Mga Hukom 7:20

Ang Teksto

Sa pinakamadilim na bahagi ng gabi, hinati ni Gideon ang tatlong daang lalaki sa tatlong pangkat sa palibot ng kampo ng Midian. Sabay-sabay nilang hinipan ang mga trumpeta at binasag ang mga tapayang nagtatago ng apoy, kaya biglang sumabog ang liwanag sa gitna ng dilim. Sulo sa kaliwang kamay, trumpeta sa kanan, at isang sigaw na gumuguhit sa gabi: "Ang espada ni Yahweh at ni Gideon." Walang paghakbang pasulong, walang paglusob, walang hinugot na sandata. Tumayo lang ang bawat isa sa kaniyang kinalalagyan at ang kampo mismo ng kaaway ang nagwasak sa sarili nito. Ito ang sandali kung saan nagtatagpo ang ingay, ang liwanag at ang pangalan ng Diyos, at doon natalo ang hukbong "singkapal ng ulap ng mga balang."

Ang Ubod

Pansinin ang mga kamay. Puno ang kaliwa ng sulo, puno ang kanan ng trumpeta. Walang natitirang kamay para sa espada, at gayunman ang sigaw ay tungkol sa isang espada. Hindi ito kapabayaan ng manunulat; ito ang buong punto ng kabanata. Sinabi na ng Panginoon sa talata 2 kung bakit pinaliit ang hukbo: "Tiyaking hindi magmamayabang ang Israel laban sa akin." Ang kaligtasan ay hindi resulta ng lakas na naipon, kundi ng lakas na kusang isinuko. Ito ang hubad na anyo ng biyaya sa Lumang Tipan: hindi tinutulungan ng Diyos ang malalakas, kundi nililigtas niya ang mga walang maipagmamalaki. At dahil siya lang ang kumilos, siya lang din ang tatanggap ng papuri. Ang kabanalan ng Diyos ay nangangahulugan na hindi niya hinahati ang kaniyang kaluwalhatian sa iba. Ang tatlong daan ay hindi hukbo kundi saksi.

Ang Hibla

May isang tahi na tumatakbo mula sa gabing ito hanggang sa krus. Dalawang beses sa kasaysayan ng pagliligtas, binasag ang isang bagay para lumabas ang liwanag. Dito, mga tapayang luwad; doon sa Golgota, isang katawan. At parehong sandali ay mukhang pagkatalo bago naging tagumpay. Hindi ito alegorya na pilit: tinukoy mismo ni Pablo ang ating mga sarili bilang "mga sisidlang luwad" upang maging maliwanag na ang kapangyarihan ay sa Diyos at hindi sa atin. Ang pattern ng kaharian ay palaging ganito. Ang Diyos ay nagwawagi sa pamamagitan ng kaunti, ng maliit, ng basag. Ang sigaw na "Ang espada ni Yahweh at ni Gideon" ay isang maagang anino ng isang mas malaking pangalan na isisigaw balang araw: ang Panginoon at ang kaniyang Hinirang, magkasama sa iisang tagumpay na ganap na sa Diyos.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na gustong manalo nang may hawak na espada. Gusto nating may naiambag tayo, kahit kaunti, sa resulta. Kaya tayo nagtatrabaho nang sobra para matiyak na hindi tayo bibiguin ng Diyos sa trabaho, kaya tayo nagpaplano nang paulit-ulit tungkol sa pera at sa kinabukasan ng mga anak, kaya ang panalangin natin ay madalas isang talaan ng mga mungkahi sa Diyos kung paano niya dapat ayusin ang gulo. Ang talatang ito ay walang espasyo para doon. Puno na ang dalawang kamay mo. Kung hawak mo ang liwanag at ang pagsigaw ng kaniyang pangalan, wala ka nang kamay para sa kontrol. Ngayon mismo: isulat sa isang papel ang isang bagay na matagal mo nang hinahawakan dahil natatakot kang bitawan, pagkatapos sabihin nang malakas, "Ang espada ni Yahweh at ni Gideon," at tupiin ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Gideon ang nasa unahan, pero hindi siya ang bida sa talatang ito. Pansinin ang pagkakasunod sa sigaw: una si Yahweh, saka si Gideon. At pansinin ang ginawa niya ilang talata lang ang nakalipas, nang marinig niya ang panaginip tungkol sa tinapay na sebada: "nagpatirapa siya sa pagsamba." Ang lalaking ito ay dating nagtatago sa pisaan ng ubas, humingi ng tatlong beses na patunay, kinailangang gisingin sa gabi at pakinggan ang usapan ng kaaway bago maniwala. Hindi siya bayani ng tapang; siya ay tao ng takot na dinala ng Diyos hanggang sa punto ng pagsamba. Ganito kumikilos ang Diyos sa mga tao: hindi niya hinihintay ang ating katatagan bago niya tayo gamitin, at hindi rin siya nagmamadaling bigyan tayo ng kredito.

Ang Tanong

Bakit kailangan pa ng espada? Sa talata 22 ay "itinakda ni Yahweh ang espada ng bawat Midianita laban sa kaniyang kasama," at ang kabanata ay nagtatapos sa dalawang ulo na dinadala kay Gideon. Ang liwanag at ang musika ay nauwi sa dugo. Hindi natin dapat palambutin ito. Ang kaligtasan sa Kasulatan ay hindi kailanman walang bayad para sa kasamaan; may isang bagay na talagang nawawasak. Ang Midian ay pitong taóng sumisira sa ani ng Israel, at ang paghatol dito ay bahagi ng katarungan ng Diyos, hindi ng kaniyang kalupitan. Pero nananatili ang bigat: ang kaligtasan ng isa ay pagkawasak ng iba. Hindi iyon pinapawi ng teksto, at hindi natin dapat gawin iyon sa ating pangangaral. Tumitingin tayo sa krus kung saan ang Diyos mismo ang tumanggap ng espada, at doon lang bahagyang lumuluwag ang hirap.

Ang Larawan ng Mambabasa

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Israelitang nabubuhay sa panahon ng paulit-ulit na pagkabigo: sumasamba sa ibang diyos, naaapi, dumadaing, nililigtas, at bumabalik muli sa kasalanan. Para sa kanila, ang Midian ay hindi malayong kasaysayan kundi gunita ng gutom at ng mga butil na ninanakaw bago pa maani. Narinig nila sa kuwentong ito ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: ang trumpeta ay tunog ng digmaan ngunit tunog din ng pagsamba sa templo. Isang pagdiriwang ang nangyayari sa gitna ng labanan. At ang sigaw na may pangalan ng Diyos sa unahan ay isang pahayag ng pagkahari niya sa lupaing ipinangako sa tipan. Hindi sila nanalo dahil may hukbo sila. Nanalo sila dahil may Diyos sila na tapat sa kaniyang pangako.

Pagninilay

Ano ang hawak ng dalawa mong kamay sa ngayon, at anong bagay ang kailangan mong bitawan bago ka makahawak ng sulo?

Kung mangyayari ang tagumpay sa buhay mo nang walang anumang naiambag mo, matutuwa ka ba o bahagya kang madidismaya?