Lucas 3:8

Ang Teksto

Nakatayo si Juan sa gilid ng Jordan, basa ang laylayan ng kaniyang damit, at sa harap niya ang libu-libong taong pumila para mabautismuhan. Hindi sila binati. Tinawag niya silang mga anak ng makamandag na ahas, at pagkatapos, sa talatang ito, ibinigay niya ang hamon: "Mamunga kayo ng karapat-dapat sa pagsisisi." Huwag kayong kumapit sa dugo ninyo, sabi niya, huwag ninyong sabihin sa sarili ninyo, "Mayroon tayong Abraham bilang ama natin." Saka siya yumuko, o marahil itinuro lamang ang tuyong pampang kung saan nagkalat ang mga bato ng disyerto: kaya ng Diyos na gawing mga anak ni Abraham kahit ang mga batong ito. Ang pinakamatibay nilang pagkakakilanlan, ang pinakaligtas nilang sagot sa harap ng Diyos, ay tinapyas sa isang pangungusap.

Ang Puso ng Teksto

Ang galit ni Juan ay hindi laban sa pagiging anak ni Abraham. Totoo ang pangako sa Abraham; hindi iyon kathang-isip. Ang laban niya ay sa kaisipang ang pag-aari sa isang lahi, sa isang relihiyosong angkan, ay pumapalit sa tunay na pagbabago ng buhay. Kaya hindi niya hinihingi ang damdamin ng pagsisisi kundi ang bunga nito, ang nakikita, ang nasusukat, ang may kinalaman sa tunika at pagkain at pagsingil ng buwis, gaya ng ipapaliwanag niya sa mga sumunod na talata. At sa pagbanggit sa mga bato, winasak niya ang pinakamalalim na ilusyon ng tao: na may hawak tayong anumang bagay na hindi kayang likhain ng Diyos mula sa wala. Kung kaya niyang gumawa ng mga anak mula sa bato, kung gayon ang pagiging kabilang sa bayan niya ay biyaya mula sa simula hanggang sa dulo, hindi mana, hindi karapatan, hindi ari-arian. Nakakatakot iyon at nakakaligtas nang sabay.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang pangako kay Abraham ay hindi kailanman tungkol sa dugo lamang. Mula pa sa Genesis, ang sinabi ng Diyos ay pagpapala para sa lahat ng angkan ng lupa sa pamamagitan ng isang pamilya; ang lahi ay sisidlan, hindi pader. Kaya nang sabihin ni Juan na kaya ng Diyos na gumawa ng mga anak ni Abraham mula sa bato, hindi siya sumisira ng pangako, binubuksan niya ito. At pansinin kung paano tinapos ni Lucas ang kabanatang ito: ang mahabang talaan ng mga pangalan ay hindi humihinto kay Abraham kundi umaabot hanggang kay Adan, "na anak ng Diyos." Dalawang beses sa iisang kabanata iginigiit ni Lucas na ang pinakamalalim na pinagmumulan natin ay hindi angkan kundi ang Diyos mismo. Doon tatayo si Jesus, ang tunay na Anak, na tatanggapin ang bautismo kasama ng mga makasalanan at magbibigay sa atin ng pagka-anak na hindi kayang ibigay ng anumang pamilya.

Ang Salamin

May bersiyon tayong lahat ng "Mayroon tayong Abraham bilang ama natin." Lumaki ako sa simbahan. Diyakono ang lolo ko. Hindi ako gaya ng ibang tao sa opisina. Hindi ako nakikipaghiwalay, nagbibigay ako ng ikapu, nasa listahan ako ng mga tagapaglingkod. Hindi masama ang mga bagay na iyan. Ang mapanganib ay kapag ginagamit natin ang mga ito bilang sagot sa tanong na hindi naman iyon ang itinatanong: ano ang nabago sa paraan ng pakikitungo mo sa asawa mo, sa pera mo, sa taong may utang sa iyo? Ang bunga ay hindi damdamin kundi gawi. Kung ang pagsisisi mo ay walang naaabot na pitaka, oras, o dila, maaaring hindi pa iyon pagsisisi. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang isang pangungusap na madalas mong sabihin sa sarili mo para patahimikin ang konsensiya mo, basahin ito nang malakas, at sabihin sa Diyos na hindi iyon ang pinanghahawakan mo.

Ang Detalye

Ang mga bato. Sa wikang sinasalita ni Juan, halos magkatunog ang dalawang salita: abnayya, mga bato, at benayya, mga anak. Isang laro ng tunog, isang biro na may ngipin. Tumayo siya sa pampang kung saan walang anuman kundi graba at tuyong lupa, itinuro ang pinakawalang-silbing bagay sa paligid, at sinabi: mula riyan, kung gugustuhin niya, gagawa ang Diyos ng pamilya. Hindi ito pangkalahatang pahayag tungkol sa kapangyarihan ng Diyos. Ito ay tutok na tudla sa pagmamalaki ng mga nakikinig. Ang ipinagmamalaki ninyong pagkakakilanlan ay kayang likhain ng Diyos sa isang kisapmata mula sa alikabok sa paanan ninyo. Ang parehong imahe ay nagdadala ng pag-asa: kung sa bato kaya niyang gumawa ng anak, hindi masyadong tigang ang buhay mo para sa kaniya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Juan ay anak ng pari. May karapatan siya sa damit, sa altar, sa katayuan sa Jerusalem. Iniwan niya ang lahat ng iyon at nanirahan sa ilang, at doon dumating ang salita ng Diyos sa kaniya, hindi sa templo kundi sa disyerto. Ang taong tumatanggi sa sariling minanang pribilehiyo ang may karapatang tanggihan ang pribilehiyo ng iba. Hindi siya mapait; hindi niya tinatakwil ang mga tao, binabautismuhan niya sila. Ngunit tumatangging palampasin ang mura at madaling relihiyon. Ang pag-ibig niya ay may hugis ng babala, gaya ng palakol na nakalagay na sa ugat. May mga pastol na nagpapatulog; may mga pastol na gumigising. Si Juan ang pangalawa, at ang tanging dahilan kung bakit siya sumisigaw ay dahil may paparating na hindi niya kayang kalagan man lang ang tali ng sandalyas.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Isaias 51, tinawag ng Diyos ang bayan niya na tumingin sa bato kung saan sila tinabas, at ang batong iyon ay si Abraham, na isang tao lamang nang tawagin siya. Alam ni Juan ang talatang ito. Kaya nga mas matalim ang sinasabi niya: ang bato ay hindi inyong mana, ito ay patunay na mula sa wala kayo nagsimula. At nang kaharapin ni Jesus ang mga Judio sa Juan 8, ganito rin ang linya ng pagtatalo: "Ama namin si Abraham," sabi nila, at ang sagot ay tingnan ang mga gawa ninyo. Hindi nagbago ang usapin mula Jordan hanggang Jerusalem. Ang tanong ng Diyos sa atin ay hindi kung kanino tayo nagmula, kundi kung ano ang ipinapakita ng buhay natin ngayon.

Pagninilay

Anong minanang pagkakakilanlan ang madalas mong isingit sa pagitan mo at ng tanong ng Diyos tungkol sa buhay mo?

Kung tatanungin ang tatlong taong pinakamalapit sa iyo kung anong bunga ang nakikita nila sa huling taon, ano kaya ang sasabihin nila?