Ano ang Pagpapatawad Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang tao sa buhay mo na hindi mo mabanggit ang pangalan nang hindi kumikirot ang dibdib mo. Baka isang magulang na umalis. Baka isang kaibigang nagkalat ng tsismis. Baka isang asawang nagtaksil, isang kapatid na nangamkam ng lupa, isang amo na nagtanggal sa iyo nang walang paliwanag. At kapag naririnig mo sa simbahan ang salitang "magpatawad," may bahagi sa loob mo na sumisigaw: Hindi mo alam ang ginawa niya sa akin.

Totoo iyan. Pero may isang bagay na madalas nating hindi napapansin sa Bibliya: hindi kailanman sinabi ng Diyos na maliit lang ang kasalanan. Hindi niya binalewala ang utang. Sinalo niya ito.

Sa gabay na ito, tutuklasin mo kung ano talaga ang pagpapatawad ayon sa Bibliya, kung paano ito dumaloy mula Genesis hanggang Apocalipsis, kung anong mga maling akala ang nagpapahirap sa atin, at kung paano ito isabuhay sa mga totoong sugat na dala mo ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga artikulo tungkol sa pagpapatawad ay nagtuturo kung paano "bitawan" ang sama ng loob. Iba ang tuon natin dito: ang pagpapatawad ay palaging may presyo, at ang tanong ay hindi kung babayaran ba ito, kundi kung sino ang sasalo.

Sa Bibliya, ang kasalanan ay utang. Ang utang ay hindi basta nawawala; ipinapasan ito ng isang tao. Sa krus, ang Diyos mismo ang sumalo sa halagang dapat sana ay atin. At kapag ikaw ay nagpapatawad, hindi mo sinasabing "okay lang iyon." Sinasabi mo, "Ako na ang sasalo ng gastos nito, gaya ng pagsalo ni Cristo para sa akin."

Iyan ang lente ng buong pahinang ito.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagpapatawad?

Ang pinakakaraniwang salitang Griyego para sa pagpapatawad sa Bagong Tipan ay aphiemi, na literal na nangangahulugang "pakawalan," "paalisin," o "kanselahin." Ginagamit ito sa mga dokumento noong panahon ni Jesus para sa pagpapawalang-bisa ng utang. Hindi ito salitang pandamdamin. Salita ito ng ledger, ng talaan, ng resibo. Kapag pinatawad ka ng Diyos, tinanggal niya ang pangalan mo sa listahan ng may pagkakautang.

Kaya nga hindi nagkataon lang na sa Panalangin ng Panginoon, ang itinuro ni Jesus ay "patawarin mo kami sa aming mga utang, gaya ng pagpapatawad namin sa mga may utang sa amin." At agad-agad, matapos ang panalangin, may dinugtong siyang mabigat na paliwanag sa Mateo 6:14-15: "Sapagkat kung pinapatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinapatawad ang mga nagkakasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."

Nakakabahala ang talatang ito, at dapat lang. Pero hindi ito nagtuturo na binibili natin ang awa ng Diyos sa pamamagitan ng ating awa sa iba. Ang itinuturo nito ay ganito: ang pusong tumatangging magpatawad ay pusong hindi pa talaga nakaranas ng pagpapatawad. Kung tunay mong nauunawaan na kinansela ng Diyos ang isang utang na hindi mo kayang bayaran habambuhay, imposibleng kagatin mo ang leeg ng kapwa mo dahil sa isang barya.

Iyan mismo ang punto ng talinghaga na sumunod sa Mateo 18:21-22. Lumapit si Pedro at nagtanong, "Panginoon, makailang ulit kong patatawarin ang kapatid kong paulit-ulit na nagkakasala sa akin? Makapito po ba?" Sumagot si Jesus, "Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit na pito." Akala ni Pedro, magiging bukas-palad siya; ang turo kasi ng mga rabbi noon ay tatlong beses. Doble pa siya, dagdag ng isa. Pero sinira ni Jesus ang calculator. Hindi dahil 490 ang bilang, kundi dahil ang taong nagbibilang ay hindi pa nagpapatawad. Nagre-record pa rin siya.

