Si Job: Pagtitiwala sa Diyos sa Gitna ng Matinding Pagsubok

Panimula

May mga gabing hindi umiiyak ang tao dahil sa sakit, kundi dahil sa katahimikan ng langit. Nakaupo ka sa labas ng silid ng ospital, o sa kusina pagkatapos matulog ang mga bata, at ang tanong na lumalabas sa bibig mo ay hindi maganda, hindi malinis, hindi kagaya ng napapanood sa mga worship service: "Diyos ko, nasaan ka? Bakit ako?"

May isang tao sa Bibliya na naupo sa abo nang pitong araw, ni hindi makapagsalita, at pagkatapos ay bumuka ang kanyang bibig at sinumpa ang araw ng kanyang kapanganakan. Ang tao ring iyon ang tinawag ng Diyos na "sakdal at matuwid." Ang pangalan niya ay Job.

Sa gabay na ito, susundan natin ang buhay ni Job mula sa kanyang kasaganaan, sa kanyang pagbagsak, sa kanyang mahahabang pagtatalo, hanggang sa araw na sumagot ang Diyos mula sa buhawi. At makikita mo kung bakit ang kanyang pananampalataya ay mas malapit sa iyong karanasan kaysa sa inaakala mo.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwan nang tinatawag natin si Job na huwaran ng "tahimik na pagtitiis." Pero kung babasahin mo ang apatnapu't dalawang kabanata ng kanyang aklat, mapapansin mong hindi siya tahimik. Nagtanong siya, nagreklamo, humingi ng paglilitis sa Diyos, at hinamon pa nga ang katarungan ng langit. Iyon ang tuon ng gabay na ito: ang pagtitiwala ni Job ay maingay, hindi pipi. Hindi siya banal dahil hindi siya nasaktan, kundi dahil dinala niya ang bawat hinaing sa harap ng Diyos at hindi tumalikod. Mahalaga ito dahil marami sa atin ang inaakalang nawawala ang pananampalataya kapag umiiyak at nagtatanong. Ipapakita ni Job na kung minsan, iyon pa ang pinakatibok ng pananalig.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Job?

Ipinakilala si Job hindi sa pamamagitan ng kanyang lahi o bansa, kundi sa pamamagitan ng kanyang puso. Isa siyang mayamang lalaki sa lupain ng Uz, may pitong anak na lalaki at tatlong anak na babae, libu-libong tupa, kamelyo, at baka. Pero ang tunay na ipinagmamalaki ng Diyos sa kanya ay hindi ang kanyang ari-arian: "At sinabi ng Panginoon kay Satanas, Iyo bang pinansin ang aking lingkod na si Job? sapagka't walang gaya niya sa lupa, na sakdal at matuwid na lalake, na natatakot sa Dios at humihiwalay sa kasamaan" (Job 1:8).

Dito nagsisimula ang kakaibang balangkas ng kuwento. Bago pa man malaman ni Job ang anuman, binuksan na sa mambabasa ang isang pinto sa langit. May pagtitipon sa harap ng Diyos, at doon inihamon ni Satanas ang pundasyon ng buong relihiyon: sumasamba ba ang tao sa Diyos dahil sa Diyos mismo, o dahil sa mga bigay ng Diyos? Iyan ang tanong ng buong aklat. At hindi kailanman nabalitaan ni Job ang usapang ito. Nagdusa siyang bulag sa dahilan, gaya nating lahat.

Sa isang araw, nawala ang lahat. Ninakaw ang mga baka, nilamon ng apoy ang mga tupa, dinukot ang mga kamelyo, at bumagsak ang bahay kung saan nagsasalo ang kanyang sampung anak. Ang tugon ni Job ay isa sa pinakamataas na pagsamba sa buong Kasulatan: "Hubad akong naparito sa bahay-bata ng aking ina, at hubad na babalik ako roon: ang Panginoon ang nagbigay, at ang Panginoon ang nag-alis; purihin ang pangalan ng Panginoon" (Job 1:21). Hindi niya sinabing "ninakaw ng kaaway" o "aksidente lamang." Kinilala niya ang kamay ng Diyos sa likod ng lahat, at pinuri pa rin siya. Hindi pagwawalang-bahala ito; punit ang kanyang damit at kalbo ang kanyang ulo habang sinasabi ito.

