lang, ito ay pagbaligtad ng mundo. Ang isang taong nagdurusa ay maaaring tama, at ang mga taong may malinis na teolohiya ay maaaring mali sa harap ng Diyos.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa Awit 88, tapos ang awit sa kadiliman, walang liwanag sa hulihan: "ang aking mga kaibigan ay kadiliman." Kinikilala ng Bibliya na may mga panalangin na hindi natatapos sa pag-awit ng papuri. Sa kabilang dako, tinutugon ng Diyos si Job sa Job 38 hindi sa pamamagitan ng pagsagot sa kaniyang tanong tungkol sa kasalanan, kundi sa pamamagitan ng pagpapakita ng kaniyang sarili. At sa dulo (Job 42:7), sinasabi ng Diyos sa mga kaibigan: "hindi kayo nagsalita tungkol sa akin ng tama, tulad ng ginawa ng aking lingkod na si Job." Katakot-takot na pahayag. Ang taong nagsalita nang matapat sa kaniyang galit ay mas pinuri kaysa sa mga nagbigay ng tama-tamang mga sagot.

Pagninilay

Kailan ka huling nagsalita nang lubos na tapat sa Diyos, hindi lang sa mga salitang sa palagay mo ay dapat sabihin sa kaniya?

Sino sa buhay mo ngayon ang nangangailangan na tumahimik ka na lang bilang "manggagamot," at makinig ka lang sa kaniyang sakit nang hindi nagsasalita para sa Diyos?