JUAN 1:12

Ang Teksto

Pagkatapos ng madilim na pangungusap ng talata 11, na dumating siya sa kaniyang sariling kababayan at hindi siya tinanggap, may biglang pagbaling: "Ngunit sa kasing-dami nang tumanggap sa kaniya, na naniwala sa kaniyang pangalan, sa kanila niya ipinagkaloob ang karapatang maging mga anak ng Diyos." Hindi lahat ay nagsara ng pinto. May ilan na nagbukas, at sa kanila ay may ibinigay: hindi isang gantimpala, kundi isang katayuan. Ang maging anak ng Diyos. At ang susunod na talata ay nagsasabi kung saan nanggaling ang kapanganakang iyon: hindi sa dugo, hindi sa kagustuhan ng laman, kundi sa Diyos.

Ang Puso Nito

Ang salitang isinalin ditong "karapatan" ay exousia sa Griyego, na ibig sabihin ay awtoridad, kapangyarihan, pahintulot na ibinibigay ng isang mas mataas. Hindi ito bagay na naipupunla sa loob natin. Ipinagkaloob. Kaya't nananatiling kakatwa ang talata: may ginagawa tayo, tumanggap, naniwala, at gayunman ang ibinibigay ay ganap na galing sa labas natin. Hindi tayo nagiging anak dahil sapat ang ating pananampalataya; ang pananampalataya ay ang bukas na kamay, hindi ang regalo. At pansinin kung gaano kaingat si Juan: hindi niya sinabing "ginawa niya silang anak," kundi binigyan sila ng karapatan. Parang may espasyo pang naiwan, isang pagtubo, isang pagiging. Ano ang hindi pa natutupad sa ating pagiging anak?

Ang Ugnayan

Ang pagiging anak ng Diyos ay hindi bagong ideya. Tinawag ng Diyos ang Israel na kaniyang panganay nang ilabas niya ito sa Ehipto, isang bansang ipinanganak sa pamamagitan ng pagliligtas, hindi ng lahi. Ngunit sa Juan 1, ang bilog ay parehong lumiliit at lumalawak: hindi na ang bansa bilang kabuuan, kundi "sa kasing-dami nang tumanggap." At ang Isa na nagkakaloob nito ay ang Salita na kasama ng Diyos sa simula pa lamang, ang tunay na Anak. Ang pagiging anak natin ay hindi katumbas ng kaniya; ito ay hiram mula sa kaniya, nakasalalay sa kaniya, parang liwanag ng buwan mula sa araw. Hindi tayo pumapasok sa pamilya sa pintuan ng ating kabutihan. Pumapasok tayo sa likod niya.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gustong kitain ito kaysa tanggapin. Mas madaling maging mabuting manggagawa kaysa maging anak, dahil ang manggagawa ay may sukatan, may bayad, may kontrol. Ang anak ay walang leverage; mayroon lamang kaugnayan. Kaya kapag nabigo ka sa trabaho, kapag pinagsarhan ka ng kapatid mo ng pinto, kapag tinignan mo ang bank statement at naramdaman mong kulang ka, agad mong tinatanong kung anak ka pa rin. At sinasabi ng talata: ang karapatan ay ipinagkaloob, hindi ipinagkaroon. Ang kapanganakang ito ay hindi galing sa dugo, sa lahi, sa pinagmulan mo, sa pangalan ng pamilya mo, sa ginawa mo noong Linggo. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang bagay na palagi mong ginagamit para patunayang karapat-dapat ka, at sa ibaba nito isulat ang talatang ito nang buo. Basahin itong malakas, isang beses.

Ang Tanong

Bakit ang ilan ay tumatanggap at ang iba ay hindi? Hindi ito sinasagot ni Juan. Sinasabi niya sa talata 13 na ang kapanganakang ito ay hindi mula sa kagustuhan ng tao kundi mula sa Diyos, na parang inaalis ang buong bagay sa ating mga kamay. Ngunit sa talata 12 ay may aktibong pandiwa: tumanggap, naniwala. Magkatabi ang dalawa at hindi sila pinagtatahi ni Juan. Sinubukan ng maraming henerasyon na ayusin ito, at karaniwang nasisira ang isa sa dalawang kalahati sa proseso. Siguro mas tapat ang manatili sa pagitan: sapat ang tanging kalayaan mo upang tumanggap, at sapat ang biyaya upang malaman mong hindi ito galing sa iyo. Hindi iyon malinaw. Pero kapag nanalangin ka, pareho mong ginagawa.

Ang Mambabasa

Sa mga unang bumasa nito, maraming Judio na nahiwalay na sa sinagoga, ang talata 11 ay hindi teolohiya kundi sariling kuwento. Hindi tinanggap ng kaniyang sariling kababayan: alam nila ang lasa niyon, ang hapag-kainan na tumahimik, ang pamilyang tumalikod. At narito ang sinasabi sa kanila: nawala sa inyo ang isang pamilya, ngunit ang nawala ay hindi ang tunay na batayan. Ang kapanganakan sa dugo, ang pagiging anak ni Abraham, ang linya ng angkan, lahat ay inalis sa talata 13. Para sa kulturang kung saan ang pagkatao ay nakatali sa lahi, ito ay parehong nakakasakit at nakapagpapalaya. May mga Griyego ring nakikinig na walang anumang karapatan sa Israel. Sa kanila: ipinagkaloob.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang kumikilos sa talata ay siya, ang Salita. Siya ang dumating, siya ang hindi tinanggap, at siya ang nagkaloob. Pansinin ang kahinahunan: hindi siya nagpilit. Dumating siya sa sarili niyang bayan at nang isara ang pinto, hindi niya ito sinira. Siya na lumikha ng lahat ng bagay, na kung wala siya ay wala kahit isang bagay ang nalikha, ay tumayo sa labas at naghintay na buksan. At sa mga nagbukas, hindi siya nagtanong ng kuwalipikasyon. Ibinigay niya ang pinakamalalim na bagay na maibibigay: hindi kaligtasan lamang, hindi kapatawaran lamang, kundi ang kaniyang sariling Ama. Mayroon bang higit pang maibibigay? Iyon ang tanging tanong na iniiwan ng talatang ito sa atin, at hindi ito mabilis na masasagot.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay kumikilos na parang manggagawa na naniningil, hindi anak na tinanggap?

Kung totoong ipinagkaloob at hindi kinita ang pagiging anak mo, ano ang isang takot na maaari mo nang bitawan bago matapos ang araw na ito?