Si Jesus Cristo: Ang Tagapagligtas ng Sanlibutan

Panimula

May isang tanong na madalas maitanong sa mga sanayan ng pagtuturo sa Sunday school: kung makakausap mo si Jesus nang tatlong minuto lang, ano ang itatanong mo? Kadalasan, ang sagot ng mga tao ay mga tanong tungkol sa hinaharap, tungkol sa sakit, tungkol sa mga mahal sa buhay na yumao. Ngunit sa mga Ebanghelyo, si Jesus ang nagtatanong. Sa isang mabatong daan pahilaga ng Galilea, tinanong niya ang kanyang mga alagad: "Kayo, ano ang sabi ninyo kung sino ako?"

Iyon ang tanong na hindi tayo matatakasan. Maaari nating tanggapin na may isang taong nagngangalang Jesus na namuhay sa Palestina dalawang libong taon na ang nakalipas, mahusay magturo, mabait sa mahihirap, at pinatay ng mga awtoridad. Napakaraming tao ang huminto na diyan. Ngunit ang Bibliya ay hindi humihinto diyan.

Sa gabay na ito, susundan natin ang buhay ni Jesus mula sa walang hanggan bago pa ang Bethlehem, hanggang sa sabsaban, sa tubig ng Jordan, sa mga daan ng Galilea, sa krus, sa walang laman na libingan, at sa kanyang pangakong pagbabalik. At makikita mo na ang lahat ng ito ay may isang hugis: ang hugis ng isang pangalan.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang pahina ang naglilista ng mga katotohanan tungkol kay Jesus. Ang tuon natin dito ay iba: babasahin natin ang buong buhay niya bilang paglalahad ng isang pangungusap na binitiwan ng anghel bago pa siya ipinanganak, "siya ang magliligtas sa kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan" (Mateo 1:21).

Hindi si Jesus ay isang gurong nadagdagan ng titulong Tagapagligtas sa bandang huli. Tagapagligtas na siya bago pa siya nakadama ng lamig ng gabi sa Bethlehem. Ang bawat yugto ng kanyang buhay, kahit ang mga tila kahinaan, ay pagbigkas ng pangalang iyon. Kaya sa tuwing tatanungin natin, "sino si Jesus Cristo," ang sagot ay laging may kasamang panghalip: siya ang Tagapagligtas, at may nangangailangang iligtas.

Ang pangalan niya ang kanyang talambuhay.

Ang mga sipi ng Kasulatan sa gabay na ito ay mula sa Magandang Balita Biblia.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Jesus Cristo?

Kapag hinahanap natin sa Bibliya ang sagot sa tanong na "sino si Jesus Cristo," may apat na sagot na paulit-ulit na lumalabas, at pinagsasama-sama ng mga ito ang isang larawan na hindi kayang isakop ng anumang tao lamang.

Ang una: siya ay Diyos na nag-iisa kasama ng Ama mula pa sa simula. Ganito binuksan ni Juan ang kanyang Ebanghelyo: "Sa pasimula pa'y naroon na ang Salita; ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos" (Juan 1:1). Pansinin ang pinong pagbabalanse. Hindi sinasabi ni Juan na ang Salita ay ang Ama; sinasabi niyang ang Salita ay kasama ng Diyos at kasabay nito, tunay na Diyos. Sa pamamagitan niya nilalang ang lahat ng bagay. Kaya kapag tinutunton natin ang pinagmulan ni Jesus, hindi tayo humihinto sa Bethlehem o kahit sa Nazaret. Wala siyang pinagsimulan, dahil siya ang Simula.

Ang ikalawa: siya ay tunay na tao. Sa parehong kabanata: "Naging tao ang Salita at namuhay sa piling namin. Nakita namin ang kanyang kadakilaan bilang kaisa-isang Anak ng Ama. Siya'y puspos ng kagandahang-loob at katotohanan" (Juan 1:14). May salitang ginamit si Juan dito na literal na nangangahulugang "nagtayo ng tolda sa gitna namin." Hindi siya naging tao para lang magparamdam. Nagtolda siya sa dumi at alikabok ng buhay natin. Naramdaman niya ang pagod, ang uhaw, ang gutom, ang panlulumo, ang pagtaksil ng kaibigan. Dinala niya ang tunay na katawan ng tao, at hindi ito isinuko kahit pagkatapos ng muling pagkabuhay.

