Aklat ng Oseas: Ang Pag-ibig ng Diyos sa Bayang Lumihis

Ang mga sipi sa gabay na ito ay mula sa Ang Dating Biblia.

Panimula

May isang propeta na hindi lang pinagsalita ng Diyos. Pinaramdam siya.

Isipin mo ang umagang iyon: tumayo si Oseas sa harap ng mga tao sa Samaria, hawak ang kamay ng kaniyang asawang paulit-ulit siyang iniwan, kasama ang tatlong anak na ang mga pangalan ay parang mga sampal, at doon niya sinabi sa bayan ang ipinasasabi ng Diyos. Hindi siya nagbasa ng mensahe. Isinasabuhay niya ito. Ang sakit sa dibdib niya tuwing gabing hindi umuuwi si Gomer ay siyang sakit na matagal nang dinadala ng Panginoon sa bayang tinawag niyang sarili.

Sa gabay na ito, makikilala mo ang Aklat ng Oseas: kung sino ang sumulat nito, kailan, sa anong gulo ng kasaysayan, paano ito binuo, at bakit hanggang ngayon ito ang pinakamalambing at pinakamasakit na aklat ng mga propeta. At matutuklasan mo kung bakit hindi ito nagtatapos sa paghatol kundi sa pagpapagaling.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang binabasa ang Oseas bilang listahan ng mga babala sa isang bayang sumuway. Dito, ibang anggulo ang tutuntunin natin: ang Oseas ay ang talaarawan ng isang pusong nasaktan, na ipinadama ng Diyos sa laman ng isang tao. Hindi lamang sinabi ng Diyos na masakit ang pagtataksil; pinaranas niya ito sa isang propeta, para may isang tao sa mundo na tunay na nakaunawa. Kaya ang Oseas ay hindi aklat ng malamig na hustisya. Ito ay aklat ng pag-ibig na nagdurugo, na bumibili muli ng asawang nabenta na, at nagpapalit ng pangalan ng mga anak mula "Hindi Ko Bayan" tungo sa "Aking Bayan".

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng Oseas?

Nagsisimula ang aklat hindi sa pangaral kundi sa utos na kakaiba: "Nang unang magsalita ang Panginoon sa pamamagitan ni Oseas, sinabi ng Panginoon kay Oseas, Ikaw ay yumaon, magasawa ka sa isang patutot at mga anak sa patutot: sapagka't ang lupain ay gumagawa ng malaking pagpapatutot, na humihiwalay sa Panginoon" (Oseas 1:2). Pansinin ang dahilan sa dulo ng talata. Hindi ito pabigla-biglang utos ng isang Diyos na mahilig sa drama. Ang kasal ni Oseas ay naging larawang buhay ng relasyon ng Diyos at Israel. Ang bayan ay hindi lamang sumuway sa batas; nangaliwa sila.

Dito lumilitaw ang pinakapundasyong larawan ng aklat: ang tipan bilang pag-aasawa. Hindi kontrata ang pagkakakilala ng Diyos sa bayan niya kundi pagsasama. Kaya nga sa Oseas 2, hindi naghahanap ang Diyos ng multa kundi ng muling pagsasama: "At ako'y magiging asawa mo magpakailan man; oo, ako'y magiging asawa mo sa katuwiran, at sa kahatulan, at sa kagandahang-loob, at sa mga kaawaan. Ako'y magiging asawa mo sa pagtatapat; at iyong makikilala ang Panginoon" (Oseas 2:19-20). Limang bagay ang ibinibigay niya bilang dote: katuwiran, kahatulan, kagandahang-loob, kaawaan, pagtatapat. Walang isa man dito na nagmula sa nobya. Lahat ay galing sa lalaking nasaktan.

