Mga Gawa 13:26

Ang Teksto

Nasa kalagitnaan na si Pablo ng kaniyang sermon sa sinagoga ng Antioquia sa Pisidia. Kasaysayan ang kaniyang dinaanan: Egipto, ilang, Canaan, mga hukom, Saul, David. Tapos si Juan na Tagapagbautismo. At ngayon, biglang huminto ang pagbabalik-tanaw at bumaling siya sa mga nakikinig: "Mga kapatid, mga anak na mula sa lipi ni Abraham at ang mga kasama ninyo na sumasamba sa Diyos, ito ay para sa atin kaya ipinadala ang mensaheng ito tungkol sa kaligtasan." Hindi na kuwento ng nakaraan ang paksa. Ang mensahe ng kaligtasan ay ipinadala, at ang padala ay may pangalan ng tumatanggap: kayo, tayo, ngayon.

Ang Ubod

Ang buong hugis ng talata ay pangungusap ng pagbibigay. May Isang nagpadala, may mensaheng ipinadala, at may tinutumbok na tatanggap. Hindi sinabi ni Pablo na "nadiskubre natin" ang kaligtasan o "narating natin" ito matapos ang mahabang paghahanap ng Israel. Ipinadala ito. Ang kaligtasan sa Kasulatan ay hindi produkto ng pagsisikap ng tao kundi kaloob na naglalakbay mula sa Diyos papunta sa mga tao, at may partikular na destinasyon. Kaya nga may bigat ang maliit na salitang "atin." Isinasama ni Pablo ang sarili sa mga tumatanggap. Wala siyang tinig ng eksperto na nagbabahagi ng kaalaman; tinig siya ng pulubi na nakatanggap din. Sa gayon, ang biyaya ay hindi tinuturo mula sa taas kundi ibinabahagi mula sa loob.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin kung kanino nagsasalita si Pablo: sa mga "anak na mula sa lipi ni Abraham" at sa mga "sumasamba sa Diyos," ang mga Gentil na dumadalo sa sinagoga ngunit hindi kabilang sa dugo ni Abraham. Dalawang grupo, isang mensahe. Ito ang pangako sa Genesis na sa binhi ni Abraham pagpapalain ang lahat ng bansa, at hindi kailanman iyon nalimutan ng Diyos. Ang buong pagbabalik-tanaw ni Pablo sa mga talata 17 hanggang 25 ay hindi kasaysayang aral kundi paghahanda: lahat ng iyon ay tumutungo sa isang punto, "dinala ng Diyos sa Israel ang isang tagapagligtas na si Jesus, katulad ng kaniyang ipinangakong gagawin." Ang mensahe ng kaligtasan ay hindi karagdagan sa kuwento ni Israel; ito ang dulo ng sinulid na hinabi mula pa sa Egipto. At si Cristo ang buhol na nagbubuklod ng lahat.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na tahimik na nagdadagdag ng kondisyon sa salitang "atin." Para sa mga malinis ang nakaraan. Para sa mga tapat sa pananalangin. Para sa mga hindi nagkasala ng ganito. Kaya may mga taong dalawampung taon nang nakikinig sa pangaral tuwing Linggo at hindi pa rin naisip na ang mensahe ay talagang sa kanila ipinadala, hindi lamang sa kanilang paligid. Sinasabi mo sa sarili: para sa asawa ko, para sa anak ko na naliligaw, para sa mga totoong nangangailangan. At habang nakikinig ka para sa iba, hindi mo natatanggap para sa sarili. Kaya ito ang gawin mo ngayon: basahin nang malakas ang talata 26 at palitan ang "atin" ng iyong pangalan, at sabihin ito hanggang matapos ang pangungusap nang hindi mo binabawasan.

Ang Detalye

Sa Griyego, ang "ipinadala" ay nasa anyong nagtatago sa gumagawa: ipinadala, walang binabanggit na nagpadala. Ganitong pananalita ang gamit ng mga Judio kapag ang paksa ay ang Diyos mismo, at hindi nila gustong basta-bastang bitawan ang pangalan. Ibig sabihin, ang mensahe ng kaligtasan ay hindi galing sa Antioquia, hindi galing sa Jerusalem, hindi galing kay Pablo. Dumaan ito sa mga tao, ngunit hindi nagmula sa mga tao. At may mahalagang kalakip: kung ang salita ay isinugo, may awtoridad ang sugo. Hindi opinyon ang binibitiwan ni Pablo sa sinagoga kundi utos ng Hari. Doon nagmumula ang tapang na kaniyang ipinamalas kalaunan, nang tanggihan siya at sabihin niyang tutungo na siya sa mga Gentil.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang talata 26 ay nakabukas na pinto na sasarhan at bubuksan muli sa dulo ng kabanata. Nang tanggihan ng maraming Judio ang mensahe, sinabi ni Pablo: "Kinakailangan muna na ang salita ng Diyos ay maibahagi sa inyo." Iyon ang paggalang sa pangako: sa mga anak ni Abraham unang dumating ang padala. Ngunit hindi ito nagtatapos doon, sapagkat sinipi niya ang propetang Isaias: "Inilagay ko kayo bilang ilaw sa mga Gentil upang kayo ay magdala ng kaligtasan sa mga pinakadulong bahagi ng mundo." Ang "kayo na sumasamba sa Diyos" sa talata 26 ay ang unang mumunting bunga ng pangakong iyon. Ang bukas na pinto sa sinagoga ay naging bukas na pinto sa buong mundo, at hindi dahil sumuko ang Diyos sa Israel kundi dahil laging ganito ang kaniyang plano.

Ang Tanong

Kung talagang ipinadala ang mensahe, bakit hindi ito natatanggap ng lahat? Sa parehong kabanata, si Sergio Paulo ay naniwala, samantalang si Elimas ay nabulag. Ang mga Gentil ay nagalak, ngunit "napuno sila ng pagka-inggit," ang mga tumanggi. At sinabi pa ng teksto na "nanampalataya ang mga naitalaga sa buhay na walang hanggan," isang pananalitang hindi ko kayang lambutin. Dalawang bagay ang sabay na hawak ni Lucas: totoong hatol ang pagtanggi ng tao, at ang pananampalataya ay kaloob ng Diyos. Hindi niya ipinaliwanag kung paano magkasama ang dalawa. Marahil hindi dapat. Ngunit ito ang natitirang malinaw: walang sinuman sa sinagoga na iyon ang nakalabas na may dahilang sabihin na hindi para sa kaniya ang padala. Sa kanila ito ipinadala. Ang tanging natitirang tanong ay kung binuksan nila.

Pagninilay

Sa iyong pakikinig ng salita ngayong linggo, kanino mo isinasalin ang mensahe bago mo pa tanggapin para sa iyong sarili?

Kung ang kaligtasan ay ipinadala at hindi natuklasan, ano ang kailangang magbago sa paraan ng iyong pagsasalita tungkol sa iyong pananampalataya sa mga hindi naniniwala?