Mga Taga-Roma 8

Ang Teksto

Nagbubukas ang kabanata na parang hatol na binabasa sa korte, pero baligtad: "wala ng paghatol sa mga taong na kay Cristo Jesus." Mula roon, ipinapaliwanag ni Pablo ang dalawang paraan ng pamumuhay, ayon sa laman at ayon sa Espiritu, at iginigiit na ang Espiritung bumuhay kay Jesus ay siya ring nananahan sa mga nananampalataya at bubuhay sa kanilang mga namamatay na katawan. Pagkatapos ay lumipat siya sa wika ng pamilya: tinanggap natin ang espiritu ng pagkupkop kung saan sumisigaw tayo ng "Abba, Ama!" Sumunod ang mahabang daing, ng sangnilikha at ng ating sarili, habang naghihintay sa pagkatubos ng katawan. At sa dulo, isang listahan ng mga posibleng kaaway, kamatayan, kapangyarihan, kataasan, kailaliman, na walang isa mang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos.

Ang Ubod

Ang sentro ng kabanatang ito ay hindi ang pakiramdam mo tungkol sa Diyos kundi ang sinabi na ng Diyos tungkol sa iyo. May hatol nang binitawan, at tapos na ito: "Ang Diyos ang siyang nagpapawalang-sala." Hindi ito pag-iwas sa kasalanan; "hinatulan niya ang kasalanan sa laman," sa katawan ng kaniyang sariling Anak. Kaya ang kalayaan dito ay may bayad, hindi murang pag-aliw. At ang kalayaang ito ay hindi lamang legal. Nananahan ang Espiritu, at ang epekto niyan ay ang pagbabago ng pagkatao: mula alipin tungo sa anak, mula takot tungo sa pagtawag ng "Ama." Mahalaga ito dahil tinatanggal nito ang pinakamalalim na trabaho ng relihiyosong puso, ang walang katapusang pagpapatunay sa sarili. Wala nang dapat patunayan. Ibinigay na ang hatol, at ito ay pabor sa atin.

Ang Hibla ng Kuwento

Dalawang lumang eksena ang umaalingawngaw dito. Una, ang Exodo: isang bayang alipin na tinawag ng Diyos na kaniyang anak, inilabas sa takot, at binigyan ng mana. Sinasabi ni Pablo na nauulit iyon sa mas malalim na antas, dahil "hindi ninyo muling tinanggap ang espiritu ng pagkabihag upang matakot." Hindi tayo pinalaya para maging mas magaling na alipin kundi para maging tagapagmana. Pangalawa, ang bundok sa Genesis 22, kung saan hindi ipinagkait ni Abraham ang kaniyang anak. Ginagamit ni Pablo ang parehong wika sa talatang 32, pero ngayon ang Diyos na mismo ang hindi nagkait. Walang tupang pumalit sa huling sandali. Doon natuloy ang hindi natuloy sa bundok. At hindi lang tao ang pakay: ang buong sangnilikha, isinailalim sa pagkawalang-saysay, ay naghihintay sa parehong araw ng paglaya.

Ang Salamin

May tinig ka bang naririnig tuwing alas-tres ng umaga? Yung bumabanggit ng pangalan ng taong sinaktan mo, ng desisyong hindi mo na maibabalik, ng klase ng magulang o asawa o anak na hindi mo naging? Sinasagot ni Pablo ang tinig na iyon hindi sa pamamagitan ng pagsasabing hindi totoo ang sinasabi nito, kundi sa pagtatanong kung sino ang may karapatang maghatol: "Sino ang magpaparatang laban sa mga pinili ng Diyos?" Walang tahanan ang akusasyon dito, hindi dahil mabait ang Diyos sa kasalanan, kundi dahil naipasa na ang hatol sa Anak.

