Bakit Namatay si Jesus sa Krus?

Panimula

Tuwing Biyernes Santo, may isang eksenang paulit-ulit na nakikita sa ating bansa: isang matandang babae na nakaluhod sa harap ng krusipiho, hinahaplos ang paa ng larawan, tahimik na umiiyak. Hindi niya kayang ipaliwanag ang teolohiya ng kanyang ginagawa. Alam lang niya na may nangyari doon na may kinalaman sa kanya.

At tama siya. May nangyari nga doon na may kinalaman sa kanya, sa iyo, sa akin, at sa buong kasaysayan ng sangkatauhan.

Pero bakit nga ba? Bakit kailangang mamatay ng isang inosenteng tao sa pinakamarahas na paraan ng pagbitay na naimbento ng Imperyong Romano? Hindi ba kayang basta na lang magpatawad ng Diyos? Hindi ba may mas magandang paraan?

Sa gabay na ito, hindi lamang natin sasagutin ang tanong na "para saan ang krus." Tutuklasin natin ang isang bagay na madalas nakakaligtaan: na ang krus ay hindi isang trahedyang sinapit ni Jesus, kundi isang gawaing kanyang tinapos.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa atin ay itinuro na tingnan ang krus bilang isang kalunos-lunos na pangyayari: inapi si Jesus, pinahirapan, pinatay. Totoo iyon, pero kalahati lang iyon ng kuwento. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: ang krus ay hindi nangyari kay Jesus, kundi ginawa ni Jesus. Hindi siya biktima ng isang sistemang nagkamali. Siya ang Saserdoteng nag-alay at siya rin ang Handog. Hindi altar ng aksidente ang Kalbaryo kundi altar ng sadyang pag-ibig, inihanda bago pa man itatag ang sanlibutan. Kapag nahawakan mo ito, magbabago ang tingin mo sa Diyos, sa iyong kasalanan, at sa iyong sariling halaga.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagkamatay ni Jesus sa krus?

Ang pinakamaagang kredo ng Simbahan, mas matanda pa kaysa sa alinmang aklat ng Bagong Tipan, ay hindi nagsimula sa mga aral ni Jesus kundi sa kanyang kamatayan. Isinulat ni Pablo: "Ibinigay ko sa inyo ang pinakamahalagang aral na tinanggap ko rin: na si Cristo ay namatay dahil sa ating mga kasalanan, ayon sa nasasaad sa mga Kasulatan" (1 Corinto 15:3).

Pansinin ang dalawang maliliit na salita: dahil sa. Hindi sinabing namatay si Cristo kasama ang ating mga kasalanan o sa kabila ng ating mga kasalanan. Namatay siya dahil sa mga ito. May ugnayang sanhi at bunga sa pagitan ng ating kasalanan at ng kanyang kamatayan. At pansinin din ang pariralang "ayon sa nasasaad sa mga Kasulatan." Ibig sabihin, hindi ito biglaang kaganapan. Matagal nang nakasulat.

Pitong siglo bago ang Kalbaryo, inilarawan na ni propeta Isaias ang isang Lingkod na magdadala ng hindi niya kasalanan: "Ngunit siya'y nasugatan dahil sa ating mga pagsuway, binugbog siya dahil sa ating kasamaan. Dahil sa parusang dinanas niya, tayo'y gumaling, at sa kanyang mga latay, tayo'y pinagaling" (Isaias 53:5). Ang mga panghalip dito ang dapat pansinin: siya ang nasugatan, pero tayo ang nagkasala. May palitan na nangyari. Hindi ito simpleng pagkakataon na may namatay na walang kasalanan; ito ay kapalit, isang pagpapalit ng lugar.

At narito ang puso ng aming tuon: hindi ito ipinataw sa kanya nang hindi niya alam. Mismong si Jesus ang nagpaliwanag ng kanyang misyon bago pa man siya umakyat sa Jerusalem: "Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito, hindi upang paglingkuran, kundi upang maglingkod at ibigay ang kanyang buhay bilang pantubos sa marami" (Marcos 10:45). Ang salitang "pantubos" ay galing sa pamilihan at sa bilangguan. Ito ang halagang binabayad upang palayain ang isang alipin o bihag. Hindi sinabi ni Jesus na "kukunin sa akin ang aking buhay." Sinabi niya na ibibigay niya ito. Siya ang nagtakda ng presyo at siya rin ang nagbayad.

