Mga Taga-Galacia 3:10

Ang Teksto

Malinaw at matalim ang sinasabi ni Pablo sa taludtod na ito: ang lahat ng umaasa sa pagsunod sa kautusan bilang batayan ng kanilang katayuan sa harap ng Diyos ay hindi pinagpapala, kundi nasa ilalim ng sumpa. Bakit? Dahil sinasabi mismo ng kautusan na sinumpa ang hindi tumutupad sa lahat ng nakasulat dito. Hindi ilan. Hindi karamihan. Lahat.

Ang Kaibuturan

Ang punto ni Pablo ay hindi na masama ang kautusan. Ang punto ay na ang kautusan mismo ang nagsasabi ng sarili nitong hangganan: kailangang gawin ang lahat. Sa sandaling gawin mong sistema ng pagiging matuwid ang pagsunod, ikaw na ang nagbukas sa iyong sarili sa buong bigat ng hinihingi nito. Wala nang halos umiiral. Wala nang minsan nakalimutan lang. Ang kautusan, kapag ginawa mong daan ng kaligtasan, ay hindi maawain, buo ang hinihingi. At dahil walang taong tunay na tumutupad sa lahat, ang landas na ito ay hindi papunta sa pagpapala kundi papunta sa sumpa. Ito ang malupit na aritmetika na hindi maiiwasan ni Pablo, at hindi rin natin dapat pagaanin.

Ang Karaniwang Sinulid

Ang sumpa na binabanggit ni Pablo ay hindi bagong ideya. Nagmumula ito sa Deuteronomio, sa dulo ng buhay ni Moises, nang tapusin niya ang kautusan sa mga bendisyon at sumpa: ito ang mangyayari kung susundin ninyo, ito ang mangyayari kung hindi. Ang buong kasaysayan ng Israel ay naging patunay na hindi nila ito kayang tuparin nang buo. Kaya kapag umabot tayo sa taludtod 13, kung saan sinabing "tinubos tayo ni Cristo mula sa sumpa ng kautusan noong siya ay naging sumpa para sa atin," nakikita natin ang buong kurba ng pagliligtas. Ang sumpang dapat ay atin, dinala ni Cristo sa krus. Ang taludtod 10 ay walang ibang layunin kundi ipakita kung bakit kailangang-kailangan ang krus.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na hindi makakawala sa lohika ng kautusan, kahit tinatawag nating sarili nating Kristiyano. Sinusukat natin ang ating halaga sa Diyos sa pamamagitan ng dami ng oras natin sa pananalangin ngayong linggo, kung tumulong tayo sa kapitbahay, kung nagalit tayo sa asawa kaninang umaga. Kapag maayos ang record, may tiwala tayo. Kapag hindi, may takot. Ito mismo ang inilalarawan ni Pablo: buhay sa ilalim ng sumpa, kahit palamuti pa ito ng debosyon. Ang kautusan ay hindi lang ang Torah ni Moises. Anumang sistema kung saan kailangan mong patunayan ang iyong sarili para maging katanggap-tanggap, iyon ay kautusan. At sa sandaling pumasok ka sa larong iyon, laging kulang. Laging.

Ang Tanong

Kung ganoon, bakit pa ibinigay ang kautusan kung hindi naman kayang tuparin ng sinuman? Sinasagot ito ni Pablo mismo sa taludtod 19: "Ito ay idinagdag dahil sa mga paglabag." Pero mananatiling mabigat ang tanong. Bakit kailangang pumasok ang Diyos sa isang tipan na alam niyang mabibigo? Baka ang sagot ay hindi kasiya-siya sa atin: kailangan nating maabot ang dulo ng sarili nating kakayahan bago natin tanggapin na hindi tayo ang tagapagligtas ng ating sarili. Ang kautusan ay salamin na nagpapakita ng dumi, hindi tubig na naglilinis. May katanggapan ba tayo sa realidad na iyon, o patuloy pa nating hinihimas ang salamin sa pag-asang magiging tubig ito?

Ang Larawan ng Mga Nakikinig

Ang mga taga-Galacia ay mga Gentil na sumasampalataya kay Cristo, ngunit dumating ang mga guro na nagsasabing kailangan pa nilang tuliin, ipagdiwang ang mga pista ng mga Judio, sundin ang kautusan ni Moises upang maging ganap. Para sa kanila, ito ay parang isang mainam na dagdag. Mas maging kumpleto. Mas maging seryoso. Bakit hindi? Pero naririnig nila ngayon si Pablo na nagsasabi: kung papasok kayo sa daang iyon, hindi kayo pumapasok sa mas mataas na antas, pumapasok kayo sa sumpa. Ang salitang ginamit na "sinumpa" ay hindi banayad sa kanilang mga tainga. Ito ay salitang ginagamit sa pagtatakwil sa templo, sa pagpapaalis mula sa komunidad. Napakalakas ng pukpok ni Pablo dahil malapit nang malunod ang mga taga-Galacia sa isang uri ng relihiyon na mukhang malalim ngunit nakamamatay.

Ang Intertekstuwal na Ugnayan

Kinuha ni Pablo ang kaniyang sipi mula sa Deuteronomio 27:26, dulo ng malaking seremonya ng bendisyon at sumpa sa Bundok Gerizim at Ebal. Iyon ang seremonya kung saan pinananagot ang buong Israel sa lahat ng salita ng kautusan. Pinagsasalikop ni Pablo ang sipi na iyon sa Habakuk 2:4, na kaniyang binanggit sa taludtod 11: "Ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng pananampalataya." Dalawang tinig mula sa Lumang Tipan, magkasalungat sa unang tingin: ang isa ay humihingi ng ganap na pagsunod, ang isa ay nag-aalay ng buhay sa pamamagitan ng pananalig. Ang tanging paraan upang magkasundo ang dalawa ay si Cristo, na tumupad sa hinihingi ng una upang gawing tunay ang pangako ng pangalawa.

Pagninilay

Saang bahagi ng iyong pang-araw-araw na relihiyosong buhay ka namumuhay pa rin sa lohika ng "kailangan kong tuparin ang lahat" sa halip na sa pananalig na tinupad na ito ni Cristo para sa iyo?

Kung tatanggapin mong hindi mo talaga kayang tuparin ang lahat ng hinihingi ng Diyos, magiging kaluwagan ba iyon o pagkatakot, at ano ang sinasabi ng iyong sagot tungkol sa iyong pagkakilala kay Cristo?