Nang sumunod ang pangalawang hampas, ang pagkasira ng kanyang katawan mula ulo hanggang talampakan, ang asawa niya ang nagsalita ng inaasahan nating lahat: bitiwan mo na ang Diyos. Ang sagot ni Job: "Ikaw ay nagsasalita na gaya ng isa sa mga hangal na babae. Ano? tatanggap tayo ng mabuti sa kamay ng Dios, at hindi tayo tatanggap ng masama? Sa lahat ng ito ay hindi nagkasala si Job ng kaniyang mga labi" (Job 2:10). Hindi sinabi ni Job na mabuti ang nangyari. Sinabi niyang ang Diyos na nagbigay ng mabuti ay may karapatan ding maging hindi maipaliwanag.

Pero huwag nating hintuan ang kuwento dito, dahil hindi rito nagtapos ang Bibliya. Pagkatapos ng pitong araw na katahimikan kasama ang tatlong kaibigan, bumuka ang bibig ni Job at sinumpa niya ang araw ng kanyang kapanganakan (Job 3). Sa mga sumunod na kabanata, tinuligsa niya ang kawalang-hustisya, hiniling niyang litisin siya ng Diyos, at sinabi pa nga niyang parang binabaril siya ng Makapangyarihan nang wala siyang kasalanan. Sa gitna ng bagyong ito ng salita, lumitaw ang isa sa pinakamatatapang na pahayag ng pananampalataya sa Kasulatan: "Bagaman ako'y patayin niya, akin ding hihintayin siya: gayon ma'y aking aalalayan ang aking mga daan sa harap niya" (Job 13:15). Ganito ang hitsura ng pagtitiwala kapag walang natitirang katiyakan: kumakapit pa rin, kahit nakikipagtalo.

Hindi rin nawala ang pag-asa niya sa kabila ng lahat: "Nguni't talastas ko na manunubos sa akin ay buhay, at siya'y tatayo sa lupa sa kahulihulihan" (Job 19:25). Sa gitna ng pinakamadilim na kabanata ng kanyang buhay, tumingin siya sa isang Tagapagtanggol na darating at tatayo sa alabok ng lupa para sa kanya.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Si Job ay hindi isang nakabukod na kuwento sa gilid ng Kasulatan. Siya ang tinig ng lahat ng matuwid na nagdurusa nang walang paliwanag, at ang tinig na iyon ay paulit-ulit na tumutunog sa buong Bibliya.

Nakikita natin ito kay Jose na binenta ng mga kapatid at nabulok sa bilangguan bago siya itinaas. Nakikita natin ito sa mga Awit ng panaghoy, kung saan hindi ipinagbabawal ng Diyos ang tanong na "Hanggang kailan?" kundi ipinasok pa nga ito sa awitan ng bayan niya. Nakikita natin ito kay Jeremias na tumangis sa kanyang tungkulin, at kay Habacuc na hinamon ang Diyos tungkol sa pagpayag niya sa karahasan. Binanggit din ng Diyos si Job kasama ni Noe at ni Daniel bilang halimbawa ng katuwiran (Ezekiel 14:14). Sa mata ng Kasulatan, si Job ay tunay na tao at tunay na huwaran.

Ngunit may isang pangungulila sa buong aklat ng Job na hindi natupad sa loob ng aklat mismo. Umiyak si Job para sa isang tagapamagitan, isang taong makapaglalagay ng kamay sa Diyos at sa tao nang sabay (Job 9:33). Nangarap siya ng isang Manunubos na tatayo para sa kanya sa huling araw. Ang bawat pahina ng aklat ay isang bukas na palad na naghihintay ng isang bagay na wala pa.

Sa Bagong Tipan, dumating ang hinihintay. Si Jesus ang tanging tunay na inosenteng nagdusa, ang sakdal at matuwid na hindi lamang nawalan ng ari-arian, kundi nagbigay ng buhay. Hindi lamang siya naupo sa abo; nakaluhod siya sa Getsemani na nagpapawis ng dugo at nagsabing kung maaari ay lampasan siya ng saro. At sa krus ay sinambit niya ang pinakamalinaw na panaghoy sa kasaysayan: "Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?" Ang tanong ni Job ay naging tanong ng Anak ng Diyos.

