Aklat ng Eclesiastes: Kahulugan ng Buhay sa Ilalim ng Araw

Panimula

May isang gabi na darating sa halos bawat buhay. Natapos ang proyekto. Nabayaran ang utang. Nakapasa ang bata. Nakatayo na ang bahay. At sa halip na kasiyahan, may bumubulong sa loob ng dibdib: ito na lang ba? Hindi ito tanong ng mga taong wala nang pananampalataya. Madalas, ito ang tanong ng mga taong sobrang pagod nang magpanggap.

Sa gitna ng Bibliya, sa pagitan ng mga awit at mga kasabihan, may isang aklat na hindi nagtatago sa tanong na ito. Sinasalubong niya ito. Inaamin niyang paulit-ulit ang araw, nalilimot ang matalino, namamatay ang mabuti nang mas maaga kaysa sa masama, at hindi mo kayang hawakan ang kahit isang araw ng iyong buhay nang mahigpit.

Sa pahinang ito, matutuklasan mo kung bakit inilagay ng Diyos ang Eclesiastes sa kanyang Salita, ano talaga ang ibig sabihin ng "walang kabuluhan," at paano ang pinakatapat na aklat sa Bibliya ay maaaring maging pinaka-mapagpalaya mong kaibigan.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang binabasa ang Eclesiastes bilang aklat ng pesimismo, at ang konklusyon ay ginagawang simpleng aral: walang saysay ang buhay kung wala ang Diyos. May katotohanan iyon, pero hindi iyon ang pinakamalapit sa teksto. Ang salitang Hebreo na paulit-ulit sa aklat, hebel, ay literal na "singaw," "hininga," o "usok." Hindi sinasabi ng Mangangaral na basura ang buhay. Sinasabi niyang hindi mo ito kayang hawakan.

Kaya ang tuon ng gabay na ito: ang Eclesiastes ay hindi aklat ng pagsuko kundi aklat ng pagbitiw sa ilusyon ng kontrol. Ipapakita natin ang dalawang kamay na laging nasa likod ng aklat: ang palad na nakakuyom, na gustong sakmalin ang buhay, at ang palad na nakabukas, na tumatanggap nito bilang kaloob mula sa kamay ng Diyos.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng Eclesiastes?

Nagbubukas ang aklat sa isang linya na parang kampana sa gitna ng gabi: "Walang kabuluhan ng mga walang kabuluhan, sabi ng Mangangaral; walang kabuluhan ng mga walang kabuluhan, lahat ay walang kabuluhan" (Eclesiastes 1:2). Sa Hebreo, hebel habelim. Ito ang paraan ng lumang wika para sabihing "pinakasukdulan": gaya ng "hari ng mga hari" o "awit ng mga awit." Kaya ang sinasabi ng Mangangaral ay hindi lamang "mabilis lumipas ang buhay," kundi "singaw na singaw ang lahat."

Subukan mong hawakan ang usok. Nakikita mo, naaamoy mo, totoo naman; pero pagkuyom mo ng palad, wala kang nahawakan. Iyon ang buhay sa ilalim ng araw. Nabubuo mo ang ipon ng dalawampung taon, at isang sakit o isang krisis lang ang kailangan para maglaho ito. Nagtatayo ka ng pangalan, at makakalimutan ka rin ng mga apo ng iyong apo. Hindi iyon pagpapahina ng loob, iyon ay pagsasabi ng totoo.

Kaya nagsasalita ang Mangangaral tungkol sa panahon. "Sa lahat ng bagay ay may kapanahunan, at panahon sa bawat panukala sa silong ng langit" (Eclesiastes 3:1). Sumusunod ang labing-apat na pares sa Eclesiastes 3:1-8: panahon ng kapanganakan at ng kamatayan, ng pagtatanim at ng pagbunot, ng pag-iyak at ng pagtawa, ng pagyakap at ng pagpipigil sa pagyakap, ng pagtahimik at ng pagsasalita, ng pagdidigma at ng kapayapaan. Madalas itong binabasa sa mga libing bilang pampalubag-loob, pero tingnan mong maigi: walang isa mang pares na kaya mong i-schedule. Hindi ka ang nagpapasya kung kailan darating ang panahon ng pag-iyak. Hindi mo kayang pahabain ang panahon ng pagtawa. Ang ritmo ng buhay ay hindi nasa iyong kamay.

