Santiago 2:23

Ang Teksto

Matapos banggitin ang paghahain kay Isaac, bumalik si Santiago sa isang mas naunang pangungusap mula sa kasaysayan ni Abraham: "Naniwala si Abraham sa Diyos, at ibinilang ito sa kaniya na katuwiran." Ang sabi niya, natupad ang kasulatang iyon sa bundok, sa bisig na nakataas, sa pagsunod na nagkatawang-gawa. At may idinagdag siyang pamagat na hindi naman nakasulat sa talatang sinipi niya: si Abraham ay tinawag na kaibigan ng Diyos. Tatlong bagay kaya sa isang pangungusap: isang lumang pahayag, isang pagtupad nito makalipas ang mahabang panahon, at isang titulong ibinigay sa taong iyon.

Ang Puso Nito

Ang salitang "natupad" ang susi. Hindi sinasabi ni Santiago na ang paniniwala ni Abraham ay kulang hanggang sa dumating ang gawa; sinasabi niyang ang pangungusap mula sa Genesis 15:6 ay parang hula na naghintay ng katuparan, at nakita ang hugis nito sa Genesis 22. Ang pananampalataya ay hindi isang kasunduang nilagdaan minsan at itinago sa drawer. Ito ay isang bagay na may buhay, na lumalaki, na may hantungan.

Dito nagkakaroon ng tunay na tensyon sa Roma 4, kung saan ginamit ni Pablo ang parehong talata upang patunayan na si Abraham ay pinawalang-sala bago pa man siya tuliin, bago pa may anumang gawa. Hindi sila magkasalungat; magkaiba ang kalaban nila. Nakikipagtalo si Pablo sa taong nag-aakalang mabibili ang pagtanggap ng Diyos; si Santiago naman sa taong nag-aakalang ang pagtanggap na iyon ay walang ibubunga. Ang Diyos na nagbibilang ng katuwiran ay siya ring Diyos na nagtatawag ng kaibigan, at ang pagkakaibigan ay palaging may hinihingi.

Ang Hibla

Ang tawag na "kaibigan ng Diyos" ay hindi imbento ni Santiago. Dalawang beses itong lumitaw sa Lumang Tipan, at pinakamalinaw sa panalangin ni Solomon at sa Isaias, kung saan tinukoy ang lahi ni Abraham bilang binhi ng kaibigan ng Diyos. Pero may mas mahalagang hibla rito. Sa Genesis 18, bago wasakin ang Sodoma, sinabi ng Panginoon: itatago ko ba kay Abraham ang gagawin ko? Iyon ang gawi ng magkaibigan, ang pagbabahagi ng balak. At sa Juan 15 ay inangkin ni Jesus ang parehong lohika para sa kaniyang mga alagad: hindi na kayo alipin, sapagkat ipinaalam ko sa inyo ang lahat ng narinig ko sa Ama. Ang hibla ay hindi paghahain ng anak ng tao kundi ang pagkakaibigang tumatawid mula kay Abraham patungo sa atin sa pamamagitan ng Anak na hindi iniligtas ng Ama.

Ang Salamin

May bersyon tayo ng pananampalatayang parang lumang resibo: may petsa, may pirma, may kuwento tungkol sa gabing iyon noong mataas pa ang damdamin. Ginagamit natin iyon bilang patunay, lalo na kapag naninikip ang dibdib sa katanungang mahal ba talaga ako ng Diyos. Hinihimay ng talatang ito ang gayong kaginhawahan, hindi upang kuwestiyunin ang iyong kaligtasan kundi upang tanungin kung may hinihingi pa sa iyo ang pagkakaibigang iyon ngayong linggo. Ang pangalang walang kibo sa listahan ng miyembro, ang kapatid na kulang sa pamasahe na hindi mo na binalikan, ang kasamahang hindi mo tinitingnan kapag siya ang nagsasalita. Ngayong araw: isipin mo ang isang taong alam mong kapos sa pagkain o pera ngayong linggo, at padalhan mo siya ng kahit magkano o tawagan mo siya at itanong kung ano ang kailangan niya. Huwag "Humayo kayong mapayapa." Isang mensahe, bago magdilim.

Ang Tanong

Kung tunay na "ibinilang" na katuwiran ang paniniwala ni Abraham sa Genesis 15, bakit kailangan pa ng bundok sa Genesis 22? Bakit hihilingin ng Diyos ang bagay na siya na mismo ang nagbawal, at pagkatapos ay titiisin ang tatlong araw na paglalakad ng isang ama patungo roon? Hindi ito nilulunasan ng paliwanag na "pagsubok lamang," dahil totoong may kutsilyo at totoong may bata. Hindi tinatakpan ni Santiago ang bigat; binanggit lang niyang doon natupad ang kasulatan. Marahil ito ang pinakamatapat na masasabi natin: ang pananampalatayang hindi pa nasusubok ay hindi pa nakikilala, kahit ng may-ari nito. Pero hindi ibig sabihin niyan na maiintindihan natin kung bakit ang Diyos ay umaabot sa ganoong kalaliman bago magsalita ang anghel.

Ang Detalye

"Tinawag." Pansinin ang balintiyak na pandiwa. Hindi inangkin ni Abraham ang titulo, at hindi rin ito pinagkaloob ng ibang tao. Ang nagsasalita ay ang Diyos mismo, at iyon ang ginagawang kakaiba ng pangungusap. Sa mundo ng unang siglo, ang "kaibigan ng hari" ay isang opisyal na posisyon sa korte: may karapatang pumasok nang walang paunang paalam, karapatang magsalita nang tapat, karapatang pakinggan. Hindi ito mainit na pakiramdam kundi katayuan. Kaya nga nakakagulat ang paglalagay ng pangalang Abraham sa posisyong iyon ng isang taong tatlong beses nagsinungaling tungkol sa kaniyang asawa. Ang pagkakaibigan sa Diyos ay hindi gantimpala sa walang-bahid na talaan; ito ay pagtawag, at ang pagtawag ay nagluluwal ng buhay na tumutugma rito.

Konteksto

Sumusulat si Santiago sa mga Judiong mananampalataya na nagkalat sa labas ng Palestina, mga komunidad na pinamumunuan pa rin ng kaugaliang sinagoga at may pulong na pinapasukan ng mayaman at mahirap nang magkasama. Doon nagsisimula ang buong kabanata: ang gintong singsing laban sa maruming kasuotan, ang magandang upuan laban sa paanan. Hindi ito abstraktong pagtatalo tungkol sa doktrina; usapin ito ng kung sino ang pinaparangalan kapag may pumasok sa pintuan. Si Abraham ang pinakamataas na awtoridad na maaaring banggitin sa isang Judiong tagapakinig, ang ama ng lahi, ang panukatan ng totoong pananampalataya. Kaya nang sabihin ni Santiago na kinilala siyang kaibigan ng Diyos sa isang gawa ng pagsunod, tinutukoy niya ang pinakamatibay na pader ng kaniyang mga mambabasa at ipinapakitang ang pader na iyon ay tumuturo pabalik sa kanilang mga kamay.

Pagninilay

Kung may hihilingin ang Diyos sa iyo ngayon na kasintindi ng hiningi niya kay Abraham, ano ang unang bagay na dadaan sa isip mo bilang hindi mo kayang ibigay?

Sa iyong buhay ngayong taon, anong gawa ang "tumutupad" sa pananampalatayang ipinahayag mo noong una kang naniwala, at anong bahagi nito ang nananatiling salita lamang?