Ano ang Kasalanan Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-dos ng umaga at hindi ka makatulog. Hindi dahil sa kape. May isang bagay na paulit-ulit na bumabalik sa isip mo: ang tono ng sinabi mo sa anak mo kaninang hapon, ang perang "hiniram" mo na hindi mo pa naisasauli, ang mensaheng dinelete mo bago pa may makakita. At napansin mo ba ang unang instinct mo? Hindi pag-amin. Pagtatakip. Nagpalit ka ng usapan, nag-ayos ka ng mukha, at kinabukasan ay sumagot ka ng "ayos lang ako" sa taong tunay na nagtanong.

Ganoon ang kasalanan. Bago pa ito maging listahan ng mga utos na nalabag, ito ay isang bagay na nagtutulak sa atin na magtago. Sa pahinang ito, titingnan natin kung ano talaga ang kasalanan ayon sa Bibliya: kung saan ito nagsimula, paano ito dumadaloy sa buong Kasulatan, kung ano ang mga maling akala tungkol dito, at bakit ang tanong ng Diyos sa hardin na "Nasaan ka?" ay hindi pagbabanta kundi pag-abot.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga paliwanag tungkol sa kasalanan ay nagsisimula at nagtatapos sa isang listahan ng bawal. Iba ang lapit natin dito. Susundan natin ang isang larawan mula sa Genesis 3: ang dahon ng igos at ang pagtatago sa likod ng puno. Ang kasalanan, ayon sa Bibliya, ay hindi lamang pagkakalabag sa batas; ito ang bumabasag sa relasyon at nagtutulak sa atin na magtahi ng pantakip. Bawat tao ay may sariling dahon ng igos: kasinungalingan, pagiging abala, pagiging relihiyoso, katwiran, biro. At ang buong kuwento ng Kasulatan ay tungkol sa Diyos na hinahanap ang nagtatago at, sa huli, hinuhubaran ang kanyang Anak upang madamitan ka.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa kasalanan?

Hindi isa lamang ang salitang gamit ng Bibliya para sa kasalanan, at iyon mismo ang nagpapakita kung gaano kalawak ang sakit nito. Sa Hebreo, may salitang nangangahulugang paglampas o pagkulang sa tudlaan, gaya ng palasong hindi tumama sa target. May salitang nangangahulugang kabaluktutan, isang bagay na dapat tuwid ngunit napilipit. At may salitang nangangahulugang pagrerebelde, ang sadyang paglabag ng nakakaalam. Sa Bagong Tipan, ang pinakakaraniwang salita ay ang Griyegong salita para sa "hindi tumama sa marka." Kaya kapag nagtatanong tayo kung ano ang kasalanan, tatlong bagay ang sinasagot ng Bibliya nang sabay: may hindi natin naabot, may pinilipit tayo, at may sinuway tayo.

Nagsisimula ang lahat sa isang tiyak na tagpo. Ganito ang isinasaad ng Genesis 3:6-7: "Nang makita ng babae na ang punongkahoy ay mabuti para sa pagkain, at kaaya-aya sa mga mata, at ang punongkahoy ay kanais-nais upang magkaroon ng karunungan, kumuha siya ng bunga nito at kumain. At binigyan din niya ang kanyang asawa, at kumain ito. Nabuksan ang mga mata nilang dalawa, at napagtanto nila na sila ay hubad; kaya nagtahi sila ng mga dahon ng igos at ginawang panakip sa kanilang sarili." Pansinin ang pagkakasunod-sunod. Ang kasalanan ay nagsimula sa isang pagtitiwala na inilipat: mas pinagkatiwalaan ang sariling pagtingin kaysa sa salita ng Diyos. At ang kaagad na resulta ay hindi kidlat mula sa langit kundi kahihiyan at karayom. Nagtahi sila. Nagtago sila.

Kaya nang isulat ni Juan na ang kasalanan ay paglabag sa kautusan, hindi niya binabawasan ang bigat nito; pinapaalala niya na may Diyos na nagsalita, at may tao na sumagot ng hindi. Ngunit hindi lamang malinaw na paglabag ang kasalanan. Sinasabi ng Santiago 4:17: "Kaya nga, para sa sinumang nakakaalam na gumawa ng mabuti ngunit hindi ito ginagawa, ito ay kasalanan sa kanya." Marami sa ating mga kasalanan ay hindi bagay na ginawa natin kundi bagay na tinalikuran natin: ang tulong na hindi natin ibinigay, ang tawag na hindi natin sinagot, ang katarungang alam nating dapat ipaglaban ngunit tinahimik natin. Hindi lang aktibo ang kasalanan; may kasalanan din ng pagwawalang-bahala.

