Ano ang Pagsamba Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-singko ng umaga. Hindi pa tumitilaok ang alarm, pero gising na ang isang ina sa Antipolo: nagtitimpla ng kape, nagbabaon ng ulam, nagdadasal ng pabulong habang nagsusuklay ng buhok ng anak. Alas-diyes ng gabi sa kabilang panig ng mundo, may kababayan nating nagpapahinga sa isang maliit na kuwarto sa Dubai, naka-headphone, umiiyak habang nakikinig ng awit ng pagsamba na parang tulay pabalik sa bayan niya. Alas-onse ng Linggo, nakatayo ang isang buong kongregasyon, kumakanta, taas ang mga kamay.

Alin sa tatlo ang pagsamba?

Karamihan sa atin, kapag naririnig ang salitang "pagsamba," musika agad ang naiisip. Isang bahagi ng programa. Isang oras sa Linggo. Pero ang Bibliya ay may mas malawak at mas mapanghamong sagot kaysa diyan. Sa gabay na ito, titingnan natin ang pagsamba mula sa Genesis hanggang Pahayag, aalisin natin ang mga maling akala na nakakabit dito, at tutulungan ka naming makita kung saan talaga napupunta ang pagsamba ng buhay mo ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi ito gabay sa paggawa ng magandang programa sa Linggo. Ang tuon natin ay isang simpleng pero mapanuyong katotohanan: hindi tanong ang kung sumasamba ka, kundi kung kanino. Walang taong hindi sumasamba. Lahat tayo ay may binibigyan ng pinakamataas na halaga, may pinagkakatiwalaan ng kaligtasan natin, may inaalayan ng oras, pera, at lakas. Sa Bibliya, ang pagsamba ay ang pagsasabi, sa salita at sa buhay, kung sino ang karapat-dapat. Kaya hahabulin natin sa bawat seksyon ang tanong na ito: anong pangalan ang talagang nakasulat sa altar ng buhay ko?

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagsamba?

Nagsisimula ang Bibliya hindi sa isang kahulugan kundi sa isang eksena: ang Diyos na lumilikha, at ang tao na hininga niya ang bumubuhay. Bago pa may templo, may altar; bago pa may himno, may paglalang. At ito ang pinakaugat ng pagsamba: ang Diyos ang Maylalang, tayo ang kaniyang gawa. Kaya nga ganito ang sabi ng Mga Awit 95:6: "Halina, tayo'y sumamba at sa kanya'y lumuhod; magpugay tayo sa harapan ni Yahweh na lumalang sa atin!" Hindi tinatawag ng salmista ang mga tao sa isang pakiramdam, kundi sa isang posisyon. Lumuhod. Magpugay. Ang katawan ay nagsasabi ng isang bagay na alam ng kaluluwa: hindi ako ang Diyos, at hindi ako nag-imbento ng sarili ko.

Sa Hebreo, ang isang pangunahing salita para sa pagsamba ay nangangahulugang "yumukod" o "magpatirapa." Sa Griyego, ganoon din: ang pagsamba ay paglapit nang mababa. Pero hindi ito mababang pakiramdam ng kahihiyan; ito ay masayang pagsuko. Pakinggan ang Mga Awit 100:1-5: "Umawit sa kagalakan, lahat kayong nasa lupa! Sa Panginoon ay maglingkod na may galak, lumapit sa kanya nang may masayang awit. Dapat ninyong malaman na si Yahweh ang Diyos! Tayo'y kanyang nilalang, tayo'y kanya, tayo'y kanyang bayan at mga tupa niyang inaalagaan. Pumasok sa kanyang pintuan na may pasasalamat, sa kanyang templo may papuring inihahandog. Magpasalamat sa kanya at papurihan ang pangalan niya! Si Yahweh ay mabuti, pag-ibig niya'y walang hanggan, ang kanyang katapatan ay magpakailanman."