At hindi natapos sa salita. Sa Oseas 3:1 ay inutusang muli ang propeta: "At sinabi ng Panginoon sa akin, Yumaon ka pa, suminta ka sa isang babae na minamahal ng kaniyang kaibigan at mangangalunya, sa makatuwid baga'y gaya ng pagibig ng Panginoon sa mga anak ni Israel, bagaman sila'y nagsisipihit sa ibang mga dios, at nangagmamahal sa mga binilong pasas." Hindi "patawarin mo siya" ang sabi, kundi "suminta ka". Pagkatapos ng lahat. Muli. At binili niya si Gomer ng labinlimang putol na pilak at sebada, presyo ng isang alipin, dahil nauwi na pala sa pagkaalipin ang hinahabol niyang kalayaan.

Hindi naman nawala ang galit sa aklat. Mula kabanata 4, bumubunot ang Diyos ng usapin laban sa bayan: pagsisinungaling, pagpatay, pangangalunya, pagsamba kay Baal, mga paring kumikita sa kasalanan ng bayan. Ang sentrong diagnosis ay nasa Oseas 4:6: "Ang aking bayan ay nasira dahil sa kakulangan ng kaalaman: sapagka't ikaw ay nagtakuwil ng kaalaman, akin namang itatakuwil ka, upang ikaw ay huwag maging saserdote ko: yamang iyong nilimot ang kautusan ng iyong Dios, akin namang kalilimutan ang iyong mga anak." Hindi ito tungkol sa kakulangan ng impormasyon. Ang "kaalaman" sa Oseas ay malapit na pagkakakilala, ang klase ng pagkakilala ng mag-asawa sa isa't isa. Kalimutan mo kung sino siya, at malilimutan mo kung sino ka.

Kaya ang hinahanap ng Diyos ay hindi mas maraming ritwal: "Sapagka't ako'y nagnanasa ng kaawaan, at hindi hain; at ng pagkakilala sa Dios higit kay sa mga handog na susunugin" (Oseas 6:6). Puno ang Israel ng relihiyon. Wala lang silang pag-ibig.

At pagkatapos ng pitong kabanata ng paghatol, bigla tayong dadalhin sa loob mismo ng dibdib ng Diyos: "paanong gagawin kitang parang Adma? paanong ilalagay kitang parang Zeboim? ang aking puso ay nabagbag sa loob ko, ang aking mga habag ay nangagalab" (Oseas 11:8). Dito mo mauunawaan ang buong aklat. Hindi nagbago ang Diyos ng isip dahil nagbago ang bayan. Nagsalita ang Diyos mula sa sariling pagmamahal.

Ang panahon at ang tao sa likod ng aklat

Si Oseas na anak ni Beeri ang tanging propetang sumulat na tubong Hilagang Kaharian mismo. Sina Amos, Isaias, at Mikas ay mula sa Juda o ipinadala sa hilaga bilang mga taga-labas; si Oseas ay nagsalita sa sarili niyang bayan, sa sarili niyang mga kapitbahay. Kaya hindi malayo ang tinig niya. Umiiyak siya habang nagbababala.

Sinasabi ng unang talata na nangaral siya sa mga araw nina Uzias, Jotam, Ahaz, at Ezequias na mga hari ng Juda, at sa mga araw ni Jeroboam na anak ni Joas na hari ng Israel. Ibig sabihin, umabot ang ministeryo niya ng mga apatnapung taon, humigit-kumulang mula 755 hanggang 715 B.C. Nagsimula siya sa ginintuang panahon ni Jeroboam II: malawak ang hangganan, maganda ang kalakalan, puno ang mga templo sa Bethel at Gilgal, mataas ang kumpiyansa ng bayan na pinagpapala sila ng langit. Pero sa ilalim ng kasaganaan ay may bulok na pundasyon.

Nang mamatay si Jeroboam noong 753 B.C., gumuho ang lahat sa loob lamang ng tatlumpung taon. Anim na hari ang nagpalit-palit sa trono at apat sa kanila ay pinaslang. Dito mauunawaan mo ang mga linyang gaya ng paglalarawan ng Diyos sa Efraim bilang tinapay na hindi binalik, luto sa isang gilid at hilaw sa kabila. Humahabol ang Israel sa Asiria, pagkatapos ay sa Egipto, naghahanap ng kakampi, hindi kailanman sa Panginoon. Humigit-kumulang 722 B.C., winasak ng Asiria ang Samaria at dinala sa pagkabihag ang hilagang kaharian. Nabuhay si Oseas para makita ang katuparan ng sarili niyang mga babala.

