Levitico 1:1

Ang Teksto

Hindi bundok ang pinanggalingan ng tinig ngayon. Hindi kulog, hindi usok, hindi hangganang bakod sa paanan ng Sinai na hindi dapat tawirin. Isang tolda na kakatayo pa lamang sa gitna ng kampo, at mula roon ay may tumawag kay Moises sa pangalan at nagsalita. Iyon lang ang sinasabi ng unang talata ng Levitico: "Tinawag ni Yahweh si Moises at kinausap siya mula sa tolda ng pagpupulong, sinasabing." Ang pangungusap ay naputol, nakabitin, dahil ang susunod ay isang utos: kausapin mo ang bayan. Bago pa man banggitin ang toro, ang dugo, ang apoy at ang abo, may isang Diyos na nagsalita muna mula sa loob ng tirahan niyang nasa gitna ng mga tolda ng tao.

Ang Puso Nito

Ang buong aklat ng Levitico, kasama ang lahat ng tila malamig at teknikal na detalye nito, ay nakasabit sa isang pandiwa: tinawag. Hindi nagsimula ang relihiyon ng Israel sa pagsisikap ng tao na umakyat patungo sa Diyos. Nagsimula ito sa isang Diyos na bumaba, tumira, at nagbukas ng bibig. Mahalaga ang pagkakasunod-sunod. Hindi muna nag-alay ang Israel para mapalapit ang Diyos; una siyang lumapit, pagkatapos ay itinuro kung paano siya lalapitan nang hindi nasusunog. Bawat tuntunin sa kabanatang ito ay hindi hadlang kundi daan. At ang pinaka-nakakagulat: ang Banal na hindi matitigan sa Sinai ay ngayon nakaupo sa gitna ng kampo, kasinglapit ng tolda ng kapitbahay mo, at handang makipag-usap.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Tapos na ang Exodo sa isang eksenang halos nakakailang: natayo ang tabernakulo, bumaba ang kaluwalhatian, at hindi makapasok si Moises. Doon nagsasara ang isang aklat, sa pintuan, sa labas. Ang Levitico 1:1 ang sagot sa nakabitin na eksenang iyon. Hindi nagbukas ang Diyos ng pinto sa pamamagitan ng pagpapaluwag ng kaniyang kabanalan; nagsalita siya mula sa loob at tinawag ang tao papasok. Ganito rin kumikilos ang Diyos sa buong Kasulatan: hindi niya binababaan ang kaniyang pamantayan, binibigyan niya tayo ng paraan. Ang mga hayop na walang dungis, ang dugo na isinaboy, ang handog na buong nasusunog, lahat iyon ay paunang guhit ng isang Anak na papasok sa pintuan para sa atin, na siya mismong tolda kung saan nagsasalita ang Diyos sa laman ng tao.

Ang Salamin

May kakaibang kaluwagan sa pagkaalam na hindi ikaw ang nagsimula. Marami sa atin ang namumuhay na parang ang buong pasanin ng relasyon sa Diyos ay nakapatong sa ating disiplina: kung tatlong araw kang hindi nakapagbasa, nalayo ang Diyos; kung tuyot ang panalangin mo, nagtatago siya. Sinasabi ng talatang ito ang kabaligtaran. Siya ang tumatawag, siya ang nagsasalita, at ginawa niya iyon bago pa may dalang kahit isang kalapati ang Israel. Pero may talim din ito. Kung siya ang unang nagsalita, hindi na bukas sa negosasyon ang pakikinig. Hindi ka tatawagin ng Diyos para pag-usapan ang mga bagay na komportable ka lang. Ngayong gabi, bago ka humiling ng kahit ano, umupo nang limang minuto na tahimik at sabihin nang malakas ang sarili mong pangalan, sundan ng: "Panginoon, narito ako. Ikaw muna ang magsalita."

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawang tagpo ang sumasagi dito. Una, ang nagniningas na palumpong sa Exodo, kung saan tinawag ng Diyos si Moises sa pangalan mula sa gitna ng apoy at inutusan siyang maghubad ng sandalyas. Pareho ang hugis: apoy, tinig, pangalan, utos. Ang pagkakaiba lang, sa Sinai nakatayo si Moises sa disyerto; dito nakatayo siya sa gitna ng kampo ng bayan ng Diyos. Lumapit ang apoy. Ikalawa, ang pambungad ng Ebanghelyo ni Juan, kung saan ang Salita ay nagkatawang-tao at nanirahan, literal na nagtolda, sa gitna natin. Hindi aksidente ang salitang iyon. Ang bagong tolda ng pagpupulong ay may mukha, may boses, may pangalan: si Jesus. At mula roon, hanggang ngayon, nagsasalita pa rin ang Diyos.

Ang Detalye

Ang Hebreong unang salita ng aklat ay vayikra, "at tinawag niya," at iyon din ang naging pamagat ng buong Levitico sa tradisyong Hudyo. Hindi "Mga Batas." Hindi "Mga Handog." Kundi "At Tinawag Niya." Mahalaga ito dahil ang qara ay hindi basta ingay na nagmumula sa langit; ito ay tawag na may pangalan, ang uri ng tinig na ginagamit ng magulang sa pintuan ng bahay kapag hapon na. Hindi nag-anunsyo ang Diyos sa hangin at umasang may makarinig. Tinawag niya ang isang tao, sa pangalan, at hinintay siyang lumapit. Lahat ng dugo at abo sa natitirang labimpitong talata ay nakalagay sa loob ng isang personal na pag-uusap, hindi sa loob ng isang makinarya.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos na nagsasalita dito ay mahirap isiksik sa anumang kahon. Sobrang banal para matitigan, pero pinili niyang tumira sa pagitan ng mga tolda kung saan may naglalaba, may nag-aaway, may batang umiiyak sa gabi. Mahigpit siya sa detalye, hanggang sa kung aling gilid ng altar isasaboy ang dugo at saan itatapon ang balun-balunan, pero ang higpit na iyon ay hindi pagkamaselan; ito ang pag-aalaga ng isang Diyos na ayaw hulaan ng kaniyang bayan kung paano siya lalapitan. At pansinin ang hindi niya ginawa: hindi siya naghintay na maging karapat-dapat ang Israel bago siya magsalita. Sa loob ng tolda, sa gitna ng isang bayang kakagawa lang ng gintong guya, binuksan niya ang kaniyang bibig at tumawag.

Pagninilay

Kung ang Diyos ang nagsalita muna, anong parte ng pananampalataya mo ang nabubuhay pa rin na parang ikaw ang kailangang magsimula?

Ano ang huling bagay na sinabi sa iyo ng Diyos na hindi mo pa sinusunod, at bakit mas madaling maghandog kaysa makinig?