Ang ikatlo: siya ang tanging daan patungo sa Ama. Nang sabihin ni Tomas na hindi nila alam kung saan siya patungo, sumagot si Jesus: "Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay. Walang makakarating sa Ama kundi sa pamamagitan ko" (Juan 14:6). Ito ang pinakamabigat na pahayag ng buong Bibliya para sa modernong pandinig. Hindi sinabi ni Jesus na may siyam na daan at siya ang pinakamaganda. Sinabi niyang siya ang daan. At mahalagang tandaan ang konteksto: sinabi niya ito hindi sa isang debate kundi sa isang silid ng pamamaalam, sa mga taong takot at nalilito, bilang pang-aalo. Ang eksklusibong pahayag ay isang pangako ng katiyakan: hindi ka mawawala kung nasa kanya ka.

Ang ikaapat, at ito ang puso ng gabay na ito: siya ay Tagapagligtas. Sinabi ng anghel kay Jose, "Magsisilang siya ng isang sanggol na lalaki at Jesus ang ipapangalan mo sa kanya, sapagkat siya ang magliligtas sa kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan" (Mateo 1:21). Ang pangalang Jesus ay ang Griyegong anyo ng Hebreong Yeshua, "ang Panginoon ay nagliligtas." Hindi ito isang basta pangalan sa listahan ng mga sikat na pangalan noong panahong iyon. Ito ay isang paglalarawan ng trabaho. At tukoy ang trabaho: hindi upang iligtas ang bayan mula sa Roma, hindi mula sa kahirapan lamang, kundi "sa kanilang mga kasalanan." Ang pinakamalalim na problema ng tao, ayon sa Bibliya, ay hindi ang kanyang kalagayan kundi ang kanyang kalayaan na tumalikod sa Diyos.

Ganito rin ang unang inanunsyo sa mga pastol: "Ipinanganak ngayon sa bayan ni David ang inyong Tagapagligtas, ang Cristong Panginoon" (Lucas 2:11). Tatlong titulo sa isang hininga: Tagapagligtas, Cristo, Panginoon. Ang "Cristo" ay hindi apelyido; ito ang salin ng "Mesias," ang Pinahiran, ang haring pinakahihintay ng Israel. Ang "Panginoon" ay ang salitang gamit ng mga Judio para sa pangalan ng Diyos mismo. At ang lahat ng ito ay ibinalita hindi sa mga pari sa templo kundi sa mga pastol na nagpupuyat sa parang, mga taong pinandidirihan ng maraming relihiyoso noon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang kagandahan ng kuwento ni Jesus ay hindi siya biglang sumulpot sa Mateo kabanata uno. Ang buong Lumang Tipan ay parang isang pagtugtog ng orkestra bago ang pangunahing himig.

Sa Genesis, matapos ang unang pagsuway, nangako ang Diyos ng isang supling ng babae na dudurog sa ulo ng ahas kahit siya mismo ay masasaktan sa sakong. Iyon ang unang pahiwatig ng isang tagapagligtas na magtatagumpay sa pamamagitan ng pagdanas ng sakit. Kay Abraham, nangako ang Diyos na sa pamamagitan ng kanyang lahi ay pagpapalain ang lahat ng bansa. Sa Exodo, dinala ng dugo ng kordero ang kaligtasan sa mga tahanan ng Israel, at ang tema ng "kordero na pumapalit" ay hindi na nawala sa Kasulatan. Sa mga aklat ni Moises, ang buong sistema ng handog ay nagpapaalala tuwing araw na may bayad ang kasalanan at hindi kayang bayaran ito ng nagkasala.

Kay David, nangako ang Diyos ng isang trono na mananatili magpakailanman. Sa mga propeta, lumalinaw ang larawan: isang batang isisilang ng isang birhen at tatawaging Emmanuel; isang sanggol na tatawaging Makapangyarihang Diyos at Ama ng kapayapaan; isang pastol na hahanapin ang naligaw; isang bagong tipan na isusulat sa puso at hindi sa bato.

At may isang larawang hindi kayang isipin ng kahit sinong nag-aasam ng makapangyarihang hari. Sa Isaias 53, ang tagapagligtas ay hindi dumurog kundi dinudurog: "Ngunit dahil sa ating mga kasalanan, siya'y nasaktan; siya'y binugbog dahil sa ating kasamaan. Ang dinanas niyang pahirap ang nagdulot sa atin ng kapayapaan, at sa pamamagitan ng kanyang mga latay ay nagsigaling tayo" (Isaias 53:5). Pitong siglo bago ang Kalbaryo, isinulat na ang balangkas ng krus. Pansinin ang mga panghalip: siya at tayo. Ang buong ebanghelyo ay nakatago sa palitan ng dalawang panghalip na ito.