Bakit kailangan pang dumanak ang dugo? Dito pumapasok ang isang linyang madalas ikinakagulat ng mga bagong mambabasa: "Ayon sa Kautusan, halos lahat ng bagay ay nililinis sa pamamagitan ng dugo, at kung walang pagbubuhos ng dugo ay walang kapatawaran ng kasalanan" (Hebreo 9:22). Hindi ito pagiging uhaw sa dugo ng Diyos. Ito ay pagiging seryoso ng Diyos sa buhay. Sa Kasulatan, ang dugo ay larawan ng buhay, at ang kasalanan ay humahantong sa kamatayan. Kaya kung may kapatawarang mangyayari, may buhay na kailangang ibigay kapalit ng buhay na nawala.

Kaya ang sagot sa tanong na "bakit namatay si Jesus sa krus" ay may apat na magkakaugnay na sanga. Namatay siya upang pasanin ang parusa ng ating kasalanan. Namatay siya upang tubusin tayo mula sa pagkaalipin. Namatay siya upang ipakita ang pag-ibig ng Diyos sa paraang hindi natin makakalimutan. At namatay siya upang talunin ang kamatayan mismo, sapagkat ang libingan ay hindi naging huling kabanata.

Tatlong araw pagkatapos, ang altar ay naging bukas na libingan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung babasahin mo ang Bibliya mula simula hanggang dulo, mapapansin mong may isang pulang sinulid na tumatahi sa lahat: may namamatay palagi para may mabuhay.

Sa Genesis, pagkatapos magkasala nina Adan at Eva, tinahian sila ng Diyos ng damit na balat. Walang balat na makukuha nang hindi may hayop na namamatay. Ang unang pagtatakip sa kahihiyan ng tao ay nagkahalaga ng buhay. Pagkatapos ay si Abel na nag-alay ng tupa, si Noe na nag-alay pagkababa sa arka, at si Abraham sa Bundok Moria na itinaas ang kutsilyo sa kanyang anak. Doon binigkas ni Abraham ang mga salitang hindi niya lubos na naunawaan: ang Diyos ang maglalaan ng handog. At nang bumaba siya sa bundok na iyon, may lalaking tupang nakasabit sa mga sanga kapalit ng kanyang anak. Dalawang libong taon ang lilipas, sa parehong hanay ng mga bundok, isang Ama naman ang hindi pipigilin ang kanyang kamay.

Sa Exodo, sa gabi ng Paskuwa, hindi iniligtas ang Israel dahil sa kanilang kabutihan kundi dahil sa dugo ng korderong ipinahid sa hamba ng pintuan. Hindi tinanong kung gaano kabuti ang pamilya sa loob. Ang tanong ay: may dugo ba sa pinto? Sa Levitico naman, buong kabanata ang inilaan sa Araw ng Pagtubos, kung saan dalawang kambing ang ginagamit: isa ay pinapatay, at ang isa ay pinakakawalan sa ilang dala-dala ang mga kasalanan ng bayan. Dalawang larawan, iisang katotohanan: ang kasalanan ay kailangang bayaran at kailangang ilayo.

Pero may problema ang lahat ng sistemang ito. Paulit-ulit ito. Taon-taon, araw-araw, handog nang handog. Para itong gamot na pampakalma lamang at hindi lunas. Kaya nang makita ni Juan Bautista si Jesus na papalapit sa ilog, hindi niya ito tinawag na guro o propeta. Tinawag niya itong Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.

At narito ang pinakamahalagang punto sa aming tuon. Sa buong Lumang Tipan, ang handog ay laging kinakaladkad patungo sa altar. Walang kordero sa kasaysayan ng daigdig ang sumang-ayon na mamatay. Ngunit nang dumating ang tunay na Kordero, siya mismo ang naglakad patungo sa Jerusalem, alam na alam kung ano ang naghihintay doon. Tatlong beses niyang inihula sa kanyang mga alagad ang kanyang kamatayan. Nang dakpin siya sa halamanan, sinaway niya si Pedro na lumaban. Nang tanungin siya ni Pilato, tumahimik siya.

Ang Kordero ay naglakad mismo patungo sa altar.

