Nehemia 2:17

Andiko lenyewe

Baada ya kuzunguka magofu usiku kimyakimya, bila kumwambia mtu, Nehemia hatimaye anafungua kinywa mbele ya viongozi wa Yerusalemu. Anaanza si kwa mpango wala kwa ratiba, bali kwa jambo linaloonekana kwa macho: "Unaona shida tuliyo nayo, jinsi Yerusalemu iko katika magofu na milango yake imeharibiwa kwa moto." Kisha anatoa mwaliko mfupi, wenye nguvu ya jembe: "Njoni, tujenge upya ukuta wa Yerusalemu, ili tusiwe na aibu tena." Hakuna hotuba ndefu. Kuna kutaja ukweli mchungu, na kisha wito wa kufanya kazi pamoja.

Kiini

Sentensi hii inasimama juu ya neno moja: aibu. Kwa masikio yetu, aibu ni hisia binafsi. Kwa Nehemia, ni jambo la kitheolojia. Magofu ya Yerusalemu si tatizo la ujenzi tu; ni tangazo la hadharani kwamba Mungu wa Israeli ameshindwa, au ameuacha mji wake. Manabii na waimbaji wa zaburi walilalamika kwa uchungu kwamba mataifa yanauliza kwa dhihaka, "Yuko wapi Mungu wao?" Kwa hiyo kujenga ukuta si kiburi cha kitaifa; ni kurudisha ushuhuda. Mungu anayeikusanya tena jamii iliyovunjika hafanyi hivyo kwa muujiza wa ghafla bali kwa mikono ya watu wanaokubali kutazama uharibifu bila kuupamba. Neema hapa haianzi kwa kufariji, bali kwa kuita hali mbaya kwa jina lake.

Uzi unaopita katikati

Maneno "Njoni, tujenge" yana mwangwi wa kale. Katika Mwanzo 11, wanadamu wa Babeli wanaambiana maneno karibu yaleyale: njoni, tujenge mji na mnara, tujifanyie jina, tusitawanyike. Ni ujenzi wa kujiokoa wenyewe, na Mungu anautawanya. Nehemia anasema sentensi ileile, lakini imegeuzwa juu chini: hataki kujifanyia jina, anataka aibu iondoke kwa watu waliokwisha kutawanywa na kurudishwa. Babeli ilijenga ili kupanda mbinguni; Yerusalemu inajenga ili kusimama tu. Uzi huu unafika mwisho wake kwa Yesu, ambaye anasema atalijenga kanisa lake, na ambaye Paulo anamwita jiwe la msingi ambalo amwaminiye hatatahayarika. Kuta za Nehemia zilianguka tena baadaye; aibu iliyoondolewa msalabani haikurudi.

Kioo

Kuna hali za maisha ambazo tumeacha ziwe magofu kwa sababu kuzitaja kunauma sana: ndoa inayoendeshwa kwa ukimya wenye adabu, madeni tunayoyaficha hata kwa mwenzi wetu, urafiki uliovunjika miaka mitano iliyopita, mwili unaozeeka na tunaoukataa. Aibu ina mkakati mmoja tu: inatushauri tusitazame, na hasa tusiseme. Nehemia anafanya kinyume kabisa. Anazunguka magofu usiku, anayaona yote, kisha anayasema hadharani. Na kumbuka: hakusema "shida mliyo nayo." Alisema "shida tuliyo nayo." Hakuna kuponya mahali ambapo hatujakubali kusimama pamoja. Leo, chukua dakika kumi: andika kwenye karatasi jambo moja maishani mwako lililo "magofu," bila kulitetea wala kulipunguza, kisha lisome kwa sauti mbele za Mungu kama sala. Hiyo tu. Kutaja ni hatua ya kwanza ya kujenga.

Mhusika mkuu

Nehemia ni mtu wa ikulu, mnyweshaji wa mfalme, mtu aliyezoea kuvaa uso wa furaha kama sare ya kazi. Sura hii ilianza kwa hofu yake mbele ya Artashasta. Sasa anasimama mbele ya watu wake, na kilichobadilika si ujasiri wake bali uhakika wake: "mkono mzuri wa Mungu wangu ulikuwa juu yangu." Yeye si mtu wa kuota tu; alikagua kwanza, akanyamaza kwanza, akapima kwanza. Lakini pia si mhandisi baridi; huzuni ya moyo wake ilionekana usoni hata mbele ya mfalme. Hii ndiyo sura nadra ya uongozi wa kiungu: mtu anayehuzunika kwa kweli na kupanga kwa uangalifu, ambaye hutumia nafasi yake si kujilinda bali kubeba aibu ya wengine kama yake mwenyewe.

Undani mmoja

Angalia kitenzi kimoja: "tujenge." Nehemia ana barua za mfalme, ana miti kutoka msitu wa kifalme, ana maofisa wa jeshi na wapanda farasi. Angeweza kabisa kusema, "Nimekuja kuwajengea." Ingekuwa kweli, na ingekuwa ya kusifiwa. Badala yake anajiingiza ndani ya wingi: shida tuliyo nayo, tujenge, tusiwe na aibu. Anakataa nafasi ya mwokozi kutoka nje. Hii ndiyo tofauti kati ya msaada unaowadhalilisha watu na msaada unaowarudishia heshima. Wale waliokuwa wameishi kati ya magofu kwa miongo mingi hawakuhitaji mtu wa kuwaonea huruma kutoka Susa; walihitaji mtu wa kusimama nao kwenye vumbi. Na jibu lao katika mstari unaofuata linaonyesha kwamba walisikia hivyo: "Hebu tuondoke na kujenga."

Wasikilizaji wa kwanza

Waliomsikiliza siku ile hawakuwa wakimbizi wapya. Baadhi yao walikuwa wamezaliwa kati ya vifusi vile. Hekalu lilikuwa limekwisha jengwa miaka tisini iliyopita, lakini mji ulibaki wazi, hauna kuta, ukikaribisha kila anayetaka kudhihaki. Walikuwa wamekwisha jaribu kujenga na kuzuiliwa kwa amri kutoka Uajemi. Kwa hiyo maneno "Njoni, tujenge" hayakuwa msisimko wa kidini kwao; yalikuwa hatari halisi ya kisiasa, kama mstari wa 19 unavyoonyesha kwa dhihaka za Sanbalati: "Je, unamgombana na mfalme?" Waliposikia "ili tusiwe na aibu tena," walisikia kitu ambacho sisi tunakikosa kwa urahisi: ahadi kwamba Mungu wa agano hajamaliza nao, na kwamba historia yao si maangamizi tu.

Maswali ya kutafakari

Ni "magofu" gani maishani mwako uliyoyazoea kiasi cha kuacha kuyaona, na nini kingebadilika ukiyataja kwa sauti mbele ya mtu mmoja unayemwamini?

Nehemia alisema "tuliyo nayo," si "mliyo nayo." Katika jumuiya yako, wapi unasaidia kutoka nje kwa usalama, badala ya kusimama ndani ya vumbi pamoja na wengine?