At dito dumarating ang unang liwanag. "Ginawa niya ang bawat bagay na maganda sa kaniyang kapanahunan: inilagay rin niya ang walang hanggan sa kanilang kalooban, na hindi matalos ng tao ang gawa na ginawa ng Diyos mula sa pasimula hanggang sa wakas" (Eclesiastes 3:11). Ito ang pinakamalinaw na paliwanag sa hapdi ng tao. May walang hanggan sa loob natin, kaya hindi kailanman magiging sapat ang panandalian; pero may hangganan ang ating paningin, kaya hindi natin kayang tanawin ang buong larawan. Hindi ka nabigo dahil mahina ka. Nabibigo ka dahil tao ka, at hindi Diyos.

Ang buhay ay usok: hindi hawakan, kundi tanggapin.

Kaya tinutukoy din ng Mangangaral ang pinakamatandang panlinlang ng lahat: ang pag-aakalang ang "mas marami" ang magpapatahimik sa pananabik. "Siyang umiibig sa pilak ay hindi masisiyahan sa pilak; o siyang umiibig sa kasaganaan ay hindi masisiyahan sa pakinabang: ito man ay walang kabuluhan" (Eclesiastes 5:10). Hindi sinasabi ng talata na masama ang pera. Sinasabi nito kung paano gumagana ang pagnanasa: lumalaki ito kasama ng kinikita, kaya laging kulang ng kaunti ang meron ka. Ang kamay na nakakuyom ay hindi nabubusog; nangangalay lang.

At sa gitna ng lahat, may isang utos na hindi inaasahan: magalak. Paulit-ulit sa aklat ang panawagang kumain, uminom, at masiyahan sa gawain, dahil ang mga ito ay kaloob ng Diyos. Hindi ito pagtakas. Ito ang tamang tugon ng nilalang na hindi may-ari, kundi tumatanggap.

Sino ang Mangangaral at kailan isinulat ang Eclesiastes?

"Ang mga salita ng Mangangaral, na anak ni David, hari sa Jerusalem," ang panimula ng aklat. Sa Hebreo, ang titulong ito ay Qohelet, mula sa salitang-ugat na nangangahulugang "magtipon." Isang tagatipon, isang nagsasalita sa kapulungan. Ang Griyegong salin ay Ekklesiastes, at diyan nagmula ang pangalan sa ating mga Bibliya.

Sino siya? Sa tradisyon ng Judio at ng Iglesia, si Solomon. May malinaw na katwiran doon: anak siya ni David, hari sa Jerusalem, may hindi-pangkaraniwang karunungan, kayamanan, mga gusali, hardin, alipin, at mga babae. Ang "eksperimento" sa Eclesiastes 2, kung saan sinubukan ng manunulat ang lahat ng maaaring subukan ng tao, ay parang autobiograpiya ng buhay na inilarawan sa 1 Hari 10 at 11. Kung mayroong isang tao sa Kasulatan na may pambayad sa bawat kasiyahang inaalok ng mundo, si Solomon iyon. At siya rin ang nagsabing usok ang lahat.

May iba namang nagpapansin sa mga detalye ng teksto. Sa Eclesiastes 12:9-14, biglang nagbago ang tinig: hindi na "ako" ang nagsasalita kundi isang taong nagsasalaysay tungkol sa Mangangaral sa pangatlong panauhan, na nagsasabing "siya'y nagtuturo sa bayan ng kaalaman." Para itong balangkas o frame sa paligid ng isang larawan. Bukod pa rito, may mga salita sa aklat na nahihiram sa Aramaic at Persian, na nagmumungkahi sa maraming dalubhasa ng isang panahon pagkatapos ng pagkabihag, sa loob ng ikalima hanggang ikatlong siglo B.C., nang maingat na inayos at ipinamana ng isang matalinong guro ang mga salita ng Mangangaral sa susunod na salinlahi.