Hinahabol ng Bagong Tipan ang temang ito hanggang sa dulo. Ipinaliwanag ni Pedro: "Dinala niya ang ating mga kasalanan sa kanyang katawan doon sa krus, upang mamatay tayo sa kasalanan at mabuhay ayon sa kalooban ng Diyos. Kayo'y gumaling sa pamamagitan ng kanyang mga sugat" (1 Pedro 2:24). Si Pedro, na naroon mismo at nagtatago sa likod ng usok ng apoy habang ikinakaila si Jesus, ang siyang sumipi kay Isaias 53 at nagsabing: iyon pala ang tinutukoy.

At sa Pahayag, nang mabuksan ang langit at makita ni Juan ang trono, hindi niya nakita ang isang heneral o isang hari na may korona ng ginto. Nakita niya ang isang Korderong tila pinatay, nakatayo sa gitna ng trono. Kakaiba iyon. Ang pinakamataas na posisyon sa buong kalawakan ay hawak ng isang sugatan. Ang mga pilat ay hindi binura ng muling pagkabuhay; ginawa silang korona.

Mula Genesis hanggang Pahayag, iisa ang tinutukoy ng lahat: ang araw na nagkaroon ng mukha ang pag-ibig ng Diyos.

Mga karaniwang maling akala

Una: "Isang trahedya ang krus, Plano B ng Diyos." May nagtuturo na balak sana ni Jesus na magtatag ng kaharian pero nabigo siya, kaya ang krus ay isang kabiguang pinagandang-loob ng Diyos. Hindi ito ang sinasabi ng Kasulatan. Sa araw ng Pentecostes, sinabi ni Pedro sa mga taong ipinako si Jesus na ibinigay siya ayon sa tiyak na panukala at paunang kaalaman ng Diyos. Sa Pahayag ay tinawag siyang Korderong pinatay mula pa nang itatag ang sanlibutan. Ang krus ay hindi improbisasyon. Ito ang pinakamatagal na inihandang kilos sa kasaysayan.

Pangalawa: "Isang malupit na Ama ang nagparusa sa inosenteng Anak." Ito ang pinakamasakit na maling akala, at kadalasan ay nagmumula sa tapat na pagtatanong. Pero sinira nito ang Trinidad sa dalawa: isang galit na Diyos at isang mabait na Jesus na humahadlang sa galit. Hindi ito ang larawan ng Bibliya. "Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sangkatauhan, kaya't ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan" (Juan 3:16). Hindi ang krus ang dahilan kung bakit tayo minamahal ng Ama. Ang pag-ibig ng Ama ang dahilan kung bakit may krus. At sinabi mismo ni Jesus na walang kumukuha ng kanyang buhay; kusa niya itong ibinibigay. Hindi pinilit ang Anak. Sang-ayon ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo sa iisang plano ng pagliligtas. Ang Diyos ay hindi nagparusa sa isang ikatlong partido; sa pamamagitan ni Cristo, ang Diyos mismo ang pumasan ng hatol na nararapat sa atin.

Pangatlo: "Namatay si Jesus para ipakita lang ang mabuting halimbawa." Totoo na siya ang pinakamataas na halimbawa ng pagmamahal hanggang kamatayan, at tinawag nga tayo ni Pedro na sundan ang kanyang mga yapak. Pero kung halimbawa lamang ang krus, wala itong silbi sa isang taong patay na sa kasalanan. Hindi mo matuturuan ng paglangoy ang isang nalunod na. Kailangan niyang ibangon muna. "Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo'y makasalanan pa" (Roma 5:8). Pansinin ang panahon: noong tayo'y makasalanan pa. Hindi niya tayo hinintay na maging kaaya-aya bago siya namatay. Hindi siya nag-aalok ng pagkakataong magpakabuti; nag-aalok siya ng bagong buhay sa mga taong wala nang kakayahang tumulong sa sarili.

Pang-apat: "Kailangan ko pang dagdagan ang kanyang ginawa." Dito tumatama ang tuon ng gabay na ito sa ating kultura. Tuwing Semana Santa, may mga kababayan tayong nagpapapako, naghahampas ng sarili, o lumalakad nang nakaluhod, sa paniniwalang may kulang pa sa Kalbaryo na kailangang punan ng ating sariling dugo. Ang huling salita ni Jesus sa krus ay isang salita lamang sa wikang Griyego: tetelestai, naganap na, tapos na, bayad na. Ito ang selyong inilalagay sa isang resibo na ganap nang nabayaran. Hindi natin madadagdagan ang isang bagay na ipinahayag nang tapos. Ang pagsisisi, ang pagdarasal, at ang pagtitika ay mga tugon ng pusong nagpapasalamat, hindi kabayaran sa isang utang na wala na.