Ang pagsamba kay Baal ang mismong puso ng problema. Si Baal ang diyos ng ulan at ng ani, at ang pagsamba sa kaniya ay may kasamang prostitusyon sa mga dambana. Kaya ang larawan ng pangangaliwa ay hindi talinghaga lamang; literal na nangangalunya ang bayan sa pangalan ng relihiyon. Sinasabi ng Diyos sa Oseas 2 na siya pala ang nagbibigay ng trigo, alak, at langis na iniaalay nila kay Baal. Nagpapasalamat sila sa maling diyos para sa mga regalong galing sa tunay.

At ang pinakamasakit: si Oseas ay hindi lamang tagapagsalita. Ginawa siyang ebidensiya. Sa isang bayang nabulag na sa pangangaliwa, nagpadala ang Diyos ng isang lalaking ang buhay ay hubad na mukha ng katapatan.

Minsan, ang buhay ng propeta ang mismong sermon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi nagsimula sa Oseas ang larawan ng Diyos bilang asawa. Nasa Sinai na ito, nang itali ng Diyos ang sarili niya sa Israel sa tipan at tawagin silang kaniya. Nasa Exodo ang pagseselos ng Diyos sa gintong guya; nasa Deuteronomio ang mga babala tungkol sa paglapat sa ibang diyos; nasa Awit ng mga Awit ang pag-ibig na matibay gaya ng kamatayan. Pero si Oseas ang unang propetang kumuha ng larawang ito at isinabuhay. Pagkatapos niya, hindi na ito nawala. Sumunod si Jeremias sa kabanata 2 at 3, at si Ezekiel sa kabanata 16 at 23, parehong gumamit ng wikang matapang at masakit tungkol sa taksil na asawa. Lahat sila ay umiinom mula sa balon ni Oseas.

May pangalawang sanga na umaabot sa Bagong Tipan: ang pagpapalit ng pangalan. Pinangalanan ang pangalawang anak ni Gomer na Lo-ruhama, "hindi kinaaawaan", at ang pangatlo na Lo-ammi, dahil sinabi ng Panginoon, "kayo'y hindi aking bayan, at ako'y hindi magiging inyong Dios" (Oseas 1:9). Pero binabalikan ng Diyos ang mga pangalang iyon at binabaligtad: sa dakong pinagsabihan sa kanila na hindi sila bayan niya, doon sila tatawaging mga anak ng buhay na Diyos (Oseas 1:10). Hinawakan ni Pablo ang mismong talatang ito sa Roma 9:25-26 at tinuro ang mga Hentil: tayong mga dayo, mga walang pangalan, ay tinawag na bayan niya. Ginawa rin ito ni Pedro sa 1 Pedro 2:10. Ang kaligtasan ng mga Hentil ay hindi plano B. Nakatago na iyon sa pangalan ng isang batang Israelita noong ikawalong siglo.

Dalawang beses sinipi ni Jesus ang Oseas 6:6. Sinabi niya ito sa mga Pariseong nainis dahil kumakain siya kasama ng mga maniningil ng buwis, at muli nang pinintasan nila ang kaniyang mga alagad dahil sa trigong kinuha sa Sabbath. "Habag ang ibig ko, at hindi hain," sabi niya sa Mateo 9:13. Sa madaling salita: ang pagsalubong ni Jesus sa mga makasalanan ay hindi paglabag sa Lumang Tipan. Ito ang Lumang Tipan, tumatayo sa laman.

