Ester 8

Ang Teksto

Patay na si Haman, ngunit hindi pa tapos ang panganib. Ibinigay ng hari kay Esther ang ari-arian ng kaaway at kay Mordecai ang panselyong singsing, at umakyat si Mordecai sa pinakamataas na tanggapan ng imperyo. Gayunman, muling nagpatirapa si Esther sa harap ng hari, umiiyak, at nagmakaawa na mapawalang-bisa ang kautusan ng pagpuksa. Hindi maaaring bawiin ang isang batas ng Persia; kaya sumulat sila ng bagong kautusan na nagbibigay sa mga Judio ng karapatang magtanggol, at ipinadala ito sa 127 na lalawigan. Lumabas si Mordecai na nakabihis ng bughaw at puti, at nagsaya ang Susa.

Ang Ubod

Tanungin natin ang isang bagay na madalas nating dinadaanan: bakit umiyak pa si Esther? Nabitay na ang kaaway; nasa kanya na ang bahay nito. Kung ang tagumpay ay ang pagkamatay ng masamang tao, natapos na ang kuwento sa kabanata pito. Ngunit hindi. Nananatili ang kautusan, gumagalaw pa rin ang makinarya ng kamatayan, at nagpapatirapa pa rin ang reyna sa sahig. Ito ang mabigat na katotohanan ng kabanatang ito: hindi kayang burahin ng kapangyarihan ang kasamaan, kahit ang kapangyarihan ng hari mismo. Ang matututunan natin tungkol sa Diyos ay hindi sinasabi ng teksto nang direkta, at hindi rin natin dapat pilitin. Wala ni isang pagbanggit sa Diyos sa buong Ester. Ngunit may nagpapatuloy na hindi mapigil: ang buhay ng isang bayan na dapat sana ay nalipol na.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang batas na hindi mapawalang-bisa: dito nakasalalay ang buong kabanata. Ang solusyon ni Assuero ay hindi pagpapatawad kundi pagdagdag, isang bagong kautusan sa ibabaw ng luma. Kailangang magsandata ang mga Judio dahil hindi mabuburang muli ang naisulat na. May malungkot na tapat na larawan dito ng ating kalagayan sa ilalim ng kautusan: ang naisulat ay naisulat. At dito naiiba ang ginawa ng Diyos kay Cristo. Ang hatol laban sa atin ay hindi dinagdagan ng kontra-kautusan; ito ay dinala at natupad sa katawan ng Anak. Hindi natin ito dapat basahin bilang tagong hula sa Ester. Ngunit hindi rin natin maiiwasang mapansin: ang inabot ng korte ng Persia ay pagtatanggol lamang, hindi kapatawaran. Nasa lupa pa rin si Esther, umiiyak.

Ang Salamin

May mga sugat sa buhay natin na hindi mabawi ng anumang bagong desisyon. Ang mga salitang nasabi na sa asawa o anak. Ang taon na naubos sa trabahong hindi na mababalikan. Ang pinansiyal na pasyang nagdala ng utang sa buong pamilya. Ang tukso natin ay magmakaawa na parang si Esther: hayaang mapawalang-bisa, hayaang parang hindi nangyari. At hindi ito ipinagkaloob. Ang ibinibigay ay ibang bagay, isang kautusang nagpapahintulot sa atin na tumindig at mabuhay sa loob ng nangyari. Hindi ito ang pagbabalik sa dating anyo na hinihingi natin. Nakakainis, kung tapat tayo. Ngunit sa harap ng Diyos, ang tanong ay hindi kung mabubura ang nakaraan, kundi kung maniniwala pa tayo na may kinabukasan sa likod nito.

Ang Larawan

Ang unang nakikinig sa kuwentong ito ay mga Judio sa diaspora, nakatira sa mga lungsod kung saan sila ang minorya, walang templo sa paningin, walang propeta na nagsasalita, walang trono ni David. Alam nila ang pakiramdam ng pag-asa sa kabaitan ng isang burukrata, ng pagtingin sa isang kautusang dumarating mula sa malayong palasyo. Kaya nang mabasa nila ang tungkol sa mga tagahatid na nakasakay sa mabibilis na mga kabayo, hindi ito palamuti; iyon ang tunog ng imperyo, ngayon ay kumikilos para sa kanila at hindi laban sa kanila. Nakita nila ang isang kapwa Judio na lumabas na may gintong korona sa Susa. Nagsaya sila. At tahimik nilang tinatanong ang tanong na hindi maiiwasan: nasaan ang Diyos sa lahat ng ito, at bakit hindi siya nagsasalita?

Ang Detalye

"Nagkaroon ng kaliwanagan, kagalakan, kasiyahan, at karangalan ang mga Judio." Ang unang salita sa listahan ay hindi inaasahan. Sa Hebreo, or, liwanag. Bakit liwanag, at hindi kaligtasan o katiwasayan? Sa loob ng buong kuwento, ang mga Judio ay gumagalaw sa dilim ng hindi malamang kinabukasan, sa loob ng mga kautusang nakasulat sa likod ng saradong pinto. Ang liwanag dito ay hindi damdamin; ito ay ang biglang kakayahang makakita, na malaman kung saan sila nakatayo. At kakaiba: hindi pa dumating ang ikalabintatlong araw ng Adar. Wala pa ang aktwal na kaligtasan, siyam na buwan pa. May liwanag na bago pa ang katuparan. Ganito rin madalas ang pananampalataya: nakikita muna, saka nararanasan.

Konteksto

Susa, palasyo ng Persia, mga taon ng paghahari ni Assuero, isang imperyong umaabot mula India hanggang Ethiopia. Ang lahat ay nakasalalay sa isang singsing. Ang panselyong singsing ay hindi alahas kundi ang mismong kapangyarihan ng estado; ang lumipat nito mula kay Haman kay Mordecai ay isang buong pagbabago ng kapalaran. Ngunit tandaan: hindi nagbago ang hari. Siya pa rin ang taong pumayag noon sa pagpuksa nang hindi man lang nagtatanong kung sino ang lipi na tinutukoy. Ganoon ang mundo kung saan nabubuhay ang bayan ng Diyos, isang mundo ng mga kapritsong maharlika at hindi mababawing dokumento. At sa gitna ng mundong ito, may isang bagay na tumatakbo sa mabibilis na kabayo tungo sa 127 na lalawigan, at hindi tayo sinasabihan ng teksto kung sino talaga ang nagpadala nito.

Pagninilay

Ano ang hinihingi mo sa Diyos na "mapawalang-bisa," at ano ang maaaring ibig niyang ipagkaloob sa halip nito?

Sa anong bahagi ng buhay mo may liwanag na, kahit wala pa ang katuparan, at kaya mo bang magsaya na ngayon?