Hindi kailangang mapanganib ang tanong na ito. Kung ang Eclesiastes ay direktang mula kay Solomon o isinulat sa persona ni Solomon ng isang guro sa ilalim ng parehong Espiritu, ang tinig ay pareho: ito ang tinig ng isang taong nakakuha ng lahat, at nalaman na hindi kayang hawakan ng kamay ang buhay. Hindi nagbabago ang mensahe, at hindi nababawasan ang kapangyarihan ng Salita ng Diyos.

Sa kanon ng Hebreo, kabilang ang Eclesiastes sa Ketuvim, sa lima maliliit na balumbon na binabasa sa mga pista. Binabasa ito sa Sukkot, ang Pista ng mga Kubol, kung saan nananahan ang bayan sa mga pansamantalang tirahan sa loob ng isang linggo. Isipin mo iyon: sa ilalim ng bubong na yari sa dahon, nakikinig sila sa aklat na nagsasabing usok ang lahat. Hindi ito kabalintunaan kundi katalinuhan. May mga aral na hindi naaabot ng isip hangga't hindi naramdaman ng katawan na pansamantala ang lahat ng ating kanlungan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

May isang maliit na detalye sa Hebreo na nagbabago ng lahat. Ang pangalan ni Abel, ang ikalawang anak ni Adan at Eva, ay Hebel. Ang pangalan ng unang taong namatay sa Kasulatan ay ang eksaktong salitang paulit-ulit sa Eclesiastes: singaw, hininga, usok. Mabuti ang kanyang handog, tapat ang kanyang buhay, at pinatay siya bago pa man sumapit ang kanyang tanghali. Simula noon, may bitak sa mundo na hindi kayang tapalan ng lakas ng tao.

Kaya hindi bago ang tinig ng Eclesiastes. Umiiyak na ang Awit 39:5 tungkol sa buhay na parang isang dangkal; umuusal na ang Awit 90 tungkol sa mga araw na lumilipas na parang buntong-hininga; at inaamin ni Job na hindi kayang ipaliwanag ng tao ang pagdurusa. Ang karunungang panitikan sa Lumang Tipan ay tumitingin sa mundo nang walang rosas na salamin. Kung ang Kawikaan ay nagtuturo sa atin kung paano gumagana ang mundo, ang Eclesiastes ang nagtuturo sa atin kung ano ang gagawin kapag hindi gumana ang inaasahan.

Sa Bagong Tipan, pinupulot ni Pablo ang parehong salita. Sa Roma 8, isinasalin ng Griyegong Bibliya ang hebel ng Eclesiastes sa salitang ginamit ni Pablo para sa "kawalang-kabuluhan" na nasa ilalim ng buong sangnilikha. Pero may idinagdag siya na wala sa Eclesiastes: ang kawalang-kabuluhang iyon ay hindi walang hangganan, at hindi walang dahilan. Ipinasailalim iyon ng Diyos, may pag-asa, hanggang sa araw ng pagpapalaya ng mga anak ng Diyos. Nararamdaman ng Mangangaral ang bigat; ipinapakita ni Pablo ang pinto.

At si Santiago, na tila nagbasa ng Eclesiastes nang buong-buo, ay tumutuya sa negosyanteng nagpaplano ng isang taon nang parang may-ari siya ng panahon, at pinaalalahanan siyang singaw lamang ang kanyang buhay. Tumugma rin sa parabula ni Jesus tungkol sa mayamang nagtayo ng mas malaking bangan: naisip niyang siniguro na niya ang hinaharap, at ninakaw ng isang gabi ang lahat.

