Si Samuel: Ang Propetang Nakinig sa Tinig ng Diyos

Panimula

May isang bata sa Shilo na natutulog malapit sa Kaban ng Tipan. Hindi siya propeta, hindi pari, hindi anak ng pinuno. Isa lang siyang batang utusan na nag-aayos ng ilawan sa templo. Isang gabi, may tumawag sa pangalan niya. Tatlong beses siyang bumangon at tumakbo papunta sa matandang si Eli, at tatlong beses siyang pinabalik. Sa ikaapat, natutunan niya ang pinakamahalagang pangungusap sa buong buhay niya: Magsalita po kayo, nakikinig ang inyong lingkod.

Iyon ang simula ng isa sa pinaka-mahalagang buhay sa Lumang Tipan. Sa mga susunod na pahina, makikilala mo si Samuel hindi lamang bilang pangalan sa listahan ng mga propeta, kundi bilang tao na may lakas at kahinaan, tagumpay at kabiguan. Makikita mo kung paano ang isang batang natutong makinig ay naging tinig ng Diyos para sa isang bansang nawalan ng pandinig, at kung paano ang kuwento niya ay dumadaloy hanggang kay Cristo.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang ikinukuwento si Samuel bilang "ang huling hukom at unang propeta." Totoo iyon, pero masyadong maliit. Babasahin natin ang buhay niya mula sa isang tanong: sino ang pinakikinggan mo? Ang kuwento ni Samuel ay kuwento ng tainga, hindi ng bibig. Siya ang batang narinig ang Diyos sa panahong halos walang nakakarinig. Siya ang lalaking nanawagan sa Israel na makinig, at tinanggihan. Siya rin ang amang hindi narinig, o hindi pinakinggan, ng sarili niyang mga anak. Sa tatlong antas na iyon, personal, pambansa, at pampamilya, titingnan natin ang buhay niya, at doon tayo dadalhin sa Isa na ang buong pagkain ay ang gawin ang kalooban ng Ama.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Samuel?

Nagsisimula ang kuwento ni Samuel hindi sa kanya kundi sa luha ng isang babae. Si Ana ay baog, at taun-taon siyang umaakyat sa Shilo kasama ang asawa niyang si Elkana, at taun-taon siyang pinahihirapan ng kabilang asawa nitong si Penina. Isang araw, sa sobrang bigat ng loob, nanalangin siya nang buong taimtim sa harap ng templo. Gumagalaw ang labi niya pero walang lumalabas na tinig, kaya naisip ni Elias na pari na lasing siya. Ipinaliwanag ni Ana ang sakit ng puso niya, binasbasan siya ni Eli, at ipinagkaloob ng Diyos ang kanyang hiling.

"Nagdalantao nga si Ana at nanganak ng isang lalaki. Pinangalanan niya itong Samuel sapagkat sinabi niya, 'Hiniling ko siya sa Panginoon'" (1 Samuel 1:20).

Mahalaga ang pangalang iyon. May mga iskolar na nagsasabing ang "Samuel" ay nangangahulugang "narinig ng Diyos," at may nagsasabi namang "hiningi sa Diyos." Pareho silang totoo sa kuwento. Bago pa makarinig si Samuel ng kahit anong tinig, siya mismo ay sagot sa isang panalanging narinig ng Diyos. Hindi niya pinasimulan ang pakikinig; nagsimula iyon sa langit. Sa umpisa pa lang, itinuturo na ng kuwento ang direksiyon ng biyaya: ang Diyos ang unang nakikinig.

Nang maawat na si Samuel, tinupad ni Ana ang kanyang panata at dinala ang bata sa Shilo upang maglingkod habambuhay sa Panginoon. Doon siya lumaki, sa tabi ni Eli, sa isang relihiyosong sistemang bulok na pala sa loob. Ang mga anak ni Eli na sina Hofni at Finehas ay mga pari na nagnanakaw ng handog at nangaabuso ng mga babaeng naglilingkod sa pasukan ng tolda. Alam ni Eli, pero hindi niya pinigilan. At sinasabi ng kasulatan na sa mga araw na iyon ay bihira ang salita ng Panginoon at madalang ang pangitain. Tahimik ang langit. Maingay ang kasalanan.

