Genesis 25:29

Ang Teksto

Isang maliit na eksena, halos walang drama sa unang tingin: nagluluto si Jacob ng nilaga sa tabi ng mga tolda, at dumating si Esau galing sa gubat, hapo at gutom na gutom. Wala pang usapan, wala pang sumpa, wala pang ipinagbibiling anuman. Dalawang magkapatid lang, isang palayok, at isang tiyan na kumakalam. Pero ang buong kasaysayan ng pamilya ng pangako ay nakabitin sa sandaling ito. Ang sabi ng teksto nang tuwiran: "Si Jacob ay nagluto ng nilaga. Dumating si Esau mula sa gubat, at siya ay nanghihina sa gutom." Ang mangangaso na sanay sa kagubatan ay pumasok sa teritoryo ng kapatid niyang mahinahon at palatolda, at doon siya mahuhuli, hindi ng palaso kundi ng amoy ng pagkain.

Ang Puso ng Mensahe

Narito ang tahimik na iskandalo ng talatang ito: ang linya ng pangako ng Diyos ay dumadaan sa isang palayok ng nilaga at sa isang taong nanghihina sa gutom. Walang bayani rito. Hindi si Jacob ang mabuti; nagluluto siya at naghihintay. Hindi rin si Esau ang masama lamang; gutom siya, tunay na gutom, at ang katawan ay hindi nagsisinungaling. Ang ibig sabihin: hindi karapatan o kabutihan ang nagpapatakbo ng plano ng kaligtasan kundi ang malayang pagpili ng Diyos na naunang ipinahayag kay Rebeca, bago pa man isilang ang kambal. Ang biyaya ay hindi gantimpala sa mas magaling. Dumadaloy ito sa gitna ng pagkagutom natin, ng pagiging tuso natin, ng mga desisyong ginawa natin habang hapo at hindi nag-iisip. Nakakagaan at nakakatakot nang sabay.

Ang Hibla ng Kasaysayan

Pansinin ang hugis ng eksena, dahil babalik ito. Isang taong nanghihina sa gutom, nag-iisa, at may pagkaing inihahain sa kanyang harapan kapalit ng isang bagay na banal. Ganoon din ang tagpo sa ilang nang mag-ayuno si Jesus ng apatnapung araw at dumating ang tukso: gawin mong tinapay ang mga bato. Doon tumayo ang tunay na Panganay kung saan bumagsak si Esau. Hindi dahil hindi siya nagutom; nagutom siya nang higit kaninuman. Kundi dahil hindi niya ipinagpalit ang kanyang pagiging Anak sa isang subo. At ang mas malalim pa: ang mga karapatang hindi ipinagbili ni Cristo ay kusa niyang isinuko sa krus, hindi para sa nilaga kundi para sa atin. Ang linyang nagsimula sa isang palayok ay nagtatapos sa isang hapag kung saan siya mismo ang tinapay.

Ang Salamin

Hindi tayo bumabagsak sa ating pinakamalakas na sandali. Bumabagsak tayo tuwing alas-onse ng gabi, pagkatapos ng mahabang araw, kapag ubos na ang pasensya at ang katawan ay humihingi ng kahit anong ginhawa. Doon natin sinasagot ang mensahe na dapat sana ay hindi; doon natin binubuksan ang bagay na alam nating pumapatay sa atin; doon tayo nagsasalita sa asawa o anak ng mga salitang pinagsisisihan natin kinabukasan. Si Esau ay hindi tanga. Pagod lang siya, at ang pagod ay nagpapaliit ng mundo hanggang sa ang kinabukasan ay parang walang halaga. Kaya ngayon: kumuha ng papel, isulat ang oras ng araw kung kailan ka pinakamahina, at sa ilalim nito isulat ang isang bagay na hindi mo ipagpapalit kahit kailan. Idasal iyon nang malakas, isang beses.

Ang Detalye

"Nanghihina sa gutom." Sa Hebreo, ang salitang ginamit ay ayef, hapo, lupaypay, ang pagod ng taong naglakbay nang matagal sa init. Hindi ito simpleng gutom pagkatapos ng trabaho. Ito ang pagod na nagpapatay sa kakayahang mag-isip nang malayo. At narito ang ironya: si Esau ang mangangaso, ang malakas, ang sanay sa gubat. Umuwi siyang walang huli. Ang taong nabubuhay sa sariling galing ay umuwing walang dala, at doon natuklasan niyang ang kanyang lakas ay siya ring bitag niya. Ang mahinahong si Jacob ay hindi naghabol. Nagluto lang siya, at hinintay ang gutom na gawin ang trabaho. May mga tukso na hindi dumarating na parang kalaban; naghihintay lang sila sa kusina habang pauwi ka.

Ang Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay mga Israelita na may kapitbahay at karibal na tinatawag na Edom, ang bansang galing kay Esau. Alam nila ang mga digmaan, ang pagtanggi ng Edom na papagdaanin sila, ang mapait na kasaysayan ng dalawang bayang magkadugo. Kaya nang marinig nila ang kuwento ng palayok, hindi nila naisip ang isang alitan ng magkapatid lamang. Narinig nila ang pinagmulan ng isang buong bansa: nagsimula ito sa isang taong ipinagpalit ang pangako sa agarang ginhawa. Pero narinig din nila ang babala sa sarili nila. Sila ang bayang ipinanganak sa pangako, at sila rin ang bayang bumulong sa ilang na mas mabuti pa ang karne sa Ehipto kaysa sa kalayaan. Ang kuwento ni Esau ay salamin nila.

Konteksto

Nasa panahon tayo ng mga patriyarka, mga pamilyang naninirahan sa tolda, buhay na umiikot sa kawan, balon, at pana-panahong gutom. Ang karapatan ng panganay ay hindi sentimental na titulo; ito ang dobleng bahagi ng mana, ang pamumuno sa sambahayan, at sa pamilyang ito, ang mismong pangako kay Abraham tungkol sa lupa at binhi. Hindi ito maliit. Ang tahanan ay hati na bago pa mangyari ang eksenang ito: minahal ni Isaac si Esau dahil sa kanyang pinanghuhuli, minahal ni Rebeca si Jacob. Dalawang magulang, dalawang paborito, isang tahanang pinaghahatian na. Ang nilaga ay hindi nagsimula ng away. Binuksan lang nito ang bitak na matagal nang naroon.

Pagninilay

Ano ang iyong "nilaga," ang maliit na ginhawang pinakamadali mong ipagpalit kapag ubos ka na?

Kung ang biyaya ay hindi gantimpala sa mas magaling, bakit mahirap pa rin itong tanggapin nang hindi tayo kumakapit sa sarili nating karapatan?