Isabuhay ito ngayon

Kung ang krus ay sadyang ginawa at hindi aksidenteng nangyari, may mga tunay na kahihinatnan ito sa buhay mo ngayong linggo.

Isipin mo ang pagkakasala mong hindi mo masabi kahit kanino. Baka isang pagtataksil. Baka salita mong sumira sa isang bata na matanda na ngayon. Maraming Kristiyanong Pilipino ang nabubuhay na may ganitong bigat, dumadalo sa simbahan, nagbibigay ng abuloy, nagsisilbi pa nga, pero sa loob ay naniniwalang hindi na sila kayang patawarin. Narito ang tanong na ibinabato ng krus sa iyo: kung sinadya ng Diyos ang Kalbaryo at hindi lamang ito napilitang gawin, ano ang nasa isip niya habang siya ay naroon? Ikaw. Hindi ang bersiyon mong malinis at nakasimba, kundi ang ikaw na naroon sa pinakamadilim mong gabi. Hindi siya nagulat sa iyong kasalanan sa krus; iyon mismo ang pinunta niya roon.

Isipin mo naman ang sama ng loob mong dala sa trabaho, sa kapatid na nandaya sa lupang mana, sa asawang umalis, sa amo na hindi ka kailanman kinilala. Ang krus ay hindi nagsasabing walang katarungan ang nangyari sa iyo. Sinasabi nitong ang paghihiganti ay hindi mo trabaho dahil tapos na itong hawak ng Diyos. Hindi ipinagpaliban ni Jesus ang hustisya; pinasan niya ito. Ang kapatawarang ibibigay mo sa taong may utang sa iyo ay hindi pagsasabing ayos lang ang ginawa niya. Ito ay pagtiwalang may altar nang sumalo ng bayarin.

Isipin mo ang pagod mo sa pagpapatunay ng sarili. Ang pagsusunog ng gabi sa opisina para lang may masabi. Ang pag-aalaga sa anyo at bigat ng katawan dahil pakiramdam mo ay sa ganoon ka lang mahal. Ang pakiramdam na kapag hindi ka produktibo, wala kang halaga. Ang krus ang pinakamalinaw na sukatan ng iyong halaga, at ito ay tinakda hindi ng iyong tagumpay kundi ng presyong ibinayad para sa iyo.

At isipin mo ang kalungkutan. May mga gabing pakiramdam mo ay wala kang kasama sa laban. Pero may isang nauna na sa iyo sa pinakamadilim na silid; iniwan siya ng kanyang mga kaibigan, itinatwa ng kanyang pinakamalapit, at tumingala siya sa langit at tumawag sa isang Ama na parang hindi sumasagot. Hindi niya iniiwasan ang iyong pighati. Dumaan siya rito.

Hindi ka iniligtas ng isang Diyos na hindi marunong umiyak.

Ang Salamin

Hayaan mong tanungin kita nang diretso.

Nagsisimba ka marahil. Baka marunong ka pang kumanta ng mga awitin tungkol sa dugo ni Jesus nang hindi tumitingin sa papel. Pero kailan ka huling tumayo sa harap ng krus at inamin na kailangan mo ito, hindi bilang simbolo ng kultura kundi bilang tanging pag-asa mo?

May kakaibang ginagawa ang krus sa atin. Hindi nito pinapayagan ang alinman sa dalawang bagay na gustong-gusto nating gawin. Hindi nito pinapayagan ang pagyayabang, dahil kung kinailangan ng ganoon kalaking halaga para sagipin ka, wala kang maipagmamalaki. Pero hindi rin nito pinapayagan ang panghihinaan ng loob, dahil kung gayong kalaki ang ibinayad para sa iyo, hindi ka pwedeng magsabing walang halaga ang buhay mo.

Kaya tatanungin kita. Saan mo ba inilalagay ang tiwala mo ngayon? Sa pagiging mabuting anak at tapat na magulang? Sa pagiging aktibo sa ministeryo? Sa kabutihang-loob mong wala namang ginagawang masama sa kapwa? Lahat ng iyan ay mabubuti, pero wala ni isa sa kanila ang kayang tumayo sa harap ng kabanalan ng Diyos. Kung kaya ng mga iyan, walang saysay ang Kalbaryo.