Kaya may sagot ang Bagong Tipan na hindi pa hawak ni Job. Ang Manunubos na kanyang inaasahan ay may pangalan, at ang pagkabuhay na mag-uli ang siyang katuparan ng Job 19:25. Sinabi ni Pablo na ang mga pagdurusa sa panahong ito ay hindi karapat-dapat itumbas sa kaluwalhatiang mahahayag sa atin (Roma 8:18), at ipinangako ng Apocalipsis na papahirin ng Diyos ang bawat luha sa mga mata natin. Hindi tinapos ng Bibliya ang usapin tungkol sa pagdurusa sa pamamagitan ng isang paliwanag, kundi sa pamamagitan ng isang libingang walang laman.

Kaya nang isulat ni Santiago ang tungkol sa pagtitiis, si Job ang inilagay niya sa harapan: "Narito, tinatawag naming mapapalad ang nangagtitiis: inyong nabalitaan ang pagtitiis ni Job, at inyong nalalaman ang wakas ng Panginoon, na ang Panginoon ay lubhang mahabagin, at mapagkaawanggawa" (Santiago 5:11). Pansinin ang dalawang bagay. Una, "pagtitiis," hindi "katahimikan." Ang salitang ginamit ay tungkol sa pananatili sa ilalim ng bigat, hindi sa pagtikom ng bibig. Pangalawa, ang tinuturo ni Santiago ay ang "wakas ng Panginoon," ang kinahinatnan ng kamay ng Diyos, at ang natuklasan doon ay habag.

Ang puso ng kanyang buhay

Kung pipiliin nating tatlong sandali ang bubuo ng buhay ni Job, ito ang mga sandaling iyon.

Ang una ay ang gabi ng pagpupuri sa gitna ng abo. Sa loob ng isang araw ay nabalitaan niya ang apat na sunod-sunod na trahedya, at ang huli ay ang pagkamatay ng sampung anak. Ang inaasahan nating tugon ay pagkawasak ng pananampalataya. Ang ginawa niya ay bumagsak sa lupa at sumamba. Ang Job 1:21 ay hindi teolohiyang binuo sa isang klase; iyon ay teolohiyang binuo sa mahabang taon ng paglapit sa Diyos, na lumabas nang biglang subukin ang tao. Ang taong araw-araw nag-aalay para sa kanyang mga anak ay may sasabihin sa araw na mawala ang kanyang mga anak.

Ang pangalawa ay ang mahabang pagtatalo. Dito nagkakamali ang karamihan sa atin sa pagbasa kay Job, at dito rin lumalabas ang tuon ng gabay na ito. Dumating ang tatlong kaibigan, si Eliphaz, si Bildad, at si Zophar, at ang pinakamagandang ginawa nila ay ang pitong araw na katahimikan. Nang magsalita sila, ipinilit nila ang isang malinis na sistema: naghihirap ang masama, umuunlad ang mabuti, kaya kung naghihirap ka, tiyak may kasalanan ka. Sa loob ng dalawampu't limang kabanata, tinanggihan ni Job ang kasinungalingang iyon. Hindi siya perpekto sa proseso. Nagsabi siya ng mga salitang labis, tinawag niyang hindi makatarungan ang Diyos, at inilagay niya ang sarili sa upuan ng hukom. Pero mapapansin mo ang isang bagay: hindi siya nag-usap sa likod ng Diyos, nag-usap siya sa Diyos. Ang mga kaibigan niya ay may tamang doktrina at malayong puso; si Job ay may magulong tanong at kumakapit na kamay. At sa huli, si Job ang pinuri ng Diyos.

Ang pangatlo ay ang buhawi. Pagkatapos ng lahat ng argumento, at pagkatapos magsalita rin ng kabataang si Elihu, sumagot ang Diyos, ngunit hindi sa paraang inaasahan. Wala siyang paliwanag tungkol sa pagtitipon sa langit sa kabanata 1. Wala siyang talaan ng mga dahilan. Sa halip, nagtanong siya: "Saan ka nandoon nang ilagay ang mga patibayan ng lupa? Ipahayag mo, kung mayroon kang unawa" (Job 38:4). Sunod-sunod na tanong tungkol sa dagat, sa bituin, sa niyebe, sa ligaw na kambing, sa ostrich, sa kabayo, sa Behemot at Leviatan. Hindi ito panlalait. Iyon ay isang paanyaya sa isang mundong napakalawak upang maging maliit ang tao sa mabuting paraan. At humupa si Job: "nguni't ngayo'y nakikita ka ng aking mata" (Job 42:5). Ang sagot ng Diyos sa "bakit" ay hindi isang talata ng paliwanag, kundi ang kanyang sariling presensya.

