Ano ang Nangyayari Pagkatapos ng Kamatayan Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-tres ng umaga sa isang lamay sa kanto. Umuusok pa ang kape sa tasa, may nakabukas na baraha sa isang mesa, at may tahimik na tiyahin sa harap ng kabaong na paulit-ulit na pinupunasan ang salamin. Tapos may isang bata na biglang nagtanong nang malakas, sa paraang mga bata lang ang makakagawa: "Nasaan na po si Lolo ngayon?"

Natigil ang lahat. Dahil iyon ang tanong na iniiwasan nating sagutin nang tapat. Madalas, pinakikinis natin ang sagot: "Nasa mabuting lugar na siya." "Nagbabantay na siya sa atin." Pero ang Bibliya ay may mas malinaw, mas matapang, at mas maaliwalas na sagot kaysa sa mga kasabihan natin.

Sa gabay na ito, tutunton tayo sa buong Kasulatan, mula sa alabok ng Genesis hanggang sa pinahirang mga luha ng Pahayag, para makita kung ano talaga ang nangyayari pagkatapos ng kamatayan, at bakit mas maganda ang totoong sagot kaysa sa inaakala mo.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan ng usapan tungkol sa kamatayan ay humihinto sa isang tanong lang: "Makakalangit ba ako?" Pero ang pag-asa ng Bibliya ay hindi nagtatapos sa langit. Dalawang yugto ang itinuturo ng Kasulatan: una, ang pansamantalang pagiging kasama ni Cristo agad pagkamatay; at ikalawa, ang pagkabuhay-muli ng katawan sa bagong langit at bagong lupa. Kaya ang tuon ng gabay na ito ay ito: hindi kaluluwa lang ang inililigtas ng Diyos, kundi ang buo mong pagkatao, pati katawan, pati mundong ito. Mahalaga iyon dahil binabago nito kung paano tayo nagluluksa, kung paano tayo nabubuhay ngayon, at kung paano natin tinitingnan ang sarili nating katawan.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa nangyayari pagkatapos ng kamatayan?

Hindi nagpapaligoy-ligoy ang Kasulatan. Ang kamatayan ay tunay, at may kasunod ito. "At kung paanong itinakda sa mga tao ang mamatay na minsan, at pagkatapos nito ay ang paghuhukom" (Hebreo 9:27). Dalawang bagay ang itinutulak ng talatang ito sa harap natin. Una, minsan lang tayong mamamatay; walang paulit-ulit na buhay, walang pagbabalik sa ibang anyo. Ikalawa, ang kamatayan ay hindi pagpasok sa kawalan kundi pagpasok sa presensya ng Diyos na humahatol. Kaya ang tanong ay hindi lang "may buhay ba pagkatapos ng kamatayan" kundi "handa ba akong humarap sa kaniya?"

Pero pansinin kung paano inilalarawan ng Bibliya ang mismong sandali ng pagkamatay. Sabi ni Eclesiastes, "At ang alabok ay mauuwi sa lupa gaya ng una, at ang diwa ay mababalik sa Dios na nagbigay sa kaniya" (Eclesiastes 12:7). Ito ang pagkakahati na nararamdaman natin sa burol: nandiyan ang katawan, pero wala na ang tao. Ang katawan ay bumabalik sa lupa kung saan ito hinango, at ang espiritu ay bumabalik sa Diyos. Hindi ito natural na kagandahan; isa itong pagkawasak ng isang bagay na dapat ay buo. Kaya naman umiyak si Jesus sa libingan ni Lazaro kahit alam niyang bubuhayin niya ito.

Sa libingang iyon mismo siya nagsalita ng mga salitang paulit-ulit nating naririnig sa mga libing: "Ako ang pagkabuhay na maguli, at ang kabuhayan: ang sumasampalataya sa akin, bagama't siya'y mamatay, gayon ma'y mabubuhay siya" (Juan 11:25). Hindi sinabi ni Jesus na mayroon siyang programa o sistema para sa buhay pagkatapos ng kamatayan. Sinabi niya na siya mismo iyon. Ang buhay pagkatapos ng kamatayan ay hindi isang lugar na pupuntahan mo kundi isang Persona na kakabitan ka, at hindi binibitawan ng Personang iyon ang mga sa kaniya kahit sa libingan.

