Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Pagpapagaling at Sakit?

Panimula

Alas-dos ng madaling araw sa isang pasilyo ng ospital. Tahimik, maliban sa tunog ng makina at sa mahinang hilik ng ibang bantay na natutulog sa plastik na upuan. May isang ina doon, hawak ang kamay ng anak na natutulog sa kama, at paulit-ulit niyang ibinubulong ang isang talata na narinig niya sa huling pagsamba: "sa pamamagitan ng kanyang mga sugat, tayo ay gumaling." Pagkatapos ay tatahimik siya at itatanong sa sarili ang hindi niya masabi nang malakas: Kung totoo iyon, bakit nandito pa rin kami?

Marahil hindi ka nasa ospital habang binabasa mo ito. Pero malaki ang tiyansa na may nakikilala kang may karamdaman, o ikaw mismo ay matagal nang nagdadala ng sakit na hindi umaalis kahit gaano ka na kadalas ipanalangin. Sa pahinang ito, titingnan nating mabuti ang buong sinasabi ng Kasulatan tungkol sa pagpapagaling at sakit: kung bakit may sakit, ano ang ginagawa ng Diyos tungkol dito, bakit may gumagaling at may hindi, at saan tayo dapat tumingin kapag ang katawan natin ay sumusuko.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan ng mga artikulo tungkol sa pagpapagaling ayon sa Bibliya ay nahahati sa dalawang kampo: yaong nangangako na laging gagaling ang may pananampalataya, at yaong halos hindi na umaasa. Iba ang daan na tatahakin natin dito. Sa buong Kasulatan, ang pagpapagaling ay hindi kontratang pinipilit nating ipatupad sa Diyos; ito ay tanda, isang paunang bukang-liwayway ng muling pagkabuhay. Bawat sakit na gumaling sa Bibliya ay parang karatula sa daan na nagtuturo sa isang bagong mundo kung saan wala nang luha at wala nang kamatayan. Kapag ganito mo tinignan, hindi ka mawawalan ng pag-asa kapag hindi dumating ang himala, at hindi ka rin magiging makitid kapag dumating ito.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagpapagaling at sakit?

Magsimula tayo sa pinakamalinaw: itinuturing ng Kasulatan ang karamdaman bilang isang bagay na mali. Hindi ito bahagi ng orihinal na disenyo. Sa Genesis 1 at 2, walang sakit, walang kamatayan, walang pagkabulok. Pagkatapos ng pagsuway sa Genesis 3, pumasok ang kamatayan sa mundo, at kasama nito ang lahat ng paunang anyo nito: lagnat, bukol, pagkabulag, pagkalumpo, kalungkutan, pagkaubos ng lakas. Kaya hindi kailanman sinasabi ng Bibliya na "normal lang" ang sakit. Ito ay bunga ng isang sirang mundo, at may dapat gawin tungkol dito.

Pero ang mas mahalagang sinasabi ng Kasulatan ay ito: ang Diyos ang manggagamot. Hindi siya nanonood lang mula sa malayo. Pagkatapos ilabas ang Israel mula sa Egipto, sinabi niya sa kanila sa Exodo 15:26: "Kung susundin ninyong mabuti ang mga utos ko at gagawin ninyo ang mabuti sa aking paningin, hindi ko kayo pahihirapan ng mga salot na ipinadala ko sa mga taga-Egipto, sapagkat ako ang Panginoon na nagpapagaling sa inyo." Pansinin ang huling parirala. Hindi lang sinabi ng Diyos na "nagpapagaling ako paminsan-minsan." Ginawa niyang pangalan ang pagpapagaling. Ito ang kanyang pagkakakilanlan.