Dito nagtatagpo ang lahat. Ang Anak ng Diyos ay pumasok sa mundo ng usok. Nagkaroon siya ng pagod, uhaw, mga kaibigang lumimot, at panahon ng pag-iyak. Namatay siyang mas maaga kaysa sa maraming masama, at inilibing sa libingan ng iba. Ang lahat ng sinasabi ng Eclesiastes tungkol sa pagkapansamantala ay kanyang tiniis hanggang sa dulo. Pero sa umaga ng ikatlong araw, isang bagay sa ilalim ng araw ang hindi na naglaho. Ang muling pagkabuhay ay ang Diyos na nagsasabi na hindi lahat ay usok. Sa Kanya may gawa na hindi lumilipas, kaya nasasabi ni Pablo sa 1 Corinto 15:58 na hindi walang kabuluhan ang ating pagpapagal sa Panginoon. Ganoon kalayo ang narating ng aklat na nagsimula sa "walang kabuluhan."

Balangkas at pangunahing tema

Hindi magulo ang Eclesiastes; may arkitektura ito. Ang labindalawang kabanata ay nakabalot sa isang tula sa umpisa at isang tula sa dulo, at sa loob ng balot na iyon, may paglalakad mula sa pagkabigo tungo sa payapang pagtanggap.

Ang Eclesiastes 1:1-11 ang prologo: paikot-ikot ang araw, paikot-ikot ang hangin, umaagos ang ilog sa dagat na hindi napupuno. Walang bago sa ilalim ng araw, at ang pinakamasakit, walang nakakaalala. Pagkatapos, sa Eclesiastes 1:12 hanggang 2:26, may isang eksperimentong pinondohan ng buong kayamanan ng isang hari. Sinubukan ng Mangangaral ang karunungan, ang kasiyahan, ang alak, ang mga proyekto sa konstruksiyon, ang sining, ang kayamanan. Wala siyang ipinagkait sa kanyang sarili. At ang konklusyon ay parehong-pareho sa bawat pagsubok: nakakuha siya ng kaunting kaluguran, pero hindi niya kayang iuwi ang kahit isang bagay sa hukay, at ipapasa niya ang lahat sa taong hindi niya alam kung matalino o hangal.

Sumusunod ang Eclesiastes 3 hanggang 6, na nakatuon sa panahon, kawalang-katarungan, at kayamanan. Dito ang tula ng mga kapanahunan, ang pag-amin na hindi maabot ng tao ang panukala ng Diyos, ang pagtingin sa mga pinipighati na walang tagapagsanggalang, at ang matinding babala tungkol sa pananalapi. Kasama na rito ang pinakadirektang payo tungkol sa pagsamba sa Eclesiastes 5: mabuting makinig kaysa magsalita nang marami, at huwag magmadali sa panata na hindi mo matutupad.

Ang Eclesiastes 7 hanggang 11:6 ay parang koleksiyon ng mga kasabihan, pero mas madilim at mas tapat kaysa sa Kawikaan. Dito sinasabi ng Mangangaral na mas may aral ang bahay ng lamay kaysa sa bahay ng handaan, at inilalapat ang pinakabalanseng talata sa aklat: "Sa kaarawan ng kaginhawahan ay magalak ka, at sa kaarawan ng kahirapan ay gumunita ka: ginawa ng Diyos ang isa sa siping ng isa" (Eclesiastes 7:14). Ang mabuti at ang mahirap ay hindi dalawang magkaibang mundo; pareho silang dumarating mula sa kamay ng Diyos, at pareho silang bahagi ng iisang buhay na hindi mo kontrolado.

Ang Eclesiastes 11:7 hanggang 12:8 ay ang huling tula: isang panawagan sa kabataan na sumaya habang may liwanag pa, at pagkatapos ang isa sa pinakamagandang paglalarawan ng pagtanda sa buong panitikan, ang mga bisig na nanginginig, ang mga ngiping kakaunti na, ang mga mata na nagdidilim, hanggang sa masira ang gintong mangkok at manumbalik ang alabok sa lupa.

At sa dulo, ang epilogo sa Eclesiastes 12:9-14. Dito nagsasalita ang tinig na naglapat ng lahat ng ito, at binibigay ang konklusyon na nagbubuklod sa aklat sa buong Kasulatan.

