Mga Taga-Roma 9:7

Ang Teksto

Isipin mo si Abraham sa bukana ng kaniyang tolda, maagang-maaga, may dalang tinapay at sisidlan ng tubig, at isang batang lalaki na kaniyang anak na pinauuwi niya sa disyerto. Si Ismael ay dugo niya. Walang makapagtatanggi niyon. Ngunit hindi siya ang linyang pinili ng Diyos. Iyan ang eksenang ipinapaalala ni Pablo sa isang maikling pangungusap: hindi lahat ng galing sa lahi ni Abraham ay tunay niyang mga anak sa paningin ng Diyos, sapagkat ang sabi ng Panginoon ay, "Sa pamamagitan ni Isaac tatawagin ang iyong mga kaapu-apuhan." Ang pagiging kaapu-apuhan, ayon kay Pablo, ay hindi usapin ng dugo o ng talaan ng angkan kundi ng tawag ng Diyos. Hindi ang pinanggalingan ang nagtatakda, kundi ang pangako.

Ang Puso Nito

Ang talatang ito ay hindi lamang paglilinaw ng kasaysayan; ito ay paghawan ng lupa sa ilalim ng isang buong pagkakakilanlan. Kung ang lahi ang sukatan, may masasandalan ang tao: ang pinagmulan, ang pamilya, ang mga ritwal na minana. Ngunit sinasabi ni Pablo na mula pa sa simula, mula pa kay Isaac na ipinanganak nang lampas na ang panahon ng kakayahan ni Sara, ang pagpili ay laging galing sa Diyos at hindi sa kakayahan ng tao. Kaya nga nang sabihin niya sa talata 6 na "hindi lahat ng nasa Israel ang tunay na kabilang sa Israel," hindi niya ipinapahayag na nabigo ang Diyos. Ipinapakita niyang ganito na ang paraan ng Diyos mula pa noon: ang pangako, hindi ang laman, ang bumubuo ng kaniyang bayan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Mula pa sa simula, ang bayan ng Diyos ay laging nagsisimula sa isang bagay na imposible. Isang matandang babaeng tigang ang sinapupunan, isang pangakong parang biro nang marinig, at isang batang ipinanganak hindi dahil sa lakas ng laman kundi dahil sa salita ng Diyos. Iyan ang hugis ng buong kasaysayan ng kaligtasan. At iyan din ang hugis ng Pasko: isang sinapupunang hindi dapat magbunga, isang Anak na ibinigay at hindi pinaghirapan. Hindi nagkataon na sinabi ni Pablo sa talata 5 na "sa kanilang mga ninuno nagmula si Cristo ayon sa laman." Ang linya ni Isaac ay hindi natapos kay Isaac; tumuloy ito hanggang sa isang Anak ng pangako na siyang tunay na binhi, at sa kaniya naging posible ang isang pamilyang binubuo ng tawag at hindi ng dugo.

Ang Salamin

May mga bagay tayong hawak na parang katibayan ng pagiging kabilang: binyag noong sanggol, pamilyang may takot sa Diyos, tatlumpung taon sa parehong simbahan, pangalan sa listahan ng mga naglilingkod. Hindi masama ang mga iyon. Mapanganib lang sila kapag naging kapalit na sila ng tawag. Kilala mo ang pakiramdam: tuwing nangangamba ka kung totoo ba ang pananampalataya mo, sa mga bagay na ito ka bumabalik, hindi sa Diyos. At kilala mo rin ang kabilang panig, ang kapatid na nawala sa pananampalataya, ang anak na hindi na sumasama sa simbahan, at ang tahimik na takot na baka nabigo ang Diyos sa pamilya mo. Sinasabi ng talatang ito: hindi ang talaan ng angkan ang nagliligtas, kundi ang Diyos na tumatawag. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang tatlong bagay na madalas mong banggitin kapag pinatutunayan mong Kristiyano ka, pagkatapos ay basahin nang malakas ang mga ito at sabihin: "Hindi ito ang nagpapabilang sa akin, kundi ang tawag ng Diyos."

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga Judiong mananampalataya sa Roma na nakikinig habang binabasa ang liham na ito nang malakas. Lumaki silang may tiyak na kaalaman: sila ang bayan ng pangako, kanila ang kasunduan, ang batas, ang pagsamba. At ngayon, mas marami nang Gentil kaysa Judio sa loob ng silid. Para sa kanila, ang talatang ito ay parang pagbunot ng pundasyon. Ngunit narinig din nila ang pagmamahal sa likod nito, ang "labis na kalungkutan at walang tigil na kirot" ni Pablo sa talata 2. Hindi ito argumento ng isang taong tinalikuran na ang kaniyang lahi. Ito ay sakit ng isang kapatid. Sa mga Gentil naman, isang hindi inaasahang pinto: kung tawag ang batayan, kung gayon maaari silang tawagin.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tunay na tauhan dito ay ang Diyos na tumatawag. Hindi siya tumutugon sa hinihingi ng dugo; siya ang nagpapasimula. Nakakatakot iyon, dahil ibig sabihin ay hindi natin siya makokontrol sa pamamagitan ng ritwal o ng pinagmulan. Ngunit tingnan din ang ibang panig. Ang Diyos na ito ay pumili ng isang sinapupunang patay na upang ipakita na ang buhay ay galing sa kaniya. Ang Diyos na ito, ayon sa talata 22, ay "nagtiyaga ng may labis na pagtitiis." Ang kaniyang kalayaan ay hindi kapritso kundi awa na hindi kayang utusan. At sa talata 25, ang tinatawag niyang bayan ay ang mga dating "hindi ko dating mga tao." Ang kalayaang ito ang mismong dahilan kung bakit may pag-asa ang mga taong walang maipagmamalaking lahi.

Ang Tanong

Paano si Ismael? Totoong anak siya, totoong minahal ni Abraham, at pinaalis pa rin. Hindi pinalalambot ni Pablo ang bagay na ito; sa halip ay dinadala niya ito sa mas matalim pa, sina Jacob at Esau, bago pa sila maisilang. Alam niyang tatanungin mo ang itinatanong mismo niya sa talata 14: "Mayroon bang kawalan ng katarungan sa Diyos?" Ang sagot niya ay hindi paliwanag kundi pagbanggit ng pangako kay Moises: "Kaaawaan ko ang sinumang kaaawan ko." Hindi iyon nagpapaliwanag ng lahat. Nananatili ang kirot. Ngunit pansinin: ang sinasabi ng Diyos tungkol sa kaniyang kalayaan ay palaging may kinalaman sa awa, hindi sa pagtanggi. Doon tayo natitigil, hindi sa ginhawang mura, kundi sa harap ng isang Diyos na hindi natin kayang pangasiwaan.

Pagninilay

Anong minanang bagay sa iyong pananampalataya ang gusto mong panghawakan bilang katibayan na kabilang ka, at ano ang mangyayari kung bitawan mo iyon ngayon?

Kanino sa iyong paligid ikaw ay may "labis na kalungkutan," at paano mo siya ipapanalangin sa halip na siya ay husgahan?