Ganoon din ang himig ng isa sa pinakamamahal na awit ng Israel. Sinasabi sa Awit 103:2-3: "Ikaw na aking kaluluwa, ang Poon ay papurihan, at huwag mong lilimutin ang kanyang kabutihan. Ang lahat kong kasalanan ay siyang nagpapatawad, ang anumang karamdaman ay siyang nagpapagaling." Dalawang bagay ang pinagsama ni David na hindi natin dapat paghiwalayin: kapatawaran at pagpapagaling. Sa isip ng Hebreo, ang tao ay isang buo. Hindi ka kaluluwang may sakay na katawan. Ikaw ay nilalang na may katawan, at ang pagliligtas ng Diyos ay umaabot hanggang sa laman at buto mo.

Dito pumapasok ang pinakamalalim na talata sa buong paksa. Sinabi ni Isaias tungkol sa darating na Lingkod, sa Isaias 53:5: "Ngunit sa ating mga kasalanan, siya ay nasugatan; dahil sa ating mga kasamaan, siya ay binugbog. Tayo ay gumaling dahil sa pahirap na dinanas niya at sa hampas na kanyang tinanggap." Ang Mesiyas ay hindi dumating upang ipaliwanag ang pagdurusa. Dumating siya upang pasanin ito. At ang salitang "gumaling" doon ay sadyang malawak: tumutukoy ito sa pagpapanumbalik ng buong pagkatao, simula sa pinakamalalim na sugat, ang kasalanan, hanggang sa pinakalabas na bahagi, ang katawan.

Nang dumating si Jesus, naging kitang-kita ito. Hindi siya nagpagaling bilang palabas. Nagpagaling siya bilang pagpapakilala kung ano ang hitsura ng paghahari ng Diyos. Tingnan ang babaeng labindalawang taon nang dinudugo, na nagtiis ng kahihiyan at paggastos sa mga manggagamot. Hinawakan niya ang laylayan ng damit ni Jesus, at sinabi sa kanya ni Jesus sa Marcos 5:34: "Anak, pinagaling ka ng iyong pananampalataya. Umuwi kang payapa at gumaling ka na sa iyong karamdaman." Tinawag niya itong "Anak." Sa isang lipunan kung saan siya ay itinuturing na marumi at hindi maaaring hipuin, ibinalik siya ni Jesus hindi lang sa kalusugan kundi sa pamilya.

Ang katawan mo ay hindi pangalawang-klase sa Diyos.

Hindi natapos doon ang usapin. Binigyan ng Panginoon ang iglesya ng malinaw na tagubilin sa Santiago 5:14-16: "May sakit ba sa inyo? Ipatawag niya ang mga pinuno ng iglesya upang ipanalangin siya at pahiran ng langis sa pangalan ng Panginoon. Ang panalanging may pananampalataya ang magpapagaling sa maysakit. Ibabangon siya ng Panginoon, at patatawarin ang kanyang mga kasalanan kung siya'y nagkasala. Kaya nga, magpahayagan kayo ng inyong mga kasalanan sa isa't isa, at ipanalangin ninyo ang isa't isa upang kayo'y gumaling. Malaki ang nagagawa ng panalangin ng taong matuwid." Hindi ito tungkol sa isang espesyal na tagapagpagaling na may talento. Ito ay tungkol sa isang komunidad na kumikilos nang magkasama para sa mahina.

At saka may Pablo. Tatlong beses niyang hiningi na alisin ang kanyang "tinik sa laman," at ganito ang nangyari ayon sa 2 Corinto 12:8-10: "Tatlong beses akong nanalangin sa Panginoon tungkol dito, upang ito'y alisin sa akin. Ngunit sinabi niya sa akin, 'Sapat na sa iyo ang aking kagandahang-loob, sapagkat lubos na nahahayag ang aking kapangyarihan kapag ikaw ay mahina.' Kaya't lalo akong magmamalaki sa aking kahinaan upang manatili sa akin ang kapangyarihan ni Cristo." Ang parehong apostol na ginamit ng Diyos sa mga himala ay siya ring hindi pinagaling. Hindi iyon pagkakamali sa Bibliya. Iyon ang buong larawan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sundan natin ang sinulid mula simula hanggang dulo, at makikita mo na ang pagpapagaling ay hindi isang maliit na sanga ng teolohiya kundi isa sa mga pangunahing ugat nito.