O baka naman kabaligtaran ang laban mo. Baka ang pinakamatinding tinig sa loob mo ay nagsasabing huli na ang lahat, na may ginawa kang hindi na kayang takpan ng anumang dugo. Sa taong iyon, ito ang sagot ng krus: hindi ikaw ang nagtatakda kung gaano kalayo ang kayang abutin ng awa ng Diyos. Siya na ang nagtakda noon, at itinakda niya ito hanggang sa pinakamalalim na hukay na kaya mong hukayin.

Huwag mo nang hintaying maramdaman mo muna ang pagiging karapat-dapat. Ganyan ang paghihintay na walang katapusan. Ang alok ng krus ay simple at mahirap tanggapin dahil sa sobrang simple nito: tanggapin mo ang ginawa ng iba para sa iyo.

Hindi ka hinihiling ng Diyos na umakyat sa Kalbaryo. Hinihiling lang niyang lumuhod ka sa paanan nito.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap para sa mga bata ang krus, lalo na dahil nakikita nila ang mga larawan nito sa ating mga simbahan at bahay bago pa man nila maintindihan kung ano ang kasalanan. Madalas, ang unang tanong nila ay hindi teolohikal kundi emosyonal: "Masakit ba iyon?" at "Bakit may gustong manakit sa kanya?"

Ang pinakamagandang simula ay huwag mag-umpisa sa dugo kundi sa pag-ibig. Maaari mong sabihin: may ginawa tayong mali, at ang mali ay hindi basta nawawala na parang bula. Parang baso na nabasag; may kailangang maglinis at magbayad. Kusang sinabi ni Jesus, "Ako na," at pinasan niya ang lahat ng mali natin nang hindi natin hinihingi. Hindi siya hinuli ng mga kaaway niya nang walang kaalam-alam. Alam niya ang mangyayari, at pumunta pa rin siya doon dahil mahal na mahal niya tayo. At ang pinakamagandang bahagi: hindi natapos ang kuwento sa krus. Nabuhay siyang muli, at nangangahulugan iyon na panalo ang pag-ibig.

Iwasang gamitin ang krus bilang panakot. Hindi tama ang sabihin sa isang batang nagkasala na "nasasaktan mo si Jesus." Ang krus ay balita ng kapatawaran, hindi sandata ng pagpaparusa.

Dahil malaki ang pagkakaiba ng maiintindihan ng isang tatlong taong gulang at ng isang nagbibinata, may hiwalay kaming mga paliwanag ayon sa edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga nasa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas na nagsisimula nang magtanong ng mas matitinding tanong tungkol sa hustisya at sakit. Piliin ang angkop sa inyong anak, at huwag matakot sabihing may mga bagay pang hindi mo lubos na maipaliwanag.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay kang dadalhin mula sa gabay na ito, nawa'y ito: hindi inagaw ang buhay ni Jesus, ibinigay niya ito. Ang krus ay hindi isang kapalarang sinapit niya kundi isang misyong tinapos niya. Hindi siya kinaladkad sa altar tulad ng mga korderong nauna sa kanya sa loob ng libong taon. Naglakad siya papunta roon, nang hayag ang mga mata at buo ang loob, dahil nasa isip niya ang mga mukha ng mga taong tutubusin niya, kasama ang mukha mo.

Kaya nang umupo siya sa trono, hindi niya itinago ang mga sugat. Iyon ang kanyang tatak. Iyon ang kanyang katibayan ng pagmamahal.

Kung ninanais mong lumalim pa, magandang simulan sa pagbabasa ng buong Isaias 53 nang dahan-dahan, pagkatapos ay ang kabanata 9 at 10 ng Hebreo, at panghuli ang salaysay ng pagpapako sa Juan 18 hanggang 19. Basahin ang mga ito nang magkakasunod sa loob ng isang linggo at pansinin kung gaano kaaga ipinaliwanag ng Diyos ang kanyang plano.

At pagkatapos mong basahin, huwag mo nang itabi ang Bibliya nang hindi nagsasalita. Ang tamang tugon sa isang handog na kusang ibinigay ay hindi pag-aaral. Ito ay pasasalamat.