Pagkatapos nito, ikinuwento ni Jesus ang alipin na may utang na sampung libong talento, isang halagang katumbas ng sahod ng ilang libong taon. Pinatawad siya ng hari. Paglabas niya, sinakal niya ang kapwa alipin na may utang na isandaang denario, mga tatlong buwang sahod. Hindi sinabi ni Jesus na hindi totoo ang isandaang denario. Totoo iyon. May utang talaga. May kasalanan talaga sa iyo ang taong iyon. Pero may sumalo na sa sampung libong talento mo.

At nang dumating ang sandaling pinakamadaling maghiganti, sa krus mismo, ito ang sinabi ni Jesus ayon sa Lucas 23:34: "Ama, patawarin mo sila sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa." Hindi niya sinabing walang kasalanan ang mga sundalo. Hinilingan niya ang Ama na huwag singilin sa kanila ang utang. At kalaunan, siya rin ang bumayad.

Ang pagpapatawad ay hindi pagkalimot sa utang; pagpasan ito.

Sa panig naman ng ating relasyon sa Diyos, malinaw ang 1 Juan 1:9: "Subalit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, maaasahan nating patatawarin tayo ng Diyos sa mga ito, at lilinisin tayo sa lahat ng ating kasamaan, sapagkat siya'y tapat at matuwid." Pansinin ang dalawang salita: tapat at matuwid. Hindi lang "maawain." Matuwid siya sa pagpapatawad dahil nabayaran na ang utang sa krus. Ang kapatawaran ng Diyos ay hindi pagpikit ng mata sa katarungan. Ito ay katarungang nasiyahan na sa ibang lugar.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Simula pa lang sa Genesis, may dugo nang dumadanak para may matakpan. Nang magkasala sina Adan at Eva, hindi sapat ang dahon ng igos; may hayop na kinuhanan ng balat para sila madamitan. Doon pa lang, may namamatay na para may matakpan ang kahihiyan ng iba.

Sa buong Lumang Tipan, itinayo ng Diyos ang isang buong sistema ng paghahandog para ipaunawa sa isang bayan ang isang katotohanang mahirap tanggapin: hindi libre ang kapatawaran. Sa Araw ng Pagtubos sa Levitico 16, dalawang kambing ang kinukuha. Isa ang pinapatay, ang isa ay pinakakawalan sa ilang dala ang mga kasalanan ng bayan. Dalawang larawan ng iisang katotohanan: may namamatay, at may inaalis. Buod ito ng Hebreo 9:22: "at kung walang pagdanak ng dugo, walang kapatawaran ng mga kasalanan."

Pero hindi lang ritwal ang Lumang Tipan. Puno rin ito ng pusong tumitibok sa awa. Sa Exodo 34, ipinahayag ng Diyos ang sarili niyang pangalan kay Moises bilang mahabagin at mapagmahal, matiyaga at tapat, nagpapatawad ng kasalanan at pagsuway. Sa Mga Awit 103:12, ganito ang pahayag ni David: "Kung gaano kalayo ang silangan sa kanluran, gayon niya inilayo sa atin ang ating mga kasalanan." Hindi hilaga at timog ang ginamit niya, dahil may Hilagang Polo at may Timog na Polo; may dulo iyon. Ang silangan at kanluran ay hindi nagtatagpo kailanman. Ganoon kalayo ang inilayo ng Diyos sa atin ang ating pagkakasala.

Ipinangako rin niya sa Jeremias 31:34 na darating ang araw na sasabihin niya, "patatawarin ko ang kanilang kasalanan at hindi ko na aalalahanin pa ang kanilang kasamaan." At sa Mikas 7, tinanong ng propeta kung sino pa bang Diyos ang tulad niya, na inihahagis ang mga kasalanan sa kalaliman ng dagat.

May mga tao ring naging buhay na larawan nito. Si Jose, na ibinenta ng sarili niyang mga kapatid, ang nagsabi sa Genesis 50:20: "Ang inyong binalak na masama ay ginawang mabuti ng Diyos upang mangyari ang nagaganap ngayon, ang pagliligtas sa maraming tao." Hindi niya sinabing hindi masakit. Umiyak siya nang malakas nang makita niya sila. Pero pinili niyang huwag singilin.