At sinipi ni Mateo ang Oseas 11:1, "Mula sa Egipto ay tinawag ko ang aking anak," at ikinabit ito sa pagbalik ng batang si Jesus mula sa Egipto. Si Jesus ang tunay na Israel na hindi nangaliwa, ang Anak na nanatiling tapat kung saan tayo lahat ay bumigay. Kinuha rin ni Pablo ang Oseas 13:14 sa 1 Corinto 15:55, ang tanong sa kamatayan at sa Sheol, at inawit iyon sa tabi ng walang laman na libingan.

Ang nobyang ipinangako sa Oseas 2:19-20 ay lumitaw sa Pahayag 19 at 21: ang Kordero at ang kaniyang nobya, nilinis, dinamitan, inangkin magpakailanman. Nagsimula ang kuwento sa isang propetang bumili muli ng kaniyang asawa sa palengke ng mga alipin. Nagtapos ito sa isang Hari na binili tayo ng sarili niyang dugo.

Balangkas at pangunahing tema

Labing-apat na kabanata ang Oseas, at may malinaw itong hati sa dalawa. Ang kabanata 1 hanggang 3 ay ang kuwento ng pamilya. Ang kabanata 4 hanggang 14 ay ang mga mensaheng ipinangaral, na parang tinipon mula sa apatnapung taon ng pangangaral at inilapat sa isa't isa nang hindi laging nakasunod sa petsa. Kaya nga kung minsan ay parang biglaan ang paglipat mula galit tungo sa lambing sa loob ng iisang kabanata. Hindi iyon kalituhan ng manunulat. Iyon ang hugis ng pusong nagmamahal sa isang taksil.

Sa unang bahagi, ang kabanata 1 ay ang utos na mag-asawa at ang tatlong anak na may mga pangalang hatol: Jezreel, alaala ng dugong ibinuhos ng dinastiya ni Jehu; Lo-ruhama, hindi kinaaawaan; Lo-ammi, hindi aking bayan. Ang kabanata 2 ay ang mahabang tula ng diborsiyo at muling pag-iibigan, kung saan hinihikayat ng Diyos ang kaniyang asawa pabalik sa ilang para magsalita sa kaniya nang may pang-aliw, at ginagawang pintuan ng pag-asa ang libis ng Achor, ang dating libis ng kahihiyan. Ang kabanata 3 ang pinakamaikli at pinakamabigat: ang muling pagbili kay Gomer, at ang pahayag na mananatiling maraming araw ang Israel na walang hari, walang handog, walang larawan, bago sila bumalik at humanap sa Panginoon.

Sa ikalawang bahagi, kabanata 4 hanggang 7 ang akusasyon: nagsasakdal ang Diyos laban sa mga pari na kumakain sa kasalanan ng bayan, laban sa mga haring gawa ng tao, laban sa pagkalasing at pangangalunya at panghuhula. Kabanata 8 hanggang 10 ang hatol at ang mga kahihinatnan nito, na inilalarawan sa wika ng pagsasaka: naghasik sila ng hangin, kaya aanihin nila ang ipuipo. Kabanata 11 ang biglang pagbubukas ng dibdib ng Diyos, kung saan ang Diyos ay hindi na asawang nasaktan kundi magulang na naaalala ang anak na tinuruan niyang maglakad at binuhat sa kaniyang mga bisig. Kabanata 12 at 13 ang huling paglilitis, na dumadaan sa kasaysayan ni Jacob at sa gintong guya, hanggang sa umabot sa tanong tungkol sa kamatayan. At kabanata 14 ang pagtatapos: ang tawag na magbalik, ang panalanging ipinapasubo mismo ng Diyos sa bibig ng bayan, at ang pangakong pagpapagaling.

Apat ang mga temang hinahabi sa buong aklat. Una, ang tipan bilang pag-aasawa, kaya ang kasalanan ay pangangaliwa at hindi lamang pagkakamali. Pangalawa, ang hesed, ang tapat at hindi sumusukong kabutihan ng Diyos, na siyang salitang nasa likod ng "kaawaan" sa Oseas 6:6. Pangatlo, ang kaalaman ng Diyos bilang malapit na pagkakakilala, hindi lamang tamang doktrina. Pang-apat, ang pagbabalik, ang salitang "shuv" na paulit-ulit sa aklat: bumalik ka, at gagamutin ko ang iyong pagtalikod.

