Si Ana: Ang Panalangin ng Isang Inang Naghintay

Panimula

May isang babae na taon-taon umaakyat sa isang banal na lugar na may dalang parehong hiling, at taon-taon umuuwi na walang dalang sagot. Hindi siya nagdarasal para sa isang bagay na maliit. Nagdarasal siya para sa isang bagay na hindi niya kayang pilitin, bilhin, o pagtrabahuhan: isang anak. At sa tabi niya sa hapag, may kasambahay na pinapaalala sa kanya ang kanyang kawalan.

Isang araw, sa isang sulok ng tabernakulo sa Shilo, hindi na siya nagdasal ng mga salitang maririnig. Gumalaw ang kanyang labi, ngunit walang tinig na lumabas. Inakala ng pari na lasing siya. Hindi niya alam na ang bulong na iyon ang magbubukas ng isang bagong kabanata sa kasaysayan ng Israel.

Sa pahinang ito, makikilala mo kung sino si Ana sa Bibliya, susundan natin ang kanyang buhay ayon sa pagkakasunod-sunod nito, titingnan natin ang kanyang lakas at kahinaan nang tapat, at tutuklasin natin kung paano umabot ang kanyang panalangin hanggang sa awit ni Maria at sa pagdating ng Mesiyas. (Ang mga sipi sa ibaba ay mula sa Ang Biblia.)

Ang tuon ng gabay na ito

Madaming artikulo ang nagsasabing si Ana ay modelo ng pagtitiyaga sa panalangin. Totoo naman iyon, ngunit mas malalim pa ang kuwento. Ang tuon ng gabay na ito: ang panalangin ni Ana ay isang bulong na walang tinig, hindi naintindihan kahit ng pari, ngunit ito ang naging pintuan ng kaharian. Mula sa isang saradong sinapupunan sa isang maliit na nayon, binuksan ng Diyos ang landas tungo kay Samuel, kay David, at kay Cristo. Kaya ang tanong na susundan natin ay hindi lamang "paano nanalangin si Ana," kundi "ano ang ginawa ng Diyos sa isang dalanging walang nakarinig."

Ang mga pinakamalakas na panalangin ay kadalasang walang tunog.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Ana?

Si Ana ay ang asawa ni Elkana, isang Levita na naninirahan sa Ramataim-zofim sa lupain ng Efraim, at siya ang ina ni Samuel, ang huling hukom at unang dakilang propeta ng Israel. Matatagpuan ang kanyang kuwento sa 1 Samuel 1 at 2, sa dulo ng panahon ng mga Hukom, nang ang Israel ay magulo, ang pagkasaserdote ay bulok sa ilalim ng mga anak ni Eli, at "bihira ang salita ng Panginoon" sa lupain.

May dalawang asawa si Elkana: si Ana at si Penina. Hindi ito plano ng Diyos para sa pamilya; ito ay bunga ng isang baluktot na kultura, at ang sakit nito ay nadama ni Ana araw-araw. May mga anak si Penina; si Ana ay wala. At malinaw ang sinasabi ng teksto: ang Panginoon mismo ang nagsara ng kanyang sinapupunan. Hindi aksidente ang kanyang kalungkutan, at hindi rin ito parusa. Dito nagsisimula ang pinakamahirap na bahagi ng kuwento: ang sakit niya ay mula sa kamay ng Diyos, at sa Diyos din niya iyon dinala.

Taon-taon, umaakyat ang pamilya sa Shilo para maghandog. At taon-taon, inaasar siya ni Penina hanggang sa hindi na siya makakain. Sa isa sa mga pagdalaw na iyon, naabot ni Ana ang hangganan ng kanyang sarili, at doon siya nanalangin ng panata:

"At siya'y nanata, at nagsabi, Oh Panginoon ng mga hukbo, kung tunay na iyong lilingapin ang kadalamhatian ng iyong lingkod, at aalalahanin ako, at hindi mo lilimutin ang iyong lingkod, kundi ibibigay mo sa iyong lingkod ang isang anak na lalake, ay akin ngang ibibigay sa Panginoon sa lahat ng kaarawan ng kaniyang buhay, at walang pangahit na daraan sa kaniyang ulo." (1 Samuel 1:10-11)

Pansinin ang hindi pangkaraniwan: humingi siya ng anak upang ibalik ang anak. Hindi lamang niya hinihiling ang katapusan ng kanyang kahihiyan, hinihiling niya ang isang buhay na itatalaga sa Panginoon. Ang kanyang pribadong sakit ay may pampublikong bunga, kahit hindi pa niya iyon nakikita.

