Job 5

Ang Teksto

Ipinagpapatuloy ni Elifaz ang kaniyang unang talumpati. Hinahamon niya si Job: sumigaw ka, sino ang sasagot? Pagkatapos ay pinipinta niya ang larawan ng hangal na tila matatag na ang ugat, ngunit ang mga anak ay naipit sa tarangkahan ng lungsod at ang ani ay sinimot ng mga nagugutom. Ang payo ni Elifaz ay simple: lumapit sa Diyos, tanggapin ang kaniyang pagtutuwid, dahil siya ang sumusugat at siya rin ang gumagamot. At kung gagawin ito ni Job, susunod ang isang listahan ng mga pangako: kaligtasan sa taggutom, sa espada, sa dila ng tao, at pag-uwi sa puntod sa katandaan gaya ng hinog nang palay. Ang huling salita niya: siniyasat namin ito, ganito talaga ito.

Ang Ubod

Ang trahedya ng kabanatang ito ay hindi mali ang halos lahat ng sinasabi ni Elifaz tungkol sa Diyos. Nagbibigay nga siya ng ulan. Itinataas nga niya ang mababa. Binibitag nga niya ang matatalino sa kanilang katusuhan. Kung aalisin mo ang mga talatang ito sa konteksto, makakabuo ka ng isang matibay na awit ng papuri. Ang problema ay ang paggamit: ginagawa ni Elifaz na formula ang katotohanan. Kung ang Diyos ay nagpapababa ng mapagmataas at nagtataas ng mababa, kung gayon ang nakababa ay dapat mapagmataas. Iyon ang lohikal na talon na pumapatay. Dito tayo tinuturuan ng Aklat ni Job na ang tamang teolohiya, na sinasabi sa maling oras sa nagdurusang kaibigan, ay maaaring maging armas.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Siya ay sumusugat at tumatapal, sumusugat siya at siya rin ang gumagamot." Tama si Elifaz, ngunit hindi niya alam kung gaano. Sa kaniyang isip, ang sugat ay laging parusa at ang gamot ay laging gantimpala sa pagsisisi. Ang buong Kasulatan ay lumalayo sa mekanismong ito hanggang sa dumating ang Isa na sinugatan nang walang kasalanan, at sa kaniyang mga latay ay dumating ang kagalingan ng marami. Ang inosenteng nagdurusa, na hindi kayang isipin ni Elifaz, ay hindi eksepsiyon sa panuntunan ng Diyos; siya ang naging sentro nito. Kaya nga si Job, sa kaniyang matigas na pagtanggi na aminin ang kasalanang hindi niya ginawa, ay tumatayo nang mas malapit sa Kalbaryo kaysa sa kaniyang mga kaibigang matalino.

Ang Salamin

Nakaupo ka na ba sa tabi ng isang taong nawalan ng anak, ng trabaho, ng kalusugan, at naramdaman mong may kumakati sa loob mo na magpaliwanag? Iyon si Elifaz. Ang pagpapaliwanag ay nagbibigay sa atin ng kontrol; ang hindi pag-alam ay nag-iiwan sa atin sa gitna ng malaking kadiliman kasama ng nagdurusa, at hindi natin ito gusto. Kaya sinasabi natin: baka may itinuturo ang Diyos. Baka may dahilan. Baka kulang ang pananampalataya. At kapag tayo naman ang nasa banig, ito ring bulong ang naghahanap ng kasalanan sa ating nakaraan na maipapalit sa hiwaga. Titigan mo ang talata 27: "siniyasat namin ang bagay na ito; ganito talaga ito." Ganiyan ang tunog ng tiyak na tiyak na tao na mali.

Ang Tanong

Bakit hinahayaan ng Diyos na maisama sa Kasulatan ang isang talumpating tila totoo ngunit sa huli ay tinuligsa niya mismo? Sa dulo ng aklat, sinasabi ng Panginoon na hindi tama ang sinabi ng tatlong kaibigan tungkol sa kaniya. Kung gayon, paano natin babasahin ang Job 5? Hindi ito basta listahan ng mga pangakong maaari nating angkinin. Ang aklat ay nag-iiwan sa atin ng isang hindi komportableng gawain: kailangan nating magbasa nang may pag-iisip, timbangin, hindi lahat ng nakasulat na maganda ay para sa atin sa lahat ng pagkakataon. Wala ritong madaling kalutasan. Sa halip, may aral: ang Kasulatan ay hindi bukal ng mga slogan kundi isang usapan kung saan nakikinig muna tayo bago mangaral.

Ang Konteksto

Ang talata 4 ay tumatama sa isang tunay na tanawin. Ang tarangkahan ng lungsod ay hindi lamang pintuan; ito ang hukuman, ang palengke, ang bulwagan ng balita. Doon nakaupo ang matatanda sa mga batong bangko sa lilim ng makapal na pader, doon dinadala ang mga alitan tungkol sa lupa, utang, at asawa. Ang maulila at maging mahirap ay nangangahulugan ng pagtayo sa tarangkahang iyon nang walang tagapagtanggol, walang kamag-anak na may bigat, walang pera para sa saksi. "Naipit sila sa mga tarangkahan ng lungsod" ay larawan ng ganap na pagkawala ng katarungan: nilamon ng sistema. Si Job, na dating kinatatakutang mayaman, ay ngayong nasa alabok, at ang mga kaibigan niya ay parang mga hukom na nakaupo pa rin sa bangko.

Ang Detalye

"Sapagkat may kasunduan ka sa mga bato sa iyong taniman." Isang kakaibang pangako, hangga't hindi mo pa nasubukang mag-araro sa lupain ng Palestina. Ang mga bato ang kaaway ng magsasaka: bawat taglamig ay may bagong bato na sumusulpot sa lupa, kailangang tipunin, itambak, gawing pader, at balang araw ay babalik. Kaya ang tinig ni Elifaz ay tumutunog na parang sinasabi: kahit ang lupa mismo ay titigil sa pakikipaglaban sa iyo. Malumanay ito, halos mapanukso. Ngunit dito rin natin nararamdaman ang lamig nito: ang lalaking nawalan ng sampung anak ay binibigyan ng pangakong pang-agrikultura. Kung minsan ang tamang salita sa maling sandali ay mas masakit pa kaysa sa katahimikan.

Pagninilay

Kailan ka huling nagbigay ng tamang teolohiya sa maling sandali, at ano ang nangyari sa taong nakinig?

Alin sa mga pangako sa Job 5 ang tunay na hawak mo, at alin ang gusto lamang mong hawakan upang hindi mo na kailangang tumingin sa hiwaga?