Sa Bagong Tipan, ang mga hibla ay nagtagpo sa isang tao. Siya ang binhi ni Abraham, ang Anak ni David, ang Kordero ng Diyos, ang tunay na templo, ang huling Adan, ang bagong Moises, ang punong pari na nag-aalay ng sarili niyang buhay. Kaya nang mangaral ang mga apostol, hindi nila sinabing may bagong relihiyon; sinabi nilang natupad ang matandang pangako. Sa Emaus, ipinaliwanag ni Jesus mismo sa dalawang naghihinagpis na alagad ang lahat ng nasa Kasulatan tungkol sa kanya, at nagliyab ang kanilang mga puso.

Kaya kapag tinanong tayo kung saan makikita si Jesus sa Bibliya, ang sagot ay hindi sa mga tiyak na kabanata lamang. Siya ang nagbibigkis sa lahat. At ang pangalang ibinigay sa kanya bago pa siya isilang ay ang buod ng buong salaysay: dumating ang Diyos upang magligtas.

Bago pa siya isinilang: ang walang hanggang Anak

Kung ang buhay ni Jesus ay susundan sa tamang pagkakasunod-sunod, dapat tayong magsimula bago pa ang kalendaryo. Sinasabi ni Juan na naroon na siya sa pasimula, at sa kanya nagmula ang buhay at ang liwanag. Sinasabi ni Pablo na sa pamamagitan niya nilikha ang lahat ng bagay, kasama ang mga trono at kapangyarihan, at siya ang nagbibigkis sa lahat.

Kaya ang pagkakatawang-tao ay hindi pagsisimula ng buhay ni Jesus kundi paglalakbay. At inilarawan iyon ni Pablo sa isang himno na malamang na inaawit na ng mga unang Kristiyano bago pa niya ito isinulat:

"Magkaroon kayo ng pag-uugaling tulad ng kay Cristo Jesus: Bagamat siya'y Diyos, hindi niya ipinagpilitang manatiling kapantay ng Diyos. Sa halip, hinubad niya ang lahat ng katangian ng pagka-Diyos, naging katulad ng isang alipin, at nakibahagi sa kalagayan ng tao. At nang siya'y maging tao, nagpakumbaba siya at naging masunurin hanggang kamatayan, oo, hanggang kamatayan sa krus. Kaya naman, siya'y itinampok ng Diyos at binigyan ng pangalang higit sa lahat ng pangalan. Anupa't sa pangalan ni Jesus, luluhod ang lahat ng nangasa langit, nangasa lupa, at nangasa ilalim ng lupa, at ipahahayag ng lahat na si Jesu-Cristo ang Panginoon, sa ikaluluwalhati ng Diyos Ama" (Filipos 2:5-11).

Mahalagang linawin: hindi tumigil si Jesus sa pagka-Diyos nang siya'y maging tao. Ang hinubad niya ay ang karapatan sa karangalan at ang malayang paggamit ng kanyang kaluwalhatian. Pumili siyang mabuhay bilang tao na umaasa sa Ama at sa Espiritu Santo. Ang direksyon ng kanyang buhay ay pababa: mula sa trono patungo sa sabsaban, mula sa sabsaban patungo sa krus, at mula sa krus patungo sa libingan. Pagkatapos lamang ay saka nagsimula ang pagtaas.

At tandaan kung bakit isinulat ito ni Pablo. Hindi upang magpaliwanag ng teolohiya sa mga estudyante kundi upang sawayin ang isang iglesyang nag-aagawan sa kadakilaan. Ang pinakamalalim na doktrina tungkol kay Cristo ay ibinigay sa Bibliya bilang gamot sa pagmamataas.

Bethlehem: ang Tagapagligtas na isinilang sa sabsaban

Ang unang gabi ni Jesus sa mundo ay isang gabi ng kakulangan. Nagbuntis ang isang dalagang taga-Nazaret sa pamamagitan ng Espiritu Santo, at nagdesisyon ang kanyang katipan na huwag siyang ipahiya. Naglakad sila ng humigit-kumulang isandaang kilometro dahil sa utos ng isang emperador na hindi man lang alam ang pangalan nila. Wala silang matuluyan. At ang unang mga bisita ng Hari ay mga pastol na amoy tupa.

Marami ang gumagawa nitong sentimental na kuwento. Ngunit ang punto ng salaysay ay hindi kaawa-awang tanawin kundi paraan ng pagligtas. Sinabi ng anghel: "Ipinanganak ngayon sa bayan ni David ang inyong Tagapagligtas, ang Cristong Panginoon" (Lucas 2:11). Ang Panginoon ng kalawakan ay naging sanggol na kailangang alagaan. Ganito nagliligtas ang Diyos: mula sa loob, hindi mula sa itaas.

