Si Ruth: Ang Katapatan ng Isang Dayuhan sa Bayan ng Diyos

Panimula

Isipin mo ang isang biyudang dayuhan, nakayuko sa ilalim ng tirik na araw ng Bethlehem, nagpupulot ng mga natirang uhay ng barley sa sulok ng bukid na hindi kanya. Wala siyang lupa, wala siyang asawa, wala siyang anak, wala siyang karapatan. Ang tanging pag-aari niya ay isang matandang biyenan na sinasabing mapait na ang buhay, at isang pangakong binitiwan niya sa gitna ng daan patungong Juda.

Doon nagsisimula ang isa sa pinakamagandang kuwento sa Bibliya. Hindi ito nagsisimula sa hari, sa propeta, o sa himala. Nagsisimula ito sa gutom, sa libingan, at sa isang batas tungkol sa mga sulok ng bukid.

Sa gabay na ito, susundan natin ang buong buhay ni Ruth mula Moab hanggang sa mismong talaan ng lahi ni Jesus, at makikita mo kung paano dumadaloy ang biyaya ng Diyos sa mga lugar na inaakala nating walang kabuluhan.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga kuwento tungkol kay Ruth ay tumutuon sa kanyang katapatan bilang manugang. Tama iyon, ngunit kulang. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: ang pagliligtas kay Ruth ay hindi dumating sa pamamagitan ng himala kundi sa pamamagitan ng mga sulok ng bukid. Ginamit ng Diyos ang isang tahimik na batas sa Levitico, ang katapatan ng isang ordinaryong may-ari ng lupa, at ang katigasan ng ulo ng isang dayuhang babae para maipasok sa lahi ng Mesiyas ang isang taong dapat ay wala sa labas man lang ng pintuan. Kaya sa buong pahinang ito, babalik-balikan natin ang tanong: ano ang mga sulok ng bukid na ipinagkatiwala sa iyo?

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Ruth?

Si Ruth ay isang babaeng Moabita na naging ninuno ni Haring David at, sa huli, ni Jesu-Cristo. Ang kanyang buong kuwento ay nakasulat sa apat na maikling kabanata ng Aklat ni Ruth, na nangyari sa panahon ng mga Hukom, ang pinakamadilim at pinakamagulong yugto ng kasaysayan ng Israel.

Nagsisimula ang lahat sa taggutom. Isang pamilyang Israelita mula sa Bethlehem, ang bayan na ang pangalan ay literal na "tahanan ng tinapay," ang napilitang lumayo dahil wala nang tinapay. Si Elimelec, ang kanyang asawang si Noemi, at ang dalawang anak nilang si Mahlon at Chilion ay tumawid patungong Moab. Doon namatay si Elimelec. Doon nag-asawa ang mga anak nila ng mga Moabita, si Orpa at si Ruth. Pagkatapos ng sampung taon, namatay rin ang dalawang lalaki. Tatlong biyuda ang natira, walang anak, walang panustos, walang bukas.

Mahalagang malaman kung ano ang ibig sabihin ng maging Moabita. Ang mga Moabita ay nagmula kay Lot sa pamamagitan ng isang kahiya-hiyang kuwento sa Genesis 19. Sila ang bayang umupa kay Balaam upang isumpa ang Israel, at sila ang nag-akit sa Israel sa pagsamba sa diyos-diyosang si Baal ng Peor. Ganito ang tuwirang sinasabi ng Deuteronomio 23:3, na ang Moabita ay huwag papasok sa kapisanan ng Panginoon hanggang sa ikasampung salinlahi. Kapag binabasa ng isang Israelita ang salitang "Moabita," ang pumapasok sa isip niya ay hindi kaibigan. Kaya nang isulat ng may-akda ang pariralang "si Ruth na Moabita" nang paulit-ulit, hindi iyon aksidente. Pinipilit niyang huwag tayong kumalimot: ang bidang tapat sa kuwentong ito ay dapat na nasa labas.