Gaano kalawak ang problema? Sinasabi ng Roma 3:23: "Sapagkat ang lahat ay nagkasala at walang sinumang nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos." Walang tinutukoy na uri ng tao rito, walang eksepsiyon, walang matinong tao sa likod na hindi kasama. Sinabi ni Jesus na mula sa loob, mula sa puso, lumalabas ang masasamang isipan. Ang problema ay hindi lamang kapaligiran o maling impluwensiya; may bali sa loob mismo.

At ano ang pinakamalalim na pinsala? Hindi ang pagkakasira ng reputasyon. Sinasabi ng Isaias 59:2: "Ang inyong kasalanan ang dahilan kung bakit kayo'y naghiwalay sa Diyos; ang inyong kasalanan ang nagpapalayo sa kanya at hindi niya kayo pinapansin." Iyan ang pinakamasakit na salita sa buong pahinang ito: paghihiwalay. Hindi kinasusuklaman ng Diyos ang kasalanan dahil sensitibo siya sa mga alituntunin, kundi dahil pinapatay nito ang pakikipag-ugnayan na siyang dahilan ng paglalang sa atin.

Kaya may bayad ito. Roma 6:23: "Sapagkat kamatayan ang kabayaran ng kasalanan, ngunit ang walang bayad na kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Cristo Jesus na ating Panginoon." Dalawang kalahati ang talatang ito, at hindi mo maaaring ihiwalay. Ang unang kalahati ay ang bill; ang ikalawa ay ang resibong may nakasulat nang "bayad na."

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Simula sa Genesis 3, ang buong Bibliya ay parang tunog ng dalawang paa: ang pagtatago ng tao at ang paglapit ng Diyos. Kaagad pagkatapos tumahi ng dahon ng igos, dumating ang Diyos sa hardin at tinanong: "Nasaan ka?" Hindi dahil hindi niya alam. Nagtanong siya para bigyan ng pagkakataon ang lalaking nakatago na lumabas. At bago pa sila palabasin sa hardin, may isang bagay na ginawa ang Diyos na madaling malampasan: binalatan siya ng balat ng hayop at siya na ang nagdamit sa kanila. Dumanak na ang dugo sa unang pagkakataon sa Kasulatan, hindi para paghigantihan ang tao kundi para damitan siya.

Ang dahon ng igos ay laging kulang.

Mula roon, hindi na huminto ang kuwento. Nagtago si Cain sa likod ng tanong na "Tagapag-alaga ba ako ng aking kapatid?" Nagtago si Abraham sa likod ng kalahating katotohanan tungkol sa kanyang asawa. Ang buong sistema ng handog sa aklat ng Levitico ay isang taunang paalala na ang tao ay hindi makalapit sa Diyos nang basta-basta; may dapat mamatay. Nang tumakbo si David sa kasalanan kay Bathsheba, nagtago siya sa likod ng plano, ng liham, ng digmaan, hanggang isang propeta ang tumayo sa harap niya at nagsabing "Ikaw ang taong iyon." Isinulat niya sa Awit 32 kung gaano kaubos ang katawan niya habang siya'y tumatahimik. Ang mga propeta ay laging nakikipagbuno sa isang bansang nagtatago sa likod ng templo, ng seremonya, at ng magandang salita habang ang kanilang mga kamay ay may dugo. Iyan ang konteksto ng Isaias 59:2. Nagsasalita ang Diyos sa mga taong nagsisimba pa rin ngunit nagtataka kung bakit tila hindi na siya naririnig.

At dumating si Jesus. Ang kanyang pinakamatalim na salita ay hindi para sa mga taong halatang nagkasala kundi para sa mga eksperto sa pagtahi ng dahon ng igos, ang mga humugot ng relihiyosong katwiran para itago ang bulok na loob. Sa Mateo 5, pinalawak niya ang batas hanggang wala nang lugar na maitataguan: ang galit ay katulad ng pagpatay, ang tingin ay may bigat ng pangangalunya. Hindi siya nagpapabigat nang walang dahilan; hinuhubad niya ang panakip para may makita tayong tunay na Manggagamot. Kaya nakalapit sa kanya ang mga taong wala nang maitatago: ang babae sa balon, ang kolektor ng buwis sa puno, ang kriminal sa krus.