Pero may ibang salamin din dito. Ang "kaisipan ng laman" ay hindi lang bisyo. Ito ang isip na nakatuon sa sarili: ang kalkulasyon kung sino ang nakakakita ng ginagawa mo, ang pagsukat ng halaga mo sa sahod, sa katawan, sa performance review, sa mga anak na parang resume mo. At kung kaya mong kalkulahin kahit ang panalangin, pansinin ang talatang 26: may mga sandaling hindi mo alam kung paano manalangin, at hindi iyon kabiguan. Doon mismo dumadaing ang Espiritu kasama mo.

Ngayong araw: isulat sa papel ang isang akusasyon na paulit-ulit mong naririnig tungkol sa sarili mo, isa lang, sa totoong salita. Pagkatapos, basahin mo nang malakas sa ibabaw nito ang talatang 33: "Ang Diyos ang siyang nagpapawalang-sala." Tapos punitin mo ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang tauhan dito, at kakaiba ang pagkakalarawan sa kaniya. Hindi siya ang mahinahong manonood sa itaas ng sakit ng mundo. Siya ang nagsugo ng Anak sa laman. Siya ang "sumisiyasat ng mga puso," hindi para manghuli kundi para makilala ang daing ng Espiritu sa loob ng isang taong wala nang masabi. At pansinin: ang Espiritu mismo ay dumadaing. Ang buong sangnilikha ay dumadaing, tayo ay dumadaing, at ang Diyos ay hindi nakatayo sa labas ng daing na iyon kundi nasa gitna nito, namamagitan. Isang Diyos na hindi ipinagkait ang pinakamahalaga sa kaniya, pagkatapos ay tinanong: "paanong hindi niya rin ibibigay sa atin ng libre ang lahat ng bagay?" Hindi iyon pangako ng komportableng buhay. Pangako iyon na walang itatago pa.

Ang Mga Unang Nakarinig

Maliit na mga grupo sa Roma ang unang nakarinig nito, nagtitipon sa masisikip na tirahan, pinaghalong mga Judio na kakabalik lang mula sa pagkakapatapon at mga Griyegong hindi tuli, magkaiba ng kasaysayan at madalas magkaiba ng opinyon. Marami sa kanila ay alipin o anak ng alipin. Alam nila ang pagkakaiba ng alipin at anak sa batas ng Roma: ang ampon ay nawawalan ng lumang utang at nagkakaroon ng buong mana. Hindi metapora ang talatang 15 para sa kanila, buhay iyon. At ang salitang "Abba," Aramaiko, wika ng bahay at ng mismong bibig ni Jesus, ay hindi nila isinalin. Pinanatili nila ito dahil ang pamilyar na tunog nito ang punto. Nang marinig nila ang listahan sa dulo, ang espada, ang gutom, ang mga kapangyarihan, hindi sila nag-iisip ng abstraksiyon. Nag-iisip sila ng Cesar.

Konteksto

Isinulat ito ni Pablo noong mga taong 57, malamang mula sa Corinto, sa isang simbahang hindi pa niya napupuntahan. Nagpapakilala siya bago ang isang biyahe, kaya maingat at mabigat ang pagkakahabi ng argumento. Ang kabanata 8 ay sumusunod agad sa bangin ng kabanata 7, kung saan ang tinig na "ginagawa ko ang hindi ko gusto" ay nauuwi sa sigaw ng isang bihag. Doon pumapasok ang "kung gayon." Hindi ito nagsasarili. Ito ang hangin pagkatapos ng paglubog. At isinulat ito sa gitna ng kabisera ng isang imperyo na nagtatakda kung sino ang may halaga at sino ang itinuturing na "tulad ng isang tupa na kakatayin." Sa gitna ng ganoong lungsod, isinulat ni Pablo na mayroong pag-ibig na hindi maaabot ng espada, ng utos, ng kataasan ni ng kailaliman.

Pagninilay

Ano ang akusasyong pinakamatagal mo nang dala, at ano ang mababago kung tunay mong paniniwalaang naibigay na ang hatol at ito ay pabor sa iyo?

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay dumadaing nang walang salita, at paano magbabago ang sandaling iyon kung alam mong kasama mong dumadaing ang Espiritu?