Sa gitna ng daan, sinabihan ni Noemi ang dalawang manugang na bumalik na sa Moab. Umiyak si Orpa at umalis, at hindi hinuhusgahan ng Bibliya ang desisyon niya. Ngunit kumapit si Ruth at nagsalita ng mga salitang naging pinakatanyag sa buong aklat. Sabi ng Ruth 1:16: "Huwag mong ipamanhik sa akin na kita'y iwan, at bumalik na di ka sundan: sapagkat kung saan ka pumaroon, ay paroroon ako: at kung saan ka tumigil, ay titigil ako: ang iyong bayan ay magiging aking bayan, at ang iyong Diyos ay aking Diyos."

Pansinin mo ang pagkakasunod-sunod. Nauna ang tao, pagkatapos ang bayan, at pagkatapos ang Diyos. Ganyan kadalasan tunay na nangyayari ang pananampalataya: nakikita muna natin ang Diyos sa isang taong hindi tumatalikod sa atin. Ngunit hindi ito basta damdamin ng manugang. Ito ay isang panata sa harap ng Panginoon, at nagpatuloy pa si Ruth sa talata 17 sa pagsumpa sa pangalan ng Panginoon mismo. Iniwan niya ang lahat ng seguridad na maibibigay ng kanyang lupa, ang kanyang mga diyos, ang kanyang pamilya, at ang posibilidad na makapag-asawa ng kalahi. Pumili siya ng kahirapan na may kasamang Diyos ng Israel.

Umuwi silang dalawa sa Bethlehem sa simula ng pag-aani ng barley. Nagpakilala si Noemi hindi na sa kanyang pangalan na nangangahulugang "matamis," kundi sabi niya, "Huwag ninyo akong tawaging Noemi, tawagin ninyo akong Mara," dahil pakiramdam niya, pinait ng Makapangyarihan sa lahat ang kanyang buhay. Ito ang mahalaga: sa aklat na ito, ang mabuting balita ay hindi dumarating sa pamamagitan ng tinig mula sa langit kundi sa pamamagitan ng bukid ni Boaz.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang salitang Hebreo na hindi mabibitawan sa pagbasa ng Ruth ay hesed: ang matapat, hindi nagbabagong, higit sa inaasahang kabutihan. Iyon ang katangian ng Diyos sa Exodo 34:6. Ngunit sa Aklat ni Ruth, ang salitang iyon ay tatlong beses na ginamit para sa mga tao, at ang pinakamalinaw na larawan nito ay isang Moabita. Ang dayuhan ang nagpapakita sa bayan ng Diyos kung ano ang hitsura ng katapatan ng Diyos.

Ang tema ng pagtanggap sa dayuhan ay hindi bago sa Aklat ni Ruth. Nakalatag na ito sa Kautusan. Ganito ang sinasabi ng Levitico 19:9: "At pagka iyong gagapasin ang inyong pananim sa inyong lupain, ay huwag mong pakikialaman ang mga sulok ng inyong pananim, ni pupulutin mo ang nalaglag sa iyong pananim." Idinagdag ng talata 10 na ang matitira ay para sa dukha at sa taga ibang bayan. Sa madaling salita, may isinusulat na batas ang Diyos para sa kaligtasan ng mga tulad ni Ruth mahigit isang daang taon bago pa siya ipanganak. Ang biyaya ay nauna kaysa sa pangangailangan.

Kaya nga ang buong buhay ni Ruth ay isang pagsasakatuparan ng pangako sa Mga Awit 68:5: "Ama ng mga ulila, at hukom ng mga babaing bao, ang Diyos sa kaniyang banal na tahanan." Ang Diyos ay hindi lamang malayong Hari; siya ang Ama na kumakampi sa mga walang tagapagtanggol. Ngunit paano niya inaako ang pagiging Ama ng biyuda? Karaniwan, sa pamamagitan ng isang taong sumusunod sa kanyang salita sa isang bukid ng barley.