Doon dumating ang tawag.

"Dumating ang Panginoon, tumayo roon at tumawag tulad ng dati, 'Samuel! Samuel!' Sumagot si Samuel, 'Magsalita po kayo, nakikinig ang inyong lingkod'" (1 Samuel 3:10).

Pansinin ang isang maliit na detalye. Tinuruan si Samuel ni Eli kung paano sumagot, kahit si Eli mismo ay matagal nang hindi nakaririnig. Ang bulag at mahinang pari ang nagturo sa bata ng tamang sagot. Ganoon kadalas gumalaw ang Diyos: gumagamit siya ng basag na sisidlan para iabot ang tubig. At ang unang mensaheng ipinarinig sa bata ay mabigat, isang hatol laban sa sambahayan ni Eli. Hindi nagsimula si Samuel sa isang matamis na pangitain kundi sa isang pasaning ayaw niyang sabihin. Pero sinabi niya. Mula noon, lumaki siya, "at hindi hinayaan ng Panginoon na mabigo ang kahit isa sa mga salita niya," at nakilala ng buong Israel mula Dan hanggang Beer-seba na siya ay tunay na propeta.

Pagkatapos nito, bumagsak ang lahat. Natalo ang Israel sa mga Filisteo, nakuha ang Kaban ng Tipan, namatay sina Hofni at Finehas, nabali ang leeg ni Eli, at ang apo niyang isinilang sa araw na iyon ay pinangalanang Ikabod: "nawala ang kaluwalhatian." Dalawampung taon ang lumipas. At nang magsisi ang bayan at itapon ang mga diyus-diyosan, tinipon sila ni Samuel sa Mizpa, nanalangin para sa kanila, at ipinagtanggol sila ng Panginoon.

"Kumuha si Samuel ng isang bato at inilagay ito sa pagitan ng Mizpa at Sen. Tinawag niya itong Ebenezer, sapagkat ang sabi niya, 'Hanggang dito'y tinulungan tayo ng Panginoon'" (1 Samuel 7:12).

Ebenezer, "bato ng tulong." Hindi ito monumento sa tagumpay ng Israel kundi marka ng awa ng Diyos sa bayang paulit-ulit siyang iniwan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Si Samuel ay nakatayo sa isang bingit. Sa likuran niya ay ang magulong panahon ng mga Hukom, kung saan "ang bawat isa ay gumagawa ng anumang inaakala niyang matuwid." Sa harapan niya ay ang panahon ng mga hari, ang trono ng Jerusalem, at ang pangakong hahantong kay Cristo. Siya ang bisagra sa pintuan ng kasaysayan ng kaligtasan.

Kapansin-pansin na ang unang pagbanggit ng isang "hinirang," isang mesiyas, sa aklat ay hindi galing kay Samuel kundi sa awit ng kanyang ina. Inawit ni Ana na ibababa ng Diyos ang mga palalo, itataas ang mga mababa, at bibigyan ng lakas ang kanyang hinirang na hari. Isang baog na babae ang unang umawit tungkol sa darating na hari, bago pa may trono sa Israel. Siglo-siglo ang lumipas, at isang dalaga sa Nazaret ang umawit ng halos kaparehong himig: ibinaba niya ang mga makapangyarihan at itinaas ang mga aba. Ang Magnificat ni Maria sa Lucas 1 ay anak ng awit ni Ana. Ang linya mula sa luha sa Shilo hanggang sa sabsaban sa Betlehem ay isang linya.