May kadiliman din sa kuwento na madalas nating laktawan. Pinaslang ni Herodes ang mga sanggol sa Bethlehem, at tumakas ang mag-anak patungong Ehipto. Ang Tagapagligtas ay naging refugee bago pa siya nakalakad. Kung minsan iniisip natin na ang pagpapala ng Diyos ay katumbas ng kaginhawaan; ang pagkabata ni Jesus ay tahimik na tumututol sa palagay na ito.

Pagkatapos ng ilang taon, nanahan sila sa Nazaret, isang bayan na walang katanyagan. Doon lumaki si Jesus, natutong magbasa ng Kasulatan sa sinagoga, natutong gumamit ng lagari at martilyo, tumanda kasama ng mga kapatid, nagtrabaho gamit ang mga kalyo sa kamay. Halos tatlumpung taon ng katahimikan. Isang beses lang natin siyang nasulyapan doon: labindalawang taong gulang, nasa templo, tinatanong ang mga guro, at sinasabi sa nag-aalalang magulang na kailangan niyang maging nasa bahay ng kanyang Ama.

Marami sa atin ang nagdadala ng lihim na paniwala na ang tunay na buhay ay nagsisimula kapag nakikita na ng tao ang gawa natin. Tatlumpung taon ng karpinterya ang tugon ni Jesus.

Ang tubig ng Jordan at ang disyerto

Sa Jordan, nagsimula ang publikong buhay ni Jesus sa isang gawaing kakaiba: nagpabinyag siya. Ang binyag ni Juan ay para sa mga nagsisisi. Kaya nagulat si Juan, at may dahilan siya. Ngunit doon nagsisimula ang buong hugis ng kanyang misyon. Pinili niyang tumayo sa hanay ng mga makasalanan, hindi sa harap nila. Ang taong walang kasalanang bibinyagan ay ang taong wala ring kasalanang mamamatay.

Nang lumabas siya sa tubig, bumaba ang Espiritu Santo at nagsalita ang Ama mula sa langit, na tinawag siyang minamahal na Anak. Iyan ang pinakamalinaw na tanawin ng Trinidad sa mga Ebanghelyo: ang Ama na nagsasalita, ang Anak na nasa tubig, ang Espiritu Santo na bumababa.

Pagkatapos, agad siyang dinala ng Espiritu sa disyerto. Apatnapung araw na walang pagkain, at pagkatapos, tatlong tukso. Kumain ka; magpakitang-gilas ka; maghari ka nang walang krus. Bawat tukso ay isang panunuya sa pangalan niya: iligtas mo muna ang sarili mo. At bawat sagot niya ay galing sa Kasulatan.

Tinanggihan niya ang madaling landas patungo sa korona.

Kung tatanungin mo kung bakit mahalaga ito para sa iyo, ito ang sagot. Alam ni Jesus kung ano ang gutom, kung ano ang pang-aakit, kung ano ang panggigipit na paikliin ang daan. Hindi siya nagpapayo sa atin mula sa kaligtasan ng malayong burol. Nakatayo siya kung nasaan tayo, at nagtagumpay.

Ang ministeryo: mga salita, mga himala, at mga kalaban

Mga tatlong taon ang publikong ministeryo ni Jesus, at halos lahat ito ay nangyari sa isang lugar na kasinglaki lamang ng ilang probinsya. Nagsimula siya sa Galilea, sa mga bayan na palibot ng lawa, at ang paksa ng kanyang pangangaral ay simple: dumating na ang paghahari ng Diyos, magsisi at sumampalataya.

Nagturo siya nang may awtoridad na kakaiba. Hindi siya nagsabing "ganito ang sabi ng Panginoon" na gaya ng mga propeta; sinabi niyang "ngunit sinasabi ko sa inyo." Sa Bundok, itinaas niya ang antas ng kabanalan nang hindi kayang tugunan ng sinuman: hindi lang huwag pumatay, kundi huwag mag-alay ng galit; hindi lang huwag mangalunya, kundi ingatan ang tingin; mahalin ang kaaway. Kung babasahin ang Sermon sa Bundok bilang listahan ng mga panuntunan, ito ang pinakamabigat na pasanin sa mundo. Kung babasahin ito bilang larawan ng buhay ng Hari na dumating upang magligtas, ito ang biyaya na nagpapabago sa loob palabas.

