Isaias 60

Ang Teksto

Isang utos ang bumubukas sa kabanata: "Bumangon kayo, magliwanag kayo; dahil ang inyong liwanag ay dumating na." Sinasabihan ang Sion na tumayo dahil sumikat na sa kaniya ang kaluwalhatian ni Yahweh habang binabalot pa ng makapal na kadiliman ang mga bansa. Mula roon, umaagos ang paglalarawan: mga anak na umuuwi mula sa malayo, mga karawan ng kamelyo mula Midian at Seba na may dalang ginto at kamanyang, mga barko mula Tarsis, mga dayuhang muling nagtatayo ng mga pader, mga hari na yumuyuko sa lungsod na dating kinapopootan. Sa dulo, wala nang araw o buwan; si Yahweh na mismo ang magiging walang hanggang liwanag, at matatapos na ang mga araw ng pagluluksa.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang pagkakasunod: hindi sinabi na "magliwanag kayo para dumating ang liwanag." Dumating na ang liwanag, kaya bumangon. Ang buong kabanata ay nakasandal sa isang bagay na naunang ginawa ng Diyos. Ang kaluwalhatian, ang kabod ni Yahweh, ang bigat at ningning ng kaniyang presensya, ay sumikat sa isang bayang wala namang taglay na sariling ningning. Kaya ang kaligtasan dito ay hindi pagpapaganda ng isang lungsod na may potensyal; ito ay pagbuhay sa isang bangkay ng kasaysayan. At sinasabi ng talata 10 ang totoo nang walang pagpapaganda: "kahit sa aking matinding galit kayo ay pinarusahan ko, gayon pa man sa aking pabor kinahahabagan ko kayo." Hatol at habag, magkasunod, mula sa iisang Diyos. Iyan ang grasya: hindi pagbura sa nakaraan kundi pagbabaligtad nito ng Diyos na may karapatang gawin iyon.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May kakaiba sa mga papasok sa lungsod. Sila ang dating "humamak sa inyo" (t. 14), at ang kanilang mga handog ay tinatanggap sa altar. Hindi lamang ito pagbawi ng Israel sa kaniyang dangal; ito ang pagtupad sa pangakong ang lahat ng bansa ay pagpapalain sa binhi ni Abraham. Kaya bukas ang mga tarangkahan araw at gabi (t. 11): ang isang lungsod na dating kailangang magsara para mabuhay ay hindi na natatakot. Sa Bagong Tipan, ang mga pantas na nagdala ng ginto at kamanyang kay Jesus ay parang mga unang kamelyo sa karawan ng Isaias 60. At sa Pahayag 21, ang bagong Jerusalem ay walang araw ni buwan dahil ang Kordero ang ilaw nito, at ang mga tarangkahan ay hindi kailanman isasara. Ang liwanag na sumikat sa Sion ay may mukha, at ang mukhang iyon ay si Cristo.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng talata 15: "napabayaan at kinapopootan, na walang sinuman ang pumapansin sa inyo." Baka hindi ito tungkol sa iyong bansa kundi sa iyong pangalan sa opisina na hindi na binabanggit, sa isang pamilyang tahimik sa hapag dahil sa isang bagay na hindi napag-usapan sa loob ng dalawang taon, sa katawang hindi na gumagana gaya ng dati. Ang tukso natin sa ganoong kadiliman ay pilitin ang sarili na magliwanag: mas maraming trabaho, mas maraming patunay, mas maraming ingay. Pero ang utos ay bumangon dahil dumating na ang liwanag, hindi para magpakita ng liwanag na hindi mo naman pag-aari. Ang tanging kontribusyon ng Sion ay ang pagtayo. Ngayong araw, gawin mo ito: isulat sa papel ang isang bagay sa buhay mo na tinatawag mong "napabayaan," pagkatapos basahin nang malakas ang talata 15 sa ibabaw nito, at ilagay ang papel sa lugar na makikita mo bukas ng umaga.

Ang Larawan ng Tagapakinig

Isipin mo ang unang nakarinig nito: mga bumalik mula Babilonia, nakatayo sa gitna ng mga guho, may pader na sira, templo na kahiya-hiya kumpara sa alaala ng matatanda. Sila ang "kakaunti" sa talata 22. Sa kanilang tainga, ang pagbanggit ng Lebanon, Kedar, Tarsis, Seba ay hindi tulang pandekorasyon; iyon ang mga pangalang kumakatawan sa yaman at kapangyarihang minsan silang niyurakan. Ang naririnig nila ay ito: ang buong kaayusan ng mundo, kung saan sila ang laging nasa ilalim, ay babaligtarin. Hindi sila mananakop; dadalhin sa kanila ang lahat. At ang mga dayuhang dating sumira ng pader ang siyang magtatayo nito muli. Iyon ang bagay na hindi nila kayang paniwalaan nang mag-isa, kaya nagtatapos ang kabanata sa pirma ng Diyos: "akong si Yahweh, agad na tutuparin ang mga bagay na ito."

Ang Tanong

Nananatiling matigas ang talata 12: "ang mga bansa at kaharian na hindi maglilingkod sa inyo ay maglalaho." Sa isang kabanatang puno ng bukas na tarangkahan at inaanyayahang dayuhan, biglang may pintong nagsasara. Hindi ito dapat pagaanin. Ang parehong liwanag na nag-aakit ay siya ring naghahayag; ang sumisikat sa Sion ay hindi neutral na ilaw kundi ang kaluwalhatian ng Banal ng Israel, at may bagay na hindi makatatayo sa harap niyon. Hindi sinasabi ng teksto kung sino ang mapapabilang saan, at hindi tayo binibigyan ng listahan. Ang ibinibigay nito ay isang katotohanang hindi komportable: ang pagtanggi sa liwanag ay hindi neutral na desisyon, at may hangganan ang gabi kung kailan may pinipiling mangyari ang Diyos.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Isaias 9, ang bayang lumalakad sa kadiliman ay nakakita ng malaking liwanag; dito, ang liwanag na iyon ay dumating na at inuutusan na ang bayan na tumayo sa loob nito. Ang dalawang kabanata ay parang pangako at pagdating. At sa Pahayag 21, ang huling larawan ng Bibliya ay halos literal na pag-uulit ng talata 11 at 19: bukas na tarangkahan, walang araw, dinadala ng mga bansa ang kanilang kaluwalhatian. Ipinapakita nito na ang Isaias 60 ay hindi lamang tungkol sa isang muling itinayong lungsod noong ikaanim na siglo. Ito ay unang sulyap sa dulo ng lahat, isinulat para sa mga taong nakatayo pa sa mga guho.

Saan ka ngayon naghihintay ng liwanag bago ka tumayo, gayong sinasabi ng teksto na baka umupo ka na sa loob nito nang hindi mo namamalayan?

Sino ang mga "anak ng mga dayuhan" sa buhay mo, ang mga taong hindi mo inaasahang gagamitin ng Diyos para magtayo ng isang bagay para sa iyo?