Sa krus, nagbaligtad ang lahat. Hinubaran nila si Jesus at ibinitin sa liwanag ng tanghaling tapat, siya na walang kailanman ikinubli, upang ang mga nagtatago ay madamitan. Isinulat ni Pablo sa 2 Corinto 5:21 na siya na walang kasalanan ay itinuring na makasalanan para sa atin. Hindi na kinuwestiyon ng krus ang bigat ng kasalanan; pinatunayan nito iyon. Kailangan ng kamatayan, gaya ng sinabi ng Roma 6:23, at siya ang namatay.

At paano nagtatapos ang Bibliya? Sa Pahayag, may makapal na tao mula sa lahat ng bansa, nakadamit ng puting balabal na nilinis sa dugo ng Kordero. Ang panakip na hindi natin natahi ay ibinigay sa atin. Sa huling dalawang kabanata, wala nang dagat, wala nang luha, at wala nang taong nagtatago sa likod ng puno. Ang kuwento ay hindi natatapos sa dahon ng igos.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay ito: kasalanan lamang ang mga malalaking bagay. Naniniwala ang marami na may listahan ng seryosong kasalanan, gaya ng pagpatay, pagnanakaw, at pangangalunya, at ang iba ay maliliit na pagkakamali lang. Ngunit sinasabi ng Santiago 4:17 na kasalanan na ang hindi gawin ang mabuting alam mo. Ibig sabihin, ang katahimikan mo nang may inaapi sa harap mo, ang tamad na pagmamahal sa pamilya, ang pagkakaltas sa oras ng iyong asawa dahil sa telepono, lahat ito ay bahagi ng usapan. Hindi ito para gawing bigat ang buhay Kristiyano, kundi para tapusin ang katanggap-tanggap na pagkukunwari na "wala akong ginagawang masama." Ang tanong ay hindi kung nakaiwas ka sa malaking kasalanan; ang tanong ay nasaan ka kaugnay ng Diyos.

Ang ikalawang maling akala ay ang kabaligtaran: mabuti lang ako, kaya hindi ako makasalanan. Malinaw ang Roma 3:23: "Sapagkat ang lahat ay nagkasala at walang sinumang nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos." Ang panukat ay hindi ang kapitbahay mong mas malala, o ang balitang mas nakagagalit. Ang panukat ay ang kaluwalhatian ng Diyos. Kapag ang pamantayan ay ang taong nasa tabi mo, madaling magmukhang matino; kapag ang pamantayan ay ang kabanalan ng Diyos, lahat tayo ay kulang. At ang katotohanang ito ay hindi para durugin ka kundi para tanggalin ang kompetisyon. Wala nang dapat pang ipagmalaki, at wala rin dapat ikahiya nang labis, dahil pare-pareho tayong nakatayo sa parehong lupa.

Ang ikatlong maling akala ay ang paniwalang ang tukso ay kasalanan na. Marami ang nabibitag dito at napapagod sa sariling isip. Ngunit sa Genesis 3:6-7, hindi ang pagkakita ng bunga ang kasalanan; ang pagpitas at pagkain. May pagitan sa pagitan ng tukso at pagsang-ayon, at doon nakatayo ang kalayaan. Si Jesus mismo ay tinukso, ngunit hindi siya nagkasala. Kaya kung dumaan sa isip mo ang isang maruming larawan, isang galit, isang kasakiman, hindi iyon awtomatikong hatol laban sa iyo. Ang tanong ay kung pinapatuloy mo ba iyon sa loob ng bahay at pinapaupo sa hapag.

Ang ikaapat na maling akala ay ang pinakamapanganib: kaya kong hawakan ito. Naniniwala tayo na kung magsisikap tayo nang kaunti pa, kung magiging mas disiplinado, mas relihiyoso, mas produktibo, mahihigpitan natin ang kasalanan. Iyan mismo ang pagtahi ng dahon ng igos, isang gawa ng kamay na panakip sa hubad na katotohanan. Sinabi ng Isaias 59:2 na hindi lang mali ang kasalanan; ito ay naghihiwalay. Hindi mapupunan ng pagsisikap ang isang relasyong nabasag; kailangan itong ipagkasundo. At iyon ang ginawa ng Diyos, hindi tayo. Kaya ang 1 Juan 1:9 ay hindi nagsasabi "ayusin ninyo ang inyong sarili" kundi "ipahayag ninyo," ilabas ninyo sa liwanag, at ang Diyos ang gagawa ng paglilinis.