Ang mga himala niya ay hindi lang patunay ng kapangyarihan; mga senyales sila ng kaligtasan. Nagpakain siya ng libu-libo dahil siya ang tinapay ng buhay. Pinadilat niya ang bulag dahil siya ang liwanag ng sanlibutan. Pinatahimik niya ang bagyo dahil siya ang Panginoon ng nilalang. Muli niyang binuhay ang patay dahil siya ang muling pagkabuhay. At tuwing hinihipo niya ang ketongin, sinusuway niya ang pinakamalalim na takot ng lipunan: sa halip na madungisan siya, nalilinis ang tinatawag na marumi.

May dalawang bahagi ng kanyang ministeryo na madalas nating pinapakinis. Una, mahigpit siya. Tinawag niyang mga puting-libingan ang mga relihiyosong lider, tinaboy niya ang mga nagnenegosyo sa templo, at pinagsabihan niya nang matigas ang mga alagad. Hindi malambot ang pag-ibig ni Jesus. Ikalawa, mabigat ang kanyang mga hinihingi. Sinabi niya sa isang mayamang kabataan na ipagbili ang lahat. Sinabi niya na sinumang nagmamahal sa ama o ina nang higit sa kanya ay hindi karapat-dapat sa kanya. Nang tumalikod ang maraming tagasunod dahil masyadong matigas ang kanyang mga salita, hindi niya pinalambot ang mensahe; tinanong niya ang labindalawa kung aalis din sila.

At habang lumalago ang kanyang pagtanggap sa mga tinatakwil, lumalaki rin ang galit sa kanya. Ang mga kumakain kasama niya ay ang mga kolektor ng buwis, ang mga babaeng may kahiya-hiyang nakaraan, ang mga sundalo ng dayuhan, ang mga may masamang pangalan sa bayan. Ito ang tunay na naging dahilan ng kanyang pagkamatay: hindi lang ang kanyang mga pahayag tungkol sa kanyang sarili, kundi kung sino ang kanyang inaakay sa mesa. Ang biyaya ay laging kaaway ng mga naniniwalang kaya nilang kitain ang sarili nilang katayuan.

Sa gitna ng lahat ng ito, hindi itinago ng mga Ebanghelyo ang kanyang tunay na pagkatao. Napagod siya at nakatulog sa bangka sa gitna ng unos. Nagtaka siya sa kawalan ng pananampalataya ng kanyang mga kababayan. Umiyak siya sa libingan ni Lazaro. Nagdalamhati siya para sa Jerusalem. Naghanap siya ng kaibigan sa gabi ng kanyang pinakamalaking pangamba. Ang mga ito ay hindi kahinaang moral, sapagkat siya ay walang kasalanan, ngunit tunay na kahinaan ng laman na kanyang pinasok nang walang pasubali. Kaya ligtas kang manalangin sa kanya sa iyong pinakamahinang sandali. Naranasan niya ito.

Ang linggo ng krus: nang matupad ang pangalan

Halos isang katlo ng mga Ebanghelyo ay nakatuon sa huling linggo ng kanyang buhay. Iyon na ang nagsasabi sa atin kung saan nakasentro ang kuwento.

Pumasok siya sa Jerusalem, nakaupo sa isang batang asno, isang senyales ng hari ng kapayapaan mula sa propesiya ni Zacarias. Sumisigaw ang mga tao ng "Hosana," na literal na "iligtas mo kami ngayon." Hindi nila alam kung gaano katumpak ang kanilang hiling, at kung gaano kaiba ang paraan ng pagsagot niya rito.

Nilinis niya ang templo. Tinalo niya ang mga tanong-patibong ng mga awtoridad. Inihula niya ang pagbagsak ng lungsod. At sa isang silid sa itaas, nang gabi ng Paskuwa, kinuha niya ang tinapay at alak, mga simbolong nagpaalala sa Israel ng pagkaligtas mula sa Ehipto, at ibinigay sa kanila ang isang bagong kahulugan: ito ang aking katawan, ito ang aking dugo ng bagong tipan. Bago pa siya arestuhin, ipinaliwanag na niya ang kahulugan ng kanyang kamatayan. Hindi ito trahedyang biglang nangyari sa kanya. Ito ang handog na kanyang inialay.

Sa Getsemani, nakita natin ang pinaka-nakabibiglang tanawin sa buong Kasulatan. Ang Anak ng Diyos, nakadapa sa lupa, pinagpapawisan, humihiling na kung maaari ay maalis ang saro sa kanya. Doon natin nasusulyapan kung gaano kabigat ang kanyang tinanggap. Ngunit sa dulo ng panalangin, ang salita ay hindi "gawin ang aking kalooban" kundi "gawin ang iyong kalooban."