Mula kay Ruth, dumadaloy ang linya patungo sa hari. Si Obed, ang anak niya, ay naging ama ni Isai, ang ama ni David. At mula kay David, patungo sa Bethlehem muli, kung saan ipinanganak ang isang sanggol sa parehong bayan na dating tinakasan ng pamilya ni Noemi dahil sa gutom. Sa unang kabanata ng Bagong Tipan, sinadya ni Mateo na ilagay ang pangalan ni Ruth sa talaan ng lahi ng Mesiyas. Sabi ng Mateo 1:5: "At naging anak ni Salmon kay Rahab si Boaz; at naging anak ni Boaz kay Rut si Obed; at naging anak ni Obed si Jesse."

Apat na babae lamang ang binanggit sa talaan ni Mateo bago si Maria, at halos lahat sila ay may kaugnayan sa dayuhan o sa kahihiyan. Iyon ang punto. Ang dugong dumadaloy sa mga ugat ng Hari ng mga hari ay may halong Moabita.

Ang tagapagligtas ay may lolang dayuhan.

Kaya kapag isinulat ni Pablo sa Efeso 2:12-13 na kayong dating malalayo ay pinalapit sa pamamagitan ng dugo ni Cristo, hindi siya naglalahad ng bagong ideya. Isinasalarawan lamang niya sa teolohiya ang matagal nang nangyari sa isang bukid sa Bethlehem.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandali sa buhay ni Ruth kung saan ang lahat ay nagbago, at sa tatlong ito, ang biyaya ay dumaan sa pinakaordinaryong pinto.

Ang unang sandali ay ang paninindigan sa daan patungong Juda. Doon niya ipinasya na hindi na siya bumalik. Kailangang sabihin nang tapat: hindi ito matalinong desisyon sa tingin ng tao. Sa Moab, may posibilidad pa siyang mag-asawa muli. Sa Bethlehem, siya ay isang biyudang Moabita na walang lupa, walang tagapagtanggol, at may dala pang mabigat na reputasyon ng kanyang bayan. Ang pinili niya ay hindi seguridad kundi ang Diyos ng kanyang biyenan. Sa daang iyon, isinuko niya ang kanyang bukas sa isang Diyos na hindi pa niya nasusubukan.

Ang ikalawang sandali ay sa bukid. Hindi naghintay si Ruth ng himala. Kinuha niya ang tanging pintong bukas sa mahirap, ang batas ng pamumulot, at nagtrabaho siya buong araw sa likod ng mga tagagapas. Naparoon siya, hindi alam kung kaninong lupa, sa bukid ni Boaz, na kamag-anak ng namatay na biyenan niya. At nang makita siya ni Boaz, ito ang tugon niya sa Ruth 2:11: "Ipinatalastas sa akin ang lahat na iyong ginawa sa iyong biyanan mula sa pagkamatay ng iyong asawa: at kung paanong iyong iniwan ang iyong ama at ang iyong ina, at ang lupain ng iyong kapanganakan, at naparito sa isang bayan na hindi mo nakikilala nang una."

Nabasa mo ba ang gulat sa mga salitang iyon? Kilala na pala si Ruth sa bayan bago pa niya nakausap si Boaz. Ang katapatan niya ay naging tsismis sa Bethlehem, at ang tsismis na ito ang nagbukas ng pintuan ng habag. Ganito ang paggalaw ng Diyos sa aklat na ito: walang kidlat, walang tinig sa ulap, may mabait lamang na lalaking pinili niyang huwag pakialaman ang mga sulok ng kanyang bukid, gaya ng utos ng Panginoon.