Habang nananalangin siya, labi lamang niya ang gumagalaw. Walang tinig. Naupo si Eli at inakala na lasing ang babae. Narito ang sagot ni Ana:

"At sumagot si Ana, at nagsabi, Hindi, panginoon ko, ako'y isang babaing may diwang mapanglaw: hindi ako nakainom ng alak o ng inuming matapang, kundi aking ibinuhos ang aking kaluluwa sa harap ng Panginoon. Huwag mong ibilang ang iyong lingkod na pinakaanak ng belial: sapagka't sa kasaganaan ng aking daing at ng aking pagdaramdam ay nagsalita ako hanggang ngayon. Nang magkagayo'y sumagot si Eli at nagsabi, Yumaon kang payapa: at ipagkaloob nawa sa iyo ng Dios ng Israel ang iyong hiling na hiniling mo sa kaniya." (1 Samuel 1:15-17)

"Ibinuhos ang aking kaluluwa." Iyon ang pinakamagandang paglalarawan ng kanyang panalangin. Hindi maganda ang mga salita; hindi nga iyon naipahayag nang malakas. Ngunit walang itinago. At nang umalis siya, hindi na malungkot ang kanyang mukha, bago pa dumating ang sagot.

Nagsilang siya ng isang anak at pinangalanan itong Samuel. Pagkatapos ng mga taon ng pag-aalaga sa bahay, dinala niya ito sa Shilo at tinupad ang kanyang panata:

"Dahil sa batang ito ako nanalangin; at ipinagkaloob sa akin ng Panginoon ang aking hiling na aking hiniling sa kaniya: Kaya't aking ibinigay naman sa Panginoon; habang siya'y nabubuhay ay ibinigay sa Panginoon." (1 Samuel 1:27-28)

At mula sa kamay na kaka-alis pa lamang sa kamay ng kanyang anak, bumulwak ang isang awit:

"Nagagalak ang aking puso sa Panginoon; Ang aking sungay ay pinalaki sa Panginoon: Ang aking bibig ay lumaki sa aking mga kaaway; Sapagka't ako'y nagagalak sa iyong pagliligtas. Walang banal na gaya ng Panginoon; Sapagka't walang iba liban sa iyo, Ni may bato mang gaya ng aming Dios." (1 Samuel 2:1-2)

Pansinin: ang kanyang kagalakan ay hindi nakatuon sa sanggol, kundi sa Diyos na nagbigay at kumuha. At ang pagkakatapos ng kanyang kuwento: taon-taon, dinadalhan niya ng munting balabal si Samuel, at nagkaanak pa siya ng tatlong lalaki at dalawang babae.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang kuwento ni Ana ay hindi nag-iisang ulap sa kalangitan ng Kasulatan. Ito ay parte ng isang mahabang guhit: ang Diyos na nagbubukas ng mga saradong sinapupunan at nagsisimula ng kanyang pagliligtas doon sa lugar kung saan walang kayang gumawa ng buhay. Si Sara ay matanda na at baog nang ipangako ang Isaac. Si Rebeca ay nagdasal si Isaac para sa kanya. Si Raquel ay umiyak nang mahabang panahon. Ang ina ni Samson ay baog nang bisitahin ng anghel. Si Elisabet ay matanda na nang mabuntis kay Juan Bautista. At sa dulo ng guhit na ito ay may isang dalaga na hindi baog kundi birhen, at ang sinapupunan niya ay bubuksan nang walang lalaki.