Ang mga pangunahing tema, kung gayon, ay apat: ang pagkapansamantala ng lahat sa ilalim ng araw, ang limitasyon ng karunungan ng tao, ang kasiyahan bilang kaloob at hindi bilang tagumpay, at ang takot sa Diyos bilang tanging matibay na lupa sa ilalim ng paa.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang parang tatlong haligi ng aklat: isa sa simula, isa sa gitna, at isa sa dulo.

Ang unang haligi ay Eclesiastes 1:2. Karaniwan itong binabasa bilang sigaw ng kawalang-pag-asa, pero tingnan mo nang mabuti: hindi sinasabi ng Mangangaral na masama ang buhay. Sinasabi niyang singaw ito. May kaibahan iyon. Hindi kinondena ng talata ang trabaho, ang pag-aasawa, ang pagkain, o ang gabi ng kasiyahan; hinuhubaran nito ang mga ito ng pasaning hindi nila kayang dalhin. Ang pagkain ay masarap, pero hindi ito makakabayad ng kamatayan. Ang trabaho ay mabuti, pero hindi ito makakabigay ng walang hanggang pangalan. Kapag tinanggap mong usok ang lahat, tumitigil ang pag-asa mo sa mga bagay na hindi kayang tumayo, at doon lang magsisimula ang tunay na pasasalamat.

Ang ikalawang haligi ay Eclesiastes 3:11. "Inilagay rin niya ang walang hanggan sa kanilang kalooban." Ito ang paliwanag sa lahat ng hindi maipaliwanag na pananabik ng tao. Bakit hindi sapat ang promosyon? Bakit may kalungkutan pagkatapos ng kasal, ng graduation, ng bagong bahay? Dahil nilikha kang may kakayahang mangarap ng walang hanggan, at inilagay ka sa isang mundong panandalian. Hindi kapintasan ito ng disenyo, ito ang disenyo. Ang tanging tamang tugon ay hindi ang magalit sa mundo dahil kulang ito, kundi ang bumaling sa nag-ukit ng walang hanggan sa iyong dibdib.

Ang ikatlong haligi ay Eclesiastes 12:13-14: "Ito ang wakas ng bagay; lahat ay nabalitaan: ikaw ay matakot sa Diyos, at sundin mo ang kaniyang mga utos; sapagkat ito ang buong katungkulan ng tao. Sapagkat dadalhin ng Diyos ang bawat gawa sa kahatulan, pati ng bawat kubling bagay, maging ito'y mabuti o maging ito'y masama." Hindi ito idinagdag na moral na hindi bagay sa aklat. Ito ang sagot sa pinakamasakit na problema ng Mangangaral. Sa buong aklat, ang nagpapahirap sa kanya ay ang pagkalimot: nakakalimutan ang matalino, nakakalimutan ang mabuti, nakakalimutan ang bayani ng lungsod. Ngayon sinasabi ng epilogo na may isang Nakakaalala sa lahat, kahit ang kubling bagay. Hindi nauuwi sa alabok ang buhay mo; nauuwi ito sa harap ng Diyos.

Paano basahin ang Eclesiastes: isang praktikal na gabay

Huwag mong basahin ang Eclesiastes na parang diksyonaryo ng mga doktrina. Basahin mo itong parang usapan ng isang matandang guro na hindi nagmamadaling patahimikin ka.