Ano ang nangyayari sa panahon sa pagitan ng kamatayan at ng pagbabalik ni Cristo? Dalawang talata ang nagbibigay ng maaliwalas na sagot. Sa krus, sinabi ni Jesus sa magnanakaw na nagsisisi, "Katotohanang sinasabi ko sa iyo, Ngayon ay kakasamahin kita sa Paraiso" (Lucas 23:43). Walang paghihintay, walang pagsubok, walang pagdaan sa yugto ng paglilinis. Sa araw ding iyon. Ganoon din ang kumpiyansa ni Pablo: "Na malakas ang loob namin, ang sabi ko, at ibig pa nga naming mawala sa katawan, at mapasa tahanan na kasama ng Panginoon" (2 Corinto 5:8). Ang mawalay sa katawan ay nangangahulugang mapasama sa Panginoon. Iyon ang pansamantalang kalagayan ng mga kay Cristo: buhay, gising, maligaya, kasama niya.

Pero hindi doon nagtatapos ang kuwento, at dito madalas tayo nagkukulang. Ang hinihintay pa rin ng mga kaluluwang nasa piling ni Cristo ay ang araw na ito: "Sapagka't ang Panginoon din ang bababang mula sa langit, na may isang sigaw, may tinig ng arkanghel, at may pakakak ng Dios: at ang nangamatay kay Cristo ay unang mangabubuhay na maguli" (1 Tesalonica 4:16). Babalik si Cristo, at bubuhaying muli ang mga katawang inilibing natin. At ang huling tagpo ay hindi mga espiritung lumulutang sa ulap kundi isang bagong mundo kung saan "papahirin niya ang bawa't luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man: ang mga bagay nang una ay naparam na" (Pahayag 21:4).

Ang kamatayan ay totoo, pero hindi ito ang huling salita.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsimula ang lahat sa isang babala at isang handful ng alabok. Sinabi ng Diyos kay Adan na siya'y alabok at sa alabok siya uuwi (Genesis 3:19). Ang kamatayan ay pumasok sa mundo bilang dayuhan, bilang bunga ng kasalanan, hindi bilang bahagi ng orihinal na disenyo. Kaya tama lang na masakit ito sa atin. Hindi ka mahina kapag naiiyak ka sa libingan ng nanay mo; nararamdaman mo lang ang sira sa sanlibutan na hindi dapat nandiyan.

Sa Lumang Tipan, tahimik at malabo ang usapan tungkol sa kabilang buhay. Ang Sheol ang salitang ginagamit, ang lugar ng mga patay, mapanglaw at madilim. Pero kahit sa dilim na iyon, may sumisilip na pag-asa. Umaasa si Job na kahit mabulok ang kaniyang balat ay makikita pa rin niya ang Diyos sa kaniyang laman (Job 19:25-26). Kumapit si David na hindi iiwan ng Diyos ang kaniyang kaluluwa sa Sheol (Awit 16:10). At malinaw na nangako si Daniel na marami sa mga natutulog sa alabok ng lupa ay magigising, ang iba sa buhay na walang hanggan at ang iba sa walang hanggang kahihiyan (Daniel 12:2). Hindi pagtakas mula sa katawan ang hinihintay nila. Pagbangon.

Pagdating ng Bagong Tipan, bumukas ang bintana. Nagsalita si Jesus tungkol sa Paraiso at sa Gehenna, tungkol sa oras na maririnig ng lahat ng nasa libingan ang kaniyang tinig at lalabas (Juan 5:28-29). Pero ang pinakamalakas na pagpapahayag ay hindi isang aral kundi isang walang laman na libingan. Nang bumangon si Cristo, hindi siya naging multo. Kumain siya ng isda, hinawakan ang mga sugat niya, at lumakad kasama ng mga alagad. Siya ang "pangunahing bunga" ng pagkabuhay-muli ayon sa 1 Corinto 15:20, ibig sabihin, ang una sa isang malaking anihan na susunod.