Pagkatapos ay dumating ang bahaging madaling laktawan. Pinagalitan ng Diyos ang tatlong kaibigan at sinabing hindi tama ang kanilang pinagsabi tungkol sa kanya, at inutusan silang magpadala kay Job upang manalangin siya para sa kanila. "At inalis ng Panginoon ang pagkabihag ni Job, nang kaniyang idalangin ang kaniyang mga kaibigan: at binigyan ng Panginoon si Job na makalawa ang higit ng dami ng tinatangkilik niya ng dati" (Job 42:10). Ang pagpapanumbalik ay dumating sa daan ng pagpapatawad. Ang taong sinaktan ng mga salita ng kanyang mga kaibigan ang naging pari nila.

Ano ang matututuhan natin kay Job

Ang unang aral ay ito: may lugar sa harap ng Diyos ang matapat na hinaing. Marami sa atin ang lumaki sa isang pananampalatayang nagtuturo na ang pag-amin ng sakit ay kawalan ng tiwala. Kaya nagngingiti tayo sa lamay, sinasabing "kalooban ng Diyos" bago pa natin maiyak ang unang luha, at itinatago natin ang galit sa isang sulok ng puso kung saan hindi natin ito idinadala sa panalangin. Hindi ganito si Job. Sinabi niya ang lahat, at hindi siya itinakwil ng Diyos. Ang Job 13:15 ay hindi tinig ng isang taong may kasiguruhan sa kinabukasan; iyon ay tinig ng isang taong walang natitira kundi ang Diyos mismo, at pinili pa rin siya. Ang pagtatalo sa Diyos ay hindi pagtalikod sa Diyos.

Ang pangalawang aral ay tungkol sa pagsamba na hindi nakabase sa mga bigay. Ang tanong ni Satanas sa kabanata 1 ay hindi tungkol kay Job lamang, kundi tungkol sa iyo. Kung tatanggalin sa iyo ang trabaho, ang kalusugan, ang pamilya, ang reputasyon, may matitira pa bang pag-ibig sa Diyos? Ang Job 2:10 ay isang malupit na magandang salita: tinatanggap natin ang mabuti sa kamay ng Diyos, at hindi natin dapat itapon ang kamay na iyon kapag ang dumating ay mapait. Hindi ito pagpapasaya sa pagdurusa. Ito ay pagkilala na ang Diyos ay hindi isang makina ng biyaya kundi isang Persona na karapat-dapat sambahin kahit hindi mo maintindihan.

Ang pangatlong aral ay ang direksyon ng gumaling na puso. Napansin mo ba na ang pagpapanumbalik ni Job ay nagsimula habang nananalangin siya para sa mga taong nagpahirap sa kanya? Hindi sinabi ng Bibliya na naging maayos si Job at pagkatapos ay nagpatawad siya. Nanalangin siya, at doon dumating ang paggaling. Kaya nga sa Santiago 5:11 ay hindi lang pagtitiis ang tema kundi ang habag ng Panginoon na natuklasan sa dulo. Ang mga pinagdaanan mo ay maaaring gawin kang mapait, o maaaring gawin kang pari para sa iba. Ang pinagkaiba ay kung sino ang pinagdadalhan mo ng iyong sakit.

Ang Salamin

Alam mo na kung ano ang gusto kong itanong. Ano ang pitong araw na nakaupo ka sa abo ngayon? Ang resulta ng laboratoryo na hindi pa nasasabi sa pamilya? Ang asawa na natutulog nang nakatalikod sa iyo? Ang trabahong pinaghirapan mo ng labinlimang taon na kinuha sa isang tawag sa telepono? Ang anak na lumaki sa loob ng iyong panalangin at ngayon ay hindi mo na maabot? Ang katahimikan ng tahanang inaasahan mong may hagikgikan ng bata sa ngayon?

Marahil ang hinahanap mo ay paliwanag, at gusto ko sanang bigyan kita, pero hindi ibinigay ng Diyos ang paliwanag kay Job. Ibinigay niya ang sarili niya. At sa pananaw ng krus, may isa pang bagay na wala pa kay Job: alam mo na hindi ka pinabayaan ng Diyos, dahil pinabayaan siya ng Diyos para sa iyo.