At sa ilalim ng lahat, ang anggulong tinahak natin: ang bawat akusasyon sa aklat na ito ay sinulat ng isang lalaking alam kung paano maghintay sa pinto.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang nagbubukas ng buong Oseas, at bawat isa ay may sariling antas ng lalim.

Ang una ay Oseas 6:6: "Sapagka't ako'y nagnanasa ng kaawaan, at hindi hain; at ng pagkakilala sa Dios higit kay sa mga handog na susunugin." Hindi ito pagtanggi sa pagsamba. Inutos mismo ng Diyos ang mga handog sa Levitico. Ang sinasabi niya ay kung ano ang nauuna. Maaari kang magdala ng toro sa altar at manatiling estranghero sa Diyos. Maaari kang maging bihasa sa liturhiya at manhid sa kapwa. Ang salitang isinaling "kaawaan" ay hesed, ang katapatang galing sa pag-ibig, kaya ang hinahanap ng Diyos ay hindi palabas kundi relasyon na nakikita sa paraan ng pakikitungo mo sa iba. Dalawang beses ito ginamit ni Jesus, at pareho niyang ibinato sa mga taong tama ang teolohiya pero mali ang puso.

Ang pangalawa ay Oseas 11:8: "ang aking puso ay nabagbag sa loob ko, ang aking mga habag ay nangagalab." Banggitin mo ang Adma at Zeboim sa isang Israelita at maiisip niya agad ang Sodoma at Gomorra, ang mga lungsod na nilipol kasama nila. Ganoon ang nararapat sa Efraim, at alam ng Diyos iyon. Pero sa halip na bumagsak ang kamay, nagsalita siya mula sa sariling sakit. Narito ang pinakamalapit na sulyap na ibinigay sa atin ng Lumang Tipan sa loob ng puso ng Diyos: hindi siya pinipigilan ng pagsisisi natin, kundi ng pagmamahal niya. At tandaan, isinulat ito ng lalaking isang gabi ay nagpasyang bumili muli ng asawang nagbenta na ng sarili.

Ang pangatlo ay Oseas 14:4: "Aking gagamutin ang kanilang pagtalikod, akin silang iibiging may kalayaan; sapagka't ang aking galit ay humiwalay sa kaniya." Pansinin: ang pagtalikod mismo ang ginagamot, hindi lamang ang bunga nito. Hindi sinabi ng Diyos na papatawarin niya ang mga akto; sinabi niyang pagagalingin niya ang pinagmumulan. At ang susi ay nasa dalawang salita: "may kalayaan", kusang-loob, libre, walang hinihinging bayad. Ito ang biyaya, dalawampu't limang siglo bago ito ipaliwanag ni Pablo sa Roma. Hindi ito nakabatay sa kalidad ng pagsisisi mo. Nakabatay ito sa kalooban ng Diyos na magmahal.

Hindi tayo binibili pabalik ng Diyos nang pautang.

Gabay sa pagbabasa ng Aklat ng Oseas

Mabasa ang Oseas sa isang upuan sa loob ng mga apatnapu't limang minuto, at may bentahe iyon: mararamdaman mo ang alon-alon ng galit at lambing na hindi mo mapapansin kung piraso-piraso mo itong babasahin. Pero para sa mas malalim na pag-aaral, subukan ang anim na araw.

Sa unang araw, basahin ang kabanata 1 hanggang 3 nang sabay-sabay at huwag munang hanapin ang aral. Pakinggan mo lang ang kuwento. Isulat mo kung ano ang mararamdaman mo kung ikaw si Oseas sa 3:1, at kung ano ang mararamdaman mo kung ikaw si Gomer na binibili sa palengke. Doon magsisimula ang lahat.

