Marko 14:51

Maandiko

Baada ya kusema kwamba "wale wote waliokuwa na Yesu walimwacha na kukimbia," Marko anasimama kwa muda mfupi kwenye jambo dogo ambalo waandishi wengine hawakuliona kuwa la maana: kijana mmoja alibaki. Hakukimbia pamoja na kundi. Alimfuata Yesu akiwa amevaa shuka tu iliyomzunguka mwili wake, bila nguo nyingine chini yake, na askari wakamshika. Kisha, katika mstari unaofuata, aliponyoka mikononi mwao, akaiacha ile shuka pale pale, akakimbia uchi. Ni picha ya aibu na ya haraka: mtu akikimbia gizani, akiwa amepoteza hata kile kidogo alichokuwa amejifunika nacho. Hakuna jina, hakuna maelezo, hakuna hitimisho la kimaadili. Marko anaacha tu sura hiyo mbele yetu, kama picha iliyopigwa kwa mwanga wa mwenge katikati ya bustani ya Gethsemane.

Kiini

Mstari huu ni kipimo cha mwisho cha upweke wa Yesu. Wanafunzi kumi na mmoja tayari wametoweka; sasa hata yule mmoja aliyebaki, aliyesogea karibu zaidi kuliko wote, anachagua ngozi yake badala ya Bwana wake. Na hapa ndipo ukweli unapouma: ujasiri wetu mara nyingi huishia pale mkono wa mtu unapotugusa. Tunaweza kumfuata Yesu kwa muda mrefu, hata usiku wa manane, hata tukiwa karibu na hatari, mradi tu bei haijafika kwenye mwili wetu, kwenye jina letu, kwenye kazi yetu. Kijana huyu hakumkana Yesu kwa maneno kama Petro; alimkana kwa miguu yake. Lakini Marko hafichi aibu hii, na hiyo yenyewe ni habari njema: Injili inaandikwa na watu waliokimbia uchi, kwa sababu Yule aliyebaki amesimama imara mahali ambapo sisi tunateleza.

Uzi Unaounganisha

Bustani, mtu anayekimbia, na uchi: mchanganyiko huu si mpya katika Maandiko. Mwanzo 3 unatuonyesha wanadamu wa kwanza wakijificha miongoni mwa miti baada ya kuasi, na jambo la kwanza wanalolitambua ni kwamba hawana nguo. Tangu wakati ule, uchi umekuwa lugha ya aibu ya mwanadamu mbele za Mungu. Sasa katika bustani nyingine, usiku, mtu anakimbia tena uchi, na wakati huu Mungu hamfukuzi; Mungu anabaki amefungwa pingu badala yake. Marko anaweka picha hizi mbili bega kwa bega bila kuzieleza. Na mwishoni mwa Injili yake, kaburini, Marko anatuletea tena "kijana" lakini sasa amevaa vazi jeupe, ameketi kwa utulivu, akitangaza ufufuo. Si ahadi ya wazi, ni kidokezo tu: yule aliyekimbia uchi anaweza kuvikwa tena.

Kioo

Shuka yako ni ipi? Kwa wengi wetu si nguo bali ni kitu tunachokiogopa kukipoteza tukiwa waaminifu hadi mwisho. Ni mkataba wa kazi utakaovunjika ukikataa kusaini takwimu zilizopambwa. Ni amani ya meza ya familia utakayoivuruga ukisema ukweli kuhusu jambo ambalo kila mtu anajifanya hajaliona. Ni pesa ambazo huwezi kuzitoa kwa sababu zinakupa hisia ya usalama ambayo Mungu hajawahi kukupa. Ni heshima yako mtandaoni. Tunamfuata Yesu kwa furaha hadi mkono unapotugusa bega, na ndipo tunagundua kwamba tulikuwa tumejifunika kwa kitu chepesi mno. Kijana huyu hakuwa mnafiki; alikuwa jasiri zaidi ya wale kumi na mmoja. Alikuwa tu hajui nguvu ya mkono unaokamata.

Leo, chukua karatasi na uandike kitu kimoja unachokishikilia ambacho kingekufanya ukimbie kama kingetishiwa; kisha kiseme kwa sauti mbele za Mungu: "Hii ndiyo shuka yangu."

Wasifu

Marko aliandika kwa Wakristo walioishi chini ya shinikizo kali, pengine Roma, watu ambao tayari walikuwa wameona majirani zao wakikamatwa usiku. Katika utamaduni wao, uchi hadharani haukuwa jambo la aibu tu bali ni kufedheheka kabisa, kupoteza heshima mbele ya jamii yote. Msomaji wa kwanza alipofikia mstari huu hakucheka; alijikunja. Kwa sababu wengi wao walikuwa wamekimbia. Wengine walikuwa wamekana jina la Yesu mbele ya hakimu na kisha kurudi kanisani wakiwa na aibu isiyoelezeka. Marko hawapi mahubiri. Anawapa kioo: ndiyo, hivyo ndivyo ilivyotokea hata kwa wale waliokuwa pale usiku ule. Mnajiona katika hadithi hii, na hadithi hii bado ni Injili.

Mhusika Mkuu

Hatujui jina lake. Wengine husema ni Marko mwenyewe, akiweka sahihi yake kwa unyenyekevu katika kona ya picha, lakini maandiko hayasemi hivyo na hatupaswi kujaza pengo ambalo Mungu aliliacha wazi. Tunachojua ni hiki: alitoka kitandani. Alikuwa amelala, akasikia zogo, akafuata bila hata kuvaa. Hiyo ni shauku ya kweli, si unafiki. Lakini shauku isiyopimwa haivumilii mkono wa askari. Mandhari yake ya ndani ni ile tunayoijua vizuri: upendo wa dhati ukikutana na hofu kubwa zaidi, na hofu ikishinda kwa sekunde chache. Anatoweka gizani na hatumwoni tena. Marko hampi fursa ya kutubu wala ya kuelezea. Anamwacha pale, uchi, mwaminifu nusu, kama sisi.

Swali

Kwa nini Marko aliweka jambo hili? Hakuna fundisho linalotolewa, hakuna urejesho kama wa Petro ambaye angalau analia machozi. Kijana huyu anapotea bila neno la faraja. Jibu la haraka lingekuwa: ni ushuhuda wa shahidi aliyekuwepo. Lakini kuna jambo zito zaidi. Marko anakataa kutuaminisha kwamba uaminifu wetu ndio unaoshikilia hadithi hii. Anang'oa tumaini letu katika ujasiri wetu wenyewe na kutuacha mikono mitupu, tukimtazama Yule anayebaki amefungwa. Je, kijana huyo alipata neema? Maandiko hayasemi. Tunaachwa na ukimya huo, na pengine hiyo ndiyo sababu: ili tusiulize kuhusu yeye, bali kuhusu sisi wenyewe.

Tafakari

Ni wakati gani wa karibuni ulipogundua kwamba ulikuwa tayari kumfuata Yesu hadi mahali fulani tu, na si mbele zaidi?

Kama uaminifu wako si msingi wa wokovu wako, je, jambo hilo linakupa raha au linakuogopesha, na kwa nini?