Kaya hindi nakakagulat na ang awit ni Ana ay nakarating hanggang sa labi ni Maria:

"At sinabi ni Maria, Dinadakila ng aking kaluluwa ang Panginoon, At nagagalak ang aking diwa sa Dios na aking Tagapagligtas. Sapagka't nilingap niya ang kababaan ng kaniyang alipin, Sapagka't, narito, mula ngayon ay tatawagin akong mapalad ng lahat ng maghahalihaliling lahi." (Lucas 1:46-48)

Pareho ang hugis: isang mababang babae, isang Diyos na "lumilingap," isang kagalakang nakaugat sa pagliligtas at hindi lamang sa regalo. Ang hiniling ni Ana sa 1 Samuel 1:11, "iyong lilingapin ang kadalamhatian ng iyong lingkod," ay ang eksaktong bagay na ipinagpasalamat ni Maria. May isang linya ng tinig mula sa Shilo hanggang sa Nazaret.

At may isa pang hindi gaanong napapansin. Sa dulo ng awit ni Ana, nagsasalita siya tungkol sa hari ng Panginoon at sa kanyang pinahiran ng langis, sa panahong wala pa namang hari sa Israel. Isang babaeng dati ay baog ang kauna-unahang nagbigkas ng pag-asa sa isang Mesiyas na hari sa aklat na magtatapos sa pag-akyat ni David. At ang anak na ibinigay niya pabalik sa Diyos ay ang mismong propeta na magpapahid ng langis kay David, ang ninuno ni Jesus. Ang bulong sa tabernakulo ay naging dinastiya, at ang dinastiya ay naging Bethlehem.

Dumadaloy rin dito ang tema ng pagbabaligtad na gustong-gusto ng Diyos: ang mga baog ay nagkakaanak, ang mga mahihina ay nagiging malakas, ang mga nagugutom ay nabubusog, ang mga makapangyarihan ay ibinababa. Ito ang isinasalaysay ni Ana sa 1 Samuel 2, ito ang inaawit ni Maria sa Lucas 1, at ito ang ipinangangaral ni Jesus sa mga pagpapala sa bundok. Hindi ito tungkol sa isang babaeng pinagbigyan ng kahilingan. Ito ang paraan ng Diyos sa buong kasaysayan: nagsisimula siya sa wala, at ang katapusan nito ay isang libingang walang laman.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandali na siyang bumubuo sa kabuuan ng buhay ni Ana, at bawat isa ay may kasamang kahinaan at pananampalataya.

Ang unang sandali ay ang mga taon ng paulit-ulit na pag-akyat sa Shilo. Dito makikita ang kanyang kahinaan, at tapat tayong tumingin: tumangis siya, hindi kumain, at tila nalubog sa kanyang hinanakit hanggang sa hindi na siya maabot ng pag-aliw ng kanyang asawa. Hindi iyon kasalanan, ngunit malapit iyon sa bangin. Marami ang nalulunod doon, hindi sa sakit kundi sa pagkukulong sa sakit. Ang ginawa ni Ana sa isang partikular na taon ay nagbago ng lahat: hindi na siya umiyak lamang sa harap ni Penina, umiyak siya sa harap ng Panginoon. Hindi tinanggal ng panalangin ang kanyang luha; inilipat nito ang kanyang luha sa tamang lugar.

Ang ikalawang sandali ay ang bulong na walang tinig at ang maling paghusga ni Eli. Narito ang isa sa pinakamasakit na detalye sa Kasulatan: ang taong nakatayo sa harapan ng tabernakulo ang pinakamalayo sa pang-unawa. Siya ang pari, ngunit ang mga anak niya ay nagpaparumi sa handog, at ang pinakamalalim na panalanging naidalangin sa lugar na iyon ay inakala niyang pagkalasing. Hindi nagalit si Ana, ngunit hindi rin siya tumahimik sa kasinungalingan; ipinaliwanag niya ang sarili nang may paggalang, at nagbigay naman si Eli ng basbas. May isang mahalagang aral tungkol sa panalangin na nakatago dito: maaaring hindi ka maintindihan ng simbahan, pero naiintindihan ka ng Diyos.

Ang ikatlong sandali ay ang pagbibitiw. Pagkatapos ng mga taon ng pag-aalaga, naglakad si Ana papuntang Shilo na may dalang bata, isang toro, harina, at alak, at iniwan niya ang kanyang nag-iisang anak sa bahay ng Diyos, sa ilalim pa ng pangangalaga ng pari na dati siyang minali. Hindi iyon romantiko; iyon ang pinakamabigat na paghakbang sa kanyang buhay. At doon, sa sandaling tila pinakamalaki ang kanyang pagkawala, bumukas ang kanyang bibig sa awit sa 1 Samuel 2:1-2. Dito nabubuo ang buong hugis ng kanyang buhay: ang isang bagay na ipinanalangin niya nang buong lakas ay ang mismong bagay na binuksan niya ang mga kamay upang pakawalan. Ang kanyang panata noong 1 Samuel 1:11 ay naging katuparan sa 1 Samuel 1:27-28, at ang pagtupad ay naging pagsamba.