Dito nagtatagpo ang lahat. Ang pangako ng Eclesiastes 12:7 na babalik ang espiritu sa Diyos ay hindi na malamig na hiwaga, dahil ang Diyos na pinagbabalikan natin ay nagkatawang-tao at tinalo ang kamatayan. Ang hatol ng Hebreo 9:27 ay hindi na walang pag-asa, dahil sinasabi ng susunod na talata na inihandog si Cristo nang minsan upang dalhin ang mga kasalanan ng marami. At ang kuwento ay hindi nagtatapos sa pag-akyat ng mga kaluluwa sa langit kundi sa pagbaba ng langit sa lupa, sa Pahayag 21, kung saan nananahan ang Diyos kasama ng kaniyang bayan sa isang nilinis na sanlibutan.

Mula alabok hanggang bagong lupa, iisa ang direksyon ng kuwento: hindi pagtakas sa pisikal na buhay kundi pagsagip at pagbabago nito.

Mga karaniwang maling akala

"Lahat ng mabait ay tiyak na makakalangit." Ito marahil ang pinakamadalas sabihin sa mga lamay natin, at ang pinakamalumanay na kasinungalingan. Hindi ikinakaila ng Bibliya na may mabubuting tao; ikinakaila nito na sapat ang kabaitan para harapin ang paghuhukom. Sinabi ni Jesus, "Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay: sinoman ay di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko" (Juan 14:6). Ang basehan ng pag-asa natin ay hindi ang timbangan ng mabuti laban sa masamang nagawa natin, kundi ang isang Tagapagligtas na kumuha ng ating kasalanan. Kaya ang magnanakaw sa krus, na walang naipon na mabuting gawa, ay umuwing kasama ni Jesus sa Paraiso nang araw ding iyon.

"May pagkakataon pa pagkatapos ng kamatayan." Marami ang umaasang may yugto ng paglilinis, o na maaaring maiahon ng mga panalangin at alay ng naiwan ang namatay. Malumanay pero matatag ang sagot ng Hebreo 9:27: minsan ang kamatayan, at pagkatapos nito ay ang paghuhukom. Walang itinuturong pangalawang pagkakataon ang Kasulatan, at hindi rin kailangan ng isang Kristiyano ang karagdagang paglilinis, dahil ang dugo ni Cristo ay sapat na. Kung ang kamatayan ay direktang "mapasa tahanan na kasama ng Panginoon" ayon sa 2 Corinto 5:8, hindi ito isang bulwagan ng paghihintay. Mahirap itong tanggapin kapag may mahal tayong namatay na hindi natin tiyak ang kalagayan, pero mas mabuting ipagkatiwala sila sa isang matuwid at maawaing Hukom kaysa umasa sa isang bagay na hindi niya ipinangako.

"Nagiging anghel sila" o "nagpaparamdam sila." Hindi nagiging anghel ang tao; magkaibang uri ng nilalang ang mga anghel at ang mga tao. At ang mga nasa piling ni Cristo ay hindi gumagala sa mundo para magpakita sa ating panaginip o magpabangon ng kurtina. Malinaw ang babala ng Deuteronomio 18:10-12 laban sa pakikipag-usap sa mga patay. Ang nararamdaman nating presensya ay madalas pag-ibig at alaala, at mabuting regalo iyon. Pero huwag nating palitan ang tunay na pag-asa, ang pagkabuhay-muli, ng isang bersyon ng multo.

"Ang langit ang katapusan ng kuwento, at espiritu na lang tayo roon." Dito lalong kailangan ng pagwawasto. Totoo na agad tayong makakasama ni Cristo pagkamatay, at tunay na kaaliwan iyon. Pero pansamantala iyon. Ang hinihintay ng buong nilikha ay ang sigaw at ang pakakak ng 1 Tesalonica 4:16, kung kailan bubuhaying muli ang mga katawan. Ang huling larawan ng Bibliya ay hindi mga kaluluwang lumulutang kundi isang lungsod, isang bagong lupa, isang Diyos na kasama ng kaniyang bayan, at mga luhang pinapahid ng kaniyang kamay (Pahayag 21:4).