Si Samuel din ang unang nagbuo ng tatlong tungkuling kalaunan ay magkakatipon sa isang Persona. Siya ay hukom na humahatol, pari na naghahandog at namamagitan, at propeta na nagsasalita ng salita ng Diyos. Sa kanya pinagsama ng Diyos ang mga opisinang iyon nang pansamantala, bilang pangako. Si Jesus ang tunay at huling Propeta, Pari, at Hari.

May isa pang hibla. Sinabi ng Diyos sa 1 Samuel 2 na magtatalaga siya ng isang tapat na pari na gagawa ng ayon sa puso at isipan niya. Natupad iyon sa bahagi kay Zadok, pero ang buong timbang ng pangakong iyon ay hindi kayang buhatin ng sinumang anak ni Aaron. Isang Pari lamang ang tunay na gumawa ng buong kalooban ng Ama.

At dito pumapasok ang tema ng pakikinig, na siyang tuon natin. Ang buong Lumang Tipan ay humihiyaw ng "Shema, Israel," makinig ka. Si Samuel ang nabubuhay na larawan ng pandinig na iyon. Pero kahit ang pinakamatalinong tainga sa Israel ay may hangganan. Namatay si Samuel, at nanatiling bingi ang bayan. Kaya nagbukas ang Bagong Tipan ng ganito: nagsalita noon ang Diyos sa pamamagitan ng mga propeta nang paunti-unti at sa iba't ibang paraan, pero sa mga huling araw na ito ay nagsalita siya sa atin sa pamamagitan ng Anak (Hebreo 1:1-2). Sa bundok ng pagbabagong-anyo, sinabi ng tinig mula sa ulap na ito ang minamahal na Anak, pakinggan ninyo siya. Lahat ng tainga sa Bibliya ay itinuturo sa isang Tinig.

Kaya naman kasama si Samuel sa listahan ng mga bayani ng pananampalataya: "Ano pa ang sasabihin ko? Kulang ang panahon para sabihin ko ang tungkol kina Gideon, Barak, Samson, Jefte, David, Samuel at ng mga propeta" (Hebreo 11:32). Inilagay siya ng manunulat sa gitna ng mga taong hindi perpekto, ilan sa kanila ay lubhang may bahid, pero lahat ay tinanggap dahil sa pananalig, hindi dahil sa kalinisan ng record nila. Iyon ay biyaya. Sinasabi rin ni Pedro sa Gawa 3:24 na si Samuel at lahat ng propeta pagkatapos niya ay nagsalita tungkol sa mga araw na ito, ang mga araw ni Cristo. Kahit hindi lahat ng sinabi ni Samuel ay tahasang hula tungkol sa Mesiyas, ang buong ministeryo niya, ang pagluluklok ng linya ni David, ay paghahanda sa pagdating ng Anak ni David.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang bumubuo sa hugis ng buhay ni Samuel, at sa tatlong ito nakikita natin ang parehong kanyang kadakilaan at kanyang bigat.

Ang gabi ng pagtawag sa Shilo. Bata pa si Samuel, malamang nasa gitna ng kabataan, nang tawagin siya. Ang pinakamahalagang bahagi ng eksenang iyon ay hindi ang pangitain kundi ang pangungusap: nakikinig ang inyong lingkod. Hindi sinabi ni Samuel, "Narito ako, ano ang gusto mong gawin ko?" Ang sabi niya ay, "Narito ako, ano ang gusto mong sabihin sa akin?" Ang pakikinig na iyon ang naging buhay niya. Pansinin na ang unang mensaheng ipinaubaya sa kanya ay isang mensaheng sumisira sa kanyang amain sa pananampalataya. Sa simula pa lang ng ministeryo niya, natutunan niyang ang pakikinig sa Diyos ay madalas nangangahulugan ng pagsasabi ng bagay na mas gusto mong itago.

