Lucas 3:34

Ang Teksto

Sa gitna ng mahabang talaan ng mga pangalan, umaakyat ang listahan mula kay Jacob patungo kay Isaac, at mula kay Isaac patungo kay Abraham. Doon sana natatapos ang kuwento ng Israel, dahil si Abraham ang pasimula ng lahi ng pangako. Ngunit hindi humihinto si Lucas. Idinugtong niya agad ang dalawang pangalan na bihirang banggitin sa pulpito: "na anak ni Terah na anak ni Nahor." Lampas sa tipan, lampas sa pangako, pabalik sa mga ninuno na nanirahan sa kabilang ibayo ng ilog at hindi pa kilala ang Panginoon. Isang talata lamang ito, apat na henerasyon, ngunit dito tinatawid ni Lucas ang hangganan na hindi tinawid ng ibang mananalaysay ng angkan ni Jesus.

Ang Ubod

Ang pagpapatuloy ng listahan lampas kay Abraham ay hindi pagiging masinop sa talaan; ito ay teolohiya. Ayon sa Josue 24, naglingkod sa ibang mga diyos si Terah, ama ni Abraham. Ibig sabihin, ang lahi ni Jesus ay dumaraan sa isang bahay ng mga sumasamba sa diyus-diyosan. Hindi ito nakakahiyang detalye na kailangang itago. Ito mismo ang sinasabi ni Juan Bautista sa unahan ng kabanatang ito: "huwag ninyong simulan na sabihin sa inyong mga sarili, 'Mayroon tayong Abraham bilang ama natin.'" Ang dugo ni Abraham ay hindi tiket. Ang biyaya ay nagsimula bago pa man ang tipan, sa isang pamilyang walang maipagmamalaki, at doon nagmula ang Mesiyas. Ang Diyos ang pumipili, hindi ang angkan.

Ang Hibla

Dito tahimik na nagkakaiba sina Mateo at Lucas. Ang talaan sa Mateo 1 ay nagsisimula kay Abraham at bumababa patungo kay Jesus: isang kuwento ng Israel, para sa mga Judio, pinatutunayan na si Jesus ang anak ni David at anak ni Abraham. Si Lucas ay paatras, at hindi siya humihinto sa hangganan ng tipan. Kaya nga pagkalipas ng ilang talata, naroon ang pinakadulo: "na anak ni Adan na anak ng Diyos." Si Terah at si Nahor ang tulay patungo roon. Kung wala sila, mananatiling kuwento ng isang bansa ang pagliligtas. Sa kanila, nagiging kuwento ito ng sangkatauhan. Tinupad nito ang sinipi ni Lucas kay Isaias sa simula ng kabanata: "Ang lahat ng tao ay makikita ang pagliligtas ng Diyos." Ang talaan ng angkan ang unang patunay ng pangakong iyon.

Ang Salamin

May mga pangalan sa ating mga pamilya na hindi natin binabanggit. Ang lolo na iniwan ang asawa. Ang amang lasenggo. Ang kamag-anak na nasa bilangguan, o ang buong angkan na walang alam sa Diyos hanggang sa dumating ang isang misyonero. Mayroong bahagi sa atin na gustong simulan ang sariling kuwento sa pinakamalinis na pangalan, gaya ng mga nakikinig kay Juan na nagsasabing si Abraham ang kanilang ama. Ngunit hindi ganoon tumatakbo ang listahan ni Lucas. Dumaraan ito sa bahay ni Terah nang walang paumanhin, dahil ang dugong namana mo ay hindi ang huling salita tungkol sa iyo. Ngayon mismo: kumuha ng papel, isulat ang pangalan ng isang ninuno o kamag-anak na ikinahihiya mo, at sabihin nang malakas sa harap ng Diyos, "Hindi ito ang hangganan ng iyong biyaya." Pagkatapos ay itabi ang papel.

Ang mga Unang Nakinig

Isinulat ni Lucas ang kaniyang ebanghelyo para kay Teofilo at sa isang simbahang unti-unting napupuno ng mga Griego, Romano, at iba pang hindi Judio. Isipin ang isang bagong mananampalataya sa Antioquia o Efeso na nakikinig sa pagbabasa ng talaang ito. Wala siyang pangalan sa listahan. Wala siyang Abraham na maipagyayabang, walang pagtutuli, walang templo. Sa bawat "na anak ni" na binibigkas, lalo siyang napapalayo sa kuwento. At pagkatapos ay lumampas ang listahan kay Abraham at ipinagpatuloy pa: Terah, Nahor, Serug, hanggang kay Adan. Doon siya pumapasok. Ang Mesiyas ay hindi lamang kadugo ng Israel kundi kadugo ng sangkatauhan, kasama na ang kaniyang sariling angkan ng mga sumasamba sa diyus-diyosan. Hindi siya bisita sa kuwentong ito. Kabilang siya.

Ang Detalye

Bigyang-pansin ang pangalang Nahor. Kapatid siya ni Abraham, at anak din ni Terah ang nakatatandang Nahor na lolo ni Abraham; magkakasalubong ang mga pangalan sa talaan ng Genesis, at ang pamilyang ito ay nanatili sa Haran matapos umalis si Abraham. Ibig sabihin, may sangang nanatili sa lupain ng mga diyus-diyosan at may sangang sumunod sa tawag. Ang kaibahan ng dalawa ay hindi dugo at hindi ugali; ang kaibahan ay ang tinig na tumawag kay Abraham. Ganoon din ang nangyayari sa kabanatang ito: "dumating ang salita ng Diyos kay Juan." Hindi nagsisimula ang pananampalataya sa pinagmulan kundi sa pagtawag. Ang pangalan ni Nahor ay isang pahiwatig: maaaring magkapatid ang dalawang tao at magkaiba ang kanilang patutunguhan, at ang pumipili ay ang Diyos.

Ang Konteksto

Pinasok ni Lucas ang talaang ito sa isang tiyak na sandali: pagkatapos ng bautismo, bago ang tukso, nang si Jesus ay "nasa edad na tatlumpung taon." Kahahayag lamang ng tinig mula sa langit, "Ikaw ang aking minamahal na Anak." Pagkatapos ng pahayag na iyon, naglista si Lucas ng pitumpu't pitong lalaking patay na. Kakaiba ang tabi na ito, ngunit sinasadya. Ang Anak ng Diyos ay tunay ding anak ng mga tao, kabilang si Terah. Mahalaga ang mga talaan ng angkan sa mundong iyon: ipinagtatanggol ng mga pari ang kanilang linya, at ang katayuan sa lipunan ay nakabatay sa pinagmulan. Si Lucas ay bahagyang nilalabag ang laro. Isinulat pa niyang si Jesus ay anak ni Jose "ayon sa pagpapalagay ng mga tao." Totoo ang kasaysayan, totoo ang mga pangalan, ngunit hindi ang dugo ang nagluluklok sa kaniya.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong pinagmulan ang sinusubukan mong laktawan kapag isinasalaysay mo ang iyong buhay, at ano ang mababago kung sakaling isama mo ito?

Kung kaya ng Diyos na "lumikha ng mga anak para kay Abraham kahit pa mula sa mga batong ito," sino ang itinuturing mong imposibleng maabot ng biyaya, at bakit?