Simulan mo sa buong aklat nang isang upuan, kung kaya mo. Labindalawang kabanata lamang, mga isang oras na pagbabasa. Ang aklat ay isang paglalakad, at kapag pinipiraso mo ito, madali kang malulunod sa kadiliman ng kabanata 1 nang hindi naaabot ang liwanag ng kabanata 12. Kung mas gusto mo ang hati-hati, ganito ang isang linggong plano na sumusunod sa balangkas: unang araw, Eclesiastes 1 hanggang 2, ang eksperimento ng hari; ikalawang araw, Eclesiastes 3 hanggang 4, ang panahon at ang kawalang-katarungan; ikatlong araw, Eclesiastes 5 hanggang 6, ang pera at ang pagsamba; ikaapat na araw, Eclesiastes 7 hanggang 8, ang karunungan sa mundong baluktot; ikalimang araw, Eclesiastes 9 hanggang 10, ang kamatayan at ang pang-araw-araw na kahangalan; ikaanim na araw, Eclesiastes 11 hanggang 12, ang kabataan, ang pagtanda, at ang konklusyon; at sa ikapitong araw, balikan mo ang mga tekstong tumagos sa iyo.

Habang nagbabasa, hanapin mo ang dalawang paulit-ulit na salita. Ang una ay "sa ilalim ng araw," na lumilitaw nang halos tatlumpung beses. Iyon ang anggulo ng kamera: ang mundo nang walang tulong ng rebelasyon, ang buhay na tinitingnan mula sa lupa. Ang ikalawa ay "kaloob" o "bigay ng Diyos." Pitong beses sa aklat, pagkatapos ng isang mahabang pagluha, biglang sumisingit ang panawagang kumain, uminom, at magsaya sa gawain, dahil kaloob ito ng Diyos. Markahan mo ang pitong iyon. Iyon ang tibok ng pulso ng aklat, at kung hindi mo mahahanap ang mga ito, iisipin mong nagsulat ng talaarawan ng kawalang-pag-asa ang Mangangaral.

Panatilihin mong bukas ang Bagong Tipan sa tabi. Basahin ang Roma 8:18-25 pagkatapos ng Eclesiastes 1, ang Lucas 12:13-21 pagkatapos ng Eclesiastes 2, at ang 1 Corinto 15:50-58 pagkatapos ng Eclesiastes 12. Hindi nito pinapatahimik ang Mangangaral; binibigyan nito ng kasagutan ang kanyang mga tanong.

At isang huling payo. Huwag mong ipangaral ang Eclesiastes sa iyong sarili nang mabilisan. Kapag may talatang masakit, tumigil ka. Isulat mo ang isang bagay na gusto mong kontrolin pero hindi mo kaya, at ibigay mo iyon sa panalangin. Ganoon binabasa ang aklat na ito: hindi lang sa isip, kundi sa mga kamay na binubuksan.

Ang Salamin

Malamang alam mo na ang pakiramdam ng kamay na nakakuyom. Nasa loob nito ang kalendaryo mong kailangang maisagawa nang buo, ang anak mong kailangang lumabas nang tulad sa plano mo, ang katawan mong kailangang manatiling tulad noong tatlumpu ka, ang trabaho mong hindi ka dapat iwan, ang ipon mong dapat maging garantiya. At napapagod ka, hindi dahil tamad ka, kundi dahil buhat-buhat mo ang isang bagay na hindi naman talaga sa iyo ibinigay.

Tinatanong ka ng Eclesiastes ng isang nakakapaso na tanong: ano ang gusto mong hawakan nang mahigpit na kapag binuksan mo ang iyong palad ay makikita mong usok pala?

Baka ang pagpapatunay mo. Nagtatrabaho ka nang labis-labis para may maipakita sa taong hindi mo na mapapaligaya. Baka ang pera. Alam mong tama ang Eclesiastes 5:10 tungkol sa iyo, dahil naaalala mo pa kung gaano kaliit ang halagang sinabi mong sapat na noon. Baka ang panahon. Ayaw mong tumanda, ayaw mong lumaki ang mga bata, ayaw mong magbago ang tahanan, kaya bawat pagbabago ay parang pagkamatay ng maliit na bahagi mo. Baka ang katarungan. Nakita mo ang paglago ng masasama at ang pagkabigo ng mga tapat, at hindi ka na nakapagdasal nang buong-loob simula noon.