Sa Lumang Tipan, ang Diyos ay nagpapakilala bilang manggagamot ng isang buong bayan, hindi lang ng mga indibidwal. Ang mga batas tungkol sa ketong sa Levitico ay hindi lang panuntunang pangkalusugan; itinuturo nito na ang karumihan at pagkabulok ay may lugar sa puso ng Diyos at hindi niya pinababayaan. Sa 2 Hari 5, ang heneral na si Naaman ay naglakbay mula sa ibang bansa, naghintay ng tagubilin, nagalit sa kasimplehan nito, at sa huli ay lumusong sa Jordan at bumalik na parang bata ang balat. Ang kuwentong iyon ay nagtuturo ng dalawang bagay: hindi mabibili ang pagpapagaling, at hindi ito eksklusibo sa Israel.

Pero hindi lahat ng pahina ay maliwanag. May Job, na hindi gumaling nang mabilis at hindi binigyan ng paliwanag. May mga Awit ng daing kung saan sinasabi ng mga mananampalataya, "Hanggang kailan, Panginoon?" May mga propeta na nagkasakit. Hindi tinatago ng Bibliya ang mga taong patuloy na nagdurusa. Sa halip, binibigyan sila ng tinig at mga salita para manalangin.

Pagdating sa Ebanghelyo, parang bumukas ang pinto. Si Jesus ay "nilibot ang buong Galilea, nagtuturo, nangangaral ng Magandang Balita ng kaharian, at nagpapagaling ng lahat ng uri ng sakit at karamdaman ng mga tao." Nagpagaling siya ng mga ketongin, bulag, pilay, duming espiritu, lagnat, at maging kamatayan sa libingan ni Lazaro. Pansinin kung paano ito ipinaliwanag ni Mateo. Sinipi niya si Isaias at sinabi, "Inalis niya ang ating mga karamdaman at pinagaling ang ating mga sakit." Ang pagpapagaling ni Jesus ay bahagi ng iisang gawain na nagtapos sa krus.

Dito pumapasok ang tuon ng gabay na ito. Ang bawat pagpapagaling ni Jesus ay tanda, hindi katapusan. Bawat isa sa kanila ay namatay rin kalaunan. Si Lazaro ay muling inilibing. Ang mga mata na nabuksan ay sa kalaunan ay nagsara. Hindi ibig sabihin na walang kuwenta ang himala. Ibig sabihin, ang himala ay isang bintana. Pinapakita nito nang maaga kung ano ang gagawin ng Diyos sa buong sangnilikha sa huling araw.

Kaya sa Mga Gawa, ipinagpatuloy ng iglesya ang gawain: ang pilay sa Pintuang Maganda, si Eneas, si Tabita. Pero sa mga sulat, makikita ang ibang larawan. Iniwan ni Pablo si Trofimo sa Mileto na may sakit. Halos mamatay si Epafrodito sa karamdaman. Pinayuhan niya si Timoteo tungkol sa madalas nitong pagkakasakit. Hindi ito pagkatalo ng ebanghelyo. Ito ang buhay sa pagitan ng dalawang panahon: dumating na ang kaharian, ngunit hindi pa ito buo.

At pagkatapos, ang huling pahina. Sa Pahayag 21:4 ay nakasulat: "Papahirin niya ang bawat luha sa kanilang mga mata. Mawawala na ang kamatayan, ang pagtangis, ang pagdaing at ang sakit, sapagkat lumipas na ang dating mga bagay." Sa Pahayag 22:2, ang mga dahon ng punongkahoy ay "para sa ikagagaling ng mga bansa." Doon nagtatapos ang Bibliya: hindi sa mga kaluluwang lumulutang sa ulap, kundi sa mga katawang binuhay na muli sa isang mundong ginamot. Iyon ang pangako. Ang bawat pagpapagaling ngayon ay paunang lasa nito.