Ano ang matututuhan natin kay Ana

Unang aral: dalhin ang hilaw na sakit sa Diyos, hindi ang pinaganda. Ang sinabi niya kay Eli ay hindi "nagdasal ako nang maayos" kundi "ibinuhos ko ang aking kaluluwa sa harap ng Panginoon." Walang maayos na balangkas, walang magandang bokabularyo, kadalasan ay walang kahit tinig. Ganito rin ang pangako ng Kasulatan sa iba pang lugar: "Nagsidaing ang matuwid, at dininig ng Panginoon, at iniligtas sila sa lahat ng kanilang mga kabagabagan" (Mga Awit 34:17). Hindi sinasabi niyan na magaling magsalita ang matuwid; sinasabi niyan na sila ay dumadaing, at ang Diyos ay nakikinig. Ang bulong na hindi naintindihan ni Eli ay naintindihan sa langit.

Ikalawang aral: may kapayapaan bago dumating ang sagot. Lumisan si Ana sa Shilo na buntis pa lamang sa pag-asa, hindi sa katiyakan; ngunit kumain siya at hindi na malungkot ang kanyang mukha. Ito ang eksaktong hugis ng pangako sa Filipos 4:6-7: "Huwag kayong mangabalisa sa anomang bagay; kundi sa lahat ng mga bagay sa pamamagitan ng panalangin at daing na may pagpapasalamat ay ipakilala ninyo ang inyong mga kahilingan sa Dios. At ang kapayapaan ng Dios, na di masayod ng pag-iisip, ay mag-iingat ng inyong mga puso at ng inyong mga pagiisip kay Cristo Jesus." Hindi ipinangako ni Pablo na laging darating ang hinihiling; ipinangako niya ang isang kapayapaang nag-iingat sa puso habang naghihintay. Natikman ni Ana ang kapayapaang iyon bago pa man niya nakarga ang sanggol.

Ikatlong aral: ang mga regalo ng Diyos ay hindi pag-aari, kundi ipinagkatiwala. Hindi naging titulo ng pagmamay-ari si Samuel para kay Ana. Nang ibigay niya ito pabalik, hindi siya nawalan; naging bahagi siya ng isang kuwentong hindi niya kayang pangarapin. Ang mga anak natin, ang trabaho, ang kalusugan, ang bahay, ang ministeryo: lahat iyan ay pautang na may layunin. Ang bukas na palad ay hindi kawalan ng pagmamahal; iyon ang pinakamatapang na anyo ng pananampalataya.

Ang Salamin

Alam mo ba kung ano ang pinakamahirap sa kuwento ni Ana? Hindi ang panalangin. Ang paghihintay. Taon-taon, parehong lakad, parehong hapag, parehong panlalait, parehong katahimikan ng langit. Baka ganito rin ang iyong buhay ngayon. Ikalimang taon na ng pag-asam ng anak. Ikasampung aplikasyon na sa trabaho. Ikadalawampung taon ng pagdarasal para sa isang asawang hindi pa sumasamba. Isang resulta ng laboratoryo na hindi nagbabago. Isang buwanang badyet na kulang na kulang. Isang gabi na tahimik dahil wala kang kasama.

At baka nakaupo ka na sa simbahan habang kumakanta ang lahat, at ang nasa isip mo ay ang isang bagay na hindi mo nasasabi sa kahit kanino. Maaaring may Penina sa buhay mo, isang taong nagpapaalala sa iyo ng kulang sa iyo, kahit hindi sinasadya, tuwing may handaan at tuwing may reunion. Maaaring may Eli sa buhay mo, isang taong nagmamalasakit naman pero mali ang pagbasa sa iyo, at nasaktan ka sa isang lugar na dapat ay ligtas.