Hindi pinapangakuan ka ng aklat na ito ng paliwanag. Pinapangakuan ka nito ng lupang matitindigan: may Diyos na hindi nakakalimot, at bibigyan mo ng sagot ang bawat gawa, kaya may kabuluhan pala ang bawat gawa. At pinapadala ka nito pabalik sa mesa, sa hapunan, sa gawa ng iyong mga kamay, hindi para lumimot, kundi para tumanggap.

Buksan ang palad; ang hindi mahawakan ay puwedeng tanggapin.

Subukan mo ito bukas. Isang pagkain na kakainin mong walang telepono at walang pagmamadali. Isang trabahong tatapusin mo nang hindi nakasandal ang iyong pagkatao sa resulta. Isang gabing sasabihin mong: Diyos ko, hindi ko kayang hawakan ang buhay ko; ikaw na ang humawak.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap bang ipaliwanag ang Eclesiastes sa bata? Hindi gaano. Mas malapit sa katotohanan ang mga bata kaysa sa akala natin, dahil nararanasan nila araw-araw na hindi nila kontrolado ang mundo.

Ang pinakasimpleng paraan ay sa pamamagitan ng bula o kandila. Hipan ang bula, at panoorin ito. Maganda, kumikinang, at pagkahawak mo, wala na. Ganoon sabi ng Eclesiastes ang buhay: napakaganda, pero hindi natin kayang hawakan. Kaya hindi natin ito iniinguan nang mahigpit. Tinatanggap natin ito nang may pasasalamat, at hinahawakan ang kamay ng Diyos na hindi naglalaho. Maaari mong idagdag ang huling bahagi ng aklat sa isang pangungusap: may Diyos na nakakaalala sa lahat ng ginagawa natin, kahit ang walang nakakakita, kaya walang maliit na kabutihang nasasayang.

Iwasan ang salitang "walang kabuluhan" nang walang paliwanag, dahil maaaring maunawaan ng bata na walang saysay siya. Gamitin ang "parang usok," "parang bula," "mabilis lumipas." At tapusin lagi sa pag-asa: dahil buhay si Jesus, may isang bagay na hindi mawawala.

Sa Faith.network ay may mga paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad: isang bersiyon para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang, na puno ng larawan at aktibidad; isang bersiyon para sa elementarya na pito hanggang labindalawa, na may mga tanong at kuwento; at isang bersiyon para sa mga teenager na labindalawang taon pataas, na tumatalakay sa mga tunay na tanong tungkol sa kahulugan, presyon, at hinaharap. Piliin ang bagay sa edad ng batang kaharap mo, at hayaan mong ang aklat ang magsalita.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Hindi nagbibigay ng bagong katalinuhan ang Eclesiastes; inaalis nito ang isang ilusyon. Ang ilusyong iyon ay ang pag-aakalang kaya nating hawakan ang buhay kung sapat lang ang pagpaplano, pagsisikap, ipon, o disiplina. Hinihipan ng aklat na ito ang maling akalang iyon, at mabuti iyon, kahit masakit. Ang buhay ay usok, at ang lahat ng pagkuyom ng palad ay hindi magbabago ng katotohanang ito.

Pero hindi ito nagtatapos sa walang laman. Nagtatapos ito sa isang Diyos na may hawak ng bawat kapanahunan, na naglagay ng walang hanggan sa loob mo, at hindi nakakalimot ng kahit isang kubling gawa. Kaya ang tugon ay hindi paninindigan sa kontrol, at hindi rin pagsuko sa kawalang-pag-asa, kundi ang bukas na palad: matakot sa Diyos, sundin ang kanyang mga utos, tanggapin ang tinapay ng araw na ito nang may pasasalamat.

Kung gusto mong ipagpatuloy ito, basahin muli ang Eclesiastes 3:1-11 nang mabagal ngayong linggo, at itabi mo ang Roma 8:18-25 sa tabi nito. Pagkatapos, hanapin ang kaugnayan ng aklat na ito sa Kawikaan at sa Job, ang tatlong tinig ng karunungan sa Kasulatan. At bago mo isara ang Bibliya, buksan mo ang iyong palad sa panalangin. Iyon ang buong aral ng labindalawang kabanata.