Mga karaniwang maling akala

Una: "Kung may sapat kang pananampalataya, siguradong gagaling ka." Kahit kalahating totoo, ito ang pinakamapanirang kalahating katotohanan sa paksang ito. Oo, sinabi ni Jesus sa Marcos 5:34, "pinagaling ka ng iyong pananampalataya." Pero sa parehong Ebanghelyo, may mga taong pinagaling na walang ipinakitang pananampalataya, at may mga oras na hindi makapaghimala si Jesus dahil sa kawalan ng paniniwala ng isang buong bayan. Higit pa riyan, si Pablo ay isang tao ng pambihirang pananampalataya, at ang sagot sa kanya ay hindi pagpapagaling kundi biyaya. Kapag ginawa nating formula ang pananampalataya, ginagawa nating makina ang Diyos at ginagawa nating salarin ang maysakit. Walang ganoon sa Kasulatan. Ang pananampalataya ay pagtitiwala sa isang Persona, hindi presyur na kailangan nating abutin.

Pangalawa: "Parusa ng Diyos ang sakit ko." May mga pagkakataon sa Bibliya na may kaugnayan ang kasalanan at karamdaman, at tapat tayong tinatawag ng Santiago 5:14-16 na magpahayagan ng kasalanan. Pero hindi ito ang pangkalahatang tuntunin. Nang makita ng mga alagad ang lalaking ipinanganak na bulag, tinanong nila kung sino ang nagkasala. Sagot ni Jesus: hindi ito dahil sa kasalanan niya o ng kanyang mga magulang, kundi upang mahayag ang gawa ng Diyos sa kanya. Ang buong aklat ni Job ay isang mahabang pagtanggi sa lohikang "nagkasakit ka kasi may ginawa kang masama." Kung may kasalanan kang kailangang harapin, harapin mo iyon dahil tama iyon, hindi dahil sinusubukan mong bilhin ang kalusugan mo.

Pangatlo: "Ang paggamit ng gamot o pagpunta sa doktor ay kawalan ng pananampalataya." Si Lucas, ang sumulat ng isang Ebanghelyo at ng Mga Gawa, ay tinawag ni Pablo na "minamahal nating manggagamot." Pinayuhan ni Pablo si Timoteo na uminom ng kaunting alak dahil sa kanyang sikmura at madalas na pagkakasakit. Sa talinghaga ng mabuting Samaritano, ang pagbubuhos ng langis at alak sa sugat ay ipinakita bilang gawa ng awa. Walang kontra sa pagitan ng panalangin at panggagamot. Ang parehong Diyos na nagbibigay ng himala ang nagbigay rin ng katalinuhan sa mga siyentipiko at mga kamay sa mga nars.

Pang-apat: "Dahil sa mga sugat ni Cristo, karapatan ko na ang kalusugan ngayon." Totoong-totoo ang Isaias 53:5, at totoo na ang bunga ng krus ay umaabot hanggang sa katawan. Pero ang tanong ay hindi kung kundi kailan. Tinubos na ni Cristo ang ating katawan, at ang pagbabayad ay tapos na; pero ang buong pagtanggap ng ating minanang katawan ay nangyayari sa muling pagkabuhay. Sinabi mismo ni Pablo sa Roma 8 na tayo, na may mga unang bunga ng Espiritu, ay dumaraing habang naghihintay sa pagkatubos ng ating katawan. Kaya ang pagpapagaling ngayon ay tanda, hindi kontrata. Hinihingi natin ito nang may lakas ng loob, at tinatanggap natin ang sagot nang may tiwala.

Isabuhay ito ngayon

Ano ang hitsura nito sa totoong buhay? Hindi ito abstrakto.

Kung ikaw ay may sakit ngayon, ang unang tawag ng Kasulatan ay humingi. Huwag kang mahiyang manalangin nang tiyak. Sinabi ni Jesus, "humingi kayo, at kayo'y bibigyan." Hindi kalapastanganan ang hilingin sa Diyos na pagalingin ka. Ang kalapastangan ay ang isipin na masyado siyang abala o masyadong malayo para pakinggan ka. Nanalangin si Pablo nang tatlong beses bago siya nakatanggap ng sagot na hindi niya inaasahan. Panalangin muna, bago pagsuko.