Ang langit ay hintuan; ang bagong lupa ang tahanan.

Isabuhay ito ngayon

Kapag naniniwala kang ang katawan mo ay ililigtas at hindi lang itatapon, nagbabago ang pakikitungo mo rito ngayon. Ang sakit sa likod mula sa trabaho, ang pagod ng pag-aalaga sa may sakit na magulang, ang katawang hindi na kasing-lakas noon, ang mga ito ay hindi basta kahon na iiwanan mo. Ito ang mismong katawan na muling bubuhayin at gagawing walang kasiraan. Kaya makabuluhan ang pangangalaga mo rito, at makabuluhan din ang paghihirap mo rito. Hindi sinasayang ng Diyos ang laman at dugo.

Nagbabago rin ang paraan ng pagluluksa. Hindi sinabi ni Pablo na huwag tayong malungkot; sinabi niya na huwag tayong malungkot na gaya ng iba na walang pag-asa (1 Tesalonica 4:13). Pinapayagan ka ng Kasulatan na humagulgol sa harap ng kabaong at sabay na kumapit sa isang pangako. Kapag may namatay sa pamilya mo na kay Cristo, hindi iyon paalam kundi "mauna ka na." Sa mga susunod na Undas, habang nagsisindi ka ng kandila, puwede mong sabihin sa mga anak mo nang buong tapang: hindi tapos ang kuwento ng lolo nila; may araw na gigising ang kaniyang katawan.

Nagbabago ang relasyon mo sa pera at oras. Kapag alam mong may paghuhukom pagkatapos ng kamatayan, hindi ka na mamumuhay na parang ang tanging mahalaga ay ang maabot bago ka mag-animnapu. Ang overtime na kinukuha mo kapalit ng bawat hapunan ng pamilya, ang utang na pinasok mo para sa isang bagay na hindi mo rin naman madadala, ang galit na pinakakain mo sa sarili mo sa loob ng sampung taon, ang mga ito ay titimbangin sa liwanag ng walang hanggan. Ang Hebreo 9:27 ay hindi para takutin ka kundi para gisingin ka habang may panahon pa.

At nagbabago ang pakikitungo mo sa mga taong nakapaligid sa iyo. Kung tunay ang hatol, hindi mo matitiis na hindi marinig ng kapatid mo, ng kapitbahay mo, ng amo mo, ang tungkol kay Jesus. Hindi sa paraang mapanghusga o mapilit, kundi sa paraang gaya ng isang taong may natagpuang bangka sa gitna ng baha. Marami sa atin ang handang magbayad ng malaki para sa magarang lamay, pero kinikimkim natin ang pinakamahalagang salita habang buhay pa ang tao.

Ang Salamin

Tatanungin kita nang diretso: bakit ka ba takot mamatay?

Baka hindi naman talaga kamatayan ang kinatatakutan mo kundi ang mawalan ng kontrol. Ikaw ang nagbubuhat ng pamilya mo. Ikaw ang bumabayad ng tuition, ang nag-aasikaso ng gamot ni Nanay, ang nagpapatakbo ng negosyo. Sa isip mo, hindi kakayanin ng mundo kung wala ka. At sa likod ng takot na iyon ay isang katotohanang matigas: hindi ikaw ang nagbubuhat ng lahat. Mayroong Diyos na humawak sa buhay mo bago mo pa malaman ang pangalan mo, at mayroon siyang gagawin sa mga mahal mo pagkatapos ng huling hininga mo.