Sa ikalawang araw, basahin ang kabanata 4 hanggang 5 at hanapin ang mga salitang paulit-ulit: kaalaman, pagpapatutot, mga pari, Efraim. Tanungin mo kung bakit ang mga lider ang unang sinisisi ng Diyos. Sa ikatlong araw, basahin ang kabanata 6 hanggang 8. Pansinin mo ang 6:1 hanggang 3, ang panalanging mukhang maganda pero mababaw, at ihambing mo iyon sa sagot ng Diyos sa 6:4 tungkol sa pag-ibig na parang hamog na maagang nawawala. Nakakapanghina iyon, at dapat lang.

Sa ikaapat na araw, basahin ang kabanata 9 hanggang 10 at hanapin ang mga larawan mula sa bukid at sa ubasan. Tapusin mo sa 10:12, ang tawag na maghasik ng katuwiran at bungkalin ang lupang binabayaan. Sa ikalimang araw, ang kabanata 11 hanggang 13. Dahan-dahanin mo ang 11:1 hanggang 9 at basahin ito nang malakas. Ito ang taluktok ng aklat.

Sa ikaanim na araw, ang kabanata 14. Basahin mo ang panalangin sa talatang 2 hanggang 3 at gamitin mo iyon bilang sarili mong panalangin, dahil ito mismo ang mga salitang ibinigay ng Diyos sa bayan niya nang hindi na nila alam ang sasabihin. Pagkatapos ay huminto ka sa huling talata, sa 14:9, na nagtatanong kung sino ang pantas na makakaunawa ng mga bagay na ito.

Dalawang mungkahi pa. Una, basahin mo ang Amos kasunod ng Oseas, dahil magkapanahon sila at pareho silang nagsalita sa hilaga, pero si Amos ay tungkol sa katarungan at si Oseas ay tungkol sa pag-ibig; magkapatid sila. Pangalawa, tapusin mo sa Lucas 15. Ang anak na nagbalik at ang amang tumakbo ay ang parehong kuwento ni Oseas 11, sinabi muli ng Anak ng Diyos.

Ang Salamin

Marahil hindi ka kailanman sumamba kay Baal. Pero tanungin mo ang sarili mo kung kanino ka nagpapasalamat kapag maganda ang buwan mo, at kung kanino ka natatakot kapag nanliliit ang ipon mo. Sinabi ng Diyos kay Israel na hindi nila alam na siya ang nagbigay ng trigo at alak at langis na iniaalay nila sa iba. Puwedeng ikaw ay nagdarasal pa rin tuwing Linggo pero ang totoong pinagkakatiwalaan mo ay ang trabaho mo, ang kakayahan mong magdala ng lahat, o ang mga taong pinapaligiran mo para hindi ka mag-isa.

May sinasabi ang Oseas 4:6 na mahirap tanggapin: hindi tayo nawawasak ng kakulangan ng relihiyon kundi ng kakulangan ng tunay na pagkakakilala sa Diyos. Posibleng alam mo na ang lahat ng tamang sagot at matagal nang hindi mo nakakausap ang Diyos nang totoo. Posibleng hinahawakan mo ang pananampalataya na parang sistema at hindi parang tahanan. At kapag ganoon, ang unang bumibigay ay ang pakikitungo mo sa mga tao sa paligid mo: ang pasensiya mo sa asawa mo, ang oras mo sa mga anak mo, ang tapat mong pangungusap sa opisina.

Pero may ibang salamin din ang aklat na ito, at ito ang nakakapagpalaya. Kung iniisip mong sumobra ka na, na ibinenta mo na ang sarili mo nang paulit-ulit, na naubos mo na ang pasensiya ng Diyos, pakinggan mo ang Oseas 3:1. Hindi "patawarin mo siya" ang utos. "Suminta ka." Pagkatapos ng lahat. At ang Oseas 14:4 ay hindi nagsasabing pagagalingin ka ng Diyos kapag naayos mo na ang sarili mo. Sinasabi niyang ang pagtalikod mismo ang gagamutin niya, nang kusang-loob, nang walang singil.