Ang araw sa Rama nang humingi ng hari ang bayan. Matanda na si Samuel. Hinirang niyang hukom ang dalawa niyang anak, sina Joel at Abias, at ipinadala sa Beer-seba. Hindi sila lumakad sa landas ng kanilang ama. Tumanggap sila ng suhol at binaluktot ang katarungan. Dumating ang matatanda ng Israel at sinabi nila nang prangka: matanda ka na, hindi mo kagaya ang mga anak mo, bigyan mo kami ng hari gaya ng ibang bansa. Nasaktan si Samuel. At sinabi ng Panginoon sa kanya na hindi siya ang tinatanggihan ng bayan kundi ang Diyos mismo. Ipinaalala sa kanya na ganito sila mula pa sa Ehipto.

Ito ang pinakamasakit na bahagi ng kuwento. Ang propetang pinakamahusay makinig sa Diyos ay hindi narinig ng sarili niyang mga anak. Hindi sinasabi ng teksto na nagsinungaling siya o nagnakaw o nagpakasama; sinasabi lang nito na ang mga anak niya ay naging katulad ng mga anak ni Eli. May isang katahimikan sa 1 Samuel tungkol sa buhay-tahanan ni Samuel, at ang katahimikang iyon ay umaalingawngaw. Posibleng ang lalaking laging nasa daan, umiikot sa Betel, Gilgal, at Mizpa taun-taon, ay nawalan ng oras sa Rama. Hindi tayo tiyak. Pero ito ang matapat na sabihin: hindi awtomatikong namamana ang pandinig.

Hindi mo kayang gawing tainga ang puso ng iba.

Ang pagtanggi kay Saul at ang pagpapahid kay David. Pinahiran ni Samuel si Saul, matangkad, makisig, ang klase ng lalaking pinipili ng isang bansang nais magmukhang gaya ng kapitbahay nito. At nang sumuway si Saul sa utos tungkol sa mga Amalekita, dinala ni Samuel ang pinakamatalim na pangungusap sa buong aklat.

"Ngunit sumagot si Samuel, 'Alin ba ang higit na kalugud-lugod sa Panginoon: ang mga handog na susunugin o ang pagsunod sa kanyang utos? Higit na mabuti ang pagsunod kaysa handog, at ang pakikinig kaysa taba ng mga tupa'" (1 Samuel 15:22).

Hindi iyon pagkontra sa pagsamba. Pagkontra iyon sa pagsambang ginagamit bilang panakip sa pagsuway. Pinalitan ni Saul ang pakikinig ng relihiyosong palabas, at tinawag iyon ni Samuel na kahalintulad ng panghuhula at pagsamba sa diyus-diyosan. Pagkatapos ng eksenang iyon, hindi na muling nagkita sina Samuel at Saul hanggang sa araw ng kamatayan ng propeta, at sinasabi ng kasulatan na nagdalamhati si Samuel para kay Saul.

Sa dalamhating iyon siya kinausap ng Diyos: gaano katagal ka pang magluluksa? Punuin mo ng langis ang iyong sungay at pumunta ka sa Betlehem. At doon, sa harap ng mga anak ni Jesse, narinig ni Samuel ang isa pang pangungusap na nagpabago sa lahat.

"Ngunit sinabi ng Panginoon kay Samuel, 'Huwag mong tingnan ang kanyang panlabas na anyo at tangkad sapagkat hindi siya ang pinili ko. Hindi ang tingin ng tao ang tingin ng Diyos. Ang tao'y tumitingin sa panlabas na anyo ngunit ang Panginoon ay sa puso'" (1 Samuel 16:7).

Ang nakakagulat dito: kailangan pa ring ituwid ng Diyos si Samuel. Nang makita niya si Eliab, naisip niya agad, ito na siguro. Pagkatapos ng lahat ng taon ng pakikinig, muntik pa rin siyang masilaw sa tangkad. Hindi nagtatapos sa isang gabi sa Shilo ang pagsasanay ng tainga. Panghabambuhay iyon.