Tingnan kung paano binuo ang awit na ito. May utos na umawit, pero may dahilan din: "Dapat ninyong malaman." Ang pagsamba sa Bibliya ay hindi bulag na emosyon; may nilalaman ito, may kaalaman. Sumasamba tayo dahil alam natin kung sino siya: mabuti, maibigin, tapat. Ang kagalakan ay tugon sa katotohanan, hindi kapalit ng katotohanan.

At dahil may nilalaman ang pagsamba, may hangganan din ito. Dito pumapasok ang pinakamalinaw na hangganan sa buong Kasulatan, ang Exodo 20:3-5: "Huwag kang magkakaroon ng ibang diyos maliban sa akin. Huwag kang gagawa ng mga diyus-diyosan: anumang larawang inanyuan ng mga bagay na nasa langit, nasa lupa, o nasa tubig sa ilalim ng lupa. Huwag mo silang yuyukuran ni paglilingkuran sapagkat akong si Yahweh na inyong Diyos ay Diyos na mapanibughuin." Hindi ito paghihigpit ng isang Diyos na mahilig magbawal. Ito ay pag-iingat ng isang Diyos na hindi makakayang hatiin ang kaniyang pag-ibig sa atin, at hindi rin papayag na mapunta sa walang kabuluhang bagay ang pagtitiwala ng mga anak niya.

Ganito ang lohika: dahil siya lamang ang Maylalang, siya lamang ang karapat-dapat. Kaya kapag binuksan natin ang dulo ng Bibliya, iisa ang awit sa langit. Sabi ng Pahayag 4:11: "Karapat-dapat ka, O Panginoon naming Diyos, na tumanggap ng papuri, karangalan at kapangyarihan, sapagkat ikaw ang lumikha ng lahat ng bagay; sa pamamagitan ng iyong kalooban, ang lahat ay nagkaroon ng buhay at umiral." Diyan nakasalalay ang buong doktrina ng pagsamba sa isang salita: karapat-dapat. Hindi tayo sumasamba dahil kulang ang Diyos at tayo ang magpupuno. Sumasamba tayo dahil siya ang may halaga, at ang hindi pagsamba sa kaniya ay isang kasinungalingan tungkol sa kung paano talaga binuo ang sanlibutan.

Kaya nga ang pagsamba ay hindi aktibidad lamang, kundi pagkiling ng buong pagkatao. Ang tanong ay hindi kung may altar ka, kundi kung anong pangalan ang nakaukit doon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sa Genesis 4, bago pa may Israel, may dalawang magkapatid na nagdala ng handog. Tinanggap ang kay Abel, hindi ang kay Cain. Mula sa simula, may sinasabi ang Kasulatan: hindi lahat ng pagsamba ay pareho, at tinitingnan ng Diyos ang puso bago ang handog. Sa Genesis 22, umakyat si Abraham sa bundok kasama si Isaac at sinabi sa mga kasama: sasamba kami. Ang pagsamba doon ay mukhang pagsuko ng pinakamamahal. Sa Exodo, ang paglaya mismo ay may layunin ng pagsamba; hindi lamang sinabi ng Diyos kay Paraon na palayain ang Israel, kundi palayain upang sila'y makasamba sa kaniya sa ilang. Hindi tinubos ang bayan para lamang maging malaya; tinubos sila para maging bayang sumasamba.

Pagkatapos ng Exodo, halos kalahati ng Torah ay tungkol sa paano sumamba: ang tabernakulo, ang mga pari, ang dugo, ang insenso, ang mga kapistahan. Marami ang nakakainip dito, pero may itinuturo ito: hindi tayo basta lumalapit sa Diyos sa paraang gusto natin. May kabanalan siyang hindi mapapabalewala, at may kailangang ibuhos na dugo bago makalapit ang makasalanan.