Sa Bagong Tipan, ang lahat ng ito ay nagtatagpo sa isang tao. Sa Mateo 26:28, hawak ni Jesus ang kopa at sinabi, "sapagkat ito ang aking dugo, ang dugo ng tipan, na mabubuhos alang-alang sa marami, sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan." Ang lahat ng kambing at tupa sa Levitico ay mga pangako lang; siya ang katuparan. Kaya nagulat ang mga eskriba nang sabihin niya sa paralitiko na pinatawad na ang mga kasalanan nito. Alam nilang ang Diyos lang ang may karapatang magkansela ng utang na wala namang direktang ginawa sa kanya. Tama sila sa teolohiya, mali lang sila sa kung sino ang kaharap nila.

At sa Apocalipsis, ang huling larawan ay isang Kordero na parang pinatay pero nakatayo, sinasamba ng bawat lahi at wika, dahil siya ang bumili sa kanila ng kanyang dugo. Doon matatapos ang lahat: ang gastos ng pagpapatawad ay nakikita pa rin, magpakailanman, sa katawan ng Anak ng Diyos.

Mga karaniwang maling akala

Una: "Ang magpatawad ay ang sabihing okay lang ang nangyari." Ito ang pinakamapanirang maling akala, at ito rin ang dahilan kung bakit maraming biktima ang natatakot magpatawad. Sa Bibliya, ang pagpapatawad ay hindi pagbawas ng bigat ng kasalanan; ito mismo ang pag-amin na mabigat ito. Walang kinakansela sa isang utang na wala naman. Ang buong punto ng krus ay hindi maliit ang kasalanan; napakabigat nito kaya kinailangan ng buhay ng Anak ng Diyos. Kapag nagpatawad ka, hindi mo sinasabing "walang nangyari." Sinasabi mo, "May nangyari, malaki iyon, at pinipili kong hindi ito singilin sa iyo."

Ikalawa: "Ang pagpapatawad ay damdamin." Marami ang naghihintay na maglaho muna ang sakit bago magpatawad. Pero hindi kailanman inutos ng Bibliya ang isang bagay na wala tayong kontrol. Ang Efeso 4:32 ay isang utos: "Sa halip, maging mabait kayo at maawain sa isa't isa. Magpatawaran kayo tulad ng pagpapatawad sa inyo ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo." Ang pagpapatawad ay desisyon muna bago maging damdamin. Ito ay isang pangako: hindi ko ito ibabalikwas sa mukha mo, hindi ko ito ikakalat, hindi ko ito gagamiting sandata, hindi ko ito papakainin sa isip ko. May mga araw na susunod ang puso, at may mga araw na hindi. Ulitin mo ang desisyon.

Ikatlo: "Kapag nagpatawad ako, kailangan kong bumalik sa dati." Hindi magkapareho ang pagpapatawad at ang tiwala. Ang pagpapatawad ay ibinibigay nang libre; ang tiwala ay pinagkakatiwalaan muli sa paglipas ng panahon at sa pamamagitan ng pagbabago. Pinatawad ni Pablo si Marcos, pero may panahong hindi niya ito isinama sa paglalakbay. Maaari kang magpatawad sa isang mapang-abusong tao at manatili pa ring malayo sa kanya para sa iyong kaligtasan. Ang pagsasauli ng relasyon ay nangangailangan ng dalawang tao; ang pagpapatawad ay nagsisimula sa isa. Huwag mong ipagkamali ang kabanalan sa pagpapabaya sa sarili.

Ikaapat: "May kasalanang hindi na kayang patawarin ng Diyos." Ito ang bulong na pumipigil sa marami na lumapit. Pero tingnan mo kung sino ang pinatawad sa Bibliya: isang mamamatay-tao at mangangalunya na hari, isang taong nagtatwa sa Panginoon nang tatlong beses habang siya'y nililitis, isang lalaking pumatay ng mga Kristiyano at ginawa itong misyon ng buhay niya. Sinabi ni Jesus sa Lucas 7:47 tungkol sa babaeng nagbuhos ng pabango sa kanyang paa na malaki ang pag-ibig nito dahil marami ang pinatawad sa kanya. Kung ang utang mo ay sampung libong talento, wala kang problema; nabayaran na. Ang problema lang ay kung ayaw mong tanggapin na may utang ka.