Pangalawa, huwag kang mag-isa. Napakatiyak ng Santiago 5:14-16: ipatawag mo ang mga pinuno ng iglesya. Hindi sinasabi doon na kailangan mong magkaroon muna ng sapat na pananampalataya bago ka lumapit. Sinasabi doon na kailangan mong lumapit. Sa kultura nating Pilipino, madali tayong manalangin para sa iba pero nahihiya tayong humingi ng panalangin para sa sarili. Baliktarin mo iyan. Ang pagpapahid ng langis ay isang simpleng tanda na hindi ikaw ang nagdadala ng bigat mo nang mag-isa.

Pangatlo, pangalagaan mo ang katawan na ibinigay sa iyo. May mga karamdaman na dala ng mundong sira, at may mga karamdaman na dala ng ating pamumuhay. Ang pagtulog, ang pamamahinga sa Araw ng Panginoon, ang pagkain nang tama, ang pag-iwas sa bisyong unti-unting pumapatay, ang pagharap sa stress at galit na nakatago sa dibdib: lahat ng ito ay espirituwal na bagay, hindi lang pisikal. Ang katawan mo ay templo ng Espiritu Santo.

Pang-apat, maging tagapagdala ka ng pagpapagaling para sa iba. Ang pagbisita sa maysakit ay isa sa mga bagay na binanggit ni Jesus sa Mateo 25. Minsan ang pinakamalalim na pagpapagaling na maibibigay mo ay ang hindi pag-alis sa tabi ng kama. Magluto ka para sa pamilyang pagod na pagod sa pagbabantay. Magbayad ka ng kahit maliit na bahagi ng bill nang walang ingay. Tumawag ka pagkatapos ng libing, kapag umuwi na ang lahat.

At panglima, matutong manalangin ng dalawang bagay nang sabay: "Panginoon, pagalingin mo ako," at "Panginoon, kung hindi, ikaw pa rin ang kasapatan ko." Hindi iyon pag-iwas sa pananampalataya. Iyon ang eksaktong panalangin ni Jesus sa Getsemani. At iyon mismo ang natutuhan ni Pablo sa 2 Corinto 12:8-10, kung saan ang sagot ay hindi ang pag-alis ng tinik kundi ang pagdating ng biyaya na mas malalim kaysa tinik.

Ang Salamin

Gusto kong tanungin ka nang diretso. Sa anong anyo mo iniiwasan ang paksang ito?

Baka ikaw ay yaong tumigil nang humingi. Dating ka namang nananalangin para sa kapatid mo, para sa kanser ng tatay mo, para sa depresyon na kasama mo nang pitong taon. Dumating ang araw na mas masakit na ang umasa kaysa sa tumanggap na lang, kaya huminto ka. Hindi ko sasabihin na mali kang napagod. Sasabihin ko lang ito: hindi sinuway ng Diyos ang iyong panalangin para saktan ka. Hindi sarado ang pinto. Pwede kang bumalik kahit may galit ka pa. Buong-buo ang mga Awit ng daing na eksaktong ganyan ang tunog.

Baka naman kabaligtaran ka. Nakakabit ang buong pananampalataya mo sa isang himala, at sa totoo lang, mas gusto mo ang kalusugan kaysa sa Diyos ng kalusugan. Kapag hindi dumating ang himala, bumabagsak ang lahat. Tinatanong ka ng Isaias 53:5 kung alam mo ba kung saan nanggaling ang pinakamalalim mong kagalingan: hindi sa isang masayang resulta ng laboratoryo, kundi sa isang katawang binugbog para sa iyo.