Isabuhay ito ngayon

Nagiging kongkreto ang lahat sa mga ordinaryong sandali. Halimbawa, sa trabaho: nagkamali ka sa isang ulat at may ibang tao na napagbintangan. Kaya mong tumahimik at makaligtas. Ang katahimikan mo ay ang dahon ng igos. Ang isabuhay ang katotohanang ito ay ang lumapit sa iyong pinuno bago pa lumaki ang bintang, kahit may kapalit. May kalayaan sa likod ng pintong iyon na walang maibibigay ang katahimikan.

Sa pamilya, madalas hindi malinaw ang kasalanan sa isang pangungusap kundi sa isang tono na naging normal na. Alam mo na may sinasabi ka sa iyong asawa na wala kang sasabihin sa kaibigan. Alam mo na may anak kang laging pinipintasan. Dito rin gumagana ang Santiago 4:17: alam mo ang mabuti, ang mahinahong sagot, ang paghingi ng tawad sa harap ng anak, ang pagsasabi ng "mali ako," at hindi mo ito ginagawa. Ang praktikal na hakbang ay hindi paggawa ng mas mahigpit na plano kundi paglapit sa taong nasaktan mo at paglabas mula sa likod ng puno.

Sa pera, ang kasalanan ay bumabalot sa kaayusan. Maaaring walang batas na nilalabag ang paglaki ng utang na itinatago mo sa iyong pamilya, o ang paglilibang na binabayaran ng pera para sa ipon ng anak, o ang paghawak ng pondo ng samahan na "hihiramin lang muna." Kadalasan hindi biglaan ang pagbagsak dito; unti-unti itong nangyayari sa dilim. Ang lunas ay liwanag: isang taong pinapayagan mong makita ang totoong numero.

Sa katawan at sa pag-iisa, dito madalas mabuo ang pinakamakapal na panakip. Ang mga bagay na ginagawa natin kapag walang nakakakita, ang mga tab na sinasara natin bago pa may pumasok sa kuwarto, ang pagkain o alak o palabas na tumatakip sa lungkot. Hindi kailangan ng Diyos na ilarawan mo pa sa kanya; alam na niya. Ang 1 Juan 1:9 ay nag-iimbita: "Subalit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, siya'y tapat at matuwid; patatawarin niya tayo, at lilinisin sa lahat ng ating kasalanan." Pansinin ang mga salitang "tapat at matuwid." Hindi ito nakabatay sa lakas ng iyong emosyon o sa haba ng iyong panalangin, kundi sa katangian ng Diyos.

Praktikal na paraan: gawin itong araw-araw at hindi taunang okasyon. Bago matulog, tanungin nang tapat, saan ako nagtago ngayon? Kanino ako dapat magsabi ng totoo bukas? At isaisip ang Roma 6:23 sa buong kabuuan nito. May kabayaran ang kasalanan, at binayaran na iyon. Kaya ang paglapit mo ngayon ay hindi paglapit sa hukom na may martilyo, kundi sa Ama na may damit sa kamay.

Ang Salamin

Ikaw. Hindi ang mga makasalanan sa balita, hindi ang gobyerno, hindi ang taong nagkasala sa iyo noong isang taon. Ikaw, ngayon, habang binabasa mo ito.

Alam mo kung saan ka nagtatago. Marahil hindi mo pa ito binibigkas nang buo kahit sa sarili mo. Baka ito ang trabahong pinasok mo para hindi mo kailangang umuwi nang maaga. Baka ito ang pagiging abala sa gawain sa simbahan na nagpapangiti sa lahat samantalang ang mga taong nasa iyong bahay ay may nakikitang ibang bersiyon mo. Baka ito ang kabaitan mong panlabas na tumatakip sa inggit na hindi maglilipas. Baka ito ang telepono sa dilim, ang katwirang "wala namang nasasaktan," ang malumanay na paghihiganti sa asawa sa pamamagitan ng katahimikan. Baka ito ang paniwalang lampas na sa lahat ng kapatawaran ang nagawa mo, kaya hindi ka na lumalapit.

Narito ang matalim na bahagi: hindi ang kasalanan mo ang pinakamalaking problema mo sa sandaling ito. Ang pagtatago ang problema. Ang kasalanan ay may nakatakdang lugar sa Kasulatan; alam ng Diyos kung ano ang gagawin dito. Ngunit hangga't nasa likod ka ng puno, hindi ka makakarinig ng anumang bagay maliban sa sarili mong tibok. Nangangatawan ka nang mabigat, gaya ng inilarawan ni David: nanatili siyang tahimik, at unti-unting nauubos ang lakas niya.

