Mga Taga-Roma 9:13

Ang Teksto

Matapos ipaalala ni Pablo na pinili ng Diyos si Jacob bago pa man ipanganak ang magkapatid, bago pa sila "walang pang nagagawang mabuti o masama," binuksan niya ang Kasulatan at inilapag ang isang pangungusap na parang bato sa dibdib: “Inibig ko si Jacob, ngunit kinamuhian ko si Isau.” Hindi ito paglalarawan ng damdamin ng Diyos sa dalawang sanggol na nasa sinapupunan pa lamang ni Rebecca; ito ay hatol ng Diyos sa kasaysayan ng dalawang bayan, binanggit ng propeta makalipas ang daang-daang taon. Ang punto ni Pablo ay payak at matalim: ang pagpili ay nagmumula sa Diyos "na tumatawag," hindi sa ninuno, hindi sa gawa, hindi sa karapatan ng panganay.

Ang Puso ng Teksto

Ang mga salitang "inibig" at "kinamuhian" ay hindi mga sukat ng init at lamig ng loob ng Diyos kundi pananalitang pantipan: ang isa ay pinasok sa kasunduan, ang isa ay hindi. Ganito magsalita ang Lumang Tipan kapag pumipili ng tagapagmana. At dito nabibiyak ang pundasyon ng bawat tahimik na pagmamalaki natin. Kung ang pag-ibig ng Diyos kay Jacob ay hindi sanhi ng anumang nagawa ni Jacob, kung gayon walang sinuman ang makapagsasabing may utang sa kaniya ang Diyos, ni ang relihiyoso, ni ang masipag, ni ang panganay. Hindi ito nagtutulak sa pagwawalang-bahala; itinutulak tayo nito pababa, sa lupa, kung saan ang tanging maayos na tindig ay pasasalamat. Ang biyayang hindi mo kinita ay hindi rin maipagyayabang, at ang hindi maipagyayabang ay hindi magagawang sandata laban sa kapwa.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Ang pagpiling ito ay hindi pabor na ibinibigay para tapusin sa pinili; ito ay pagpiling may misyon. Si Jacob ay hindi hinirang dahil mas mabuti siya, at sinumang nakabasa ng kaniyang kasaysayan ay alam iyon: dinaya niya ang kapatid, niloko ang ama, at nagtago bago siya naging Israel. Ang hibla na umaabot mula sa sinapupunan ni Rebecca hanggang sa krus ay ito: palaging ang Diyos ang kumikilos muna, at palagi niyang pinipili ang hindi nararapat upang maging daluyan ng pangako. Kaya nga matapos ang mahabang argumento ay inilapag ni Pablo ang Hosea: "Tatawagin kong mga tao ko ang hindi ko dating mga tao." Ganito rin tayo napasok sa kuwento, hindi sa pintuan ng dugo o merito kundi sa pintuang binuksan ni Cristo, siya mismong tinanggihan upang ang mga tinanggihan ay matawag na anak.

Ang Salamin

Mahirap tanggapin ang talatang ito hindi dahil malabo kundi dahil inaalis nito ang isang bagay na mahal natin: ang pakiramdam na may naipong puntos tayo. Tingnan mo kung saan ito lumalabas sa isang ordinaryong linggo. Sa trabaho, kapag na-promote ang mas bata at bumabalik sa iyo ang tinig ni Esau, ang reklamo ng panganay na "akin iyon." Sa pamilya, kapag tahimik mong sinusukat kung sino sa magkakapatid ang mas tapat sa magulang. Sa simbahan, kapag naiisip mong dapat ay mas pinapakinggan ka ng Diyos dahil mas marami kang taon ng paglilingkod. At sa pera, kapag inaakala nating utang sa atin ng Diyos ang kaginhawaan dahil nagbigay tayo nang tapat. Ang biyayang pinili ay sumisira sa lahat ng ganitong accounting. Kung wala kang karapatan, wala ka ring dapat ipagsama ng loob, at wala kang dapat ibaba.

Ngayong araw, gawin ito: kumuha ng papel, isulat ang isang bagay na palihim mong ginagamit bilang panindigan sa harap ng Diyos (ang mga taon ng paglilingkod, ang kalinisan ng iyong rekord, ang ikapu, ang pagpapalaki mo nang maayos sa anak), pagkatapos ay sabihin itong malakas: "Hindi ito karapatan. Biyaya ang lahat." Pagkatapos punitin ang papel.

Ang Tanong

At si Esau? Totoong pambansa ang pananalita ni Malakias at hindi tungkol sa walang hanggang kapalaran ng isang lalaki, ngunit hindi nito tinatanggal ang bigat. May mga pinapasok ang Diyos sa kasunduan at may mga hindi; alam ni Pablo na ito ay tunog kawalan ng katarungan, kaya siya mismo ang nagtanong sa susunod na talata. Ang kaniyang sagot ay hindi paliwanag kundi pagtuturo sa awa: "hindi dahil sa kaniya na nagnanais, hindi rin dahil sa kaniya na tumatakbo." Ang hindi pa rin natin maunawaan ay kung bakit ang awa ay dito at hindi doon. Hindi ito sinasagot ni Pablo, at mapanganib ang magtahi ng sagot sa butas na iniwang bukas ng Kasulatan. Ang matapat na tugon ay hindi paliwanag kundi takot na may paggalang, at panalangin para sa mga tila nasa labas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang tauhan dito, at ang tatak niya sa talatang ito ay kalayaan. Hindi siya mekanismo na pinapaandar ng ating pagsisikap, ni hukom na obligadong gantimpalaan ang panganay dahil iyon ang kaugalian. Siya ang "tumatawag," at ang tawag niya ang lumilikha ng katayuan, hindi kinikilala lamang ang naroon na. May isang bagay dito na nakakatakot at isang bagay na nakakaaliw, at parehong totoo. Nakakatakot dahil hindi natin siya makontrol. Nakakaaliw dahil kung hindi siya napapakilos ng merito, hindi rin siya napapaalis ng iyong kabiguan. Ang pag-ibig na hindi mo kinita sa pamamagitan ng pagiging mabuti ay hindi rin mawawala sa iyo sa pamamagitan ng pagiging mahina.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang pariralang "inibig ko" at "kinamuhian ko" ay hiniram ni Pablo kay Malakias, kung saan ito ay sagot sa bayang nagtatanong kung mahal pa ba sila ng Diyos matapos ang pagkatapon; pinalalakas ang loob ng mahihina, hindi pinapalaki ang ulo ng nakaupo. At sa dulo ng kabanata, ang mga Gentil na "hindi nagsisikap para sa katuwiran" ang siyang nagkamit nito, habang natisod ang mga nagsikap. Dalawang larawan ng iisang katotohanan: hindi nakakamit ang biyaya sa karera, tinatanggap lamang ito.

Pagninilay

Sino ang "Esau" sa isip mo, ang taong tahimik mong itinuturing na wala sa loob ng pabor ng Diyos, at ano ang nagbibigay sa iyo ng karapatang magdesisyon niyon?

Kung bukas ay mawala ang lahat ng naipundar mong rekord ng kabutihan, ano ang matitira sa relasyon mo sa Diyos?