At baka ikaw ay hindi naman may sakit, pero pagod. Pagod sa trabaho na kumakain ng gabi mo. Pagod sa pera na laging kulang kahit dalawa kayong nagtatrabaho. Pagod sa isang pamilya na ang bawat pag-uusap ay nauuwi sa sugat. Pagod sa pag-iisa na hindi mo masabi kahit kanino dahil nakangiti ka naman tuwing Linggo. Ang pagpapagaling ayon sa Bibliya ay hindi lang tungkol sa laman at dugo. Sinabi ng Awit 103:2-3 na pinapatawad niya ang lahat ng kasalanan at pinapagaling ang anumang karamdaman, at parehong talata iyon, parehong Diyos, parehong kamay.

Hindi kailangang maging malakas ka muna bago ka lumapit.

May isang bagay na lamang na hindi mo kayang gawin para sa sarili mo: ang buhayin ang sarili mong katawan sa huling araw. Doon ka nakasalalay, at doon ka ligtas.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Marami sa mga bata natin ang unang nakakaharap sa sakit nang hindi natin namamalayan: isang lolang nasa ospital, isang kaklase na hindi na bumalik sa eskwela, o sila mismo na may dalang kondisyon mula pagkabata. Mahirap mapanatiling simple ang paliwanag nang hindi nagbibigay ng pangakong hindi natin kayang tuparin.

Ang pinakaligtas na paraan ay magsimula sa puso ng Diyos, hindi sa resulta. Maaari nating sabihin: ang Diyos ang gumawa ng ating katawan, at mahal na mahal niya ito. Hindi niya ginusto na magkaroon ng sakit sa mundo. Noong narito si Jesus, hinawakan niya ang mga taong may sakit at marami siyang pinagaling, dahil gusto niyang ipakita kung ano ang balak niyang gawin sa buong mundo balang araw. At darating ang araw na wala nang masakit, wala nang ospital, wala nang paalam.

Mahalaga rin ang hindi natin sasabihin. Huwag nating sabihin sa bata na ang sakit ay parusa, o na kulang ang panalangin niya kaya hindi gumaling ang mahal niya sa buhay. Sa halip, turuan natin silang manalangin nang tapat: humihingi tayo sa Diyos, at pinagkakatiwalaan natin siya kahit hindi natin maintindihan ang sagot. Payagan silang malungkot. Ganoon din naman si Jesus sa libingan ni Lazaro.

May mga tiyak na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pito hanggang labindalawa na puno ng tanong kung bakit, at para sa mga kabataang labindalawang taong pataas na kailangang harapin ang mas matitinding tanong tungkol sa pagdurusa at pananampalataya. Piliin ang angkop sa edad ng bata, at basahin ninyo iyon nang magkasama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dalhin mo mula sa pahinang ito, sana ito: ang pagpapagaling sa Bibliya ay hindi isang kasunduang pinipirmahan natin sa Diyos upang maiwasan ang pagdurusa, kundi isang tanda na itinatayo niya sa gitna ng ating sirang mundo upang ituro ang darating na umaga. Totoong manggagamot ang Diyos, hindi lang sa talinghaga. Pinangalanan niya ang sarili na ganoon sa Exodo 15:26, inawit ito ng Israel sa Awit 103:2-3, binata ito ni Cristo sa kanyang katawan ayon sa Isaias 53:5, tinawag ang babae na "Anak" sa Marcos 5:34, ipinagkatiwala ito sa iglesya sa Santiago 5:14-16, at pinalalim ito sa pamamagitan ng kahinaan sa 2 Corinto 12:8-10.

Kaya humingi ka. Lumapit ka sa iyong iglesya. Inumin mo ang gamot mo. At kapag hindi dumating ang sagot na hinihintay mo, huwag mong isiping lumayo ang Diyos. Ang katawan mo ay hindi nawawala sa kanyang listahan; naghihintay lang ito ng araw ng muling pagkabuhay.

Para sa karagdagang pag-aaral, basahin mo nang buo ang Isaias 53, ang Awit 103, ang Marcos 5, at ang Santiago 5, at pagkatapos ay tapusin mo sa Pahayag 21. Doon mo makikita ang buong arko: mula sa sugat, patungo sa tanda, hanggang sa ganap na kagalingan.