Isabuhay ito ngayon

Magsimula tayo sa mga totoong sitwasyon, dahil doon nasusubok ang teolohiya.

May kasamahan ka sa trabaho na kinuha ang credit sa proyektong pinaghirapan mo. Ang gastos ng pagpapatawad dito ay kongkreto: hindi mo makukuha ang pagkilala. Sinasalo mo ang lugi. Maaari mo pa ring linawin nang maayos sa iyong pinuno ang katotohanan, hindi para makaganti kundi dahil mahalaga ang katapatan. Pero ang pagpapatawad ay ang pagtigil sa panloob na kampanya laban sa kanya sa isip mo.

May magulang kang hindi ka kailanman pinuri. Hindi mo na makukuha ang pagkabata mo. Wala nang refund. Ang tanong ay hindi kung paano mo mababawi iyon, kundi kung kanino mo dadalhin ang kakulangang iyon. Sa Ama na hindi kailanman nagkulang, o sa isang taong hindi na kayang bayaran ang utang niya sa iyo.

May kapatid na hindi nagbayad ng inutang, at nakakasira na ito sa pamilya tuwing may okasyon. Ang pagpapatawad dito ay literal na pera. Marahil ang tanong ay hindi "paano ko siya pipilitin," kundi "handa ba akong isulat ito bilang lugi kaysa mawala ang kapatid ko?" Hindi ito palaging tamang sagot sa lahat ng sitwasyon, lalo na kung may pang-aabuso o pagsasamantala, pero itanong mo iyan sa panalangin.

May asawa kang nagkamali nang malaki, at bawat araw ay may bagong pagkakataon na ibalik mo iyon sa usapan. Ito ang pinakamahirap na anyo ng pagpapatawad: ang paulit-ulit. Dito bumabalik ang Colosas 3:13: "Magpaumanhinan kayo at magpatawaran kung mayroon kayong hinanakit sa isa't isa. Magpatawad kayo tulad ng pagpapatawad sa inyo ng Panginoon." Pansinin ang sukatan. Hindi "hangga't nararapat siya." Kundi "tulad ng pagpapatawad sa inyo."

At may ibang uri ng utang: ang utang mo sa sarili mo. Marami ang nakapagpapatawad sa iba pero hindi sa sarili. Kung ipinahayag mo na ang kasalanan mo at pinatawad ka na ng Diyos, ang patuloy mong pagpaparusa sa sarili ay hindi kababaang-loob. Ito ay tahimik na pagsasabi na hindi sapat ang binayad ni Cristo.

Kongkretong hakbang: pangalanan ang utang nang malinaw sa panalangin, hindi malabo. Sabihin mo sa Diyos kung ano talaga ang nawala sa iyo. Pagkatapos, sabihin mo nang tapat na hindi mo ito sisingilin. Kung kaya at ligtas, magsalita ka sa taong iyon. Kung hindi, magsalita ka sa isang pastor o kaibigan. At kapag bumalik ang alaala bukas, at babalik iyon, ulitin mo ang parehong desisyon.

Ang Salamin

Alam mo ba kung bakit ang bigat ng dibdib mo tuwing Linggo?

Kasi kumakanta ka tungkol sa biyaya habang may hawak kang bill na hindi mo binibitawan.

Hindi kita huhusgahan. May karapatan ka sa sakit mo. Totoo ang ginawa nila. Hindi imbento ng isip mo ang mga gabing hindi ka makatulog. Pero nais kong itanong ito sa iyo nang malumanay: ilang taon mo nang binabayaran ang kasalanan ng ibang tao gamit ang sarili mong kalusugan, sarili mong tulog, sarili mong pagiging ina o ama sa mga anak mong walang kinalaman sa nangyari?

Iyan ang malupit na katotohanan tungkol sa hindi pagpapatawad. Akala mo, ikaw ang naniningil. Ang totoo, ikaw ang nagbabayad. Nabubuhay siya sa ibang lungsod, tulog nang mahimbing, samantalang ikaw ang nagbabayad ng interes gabi-gabi. Sinasalo mo pa rin ang gastos, hindi bilang biyaya, kundi bilang bilangguan.