At dito nagsisimula ang pinakamatinding away sa Lumang Tipan. Hindi naging ateista ang Israel; naging sinkretiko sila. Idinagdag nila si Baal sa tabi ni Yahweh. Nagdala pa rin sila ng hain habang pinagsasamantalahan ang mahihirap. Doon humihiyaw ang mga propeta. Sabi ng Diyos sa Amos, kinasusuklaman niya ang mga pista at hindi siya nakikinig sa tugtog ng kanilang mga alpa; ang gusto niya ay umagos na parang ilog ang katarungan. Sinipi ni Jesus sa Mateo 15 ang Isaias: malapit sa kaniya ang bibig ng bayan, malayo naman ang puso. Ang pinakamapanganib na idolo ay yaong nakatayo sa loob ng templo.

Dumating ang Mesiyas, at sa isang pag-uusap sa may balon, binago niya ang mapa ng pagsamba. Juan 4:23-24: "Ngunit dumarating na ang oras, at ngayon na nga, na ang mga tunay na sumasamba sa Ama ay sasamba sa espiritu at sa katotohanan. Sapagkat ito ang hinahanap ng Ama: mga sumasamba sa kanya sa espiritu at sa katotohanan. Ang Diyos ay Espiritu, at ang mga sumasamba sa kanya ay kinakailangang sumamba sa espiritu at sa katotohanan." Hindi niya tinanggihan ang lugar ng templo bilang walang saysay; sinabi niyang dumating na ang kaganapan. Siya na ang templo. Siya na ang Kordero. Siya na ang Pari.

Kaya nang magkatipon ang mga unang Kristiyano, hindi na sila nagdala ng kambing; nagdala sila ng pasasalamat, awit, panalangin, ang Salita, ang hapag ng Panginoon, at ang sarili nila. At sa pinakadulo, hindi mga anghel lamang ang umaawit. Sa Pahayag 5, ang bagong awit ay para sa Kordero na pinatay at bumili ng mga tao mula sa bawat tribo at wika. Doon nagtatagpo ang lahat: ang Maylalang na karapat-dapat sa Pahayag 4:11 at ang Kordero na karapat-dapat sa Pahayag 5. Ang pagsamba ay nagsimula sa paglalang at nagtatapos sa pagtubos, at si Cristo ang nagdugtong sa dalawa.

Mga karaniwang maling akala

Unang maling akala: ang pagsamba ay ang bahaging kinakantahan. Sa maraming simbahan, "worship" ang tawag sa tatlong awit bago ang sermon. Mabuti ang pag-awit; iniutos ito ng Kasulatan. Pero kung musika lamang ang pagsamba, hindi magkakaroon ng saysay ang Roma 12:1: "Kaya nga, mga kapatid, alang-alang sa masidhing habag ng Diyos sa atin, ipinapakiusap ko sa inyo na ihandog ninyo ang inyong sarili bilang isang haing buháy, banal at kalugud-lugod sa Diyos. Ito ang karapat-dapat na pagsamba ninyo sa kanya." Katawan ang sinabi ni Pablo, hindi tinig. Ang handog ay hindi isang gawain kundi isang tao: ikaw, buháy, nakatali sa altar, hindi tumatakbo pababa. Kaya kasama sa pagsamba ang paggising mo, ang pagpasok mo sa trabaho, ang pagpapatawad mo sa kapatid mo, ang pagbibigay mo ng ikapu, ang pagtitiis mo sa isang mahirap na pag-aasawa nang may integridad.

Ikalawang maling akala: ang pagsamba ay pagpapasaya sa Diyos para sumagot siya. Marami ang lumalapit na parang may transaksyon: mataas na papuri, mabilis na sagot. Pero sinabi na ng Diyos sa Mga Awit 50 na kung nagugutom siya, hindi niya tayo sasabihan; sa kaniya ang lahat ng hayop sa kagubatan. Ang pagsamba ay hindi pagsuhol; tugon ito sa habag na nauna na. Pansinin ang unang salita ng Roma 12:1: "Kaya nga." Labing-isang kabanata ng awa ang nauna bago ang panawagan sa pag-aalay. Lumuluhod tayo dahil binigyan na tayo, hindi para mabigyan.