At narito ang mapagpalayang bahagi: ang tanong sa hardin ay "Nasaan ka?" Hindi "Ano ang katwiran mo?" Hindi "Bakit hindi ka nagsikap pa?" Hinahanap ka. Ang Diyos na alam na ang lahat ay hindi nagtatanong para pahiyain ka kundi para hikayatin kang lumabas.

Ang liwanag ay hindi kaaway ng nagtatago; ito ay tahanan.

Anong isang bagay ang ipapahayag mo ngayong araw, sa Diyos at sa isang taong pinagkakatiwalaan mo? Hindi bukas. Ngayon. Sa likod ng pag-amin na iyon ay may Ama na tumatakbo pa nga upang salubungin ang bumabalik.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag tinatanong ng mga bata kung ano ang kasalanan, madalas tayong napapabalik sa listahan: huwag magsinungaling, huwag mag-away, huwag magnakaw. Tumpak iyon, ngunit hindi sapat. Sa maliliit na bata, mas nakakaabot ang larawan. Maaari mong sabihin na ang kasalanan ay parang paglalayo natin sa Diyos, gaya ng batang bumitiw sa kamay ng kanyang ama sa palengke at ngayon ay nag-iisa; hindi tumigil sa pagmamahal ang ama, ngunit malayo na ang bata at kailangan siyang hanapin. Puwede rin gamitin ang tunay na kuwento ng Genesis 3: nagtago sila, tumahi ng dahon, at hinanap sila ng Diyos.

May tatlong bagay na dapat laging sabay: totoo ang kasalanan, may bigat ito, at may nakabayad na. Kapag inalis natin ang unang dalawa, magiging mababaw ang pagmamahal ni Jesus sa isip nila. Kapag inalis natin ang ikatlo, malalaki silang may takot sa Diyos na hindi tama. Ipakita rin sa kanila na ang mga magulang ay nagsasabi rin ng "mali ako, patawad." Higit sa anumang aralin, ang nakikita nilang pag-amin sa loob ng tahanan ang magpapakita sa kanila na hindi delikado ang katotohanan.

May mga tiyak na paliwanag na maaari mong gamitin ayon sa edad: para sa mga preschool (tatlo hanggang anim na taon) na may simpleng larawan at maiikling pangungusap, para sa mga bata sa elementarya (pito hanggang labindalawa) na nagsisimula nang magtanong ng "bakit," at para sa mga kabataan (labindalawang taon pataas) na nakikipagbuno na sa konsensiya, presyur ng kaibigan, at tanong tungkol sa hustisya at kapatawaran. Piliin ang antas na kailangan ng batang kaharap mo, at huwag kalimutang tapusin ang usapan sa krus.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang aalisin mo sa pahinang ito, ito na: ang kasalanan ay hindi lamang listahan ng mga nalabag na utos kundi ang dahilan kung bakit tayo nagtatago, at ang mga dahon ng igos na tinatahi natin ay hindi kailanman magiging sapat na pantakip. Sinasabi ng Roma 3:23 na wala tayong sinumang nakalampas sa suliraning ito. Sinasabi ng Isaias 59:2 kung ano talaga ang nawala sa atin: hindi ang kasiyahan kundi ang malapit na pakikipag-usap sa Diyos. Sinasabi ng Santiago 4:17 na kasama sa usapan ang mga hindi natin ginawa. Sinasabi ng Roma 6:23 kung gaano ito kamahal, at sinasabi ng 1 Juan 1:9 kung gaano ito kalapit na malinis. Sa gitna ng lahat, nananatili ang Diyos na naglakad sa hardin at tumawag ng "Nasaan ka?" at nagbigay ng damit na hindi galing sa kamay ng tao.

Ipagpatuloy ang paglalakad. Muling basahin ang Genesis 3 nang mabagal at hanapin ang bawat pagtatago at bawat paglapit ng Diyos. Pagkatapos, pumunta sa Awit 32 at Awit 51 at manalangin kasama ni David. At tapusin sa Lucas 15, kung saan tumatakbo ang ama papunta sa anak na duguan pa ang konsensiya. Doon mo mararamdaman ang pinakadulo ng aral na ito: hindi natatakot sa iyong kasalanan ang Diyos na naghanap sa iyo.