Pagkatapos, ang pinagkanulo ng isang kaibigan, ang pagtakwil ng isang kaibigan, ang pagtakas ng iba pang kaibigan, ang mga hukumang may pekeng saksi, ang pananahimik ni Pilato sa gitna ng katarungan, ang latigo, ang koronang tinik. At noong ipako siya sa krus, ang unang salita niya ay hindi hinaing kundi kapatawaran: "Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa" (Lucas 23:34).

Ang krus ay hindi lang isang malupit na pagpaslang; iyon ang lugar kung saan tinupad ang Isaias 53. Ang mga latay na tinamo niya ay hindi para sa kanyang mga kasalanan. Dinala niya ang atin. Ipinaliwanag mismo ni Jesus ang layunin ng kanyang buhay sa isang pangungusap: "Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at ibigay ang kanyang buhay upang tubusin ang mga tao" (Marcos 10:45).

At nang sabihin niyang "Naganap na," ang salitang ginamit ay pangkaraniwang salitang isinusulat noon sa mga resibo: bayad na. Iyan ang huling pagbigkas ng pangalang ibinigay sa kanya bago siya isinilang. Iniligtas niya ang kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan.

Ang muling pagkabuhay, ang pag-akyat, at ang pagbabalik

Kung natapos ang kuwento sa libingan, si Jesus ay isang martir lamang, at ang Kristiyanismo ay isang magandang alaala. Ngunit sa unang araw ng sanlinggo, nakita ng mga babae ang walang laman na libingan. Ang mga unang saksi ay mga babae, sa isang kultura kung saan hindi kinikilala ang kanilang patotoo sa hukuman. Kung ang lahat ng ito ay gawa-gawa, walang nag-imbentong may isip ang gayong pambungad.

Nagpakita si Jesus kay Maria Magdalena, sa dalawang naglalakad patungong Emaus, sa mga alagad sa likod ng nakakandadong pinto, kay Tomas na ayaw maniwala hangga't hindi nahihipo, kay Pedro sa dalampasigan na may ihaw na isda at tatlong tanong na naglinis sa kanyang tatlong pagtanggi, at sa mahigit limandaang tao nang minsanan. May katawan siya; kumain siya; ngunit iba na ang katawan na iyon, hindi na sakop ng kamatayan.

Ang muling pagkabuhay ay hindi karagdagang himala sa dulo. Iyon ang pahayag ng Ama na tinanggap ang handog ng Anak. Doon nagsimula ang bagong paglalang. Ang mga sugat sa kanyang mga kamay ay hindi nawala; dinala niya ang mga ito sa langit. Ang ating mga pilat ay may lugar sa kanyang kaharian.

Pagkatapos ng apatnapung araw, umakyat siya sa langit. Hindi ito pag-alis kundi pag-upo sa trono. Ngayon, siya ang punong pari na namamagitan para sa atin, at siya ang nagsugo ng Espiritu Santo upang manahan sa kanyang bayan. At may pangakong ibinigay: babalik siya, hindi na bilang sanggol o bilang bilanggo, kundi bilang Hari na hahatol at magpapanibago ng lahat ng bagay.

Kaya ang sagot sa tanong na "sino si Jesus Cristo" ay may panahunan: siya ang nabuhay, ang namatay, ang muling nabuhay, ang nabubuhay ngayon, at ang darating.

Ang puso ng kanyang buhay

Kung may tatlong sandali na nagbibigay-buod sa lahat, ito ang tatlo.

Ang una ay ang pagkakatawang-tao. Ang Diyos ay naging tao, at ito ang pinakamalaking hakbang na kailanman ginawa palapit sa atin. Bago siya nagsabi ng kahit isang salita ng pagtuturo, may sinabi nang isang bagay ang kanyang pagsilang: hindi ako malayo. Sinasabi ng Filipos 2:5-11 na kusa siyang bumaba, at sinasabi ng Juan 1:1-14 na ang bumaba ay ang mismong Salita na naglalang sa lahat. Dahil dito, ang pananalangin ay hindi pagsigaw sa isang bulwagan na walang laman. Kausap natin ang isang taong nakaranas ng aming buhay mula sa loob.

Ang ikalawa ay ang krus. Doon naging tiyak ang pangalan niya. Hindi lang niya inanunsyo ang kapatawaran; binayaran niya ito. Ito ang pinakamahirap na bahagi na tanggapin ng maraming tao, dahil ang krus ay nagsasabi ng dalawang bagay nang sabay: napakalubha ng aming kasalanan na kailangan ng gayong halaga, at napakalaki ng pag-ibig ng Diyos na binayaran niya ito. Kung tanggapin natin ang isa nang wala ang isa, may nabubuong sira. Ang mga bumibigkas lang ng "napakalubha ng kasalanan" ay nauuwi sa takot. Ang mga bumibigkas lang ng "mahal ako ng Diyos" ay nauuwi sa mababaw na kasiyahan. Ang krus ang pinagtatagpo ng dalawa.

