Marcos 1:1

Ang Teksto

Walang pasakalye si Marcos. Walang talaangkanan, walang sanggol sa sabsaban, walang pagninilay tungkol sa Salita na kasama ng Diyos mula pa sa simula. Isang pangungusap lamang ang ibinato niya sa atin: "Ito ang simula ng ebanghelyo tungkol kay Jesu-Cristo, na Anak ng Diyos." Parang pamagat ng aklat, parang anunsyo ng isang tagapagbalita na humihingal pa sa pagtakbo. Apat na bagay ang nakalagay doon, magkakapatong na parang bato sa pundasyon: may simula, may ebanghelyo, may pangalang Jesus na binansagang Cristo, at may titulong Anak ng Diyos. Lahat ng susunod na dalawampu't tatlong kabanata, ang mga himala, ang mga pagtatalo, ang krus, ang walang laman na libingan, ay pagpapaliwanag lamang sa isang pangungusap na ito. Hindi tanong ang bukas ni Marcos. Deklarasyon ito.

Ang Puso

Ang salitang "ebanghelyo" ay hindi relihiyosong termino noon. Ito ay balita mula sa larangan ng digmaan o mula sa palasyo: may bagong emperador, napanalunan ang labanan, may kapanganakan sa maharlikang pamilya. Pampubliko ito, pampulitika, at hindi mo ito maaaring piliing hindi pakinggan nang hindi nagbabago ang buhay mo. Kaya nang sabihin ni Marcos na may ebanghelyo tungkol kay Jesu-Cristo, sinasabi niya: may namamahala na ngayon, at hindi siya nakaupo sa Roma. Pansinin din ang pagkakasunod. Hindi sinabi ni Marcos na simula ito ng buhay ni Jesus o ng kaniyang pagtuturo, kundi simula ng mabuting balita. Ang buong buhay ni Jesus, mula Jordan hanggang Golgota, ay hindi halimbawa na dapat gayahin kundi balitang dapat ipahayag. Hindi ka inaanyayahang humanga. Inaanyayahan kang sumuko sa isang Hari.

Ang Sinulid

Ang salitang ginamit ni Marcos para sa "simula" ay archē, ang parehong salitang nagbubukas sa aklat ng Genesis sa Griyegong salin na binabasa ng mga unang Kristiyano: sa pasimula, nilikha ng Diyos ang langit at lupa. Hindi ito aksidente. May bago na namang nagsisimula, at tulad ng unang paglikha, hindi ito nagmula sa tao. Tingnan ang sumusunod na mga talata: agad na bumaling si Marcos sa propetang si Isaias, "Ihanda ninyo ang daan ng Panginoon." Sa orihinal na konteksto, ang daang iyon ay para sa Diyos mismo na babalik sa kaniyang bayang nasa pagkatapon. Ngunit sa Marcos, ang daang inihanda ni Juan ay tinatahak ng isang lalaking galing Nazaret. Dito napupulupot ang buong sinulid ng Kasulatan: ang pangakong darating ang Diyos sa kaniyang bayan ay natupad sa isang katawang tumatapak sa putik ng Jordan.

Ang Salamin

Madali nating tanggapin ang pangungusap na ito bilang impormasyon. Alam natin ang mga titulo; nasambit na natin ang mga ito sa Kredo nang paulit-ulit hanggang sa hindi na dumadaloy ang dugo sa mga salita. Pero tanungin mo ang sarili mo: sino talaga ang nasusunod sa iyong kalendaryo ngayong linggo? Ang bos na nagpapadala ng mensahe tuwing alas-diyes ng gabi? Ang utang na nakatali sa bahay? Ang takot na baka bumalik ang resulta ng lab na hindi mo gusto? Hindi inaalis ni Marcos ang mga bagay na iyon. Sinasabi lang niya na may isang Hari na mas matanda at mas matatag kaysa sa lahat ng iyon, at ang pagdating niya ay balita, hindi payo. Ngayong araw, basahin nang malakas ang Marcos 1:1, at pagkatapos ay banggitin nang malakas ang isang bagay na matagal mo nang hinahawakang parang ikaw ang panginoon nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Apat na pangalan ang ibinigay sa atin bago pa man magsalita si Jesus. Ang "Jesus" ay karaniwang pangalan noon, kasindami ng mga Juan sa ating mga bayan. Ang "Cristo" ay titulo: ang Pinahiran, ang haring hinihintay mula sa angkan ni David. Ang "Anak ng Diyos" ay ang pinakamabigat, at pansinin na walang paliwanag si Marcos kung paano ito nangyari. Walang anghel na nagpapaliwanag, walang birhen, walang talaangkanan. Ipinapakilala niya si Jesus na parang taong matagal nang kilala ng Ama at bagong-bago lamang sa atin. Ang buong ebanghelyo ay pagbubukas ng kahulugan ng pangungusap na ito, at ang susi ay hindi makikita sa kapangyarihan kundi sa krus.

Konteksto

Malamang na isinulat ito noong dekada animnapu, para sa mga mananampalatayang nasa o malapit sa Roma, sa panahong nagsisimula nang umapoy ang pag-uusig. Sa mga barya at monumento ng imperyo, may isang taong tinatawag nang anak ng diyos: ang emperador. Ang mabuting balita na ipinapahayag sa buong daigdig ay ang kapanganakan at tagumpay ni Cesar. Kaya ang unang pangungusap ni Marcos ay hindi lamang pananampalataya, ito ay panunuya sa trono. Isinusulat niya ang titulo ng emperador at ipinapatong sa isang Galileong pinatay bilang kriminal. Para sa mga mambabasang maaaring maaresto, ito ang tanong: sino talaga ang nagmamay-ari ng mundo?

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Tatlong tinig ang umuulit sa titulong ito sa unang kabanata. Ang Ama, sa Jordan: "Ikaw ang minamahal kong Anak." Ang demonyo, sa sinagoga: "Alam ko kung sino ka. Ikaw ang Banal na mula sa Diyos!" At si Marcos mismo, sa talata isa. Kakaiba: alam ng langit, alam ng impiyerno, ngunit ang mga tao sa paligid ni Jesus ay nagtatanong pa rin, "Ano ito?" Ang sagot ay darating lamang sa dulo ng aklat, nang ang isang Romanong senturion, nakatayo sa harap ng isang bangkay sa krus, ay magsasabing tunay ngang Anak ng Diyos ang taong ito. Doon nagtatagpo ang pambungad at ang wakas. Ang titulong ipinahayag ni Marcos sa simula ay naiintindihan lamang ng tao sa paanan ng krus.

Pagninilay

Kung ang ebanghelyo ay balita tungkol sa isang Hari at hindi payo para sa mas magandang buhay, ano ang nagbabago sa paraan ng pagbabasa mo nito bukas ng umaga?

Saang bahagi ng buhay mo ikaw pa rin ang nakaupo sa trono na pinagsasabihan mong sa iyo ang karapatan?