Mga Hukom 7

Ang Teksto

Umaga pa lang, nakakampo na si Gideon sa tabi ng bukal ng Harod kasama ang tatlumpu't dalawang libong lalaki, at sa lambak sa ibaba ay naghihintay ang hukbo ng Midian, "singkapal ng ulap ng mga balang." Pero sa halip na palakasin ang hukbo, pinaliit ito ng Diyos: pinauwi muna ang mga natatakot, pagkatapos ay sinala ang natitira sa tubig hanggang tatlong daan na lang ang natira. Sa gabi ring iyon, matapos marinig ni Gideon ang panaginip ng isang kaaway tungkol sa gumugulong na tinapay na sebada, hinati niya ang tatlong daan sa tatlong pangkat, binigyan sila ng trumpeta at tapayang may sulo sa loob, at sa kalagitnaan ng gabi ay winasak ang katahimikan.

Ang Puso ng Teksto

"Napakaraming sundalo sa akin." Walang ibang hari sa kasaysayan ang nagsalita nang ganito. Ang dahilan ay ibinigay mismo: "Tiyaking hindi magmamayabang ang Israel laban sa akin, sa pagsasabing, 'Iniligtas tayo ng ating sariling kapangyarihan.'" Ang panganib dito ay hindi ang pagkatalo kundi ang maling kuwento pagkatapos ng tagumpay. Hindi lang gustong iligtas ng Diyos ang Israel; gusto niyang malaman nila kung sino ang nagligtas. Kaya ang pagbabawas ay hindi pagsubok sa tapang kundi paghubad ng anumang maaaring angkinin ng tao. Ang biyaya ay hindi lang paraan ng pagliligtas; ito ang nag-iisang paraan, at ipinipilit ng Diyos na maranasan ito nang walang halong pagmamalaki. Sa bandang huli, ang salitang isinisigaw ay "Ang espada ni Yahweh at ni Gideon," at malinaw kung alin ang nauuna.

Ang Hibla ng Kuwento

Tatlong daang lalaki, walang espada sa kamay, may hawak na trumpeta at basag na palayok. Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan: pinipili niya ang hindi sapat para walang makapagsabing siya ang dahilan. Isinulat ni Pablo na may kayamanan tayong nasa mga sisidlang gawa sa putik, "para ipakita na ang kapangyarihan ay sa Diyos at hindi sa amin." Hindi ito magandang paghahambing lamang; iisa ang lohika. At ang bagay na nagbunga ng liwanag sa gabing iyon ay ang pagkabasag ng tapayan. Nang walang pagkawasak, nanatiling nakatago ang sulo. Doon tayo dinadala ng hiblang ito papunta sa krus, kung saan ang tila pagkatalo ang mismong kaparaanan ng tagumpay, at ang nagligtas sa atin ay hindi lakas kundi isang katawang nabasag.

Ang Salamin

Nakakatakot ang pagbabawas. Alam mo ito kapag nawalan ka ng trabaho, kapag umalis ang kalahati ng grupong pinangunahan mo, kapag unti-unting nawawala ang lakas ng katawan mo at hindi na kasing bilis ng dati ang iyong iniisip. Ang likas nating instinct ay magdagdag: dagdag na pera, dagdag na kakilala, dagdag na backup plan, dagdag na katibayan na kaya natin. Pero may mga pagkakataong ang nagbabawas ay hindi kaaway kundi ang Diyos mismo, dahil ayaw niyang bigyan ka ng tagumpay na ikasisira mo. Hindi ito nangangahulugang maganda ang pakiramdam. Nanginig si Gideon; pinayagan siyang manginig. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang bagay na iniasa mong pinagkukunan ng seguridad, pagkatapos sabihin nang malakas: "Hindi ito ang nagliligtas sa akin." Pagkatapos, itago o punitin ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Mahirap tawaging bayani si Gideon sa kabanatang ito. Binigyan siya ng Diyos ng utos, pagkatapos ay agad ding binigyan ng paraan para sa kaniyang takot: "Pero kung natatakot kang bumaba, bumaba ka sa kampo kasama si Pura na iyong lingkod." Napakabait na pangungusap. Hindi sinabing huwag kang matakot; sinabing kung takot ka, heto ang gagawin mo. At bumaba nga si Gideon sa dilim, sa gilid ng kampo ng kaaway, para makinig sa usapan ng dalawang sundalo. Doon, sa narinig na panaginip ng iba, bumagsak siya at sumamba. Iyan ang tunay na larawan niya: isang taong kailangang paulit-ulit na tiyakin, hindi dahil mahina ang kaniyang pananampalataya kundi dahil tao siya, at hindi ito ikinahihiya ng Diyos.

Ang Detalye

Pansinin kung saan sila nagkampo: "sa tabi ng bukal ng Harod." Ang pangalang Harod ay galing sa salitang Hebreo na nangangahulugang manginig. Bukal ng Panginginig. At ang mismong utos na sumunod ay: "Sinuman ang takot, sinuman ang nanginginig, hayaan siyang bumalik." Pareho ang ugat ng salita. Nasa Bukal ng Panginginig ang hukbo nang tanungin sila kung sino ang nanginginig, at dalawampu't dalawang libo ang umamin. Hindi ito nakikita sa salin, pero binubuksan nito ang eksena: ang lugar mismo ang nagbibigay ng pangalan sa kalagayan ng puso ng mga tao. At makalipas ang ilang oras, sa gilid ng kampo, nanginig din ang pinuno. Hindi hinahamak ng kuwentong ito ang takot; dinadala lang nito ang takot papunta sa tamang lugar.

Ang Konteksto

Nasa panahon tayo ng mga hukom, bago pa magkaroon ng hari ang Israel, nang paulit-ulit silang bumabagsak sa pagsamba sa diyos-diyosan at paulit-ulit ding sinasagip. Ang Midian ay hindi karaniwang kalaban: mga nomadiko silang may kamelyo, isang bagong teknolohiya sa digmaan noon, na taon-taong sumasalakay tuwing anihan at kumukubkob sa buong lambak ng Jezreel. Kaya nga "higit pa sa kayang bilangin ang kanilang mga kamelyo." Para sa magsasakang Israelita, ito ay taunang kahihiyan at gutom. Si Gideon mismo ay mula sa pinakamaliit na angkan ng Manases at kinatatawanan pa nga ng pangalang Jerub Baal. Walang ni isang bagay sa kuwentong ito ang nagmumungkahing may laban sila, at iyon mismo ang punto ng may-akda.

Pagninilay

Ano ang kasalukuyang binabawasan sa buhay mo, at posible bang hindi ito pag-abandona ng Diyos kundi paglilinis niya ng kuwentong ikaw ang magsasalaysay pagkatapos?

Kailan ka huling nanalangin tulad ni Gideon, hindi para maalis ang takot, kundi para may ibigay ang Diyos na sapat na katiyakan para makagalaw ka kahit natatakot?