Narito ang nakakagulat sa kuwento: hindi tinakasan ni Ana ang tabernakulo. Pumasok siya at nagdasal ng isang panalanging hindi maganda pakinggan. Hindi niya inayos ang sarili bago lumapit. At hindi iyon tinanggihan ng Diyos.

Tanungin mo ang sarili mo: may bagay ba na matagal nang hindi mo sinasabi sa Diyos dahil pagod na ang bibig mo sa pagsasabi? Ipinangako ko sa iyo ang isang bagay ngayon: hindi nakakapagod sa Diyos ang paulit-ulit mong daing. Ngunit may isa pang tanong na mas matalas: anong bagay ang hinihiling mo ngayon na handa ka bang ibalik sa kanya kapag ipinagkaloob na? Dahil doon nahahati ang panalanging gustong makakuha at ang panalanging gustong makasama sa ginagawa ng Diyos. Hindi ipinangako ni Ana na pakikinabangan niya ang sagot. Ipinangako niyang ibabalik niya ito.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ipinapaliwanag mo si Ana sa isang bata, huwag kang magsimula sa salitang "baog." Magsimula ka sa pakiramdam na alam na ng bata: ang paghihintay. Lahat ng bata ay alam kung paano maghintay nang matagal sa isang bagay na gusto nilang-gusto, at alam din nila ang sakit ng pagiging nasa labas kapag ang iba ay may bagay na wala sila.

Puwede mong sabihin nang ganito: "May isang nanay na pangalan ay Ana. Gusto niyang magkaroon ng anak, pero matagal na siyang naghihintay at umiiyak siya sa gabi. Isang araw, pumunta siya sa bahay ng Diyos at nagdasal siya nang paos na walang tunog, kaya walang nakarinig sa kanya, maliban sa Diyos. Narinig ng Diyos ang panalangin ni Ana at ibinigay niya si Samuel. At alam mo ang ginawa ni Ana? Hindi niya tinago si Samuel para sa sarili niya; ibinigay niya ito sa Diyos para maging lingkod niya. Dahil doon, naging isa si Samuel sa pinakamagandang tagapagsalita ng Diyos sa buong Bibliya."

Ang pangunahing mensahe para sa mga bata ay simple at matibay: nakikinig ang Diyos kahit walang nakarinig, at ang mga regalo niya ay para rin ibahagi, hindi lamang para itago.

Sa Faith.network, may mga hiwalay na paliwanag tungkol kay Ana na nakaayon sa edad: isang napakasimple at maikling bersyon para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, isang bersyon na may kuwento at mga tanong para sa mga batang pito hanggang labindalawang taong gulang, at isang bersyon para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na tumatalakay sa mahihirap na tanong tungkol sa hindi sinasagot na panalangin at sa paghihintay. Piliin ang edad ng batang kaharap mo at magsimula doon.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Isang babae, isang sulok ng tabernakulo, isang panalanging walang tinig. Walang nakarinig maliban sa Diyos, at mali pa ang pagbasa ng pari na nakatingin sa kanya. Ngunit ang bulong na iyon ang nag-uugnay ng panahon ng mga Hukom sa panahon ng mga hari, ang nagluwal ng propetang magpapahid ng langis kay David, at ang nagbigay ng mga salita sa ina ng Panginoong Jesus. Ito ang paraan ng Diyos: nagsisimula siya sa maliit, sa mababa, sa hindi napapansin, at mula roon ay nagtatayo ng kaligtasan.

Kung nasa gitna ka ng mahabang paghihintay, huwag kang mag-isip na walang kabuluhan ang mga paulit-ulit na dalangin na pakiramdam mo ay nalulusaw sa hangin. Ang iyong bulong ay hindi nawawala; natatanggap iyon ng isang Ama na nakikinig. At kung tinupad na ng Diyos ang isang bagay na matagal mong ipinanalangin, itanong mo sa sarili mo ang tanong ni Ana: paano ko ito ibabalik sa kanya?

Para sa susunod na hakbang, basahin ang 1 Samuel 1 at 2 nang buo at sunod-sunod, at pagkatapos ay basahin ang Lucas 1:46-55. Pag-isipan ang pagkakahawig. At tapusin ang pagbabasa mo sa Filipos 4:6-7, hindi bilang teksto, kundi bilang panalangin.