O baka ang takot mo ay mas malalim pa. Baka alam mo kung ano ang nasa likod ng maayos mong imahe. Ang mga bagay na ginawa mo noong wala kang nakikitang nakatingin. Ang kalamigan mo sa asawa mo. Ang pera na hindi mo ibinalik. Kaya sa tuwing may namamatay sa paligid mo, may kumukurot sa iyo na hindi mo maipaliwanag. Hindi iyon pagiging sensitibo lang. Iyon ang Hebreo 9:27 na kumakalabit sa konsensiya mo.

May magandang balita ang krus para sa eksaktong sitwasyon mo. Ang taong nakasabit sa tabi ni Jesus ay walang panahon para magbago ng buhay, walang mabuting gawa, walang handang talumpati. Isang hiling lang: alalahanin mo ako. At ang sagot ay agad, "Ngayon ay kakasamahin kita sa Paraiso" (Lucas 23:43).

Hindi ka hinihingan ng isang perpektong talaan. Hinihingan ka ng isang pagbaling. Kung mamatay ka ngayong gabi, hindi ikaw ang magdadala sa sarili mo sa Diyos; si Jesus ang magdadala sa iyo. Ang tanong na natitira ay ito: kumakapit ka ba sa kaniya, o sa sarili mong kabaitan?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Hindi mo kailangang itago sa mga bata ang usapang ito. Madalas, sila pa nga ang pinakatapat magtanong. Ang hindi nakakatulong ay ang mga malabong linya na nagdudulot ng takot, gaya ng "natulog na lang si Lola" o "kinuha siya ng Diyos," dahil puwedeng matakot ang bata na matulog o magalit sa Diyos.

Mas mabuting simple at totoo ang sabihin. Ang kamatayan ay totoo at malungkot, at okey lang umiyak. Kapag namatay ang isang tao, humihinto ang katawan niya sa paggana, pero ang tao mismo ay hindi nawawala. Kung siya ay kay Jesus, agad siyang mapupunta sa piling ni Jesus, kung saan masaya siya at walang sakit. At may darating na araw na babalik si Jesus, at babangon ang katawan niya na bago at malakas, at hindi na siya muling mamamatay. Mainam ding ipakita sa kanila ang larawan ng Pahayag 21:4, kung saan ang Diyos mismo ang pumupunas ng luha, isang bagay na maiintindihan kahit ng tatlong taong gulang na nakitang pinunasan siya ng nanay niya.

Iba-iba ang paraan ng pag-unawa ng bata ayon sa edad. Mayroon kaming hiwalay na mga paliwanag ng temang ito na nakaayos para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga tinedyer na labindalawang taong gulang pataas, kung saan mas malalim na ang pagtalakay sa paghuhukom, sa biyaya, at sa pagkabuhay-muli. Gamitin ang angkop sa anak mo, at huwag matakot sabihing "hindi ko alam" sa mga tanong na hindi sinagot ng Bibliya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kapag babalik ka sa lamay na iyon sa kanto, at may batang muling magtatanong kung nasaan na si Lolo, may sagot ka nang hindi malabo. Kung siya ay kay Cristo, kasama na niya ngayon ang Panginoon, gising at maligaya, hindi sa isang bulwagan ng paghihintay at hindi rin sa kawalan. At hindi pa iyon ang dulo. May araw na darating na maririnig ang sigaw at ang pakakak, at ang katawang inilibing natin sa ilalim ng araw ay babangon na walang kasiraan, sa isang mundong nilinis ng Diyos, kung saan pinapahid niya mismo ang bawat luha.

Hindi kaluluwa lang ang inililigtas ng Diyos, kundi ang buo mong pagkatao.

Kung nais mong lumalim pa, basahin nang buo ang 1 Corinto 15, ang pinakamahabang pagtuturo sa Bibliya tungkol sa pagkabuhay-muli, at pagkatapos ay ang Pahayag 21 at 22 nang dahan-dahan. Hayaan mong tanungin ka ng mga kabanatang iyon. Hindi sila isinulat para masiyahan ang kuryusidad natin kundi para magkaroon tayo ng lakas ng loob na mabuhay nang tapat ngayon, at humarap sa huling araw nang hindi natatakot.