Ikatlong maling akala: ang pagsamba ay tungkol sa nararamdaman natin. May mga Linggo na manhid ka. Kumakanta ka pero tuyo ang dibdib. Sa pag-aakalang emosyon ang sukatan, maraming mananampalataya ang umuurong sa pagsamba kapag hindi na "nararamdaman." Pero sabi ng Hebreo 12:28: "Kaya nga, magpasalamat tayo sa Diyos sapagkat tinanggap natin ang kahariang hindi matitinag. Sumamba tayo sa kanya nang may paggalang at pagkatakot sa paraang kalugud-lugod sa kanya." Hindi matitinag ang kaharian, kahit tinatablan ng pagod ang damdamin mo. Ang kanlungan ng pagsamba ay hindi ang kalagayan ng puso ko, kundi ang katatagan ng trono niya. Totoo, hindi pinapaboran ng Diyos ang pakitang-tao; pero hindi rin ang pagsamba ay pagkukunwari kapag pumipili ka pa ring magpasalamat sa gitna ng kalungkutan. Yaon ang pinakamatapang na klase ng papuri.

Ikaapat na maling akala: walang idolo ang modernong tao. Iniisip natin na ang paglabag sa Exodo 20:3-5 ay para lamang sa mga sinaunang bayan na may kahoy na rebulto. Pero binuksan ni Pablo ang Roma 1 sa isang diyagnosis na pangkasalukuyan: pinalitan ng mga tao ang katotohanan ng Diyos ng kasinungalingan at sinamba ang nilalang kaysa sa Maylalang. Ngayon, ang mga idolo ay may ibang anyo: karera, reputasyon, anak, kasintahan, pera, katawan, kasiguruhan, maging ministeryo. Ang idolo ay hindi laging masamang bagay; madalas ito ay magandang bagay na inilagay sa pwesto ng Diyos. At dahil sinabi ni Jesus sa Mateo 4:10 na ang Panginoon lamang ang sasambahin at paglilingkuran, walang neutral na puwang sa gitna.

Isabuhay ito ngayon

Kung ang pagsamba ay pagsasabi kung sino ang karapat-dapat, hindi ito nagsisimula sa Linggo ng umaga. Nagsisimula ito sa mga maliit na desisyon kung saan nakikita kung kanino ka nakaluhod.

Sa trabaho: may mga sandaling pinipilit ka ng sistema na magsinungaling nang kaunti para maabot ang quota, o magpanggap na busy para mapansin ng boss. Kapag pinili mong maging tapat kahit hindi ka napansin, iyon ay pagsamba. Isinasabi mo sa isang gawa na ang Diyos ang nakakakita at ang Diyos ang sapat na gantimpala. Sinasabi ng 1 Corinto 10:31 na lahat ng ating ginagawa, pagkain man o pag-inom, ay gawin para sa karangalan ng Diyos. Ibig sabihin, may altar sa bawat kubikulo at bawat sakayan.

Sa pera: ang pitaka ay ang pinakatapat na libro ng pagsamba. Walang nagluluhod sa pera, pero marami ang nagpapasakop sa kaniya. Ang pagbibigay nang bukas-palad, ang hindi pagkukumpulan ng utang para sa pagpapakita, ang pagtanggi sa lagay, ang pagpapadala ng tulong sa pamilya nang walang pagmamalaki: pinapatay nito ang isang maliit na diyos sa tuwing gagawin mo.