May ilan sa inyo na ang problema ay hindi ang sakit kundi ang pagtatago nito. Nagpupunta kang simbahan tuwing Linggo at sumasagot ng "salamat sa Diyos, ayos lang" habang unti-unting namamatay ang panalangin mo dahil hindi mo na kayang magsabi ng totoo. Pakinggan mo ito: pinuri ng Diyos ang taong nagsabi ng napakagulong mga salita sa harap niya, at pinagalitan ang mga taong ang pinagsabi ay maganda pero mali. Ang Diyos ay hindi hina-handle ng mga papuring hindi mo naman nararamdaman. Kaya niyang tanggapin ang totoong laman ng dibdib mo.

At may isa pang paalala na mahirap tanggapin. Kung mahaba na ang panahong nasa dilim ka, may panganib na maging Eliphaz ka sa iba, o kaya ay maging mapait ka sa mga tumulong nang mali. Sa dulo ng kuwento ni Job, may tinawag na paglingon sa mga kaibigang sumakit sa kanya, at doon nagsimula ang paggaling. Baka may pangalan pang dapat mong idalangin bago dumating ang bukas.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mabigat ang kuwento ni Job, kaya madali para sa mga magulang na iwasan ito. Pero ang mga bata ay nakakaranas na rin ng sakit, ng pagkamatay ng lolo, ng paghihiwalay ng magulang, ng alagang aso na hindi na bumalik. At kung hindi natin sila tuturuan kung paano makipag-usap sa Diyos sa gitna ng lungkot, ibang tao ang magtuturo sa kanila kung ano ang gagawin sa lungkot.

Sa pinakasimpleng paraan, ganito: may isang lalaking nagngangalang Job na mahal na mahal ang Diyos. Isang araw, nawala ang halos lahat sa kanya, at napakasakit nito. Malungkot siya, umiyak siya, nagtanong siya sa Diyos kung bakit. Pero hindi siya tumigil sa pakikipag-usap sa Diyos. Sa huli, nagsalita ang Diyos kay Job, at hindi niya ipinaliwanag ang lahat, pero ipinaramdam niyang hindi siya nawawala sa paningin ng Diyos kahit isang segundo. At ang pinakamagandang bahagi: ang Diyos mismo ang dumating sa mundo bilang si Jesus para makasama tayo sa sakit at para tapusin ang lahat ng luha.

Sa mga maliliit na bata, ang mahalaga ay ang pagtitiyak: hindi ka iniiwan ng Diyos kapag malungkot ka. Sa mga nasa elementarya, maaari nang pag-usapan ang mga kaibigan ni Job at kung paano tumulong sa isang nalulungkot. Sa mga kabataan, nararapat nang harapin ang mahihirap na tanong tungkol sa katarungan ng Diyos at ang sagot mula sa buhawi. May mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa preschool (tatlo hanggang anim), elementarya (pito hanggang labindalawa), at teens (labindalawa pataas), upang naaayon sa edad ang pagtatanim ng katotohanang ito.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang pinakamalaking pagkakamali sa pagbasa kay Job ay ang paggawa sa kanya ng huwaran ng tahimik na pagsang-ayon. Ang totoo, siya ang pinakamaingay na santo sa Lumang Tipan. Sumamba siya sa abo at sinumpa niya ang araw ng kanyang kapanganakan. Sinabi niyang tatanggapin ang masama sa kamay ng Diyos at hiningi niyang litisin siya ng Diyos. Sinabi niyang kahit patayin siya ay kakapit pa rin siya. At nang matapos ang lahat, ang Diyos ay hindi nagpaliwanag kundi nagpakita, at ang tao ay hindi nasagot kundi nabago. Hindi paliwanag ang kailangan ni Job, kundi ang Diyos mismo.

Kung nasa gitna ka ng pagsubok, huwag mo nang hintayin ang araw na maayos na ang pakiramdam mo bago ka magsalita sa Diyos. Buksan mo ang aklat ni Job at basahin mo ito nang buo, hindi lamang ang unang dalawang kabanata at ang huli. Sundan mo kung paano nagsalita ang isang taong may punit na dibdib, at pansinin na hindi siya inalis ng Diyos sa harapan niya. Pagkatapos, lumapit ka sa Manunubos na hindi pa nakikita ni Job pero kilala na natin sa pangalan. Doon mo malalaman ang sinabi ni Santiago: ang wakas ng Panginoon ay habag.