Lucas 17

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang nakakatakot na larawan: mas mabuti pa raw ang bitinan ng gilingang bato sa leeg at itapon sa dagat kaysa maging dahilan ng pagkakatisod ng maliliit. Mula roon ay dumaloy ang pagtuturo ni Jesus sa walang-sawang pagpapatawad, sa pananampalatayang kasinliit ng butil ng mustasa, at sa lingkod na pagkatapos ng buong araw na pagtatrabaho ay walang maiaangkin kundi: "Ginawa lang namin ang dapat naming gawin." Pagkatapos ay ang sampung ketongin sa hangganan ng Samaria at Galilea, kung saan iisa lamang ang bumalik na nagpupuri sa Diyos, at siya pa ay dayuhan. Nagtatapos ang kabanata sa tanong ng mga Pariseo tungkol sa pagdating ng kaharian, at sa mahabang babala ni Jesus tungkol sa araw ng Anak ng Tao.

Ang Puso ng Teksto

Tila magkakalayo ang mga bahagi, ngunit iisa ang tinatahi ng lahat: walang sinuman ang makakapag-angkin ng karapatan sa harap ng Diyos. Ang nagpapatawad ng pitong beses sa isang araw ay hindi bayani, lingkod lang. Ang nakagawa ng lahat ng iniutos ay nananatiling "hindi karapat-dapat." At ang sampung ketongin ay walang maibabayad, tanging sigaw: "Jesus, Amo, maawa ka sa amin." Ito ang anatomiya ng biyaya. Hindi sinasabi ni Jesus na walang halaga ang pagsunod; sinasabi niyang hindi ito nakakalikha ng utang na loob sa panig ng Diyos. At dahil doon, ang tanging matinong tugon sa kaligtasan ay hindi pagmamalaki kundi pasasalamat, kaya nga ang pagbalik ng Samaritano ang tanging kilos sa buong kabanata na tinawag ni Jesus na pananampalataya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang sinabi sa Samaritano: "Pinagaling ka ng iyong pananampalataya." Ang salitang Griyego rito ay sōzō, iligtas, at hindi lang pagpapagaling ng balat ang ibig sabihin. Sampu ang nalinis; isa ang naligtas. Narito ang buong kuwento ng tipan sa maliit na tagpo. Inutusan silang magpakita sa mga pari, ayon sa Levitico, sapagkat ang pari ang nagpapatunay ng kalinisan at nagbubukas muli ng pinto ng komunidad at ng templo. Ngunit ang isang hindi makakapasok sa templo ng Israel, ang dayuhan, ay yumuko sa paanan ni Jesus at doon nakatagpo ng higit sa sertipiko ng pari. Ang nagtatakda ng kalinisan ay nasa harap na nila. Dito lumilitaw ang pangakong mula pa kay Abraham: ang mga bansa ay papasok sa pagpapala, hindi sa pamamagitan ng dugo o ritwal, kundi sa pamamagitan ng pagkilala sa Anak.

Ang Salamin

May pagkakataong ang pinakamahirap na talata rito ay ang talata apat. Pitong beses sa isang araw. Iyon ay hindi relihiyosong teorya kundi kapatid na paulit-ulit kang binabalewala, asawang paulit-ulit na nangangako, katrabahong muling kinupit ang iyong ideya. Ang hinihingi ni Jesus ay nakakapanggigil, at hindi niya ito pinagaan. Pero tingnan kung saan niya ikinabit: sa lingkod na walang maiaangking karapatan. Hindi mo kayang magpatawad habang may hawak kang listahan ng utang sa iyo, sapagkat ang listahang iyon ay nagpapanggap na may utang din sa iyo ang Diyos. Marahil ang tunay na tanong ay hindi kung karapat-dapat ba siya, kundi kung naaalala mo pa ang sarili mong kalagayan nang tumawag ka mula sa malayo.

Ngayong araw, isulat sa papel ang isang pangalan ng taong paulit-ulit kang nasaktan, at sabihin nang malakas: "Pinapatawad kita, gaya ng pagpapatawad sa akin."

Ang Tanong

"Ang isa ay kukunin, at ang isa ay iiwan." Dalawang tao sa iisang higaan, dalawang babae sa iisang gilingan: magkapareho ang trabaho, magkapareho ang gabi, magkaiba ang kahihinatnan. Mahirap itong basahin nang hindi kinikilabutan, lalo na kung may mahal ka sa buhay na hindi naniniwala. At hindi ipinaliwanag ni Jesus ang pamantayan. Nang tanungin siya kung saan, sumagot siya ng isang bugtong tungkol sa bangkay at mga buwitre, na parang sinasabi: hindi mo kailangang hanapin ang araw na iyon, ito mismo ang hahanap sa iyo. Ang teksto ay hindi nagbibigay ng mapa ng paghatol. Ang ibinibigay nito ay babala na huwag bumalik sa bahay para sa mga gamit, at ang maikling pariralang hindi natin matatakasan: "Alalahanin ninyo ang asawa ni Lot."

Ang Konteksto

Nasa daan si Jesus patungong Jerusalem, sa hangganan ng Samaria at Galilea, lupain ng mga taong magkaaway ang lahi. Ang ketong noon ay hindi lamang sakit kundi panlipunang kamatayan: itinataboy ka sa labas ng nayon, ipinagbabawal kang lumapit, kaya "tumayo sila nang malayo sa kaniya." At ang isa sa kanila ay doble ang pagkakatiwalag, may ketong at Samaritano pa. Samantala, ang tanong ng mga Pariseo tungkol sa pagdating ng kaharian ay tanong ng bayang sakop ng Roma: kailan ba tayo palalayain? Umaasa sila ng senyales na mapagmamasdan, ng rebolusyon na may petsa. Ang sagot ni Jesus ay nakakabagabag: "ang kaharian ng Diyos ay nasa inyo," at bago ang anumang tagumpay, "kailangan muna niyang magdusa ng labis."

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus sa kabanatang ito ay taong papunta sa sarili niyang kamatayan at nakakaalam nito. Iyan ang nagpapabigat sa bawat sinasabi niya. Ang tumatawag sa atin na maging "hindi karapat-dapat na mga lingkod" ay siya mismong magbibigkis at maglilingkod hanggang wakas. Ang nagbabala laban sa pagtatangkang iligtas ang sariling buhay ay siyang magbibitiw ng kaniya. May bakas din ng sakit sa kaniyang boses: "Nasaan ang siyam?" Hindi iyon tanong ng Diyos na nangangailangan ng papuri, kundi ng Panginoon na nakikitang tinanggap ng siyam ang kaloob ngunit hindi ang nagbigay. At dito pumapasok ang kaharian, hindi sa ingay ng senyales, kundi sa isang dayuhang nakaluhod sa alabok sa paanan ng isang naglalakbay na guro.

Pagninilay

Alin sa dalawa ang mas totoo sa iyo ngayon: ang sampung nalinis, o ang isang bumalik?

Saan ka pa humahawak sa listahan ng mga utang sa iyo, at ano ang ipinagtatanggol mo roon?