Mga Taga-Roma 8:38

Ang Teksto

Isipin mo ang isang tao na tumatayo sa gitna ng silid at binibilang ang lahat ng posibleng kaaway, isa-isa, parang heneral na tinitingnan ang buong hukbo ng kabila bago sabihing: wala ni isa sa inyo ang sapat. Ganoon ang tinig ni Pablo dito. Hindi siya nagbibigay ng pangako na walang mangyayaring masama; binabanggit pa nga niya nang tahasan ang pinakamalalaking banta. "Sapagkat naniniwala ako na kahit ang kamatayan, ni ang buhay, ni mga anghel, ni mga pamahalaan, ni ang mga bagay sa kasalukuyan, ni ang mga bagay na darating, ni ang mga kapangyarihan." Ang pangungusap ay hindi pa tapos sa talatang ito; nakabitin ito, hinihintay ang sagot sa susunod na linya. At ang sagot ay iisa: walang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos kay Cristo Jesus.

Ang Pinakapuso

Pansinin kung ano ang inuuna niya sa listahan: kamatayan. Pagkatapos, kakaiba, ang buhay. Kadalasan ang kamatayan ang kinatatakutan natin, pero alam ni Pablo na ang mahabang buhay ay may sariling panganib, ang unti-unting pagkupas ng pananampalataya, ang pagod, ang panahon na nagpapalimot. Wala sa dalawa ang may kapangyarihang putulin ang tali. At iyan ang puso ng talata: ang seguridad ng mananampalataya ay hindi nakasalalay sa lakas ng ating kapit kundi sa lakas ng kumakapit sa atin. Hindi sinasabi ni Pablo na matibay ang ating pag-ibig sa Diyos; sinasabi niyang matibay ang pag-ibig ng Diyos sa atin. Kaya naman kaya niyang banggitin ang mga anghel at ang mga pamahalaan nang walang panginginig. Hinatulan na ang kasalanan sa laman, namatay na si Cristo at nabuhay muli, at ang hatol ay sarado na.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

May isang eksena sa Genesis na hindi mabubura sa isip ng sinumang Judio: si Abraham na may hawak na kutsilyo, si Isaac na nakatali, at ang tinig na pumigil sa kamay. Doon, ipinagkait ang anak. Pumapasok si Pablo sa parehong tagpo ilang talata pa lang ang nakalipas, pero binabaligtad niya ito: "Siya na hindi ipinagkait ang kaniyang sariling Anak ngunit ibinigay niya para sa ating lahat." Walang tinig na pumigil sa Kalbaryo. At doon nakatayo ang buong listahan ng talata 38. Ang dahilan kung bakit walang kamatayan o kapangyarihan ang makakapaghiwalay sa atin ay hindi dahil mahina sila, kundi dahil dumaan na sa kanila ang Anak at lumabas sa kabilang dulo na buhay. Ang tali ay hindi ginawa sa ating katapatan; hinabi ito sa dugo ng krus at hinigpitan ng muling pagkabuhay.

Ang Salamin

Alam mo ang listahan mo. Hindi ito abstrakto. Ang resulta ng biopsy na hinihintay mo sa susunod na linggo. Ang anak na tumigil sa pagsimba at hindi na sumasagot sa mensahe. Ang utang na hindi mo alam kung paano babayaran sa Marso. Ang takot na baka pagdating mo sa edad ng iyong ama, wala nang natitira sa iyong pananampalataya kundi ugali. Hindi sinasabi ni Pablo na hindi mangyayari ang mga iyon. Sinasabi niyang wala sa kanila ang may kakayahang gupitin ang tali. Ang tanong sa iyo ngayon ay hindi kung gaano ka katatag, kundi kung kanino nakakabit ang kabilang dulo. Kaya ganito: kunin mo ang isang papel, isulat ang pangalan ng pinakamabigat na bagay sa listahan mo, idugtong ito sa hulihan ng talata 38 na parang isa itong salita ni Pablo, at basahin nang malakas ang buong pangungusap hanggang sa katapusan ng talata 39.

Konteksto

Ang liham na ito ay dumating sa Roma noong kalagitnaan ng dekada 50, sa mga maliliit na kongregasyong nagtitipon sa mga bahay at paupahang silid sa lungsod ng emperador. Marami sa kanila ay mga alipin, mga pinalayang alipin, mga dayuhan. Bago pa nito, pinalayas ni Emperador Claudio ang mga Judio sa Roma, kaya may mga mananampalatayang kababalik lang sa lungsod na naiwan na ang mga tahanan at hanapbuhay. Hindi sila makapangyarihan. Walang proteksiyong legal ang pangalan ni Cristo. At si Pablo mismo, habang isinusulat ito, ay papunta sa Jerusalem na alam niyang may naghihintay na panganib. Ang listahan sa talata 38 ay hindi listahan ng isang komportableng tao. Ito ay galing sa isang taong nabugbog, nabilanggo, at nagsulat nang may pasa.

Ang Detalye

Isang sugnay ang madalas nating dinadaanan: "ni ang mga bagay na darating." Ang mga nauna sa listahan ay maaari pang pangalanan. Kamatayan, buhay, anghel, pamahalaan: alam mo kung ano ang hitsura nila. Pero narito si Pablo na sinasama ang kategorya ng hindi pa nangyayari, ang hindi pa niya kayang isalarawan, ang mga sakuna at pagbabago at panahon na hindi pa naiimbento noong isinusulat niya ito. Iyon ang pinakamalambot nating parte, hindi ba? Kaya nating harapin ang nangyari na. Ang bumabagabag sa atin nang alas-tres ng umaga ay ang hindi pa dumarating. At doon mismo naglalagay si Pablo ng selyo: kasama na sa nasakop na.

Ang Profile

Nang marinig ng mga taga-Roma ang salitang "pamahalaan," may mukha itong naiisip: ang magistrado, ang sundalo, ang burukrasya ni Cesar na pumapatay nang walang pagsisisi. At nang marinig nila ang "mga kapangyarihan," naiisip nila ang mga espiritu at bituin na pinaniniwalaan nilang humuhubog sa kapalaran ng tao mula pagsilang. Sa mundong iyon, ang buhay ay parang naka-iskedyul na ng mga puwersang mas malaki kaysa sa iyo. Narinig nilang inilista ni Pablo ang lahat ng iyon, hindi para itanggi ang bigat nila, kundi para ilagay silang lahat sa ilalim ng isang pangalan. Para sa isang aliping walang kontrol kahit sa sarili niyang katawan, ito ang pinakamalayang pangungusap na maaaring marinig: may isang bagay sa akin na wala sa kapangyarihan ng aking panginoon.

Pagninilay

Alin sa listahan ni Pablo ang pinakamalapit sa iyong sariling takot ngayong linggo, at ano ang totoong sinasabi mo sa sarili mo tungkol dito kapag gabi na?

Kung ang seguridad mo ay nakasalalay sa kapit ng Diyos at hindi sa iyong kapit, ano ang isang bagay sa buhay mo na maaari mong bitawan bukas nang hindi natatakot?