Ano ang matututuhan natin kay Samuel

Una, ang pakikinig ay isang kasanayang natututuhan, hindi isang kaloob na bigla na lang dumarating. Hindi agad nakilala ni Samuel ang tinig ng Diyos. Tatlong beses siyang nagkamali. Kailangan niya ng mas matandang tao para sabihin sa kanya kung ano ang nangyayari. Kung ikaw ay nalilito ngayon kung Diyos ba talaga ang nagsasalita o guni-guni mo lang, nasa magandang kompanya ka. Ang solusyon ay hindi mas maraming emosyon kundi mas matiyagang pagbabalik sa salita, at madalas, ang tulong ng isang taong mas matagal nang naglalakad kaysa sa iyo. Ang Diyos ay hindi nagsasalita nang paisa-isa lamang; nagsasalita siya sa loob ng isang bayan.

Pangalawa, ang panalangin ay bahagi ng paglilingkod, hindi dagdag na gawain. Pagkatapos itakwil ng bayan ang pamumuno niya at pumili ng hari, ito ang sinabi ni Samuel sa kanila: "Tungkol naman sa akin, hindi ko hahayaang magkasala ako sa Panginoon sa hindi ko pananalangin para sa inyo. Patuloy ko kayong tuturuan ng tama at mabuting pamumuhay" (1 Samuel 12:23).

Isipin mo ang bigat niyon. Tinanggihan siya ng bayan. May lehitimong dahilan siya para magtampo, umurong, at magsabing hayaan na sila sa pinili nila. Sa halip, tinawag niyang kasalanan ang hindi pananalangin para sa kanila. Hindi lang siya nanatiling matapat; itinuring niyang pagsuway sa Diyos ang pagsuko sa kanila. May mga tao sa buhay mo na pinili ang landas na alam mong makakasakit sa kanila. Ang tukso ay tumalikod. Sinasabi ni Samuel na may isang linya ng pagmamahal na hindi mo kayang putulin nang walang kasalanan: ang pananalangin para sa kanila.

Pangatlo, mas gusto ng Diyos ang pagsunod kaysa sa palabas. Ito ang pamana ni Samuel sa buong Kasulatan. Ang pangungusap sa 1 Samuel 15:22 ay inulit ng mga propeta, ni David sa Awit 51, at ni Jesus nang sabihin niyang awa ang nais ko at hindi handog. Madaling maging aktibo sa simbahan at sabay na sumuway sa isang utos na alam mong malinaw. Madaling maglagay sa basket at hindi magpatawad. Ang tanong ni Samuel ay nananatiling matalim hanggang ngayon: ano ang pinapalitan mo ng pagsunod?

Ang Salamin

Mahirap kang tawagin ng Diyos ngayong gabi dahil hindi ka tahimik kahit minsan. Sa oras na natapos ang trabaho, nasa kamay mo na ang telepono. Sa oras na nakahiga ka na, may tumutugtog pa rin. Naiintindihan ko. Nakakatakot ang katahimikan, dahil sa katahimikan lumalabas ang mga bagay na pilit mong tinatakpan: ang galit sa kapatid mo, ang pagod na hindi mo maamin, ang kaba tungkol sa pera, ang pangungulila na hindi mo masabi kahit kanino. Mas madaling buksan ang ilaw ng screen kaysa sa ilaw ng Diyos.

Pero tingnan mo kung saan tinawag si Samuel. Hindi sa isang retreat sa bundok. Nasa isang bulok na sistema siya, kasama ang isang pamunuang nabigo, sa isang lugar kung saan matagal nang tahimik ang Diyos. At doon pa rin siya tinawag. Hindi mo kailangang maghintay ng tamang kapaligiran para marinig ang Panginoon. Kailangan mo lang ng isang pangungusap: magsalita po kayo, nakikinig ang inyong lingkod.

At tatanungin kita ng mas masakit. Sino sa bahay mo ang matagal nang hindi mo narinig? Ang propetang pinakamagaling makinig sa Israel ay hindi napansin ang paglayo ng mga anak niya. Posible iyon. Posibleng alam mo ang buong aklat ni Isaias at hindi mo alam kung ano ang kinatatakutan ng anak mo. Posibleng ikaw ang pinakatapat sa ministeryo at ikaw rin ang pinakamalayo sa sarili mong hapag-kainan.