Kaya narito ang tanong na iniiwan ng aklat sa iyo ngayong araw. Sa Oseas 11:8, nabagbag ang puso ng Diyos sa loob niya nang isipin niyang bitawan ka. Maniniwala ka ba na ganoon siya talaga, o mas kumportable kang maniwalang galit siya sa iyo dahil mas madaling tanggapin ang poot kaysa sa pag-ibig na hindi mo nabili?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang Oseas ay isa sa mga aklat na kailangang ingatan kapag ikinukuwento sa bata, pero hindi ito dapat iwasan. May paraan para sabihin ito nang tapat at ligtas.

Sa mga maliliit, puwedeng ganito: may isang lalaking nagngangalang Oseas na minahal nang buong puso ang kaniyang asawa, pero paulit-ulit siyang iniwan nito. Isang araw ay sinabi ng Diyos kay Oseas, "Puntahan mo siya at mahalin mong muli," at ginawa iyon ni Oseas kahit masakit. Ginawa iyon ng Diyos para maipakita sa lahat kung gaano niya kamahal ang kaniyang bayan kahit sila ay lumalayo. Ganoon din ang pagmamahal niya sa atin: hindi siya nagsasawa, hindi siya sumusuko, at palagi niya tayong binubuksan ng pinto pauwi.

Huwag munang ipasok ang mga detalye tungkol sa prostitusyon sa napakababata. Sapat na ang "iniwan niya ang pamilya niya" at "hinanap siya ni Oseas". Pagdating sa mas malalaki, puwede na ang mas tapat na salita, lalo na kung ipapares sa talinghaga ng alibughang anak sa Lucas 15, na mas pamilyar sa kanila.

Ang pinakamagandang imaheng ikakapit sa bata ay ang pagpapalit ng pangalan. Ang mga anak ni Oseas ay may malulungkot na pangalan noong una, pero pinalitan ng Diyos ang mga ito tungo sa "Aking Bayan" at "Kinaaawaan". Ganoon ang ginagawa ng Diyos sa mga taong bumabalik sa kaniya.

Para sa mas angkop na pagtuturo ayon sa gulang, may natatanging paliwanag kami para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pitong hanggang labindalawang taong gulang, at para sa mga tinedyer na labindalawang taon pataas. Piliin mo ang antas na bagay sa anak mo, at huwag kang matakot sa mga tanong niya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Mayroong dahilan kung bakit hindi pinadala ng Diyos ang mensaheng ito sa pamamagitan ng isang anghel na may hawak na sulat. Pinili niyang isulat ito sa buhay ng isang tao. Ginawa niyang asawa ng isang babaeng paulit-ulit umaalis si Oseas, pinaupo siya sa katahimikan ng bahay na walang asawa, pinalakad siya sa palengke para bilhin muli ang babaeng dapat sana ay kaniya na, at sa lahat ng iyon ay sinasabi niya, "Ganito ang pakiramdam ko sa bayan ko."

Doon nakasalalay ang buong Oseas. Hindi ito aklat tungkol sa Diyos na nagbabago ng isip. Ito ay aklat tungkol sa Diyos na nagpakita ng loob. At ang nakita natin sa loob ay isang pusong nabagbag, isang pag-ibig na mas matibay kaysa sa pagtataksil, isang pangakong gagamutin ang pagtalikod nang kusang-loob at walang bayad.

Kung may isang bagay kang dadalhin mula sa pahinang ito, hayaan mong ito ang Oseas 3:1 na dinugtungan ng Lucas 15, at ang Oseas 6:6 na binibigkas ng bibig ni Jesus sa Mateo 9:13. Basahin mo ang buong labing-apat na kabanata ngayong linggo. Tapusin mo sa kabanata 14 at gawin mong panalangin ang mga talatang ibinigay mismo ng Diyos sa mga taong hindi na alam ang sasabihin. Nandoon pa rin ang pinto, at nakabukas pa rin ito.