Mga Hukom 7:13

Ang Teksto

Gabi na, at dalawang lalaki sa gilid ng kampo ng Midian ang nag-uusap habang nagpapalit ang mga tagabantay. Hindi nila alam na may nakikinig sa dilim: si Gideon, nakadapa malapit sa puwesto ng bantay, kasama ang kaniyang lingkod na si Pura. Ikinuwento ng isa ang kaniyang panaginip: "mayroon akong isang panaginip at nakita ko ang isang bilog na piraso ng tinapay na sebada ang gumugulong papunta sa kampo ng Midianita." Hindi espada, hindi karwahe, hindi hukbo. Isang tinapay lang na gumugulong pababa ng burol. Pero nang tumama ito sa tolda, "bumagsak at natiwarik ito, kaya lumagapak ito." Isang pirasong tinapay ang bumuwag sa tolda ng isang hukbong singkapal ng ulap ng mga balang.

Ang Pinakapuso

Pansinin kung kanino ipinadala ng Diyos ang mensahe. Hindi kay Gideon. Sa kaaway. Sa isang Midianitang hindi sumasamba kay Yahweh, na nahihimbing sa sarili niyang tolda, panatag sa dami ng kaniyang kakampi. Doon nagsalita ang Diyos, at ang panaginip ay umabot kay Gideon nang paikot, sa pamamagitan ng bibig ng taong papatayin niya kinabukasan. Ito ang paraan ng Diyos na ipakita kung sino ang talagang may hawak ng digmaan. Hindi lang niya kontrolado ang hukbo ng Israel; kontrolado niya pati ang mga panaginip ng mga Midianita. At ang imahen mismo ay nakakainsulto: tinapay na sebada, pagkain ng mahirap, hindi trigo, hindi armas. Ganoon tinitingnan ng kaaway ang Israel, at ganoon din tinitingnan ni Gideon ang sarili niya. Pero sa kamay ng Diyos, sapat na ang gumugulong na tinapay para patumbahin ang tolda.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May pamilyar na tunog ang kuwento ng tinapay na pumapatumba ng tolda. Ito ang pattern na paulit-ulit sa Kasulatan: ang maliit na bagay na pinili ng Diyos para ibagsak ang malaki. Tatlong daang lalaki laban sa hukbong hindi mabilang. Isang batang may tirador laban sa higante. At sa huli, isang krus na sa mata ng Roma ay kahihiyan lamang, isang parusa para sa mga walang kapangyarihan, pero doon nagapi ang kamatayan. Hindi ito magandang kasabihan; ito ang paraan ng paggalaw ng Diyos sa kasaysayan. At hindi aksidente na si Jesus mismo ang nagsabing siya ang tinapay. Ang tinapay na sebada na gumugulong sa kampo ng kaaway ay anino ng isang paraan ng pagliligtas na hindi kailanman nakasalalay sa laki ng nagliligtas.

Ang Salamin

May mga gabi na ikaw ay si Gideon: nakadapa sa dilim, tinatantiya ang laki ng problema, at ang sagot na laging bumabalik ay "hindi ko kaya." Ang utang na hindi mo alam kung paano babayaran. Ang anak na hindi na nakikinig. Ang katawang bumibigay bago pa matapos ang linggo. Ang trabahong bawat araw ay nagpapaalala sa iyo na mas matalino ang katabi mo. Ang nakakagulat sa talatang ito: hindi binigyan ng Diyos si Gideon ng mas malaking hukbo o mas matibay na loob. Pinadinig lang siya sa usapan ng dalawang kaaway sa gabi. Iyon ang buong tulong. Minsan ganoon ang ibinibigay sa atin: hindi pagbabago ng sitwasyon, kundi isang maliit na tinig na nagsasabing hawak ito ng Diyos. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na malinaw na ginawa ng Diyos para sa iyo nitong nakaraang taon, at basahin mo ito nang malakas bago ka matulog.

Konteksto

Pitong taon nang sinasalakay ng mga Midianita ang Israel tuwing anihan, isang pattern ng pandarambong na nagpapahirap sa buong lupain. Hindi ito regular na digmaan ng dalawang bansa; ito ay mga tribong nomadiko mula sa silangan, mabilis dahil sa kamelyo, na dumarating tuwing may aanihin at umaalis matapos linisin ang bukid. Kaya nga unang nakita natin si Gideon na nagtatago habang gumigiik. Ngayon nasa lambak ng Jezreel sila, at ang kampo ng Midian ay inilarawan bilang "singkapal ng ulap ng mga balang." Ang detalye ng kamelyo ay mahalaga: ito ang nagbibigay sa kanila ng bilis at lakas na walang katapat ang Israel. At si Gideon, pinaliit na ang hukbo sa tatlong daan, ay bumababa sa dilim hindi bilang heneral kundi bilang taong nangangapa.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang bumaba ni Gideon? Sinabi na ng Diyos sa talata 9: "Bangon! Lusubin ang kampo, dahil ibibigay ko sa iyo ang tagumpay laban dito." Malinaw na pangako iyon, direkta mula kay Yahweh. Pero sumunod agad ang talata 10: "Pero kung natatakot kang bumaba." Walang pagsaway doon, walang "bakit hindi ka naniniwala." Kinikilala lang ng Diyos na takot pa rin ang tao kahit nangako siya. May bahagi sa atin na gustong sabihing dapat sapat na ang salita ng Diyos. Totoo iyon sa teorya. Pero ang teksto ay hindi nagpipilit ng ganoong kaayusan. Nagbibigay ang Diyos ng karagdagang katiyakan sa taong kinakabahan, at hindi niya ito ibinibigay bilang pangalawang klaseng pananampalataya. Hindi nito nireresolba ang tensiyon sa pagitan ng pangako at pangamba. Pinapayagan lang itong manatili.

Ang Detalye

Ang salitang "natiwarik." Hindi lang bumagsak ang tolda; bumaligtad ito, tumaob, naging pataas ang dating pailalim. Para sa isang taong naninirahan sa tolda, ito ang pagkawasak ng buong mundo: ang pagkain, ang higaan, ang pamilya, ang tanging kanlungan sa disyerto. Hindi ito larawan ng isang labanang natalo kundi ng isang buhay na nabuwag. At ang nakapagtataka, ang mismong Midianita ang nanaginip nito at ang kasama niya ang nagbigay ng kahulugan nang walang pag-aalinlangan. Alam na nila. Bago pa humipan ng trumpeta si Gideon, naipanalo na ang digmaan sa loob ng mga tolda ng kaaway, sa mga panaginip na hindi nila kayang pigilan.

Saan ka ngayon nakikinig para sa katiyakan, at handa ka bang tanggapin ito kahit dumating sa paraang hindi mo inaasahan?

Anong bahagi ng buhay mo ang pakiramdam mo ay "tinapay na sebada" lamang, maliit at hindi kapansin-pansin, na baka doon pa pala gagalaw ang Diyos?