Hindi ito para durugin ka. Ito ay para ituro sa iyo ang bato ni Samuel. Hanggang dito'y tinulungan tayo ng Panginoon. Kung nasa likod mo ang mga taon ng pagkakamali, hindi ibig sabihin niyon ay tapos na ang kuwento. Ang Diyos na nakinig sa isang umiiyak na babaeng baog sa Shilo ay nakikinig pa rin sa mga panalanging walang tunog. Puwede kang tumigil ngayon, patayin ang ingay ng limang minuto, at magsabi lang ng, narito ako.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Si Samuel ay isa sa pinakamadaling kuwentong ibahagi sa mga bata, dahil sa simula nito ay bata rin siya. May isang nanay na gustong-gusto ng anak, umiyak siya sa harap ng Diyos, at narinig siya ng Diyos. Ibinalik niya ang anak niya sa Panginoon, at doon, sa isang banal na lugar, natutong makinig ang batang si Samuel sa isang tinig na hindi niya agad nakilala. Iyon ang buong aral sa pinakasimpleng anyo: nakikinig ang Diyos sa atin, at puwede rin tayong matutong makinig sa kanya.

Para sa mga nakababatang bata, sapat na ang larawan ng gabi, ng ilawan, at ng pangalang paulit-ulit na tinatawag. Para sa mga mas matatanda na, puwede nang ipakilala ang mahirap na bahagi: si Samuel ay naging matapang na magsabi ng totoo kahit sa hari, at nagdusa siya dahil doon. Para sa mga kabataan, ang pinaka-nakakaantig na tanong ay ito: paano nangyaring ang taong nakarinig sa Diyos ay hindi narinig ng mga anak niya? Iyon ay usapan tungkol sa integridad sa loob ng tahanan, hindi lang sa harap ng tao.

Mahalagang ibagay ang paraan ng pagkukuwento sa edad. Kung nais mo ng handang gabay, may hiwalay na bersiyon ng kuwento ni Samuel para sa tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawa pataas, bawat isa ay may angkop na tanong at panalangin. Hindi lahat ng detalye ay para sa lahat ng edad, pero ang puso ng kuwento, isang Diyos na nagsasalita at isang taong sumagot, ay para sa lahat.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang buhay ni Samuel ay nagsimula sa isang panalanging walang tunog at nagtapos sa isang libing sa Rama, at sa pagitan ng dalawang iyon ay isang mahabang pagsasanay ng pandinig. Natutong makinig ang bata sa gitna ng isang bulok na sistema. Tinawag ng matanda ang isang bansang tumigil sa pakikinig. At ang ama, sa kabila ng lahat, ay hindi narinig ng mga anak niyang pinakamahal. Mga tunay na lakas at tunay na kabiguan, inilatag nang hayag ng Kasulatan, dahil hindi nangangailangan ng pagpapaganda ang katotohanan.

Ang kuwentong ito ay hindi nagtatapos kay Samuel. Dinadala tayo nito sa Isa na hindi lamang nakikinig sa Ama kundi siya mismo ang Salita ng Ama, na sa Getsemani ay nagsabi ng hindi ang kalooban ko kundi ang iyo ang masunod. Doon tumitingin ang bawat tainga sa Bibliya.

Kung nais mong ipagpatuloy ito, basahin mo ang buong 1 Samuel 1 hanggang 3 nang dahan-dahan, at pagkatapos ay ang awit ni Ana katabi ng Lucas 1. Pagkatapos, bago ka matulog, patayin mo ang ingay sandali at sabihin mo ang pangungusap na natutunan ng isang bata sa Shilo. Nakikinig pa rin ang Diyos. Ang tanong ay kung tayo ba ay makikinig.