Ang ikatlo ay ang muling pagkabuhay. Kung walang muling pagkabuhay, ang krus ay isang malaking sakuna lamang. Dahil sa muling pagkabuhay, ang krus ay isang panalo. Ang naganap noong Linggo ng umaga ay ang panunumpa ng Diyos na ang kamatayan ay hindi na ang huling salita sa sanlibutan.

May pang-apat na sandali na hindi natin nakikita ngayon ngunit hinihintay natin: ang kanyang pagbabalik. Hangga't hindi pa siya dumarating, ang mundo ay puno ng luha at hindi tayo dapat magkunwaring hindi. Ngunit hindi tayo umiiyak na walang pag-asa. Dumating na ang Tagapagligtas, at siya'y darating pa.

Ano ang matututuhan natin kay Jesus Cristo

Ang unang aral ay tungkol sa direksyon ng tunay na kadakilaan. Sa panahon na sinusukat ang halaga ng tao sa dami ng nakakakilala sa kanya, ang Panginoon ng lahat ay tatlumpung taong nagtrabaho sa isang maliit na bayan at pagkatapos ay naghugas ng paa ng mga taong iiwan siya. Sinabi ni Pablo na ang pag-uugaling ito ang dapat nating tularan. Hindi ito panawagan sa maliit na kabutihan. Panawagan itong pumili ng landas pababa kapag may pagkakataong umangat sa kapinsalaan ng iba.

Ang ikalawa ay tungkol sa katapatan sa kalooban ng Ama kapag mahirap. Sa Getsemani, hindi itinago ni Jesus ang kanyang takot. Sinabi niya ang totoo sa Ama, at pagkatapos ay sumunod. Ang pananampalataya ay hindi pagkukunwaring hindi mabigat ang pinapasan. Ito ang pagsasabi ng lahat sa Diyos at pagkatapos ay pagsasabi ng "ang kalooban mo ang mangyari." Kung minsan ang tinatawag nating pagsuko ay hindi kapayapaan kundi kapasyahan sa gitna ng luha, at ganoon din ang hitsura noon sa hardin.

Ang ikatlo ay tungkol sa pag-ibig na hindi humihingi ng kondisyon bago lumapit. Sa bawat pagtatagpo, siya ang gumagawa ng unang hakbang: tinawag niya si Zaqueo bago pa nagbayad-utang si Zaqueo, kinausap niya ang babae sa balon bago pa ito nagbago, hinanap niya si Pedro pagkatapos ng pagtanggi. Ang Bibliya ay tahasan tungkol dito: ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig noong tayo'y makasalanan pa. Kung tayo ay ginagamot ng gayong pag-ibig, hindi natin maaaring pahirapan ang mga tao sa paligid natin na patunayan ang kanilang halaga bago natin sila mahalin.

At may pang-apat na hindi maiiwasan. Ang buhay ni Jesus ay hindi lamang halimbawa. Sinabi niya, "Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay" (Juan 14:6). Hindi natin siya matutularan hangga't hindi natin siya tinatanggap. Ang pagtingin sa kanya bilang modelo lamang ay pagbibigay sa sarili ng imposibleng takdang-aralin. Ang pagtingin sa kanya bilang Tagapagligtas ang nagbibigay sa atin ng buhay na kayang magmahal.

Ang Salamin

Nasa pahinang ito ka ngayon dahil may tanong ka. Baka may kaibigan kang nagbanggit sa kanya, o baka lumaki ka sa simbahan at napagod ka na, o baka nasa gitna ka ng isang bagay na hindi mo alam kung paano tatawagan.

Kaya hayaan mong maging tapat ako sa iyo. Ang tanong na "sino si Jesus" ay hindi mananatiling akademiko nang matagal, dahil kung tunay ang lahat ng ito, hindi ka lang mangangailangan ng dagdag na kaalaman. Mangangailangan ka ng Tagapagligtas. At iyon ang pinakamahirap na parte, hindi dahil malabo, kundi dahil ayaw nating maging tao na dapat iligtas.