Ang ikatlong sandali ay sa giikan sa gabi. Ito ang pinaka-mapanganib na bahagi ng kuwento, at mali kung palalampasin natin ito. Isinuot ni Ruth ang kanyang pinakamainam na damit, humiga sa paanan ng natutulog na lalaki sa gitna ng gabi, at nagsalita. Sabi ng Ruth 3:9: "Ako'y si Ruth na iyong lingkod: iunat mo nga ang iyong kumot sa iyong lingkod; sapagkat ikaw ay malapit na kamag-anak." Ang salitang isinaling "kumot" ay ang parehong salitang ginamit ni Boaz nang sinabi niya sa Ruth 2:12 na sumasakanlong si Ruth sa ilalim ng mga pakpak ng Panginoon. Sa madaling salita, sinasabi ni Ruth: kung ang Diyos ang aking kanlungan, at ikaw ang isinugo niya, ipakita mo iyon. Ang isang biyudang dayuhan ang nagpapaalala sa Israelita sa kanyang tungkulin sa Kautusan. Bulnerable, matapang, at halos hindi mailalarawan ang tapang na kailangan niyon.

Ano ang matututuhan natin kay Ruth

Una, ang tunay na pananampalataya ay may kasamang katawan. Hindi lamang ipinahayag ni Ruth ang kanyang pagtitiwala sa Panginoon; nagpasan siya ng bigat ng barley pauwi mula sa bukid gabi-gabi. Kapag pinag-uusapan natin ang katapatan, madaling magsalita ng magaganda. Kay Ruth, ang katapatan ay may sakit sa likod at kalyo sa kamay. Kung may pinapagalitan ka man ngayong araw na ito na kalooban ng Diyos para sa iyo, malamang mukha itong ordinaryong pagtatrabaho at pag-aalaga sa isang taong hindi kayang gumanti.

Ikalawa, ang biyaya ay dumadaan sa mga sulok ng bukid. Si Boaz ay hindi propeta at hindi hari. Isa lamang siyang may-ari ng lupa na sumunod sa isang tahimik na batas. Ngunit sa maliit na pagsunod na iyon, naging bahagi siya ng linya ng Mesiyas. Hindi mo alam kung sino ang ipinapadala ng Diyos sa mga sulok na iniiwan mo: ang oras na ibinibigay mo sa kapitbahay, ang trabahong ipinagkatiwala mo sa isang taong pinagdudahan ng iba, ang pinto ng bahay mo na binubuksan mo sa taong walang mauwian. Ang bahagi mo ay hindi ang buong bukid, ang bahagi mo ay ang sulok.

Ikatlo, walang gaanong halaga ang pinagmulan mo kung kanino ka kumakapit. Sa mga mata ng batas, si Ruth ay isang Moabita hanggang sa huling kabanata. Ngunit ang pagtatapos ng aklat ay nagsasabi sa Ruth 4:17: "May isang lalaking anak na ipinanganak kay Noemi; at kanilang pinanganlan siya na Obed: siya ang ama ni Isai, na ama ni David." Pansinin ang ginawa ng mga kapitbahay. Hindi nila sinabi na ipinanganak ang sanggol kay Ruth, kundi kay Noemi. Ang tinawag na mapait sa umpisa ay may bata na sa kandungan sa dulo. Ang kaligtasan sa aklat na ito ay hindi lamang para kay Ruth; umapaw ito sa taong minahal niya.

Ang katapatan ay hindi bumabalik na walang kasama.

Ang Salamin

Baka ikaw ang nasa daan ngayon na tulad ni Ruth: may desisyong hinahawakan mo na wala namang matinong dahilan sa mata ng mundo. Manatili sa isang mahirap na tahanan. Pakainin ang magulang na hindi ka na naaalala. Manatiling tapat sa isang trabahong hindi ka kinikilala. Bumangon muli para sa asawang minsan ka nang binigo. Kay Ruth, ang mga desisyong iyon ay tinawag ng Diyos na hesed, at hindi niya iyon nakalimutan.

Baka naman si Noemi ang mas malapit sa pakiramdam mo. May pangalan kang matamis noon, ngunit ang buhay ay nag-alis sa iyo ng asawa, ng anak, ng ipon, ng kalusugan, ng pag-asa. At mahirap sabihin nang malakas, ngunit inaakala mo na ang Diyos mismo ang gumawa nito sa iyo. Alam mo bang hindi kinontra ng Bibliya si Noemi kaagad? Pinayagan siyang magsalita ng kanyang kapaitan sa harap ng buong bayan. Hindi ka pinapatahimik ng Diyos. Pinapabalik ka niya sa Bethlehem, at kadalasan, ang pagbalik na iyon ay hindi nagmumula sa isang sermon kundi sa isang taong ayaw kang iwan.