Sa katawan at oras: ang Roma 12:1 ay hindi nagsabi ng "ihandog ang espiritu" kundi "ihandog ang inyong sarili." Kaya mahalaga kung paano mo ginagamit ang gabi mo, kung ano ang pinapanood mo, kung may pahinga ka, kung iginagalang mo ang katawan mo at ang katawan ng iba. Ang pagtulog nang may pagtitiwala ay pagsamba; ang hindi pagpapagod nang labis dahil hindi mo ikaw ang nagbubuhat sa mundo ay pagsamba rin.

Sa pamilya: ang pagsamba ay nangyayari sa hapag, hindi lamang sa pulpito. Isang maikling panalangin bago kumain, isang talata bago matulog, isang paghingi ng tawad sa anak mo. Sabi ng Colosas 3:16, magpaalala sa isa't isa sa pamamagitan ng mga salmo at himno at mga awiting espirituwal nang may pasasalamat sa puso. Hindi mo kailangan ng gitara para dito; kailangan mo ng puso na nagpapasalamat nang malakas.

Sa pag-iisa: may mga gabing pakiramdam mo'y nag-iisa ka sa kuwarto o sa ibang bansa. Diyan nagiging sandigan ang Mga Awit 100:1-5. Puwede kang magbukas ng bibig at magpasalamat kahit ikaw lang ang nakakarinig, at hindi ka nag-iisa, dahil may bayang sumasamba sa lahat ng oras ng araw sa buong mundo at isang kongregasyon sa langit na walang tigil. Ang pagsamba ay hindi palaging nararamdaman; palagi namang totoo.

At sa lokal na simbahan: hindi opsyonal ang pagtitipon. Ang Hebreo 10 ay nagpaalala na huwag nating iwan ang pagsasamasama, at ang Hebreo 12:28 ay nagtulak sa atin na sumamba nang may paggalang kasama ang bayang tumanggap ng kahariang hindi matitinag. Ang linggo-linggong pagtitipon ay hindi kahon kung saan ikinukulong ang pagsamba; ito ang pag-aayos ng puntirya para sa buong linggo.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo ng isang bagay, at huwag kang magmadali sa sagot: anong bagay ang kapag nawala sa buhay mo ay hindi ka na makakita ng dahilan para bumangon?

Doon nakatira ang totoong diyos mo.

Hindi ito pampatunog lamang. Alam mo kung paano mo nagigising ang sarili mo nang alas-tres ng umaga dahil sa utang, pero nahihirapan kang gumising nang alas-anim para manalangin. Alam mo kung gaano katagal ka makakatingin sa cellphone, at gaano kaikli ang pasensya mo sa Kasulatan. Alam mo kung anong papuri ang talagang nagpapaligaya sa iyo: ang papuri ng tao, o ang pagsang-ayon ng Diyos na walang nakakakita.

Hindi ito sinasabi para durugin ka. Ito ang kakaiba sa pagsamba ng Bibliya: habang mas malinaw mong nakikita ang mga maliit na diyos na pinaglingkuran mo, mas lumalaki sa paningin mo ang habag ng Diyos. Hindi ipinagtabuyan ng Diyos ang babae sa balon nang malaman niyang lima na ang naging asawa nito. Sa kaniya pa niya binuksan ang pinakamalalim na pahayag tungkol sa pagsamba. Ganoon siya sa iyo.

Marahil pagod ka. Nakakapagod ang pagsamba sa mga diyos na hindi kailanman nasisiyahan. Ang karera ay laging may susunod na hagdan. Ang anyo ay laging may kulang. Ang reputasyon ay laging nangangailangan ng pagtatanggol. Iyan ang gastos ng mga diyos na hindi kayang magmahal pabalik.

Pero may isang Diyos na nagmahal muna. Hinubad niya ang kaniyang karangalan, nagkatawang-tao, dumanas ng pagkakanulo, at nag-alay ng kaniyang sarili bilang Kordero, upang ang mga sumasamba sa mga idolo ay maging mga anak na nakaluhod nang may kapayapaan. Kaya kapag yumuko ka ngayon, kahit sa gitna ng gulo ng kusina o ng trapiko, hindi ka nagsusumamo sa isang Diyos na kailangang suyuin. Tumutugon ka sa isang Ama na unang naghanap sa iyo.