Marami sa atin ay nabubuhay sa isang tahimik na kasunduan: kaya ko ito. Kaya kong pagbutihin sa trabaho at mapanatili ang paghanga ng mga tao sa akin. Kaya kong panatilihing mabuti ang aking pamilya kung sapat ang aking pagsisikap. Kaya kong pigilan ang aking galit sa pamamagitan ng pagpipigil. Kaya kong bayaran ang aking mga pagkakamali sa pamamagitan ng mas maigi na pagkilos sa susunod. Tumatakbo ang kasunduang ito hanggang sa isang araw na masira ito. May pagkakautang na hindi mababayaran. May relasyong hindi na maibabalik sa dati. May bahagi ng iyong katawan na nagbibigay ng balitang hindi mo inaasahan. May gabi na nakatingin ka sa kisame at hindi na kayang isakop ng iyong mga paliwanag ang laki ng iyong pangungulila.

At doon ka sinasalubong ng pangalan. Jesus, sapagkat siya ang magliligtas.

Hindi ka niya inaabangan sa dulo ng iyong pagbubuti. Nakita mo ba kung sino ang nasa mesa niya sa mga Ebanghelyo? Mga taong walang mairaraos na ipagmamalaki. Ang tanging kwalipikasyon sa kanyang bahay ay pagkilala na kailangan mo siya.

Kaya nariyan ang tanong niya, hindi galing sa akin kundi galing sa kanya, at hindi ito magbabago kahit gaano karaming pahina ang basahin mo: kayo, ano ang sabi ninyo kung sino ako? Hindi ito pagsusulit. Isa itong pag-aabot ng kamay.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ipinapaliwanag natin si Jesus sa mga bata, may tuksong gawin siyang isang mabait na kuwento lamang: sanggol sa sabsaban tuwing Pasko, mabuting tao na tumutulong sa mga maysakit. Mabuti ang simula, ngunit puwede tayong maging tapat at simple nang sabay.

Ganito ang isang paraan. Ang Diyos ang gumawa sa atin at mahal niya tayo. Ngunit lahat tayo ay gumagawa ng mali, at ang mga mali natin ay naghihiwalay sa atin sa Diyos, parang malaking bangin. Walang tulay na kayang itayo ng tao. Kaya ang Anak ng Diyos ay naging sanggol at isinilang sa Bethlehem. Ang pangalan niyang Jesus ay may kahulugan: "ang Panginoon ay nagliligtas." Nang lumaki siya, nagpakita siya ng pag-ibig ng Diyos, at pagkatapos ay tinanggap niya ang parusa na para sa ating mga kasalanan sa krus. Pagkatapos ng tatlong araw, muli siyang nabuhay. Ngayon siya'y nabubuhay, at kaya niyang gawing kaibigan at Panginoon ng sinumang lumalapit sa kanya.

Sa mga batang mas maliit, ang pinakamahalagang mensahe ay ito: mahal ka ni Jesus, at siya ang laging nagbabantay. Sa mga batang nasa elementarya, kaya nang ipaliwanag ang kasalanan, ang kapatawaran, at ang muling pagkabuhay gamit ang mga tunay na kuwento sa Ebanghelyo. Sa mga kabataan, dapat nang harapin ang mga totoong tanong: bakit siya lang ang daan, paano natin alam na muling nabuhay siya, at ano ang kahulugan ng pagsunod sa kanya sa paaralan at sa internet.

Sa Faith.network, may mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga bata sa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas. Piliin ang tamang antas at hayaang magtanong ang bata. Ang mga tanong ng bata ay hindi banta sa pananampalataya. Kadalasan, sila ang simula ng tunay na pananampalataya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang tanong na "sino si jesus cristo" ay may tamang sagot, ngunit ang tamang sagot ay hindi maikakabit sa buhay natin na parang dagdag na kaalaman lamang. Sinundan natin ang kanyang buhay mula sa walang hanggan, sa sabsaban, sa disyerto, sa mga daan ng Galilea, sa hardin ng Getsemani, sa krus, sa libingan na iniwan niyang bukas, at sa trono kung saan siya nananalangin para sa atin ngayon. At sa bawat yugto, ang parehong pangalan ang sinasagot: Jesus, sapagkat siya ang magliligtas.

Kung may isang bagay na sana ay iuwi mo, ito iyon: hindi mo kailangang maging kwalipikado bago lumapit. Ang mga taong nakaupo sa mesa niya sa mga Ebanghelyo ay pawang mga taong wala nang maipagmamalaki. Iyon lang ang hinahanap niya.

Ang susunod na hakbang ay simple. Buksan mo ang Ebanghelyo ni Marcos at basahin mo ito nang tuluy-tuloy sa isa o dalawang sesyon, na parang letter na bago sa iyo. Pagkatapos, balikan mo ang Juan 1:1-14 at ang Filipos 2:5-11 nang mabagal, at manalangin ka gamit ang mga salita ng mga talatang iyon. Huwag ka lang mag-aral tungkol sa kanya. Kausapin mo siya. Buhay siya, at nakikinig siya.