At baka naman si Boaz ang tinatawag sa iyo. May bukid ka: may sahod, may oras, may negosyo, may bahay, may kapangyarihan sa isang tanggapan. Ang tanong ay hindi kung gaano ka kabuti sa pakiramdam. Ang tanong ay konkreto: sino ang pinapayagan mong mamulot sa sulok ng buhay mo? Sino ang nagagalak dahil hindi mo pinulot ang lahat para sa sarili mo?

Malinaw ang isang bagay sa aklat na ito. Ang Diyos ay hindi mahihiya sa mga dayuhan, sa mga biyuda, sa mga naghihirap, at sa mga taong may nakaraan. Isinulat niya sila sa talaan ng kanyang Anak.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang kuwento ni Ruth ay isa sa pinakamadaling ipakuwento sa mga bata dahil ito ay tungkol sa pamilya, sa pagkain, at sa pananatili sa piling ng isang taong mahal natin. Sa pinakasimpleng salita, ganito: may isang babae na taga ibang bansa. Namatay ang kanyang asawa, at ang kanyang biyenang si Noemi ay malungkot at wala nang matirhan. Sinabi niya kay Ruth na umuwi na sa kanyang sariling bayan, ngunit sinabi ni Ruth, "Hindi ako aalis sa iyo. Ang Diyos mo ay Diyos ko na rin." Kaya naglakad silang dalawa pabalik sa Bethlehem, at kahit mahirap sila, may isang mabait na lalaki na pinayagan si Ruth na magpulot ng mga natirang butil sa kanyang bukid, dahil iyon ang utos ng Diyos sa mga may lupa. Pagkatapos, naging pamilya sila, at ang apo nila ay naging lolo sa tuhod ni Haring David, na ninuno ni Jesus.

Para sa mga maliliit, ang pinakamagandang mensahe ay ito: hindi ka iniiwan ng Diyos, at ginagamit niya ang mga mabait na tao para tumulong sa mga nalulungkot. Para sa mga nakatatanda, maaari nang idagdag ang usapin ng pagiging dayuhan, ng kahirapan, at ng lugar ni Ruth sa lahi ni Jesus.

May mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang antas ng edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga teenager na labindalawang taon pataas. Piliin ang bersyong bagay sa bata mo, at huwag mag-alala kung tanungin ka niya ng mahirap na tanong. Ang aklat na ito ay kayang sagutin ang mga tanong na iyon.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang buhay ni Ruth ay nagsimula sa libingan at nagtapos sa isang duyan, at ang lahat ng nangyari sa pagitan ay lumapag sa mga bukid ng barley sa Bethlehem. Walang tinig mula sa langit, walang hinati na dagat, walang apoy na bumaba. May batas lamang tungkol sa mga sulok ng bukid, isang may-ari na sumunod, at isang dayuhang babae na ayaw bumitiw. Ganoon karaming beses gumagalaw ang Diyos sa mundong ito: hindi sa palabas kundi sa katapatan.

Kaya kung malungkot ka, kung pakiramdam mo ay wala kang lugar, kung nakikita mo ang sarili mo bilang nasa labas ng pinto, tandaan mo ang pangalan ni Ruth sa Mateo 1:5. Hindi ito nakalimutan. Naisulat ito sa lahi ng Panginoong Jesus.

Ang susunod na hakbang mo ay simple. Basahin ang buong Aklat ni Ruth nang isang sitting; apat na kabanata lamang ito, at kayang tapusin sa dalawampung minuto. Pagkatapos, magbalik-tanaw sa Levitico 19:9 at tanungin ang Panginoon nang tahimik: alin sa mga sulok ng buhay ko ang hindi ko pa naiiwan para sa iba? Doon madalas nagsisimula ang bahagi natin sa kuwentong ito.