Isa lang ang kailangang mabago, at hindi ito ang lakas mo. Ang direksyon ng pagsamba mo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag tinanong ka ng anak o pamangkin mo kung ano ang pagsamba, huwag mo munang buksan ang teolohiya. Magsimula ka sa isang bagay na alam na nila: may mga bagay sa buhay na gusto nating ipagmalaki. Ipakita mo kung paano ipinakikita ng bata ang pinakamamahal na laruan niya sa lahat ng bisita. Sabihin mo: ang pagsamba ay parang ganoon, pero sa Diyos. Sinasabi natin sa kaniya at sa lahat, "Ang Diyos ang pinakamagaling, pinakamabuti, at pinakamahalaga sa lahat."

Puwede mo rin itong iugnay sa pagpapasalamat. Kapag niluto ng nanay ang paborito nila at sinabi nilang "Salamat, ang sarap!", masaya ang nanay hindi dahil kulang siya sa papuri, kundi dahil nakita ng bata ang pagmamahal sa likod ng pagkain. Ganoon ang pagsamba: nakikita natin ang pagmamahal ng Diyos sa paligid natin at sa krus ni Jesus, at hindi natin ito matiis na huwag sabihin.

At maaari mong idagdag ang pinakamahalagang bahagi: hindi lang kanta ang pagsamba. Ang pagsunod sa magulang, ang pagbabahagi ng pagkain sa kaklase, ang pagsasabi ng totoo kahit mahirap, ang panalangin bago matulog, lahat ito ay paraan ng pagsasabi sa Diyos na mahal natin siya.

Dahil iba-iba ang paraan ng pag-iisip ng bata sa iba-ibang edad, may hiwalay kaming mga paliwanag para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang na kailangan ng larawan at paulit-ulit na maiikling pangungusap, para sa mga batang pito hanggang labindalawa na puwede nang pag-usapan ang mga kuwento ni Abraham, ni Daniel, at ng mga propeta, at para sa mga teenager na labindalawa pataas na kailangang kausapin nang tapat tungkol sa mga modernong idolo ng social media, hitsura, at pagkagusto ng kabarkada. Piliin ang antas na akma sa batang kaharap mo.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Pagkatapos ng lahat ng ito, iisa pa rin ang hamon ng gabay na ito: hindi mo kailangang simulan ang pagsamba, kailangan mo lamang itong ibalik sa tamang direksyon. Sumasamba ka na ngayon, kahit hindi ka kumakanta, dahil may bagay na nakaukit sa altar ng buhay mo. Ang tanong ay kung ang pangalan doon ay karapat-dapat.

Sinasabi ng Pahayag 4:11 na ang Diyos ay karapat-dapat dahil siya ang lumikha ng lahat. Sinasabi ng Exodo 20:3-5 na hindi siya papayag na pumangalawa. Sinasabi ng Mga Awit 95:6 at Mga Awit 100:1-5 na ang paglapit sa kaniya ay may galak at may luhod. Sinasabi ng Juan 4:23-24 na hinahanap ng Ama ang gaya mo. Sinasabi ng Roma 12:1 at Hebreo 12:28 na ang handog ay ang buong buhay mo, inialay nang may pasasalamat at paggalang.

Kaya huwag ka munang bumuo ng bagong programa. Magbukas ng Bibliya sa Mga Awit at basahin ito nang malakas sa loob ng isang linggo. Suriin ang kalendaryo at ang gastusin mo, at tanungin kung sino ang pinaglilingkuran doon. Pumunta sa pagtitipon ng bayan ng Diyos sa Linggo nang hindi nagmamadali. At sa bawat gawain ngayong araw, bulungan ang Diyos: ikaw ang karapat-dapat, hindi ako.