Baka nasa iyo ang isang mensaheng hindi mo maipadala. Baka may pinsan kang hindi mo kinakausap sa reunion at may nakakapansin nang mga bata. Baka may dating kaibigan kang ni-unfollow mo pero tinitingnan mo pa rin ang profile tuwing hatinggabi. Baka ang tunay mong galit ay hindi sa tao kundi sa Diyos, at hindi mo iyon masabi nang malakas.

Sabihin mo iyon sa kanya. Kaya niyang tanggapin.

At tandaan mo ito: ang Diyos na humihiling sa iyo na kanselahin ang utang ay hindi humihiling ng isang bagay na hindi niya ginawa. Nakita niya ang buong listahan mo, hindi lang ang inaamin mo sa iba kundi ang bahaging alam mo lang. Hindi niya iyon binalewala. Dinala niya iyon sa isang burol sa labas ng Jerusalem at sinabi, "Ako na."

Hindi ka pinapawalang-sala; binabayaran ka ng dugo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang pagpapatawad ay isa sa mga unang bagay na natututuhan ng bata, kadalasan sa pamamagitan ng pilit na "sorry" pagkatapos ng away sa laruan. Pero may mas magandang paraan para ituro ito.

Sa mga bata, gumagana nang maayos ang larawan ng nabasag na bagay. Kunwari, may nabasag na paboritong tasa ng nanay. May dalawang paraan: puwedeng sabihin ng nanay na "bayaran mo ako ng bagong tasa," o puwede niyang sabihing "ako na ang bibili ng bago, patawad ka na." Sa pangalawa, may nagbayad pa rin. Ang nanay. Ganoon ang ginawa ng Diyos para sa atin: hindi niya sinabing walang nabasag, sinabi niyang siya na ang bahalang magbayad.

Puwede rin ang larawan ng blackboard na may nakasulat na listahan ng mga pagkakamali. Kapag pinatawad ka ng Diyos, binubura niya ang pisara. Hindi niya sinasabing "may bahid pa diyan." Malinis na malinis. Iyan mismo ang sinasabi ng Mga Awit 103:12 sa wikang naiintindihan ng mga bata: napakalayo ng silangan sa kanluran, at ganoon kalayo inilayo ng Diyos ang ating mga kasalanan.

Mahalagang ipaunawa sa bata na ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang muling ilalagay siya sa panganib. Ang batang inaapi sa paaralan ay maaaring magpatawad at magsumbong pa rin. Iyon ay dalawang magkaibang bagay.

May mga hiwalay na paliwanag kami na inihanda ayon sa edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang na kailangan ng simpleng larawan at kuwento, para sa mga batang elementarya na pito hanggang labindalawa na kayang unawain ang talinghaga ng alipin sa Mateo 18, at para sa mga kabataang labindalawa pataas na humaharap na sa mas komplikadong sakit tulad ng pagkakanulo ng kaibigan o paghihiwalay ng mga magulang. Piliin ang angkop sa edad ng batang kausap mo.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay lang na dadalhin mo mula sa pahinang ito, sana ito na: ang pagpapatawad ay hindi pagpapanggap na walang nangyari. Ito ang pinakamatapang na pag-amin na may nangyari, na malaki ito, na may halaga ito, at na may pumiling sumalo sa halagang iyon.

Ganito ang ginawa ng Diyos. Hindi niya nilihis ang tingin sa mga listahan natin. Tinitigan niya iyon, at pagkatapos ay tinapos sa krus. Kaya matuwid siya at tapat kapag siya ay nagpapatawad, gaya ng sinasabi ng 1 Juan 1:9, at kaya niyang ilayo ang ating kasalanan gaya ng layo ng silangan sa kanluran ayon sa Mga Awit 103:12.

At dahil ganoon siya, hinihingi niya sa atin ang parehong uri ng pag-ibig, hindi ang murang bersyon nito. Hindi "kalimutan mo na lang." Kundi "sinalo ko para sa iyo, saluhin mo naman para sa kanya."

Panimula pa lang ito. Pag-aralan mo ang buong Mateo 18, basahin mo nang buo ang Mga Awit 51 at 103, at pagnilayan mo ang Colosas 3 kasama ang isang taong pinagkakatiwalaan mo. Pero bago iyan, may isang pangalan sigurong pumapasok sa isip mo ngayon. Dalhin mo iyon sa Diyos bago ka matulog.