Lucas 16:22

Ang Teksto

Dalawang kamatayan sa isang pangungusap, at magkaiba ang timbang. Namatay ang pulubing si Lazarus na nakahandusay sa tarangkahan, puno ng sugat, at dinala siya ng mga anghel sa kinaroroonan ni Abraham. Namatay din ang mayamang lalaki, at ang tanging sinabi tungkol sa kaniya ay "inilibing." Walang anghel na binanggit para sa mayaman; walang libing na binanggit para kay Lazarus. Ang taong may pinakamagandang damit na kulay lila at pang-araw-araw na handaan ay nakatanggap ng seremonya; ang taong dinilaan ng aso ang mga sugat ay nakatanggap ng eskort ng langit. Sa isang talata, binaliktad ni Jesus ang buong talaan ng kung sino ang mahalaga, at ginawa niya ito nang hindi nagpapaliwanag, nang hindi humihingi ng paumanhin sa mga nakikinig na mahilig sa salapi.

Ang Ubod

Ang sinasabi ng talatang ito ay hindi lamang na may langit at may impiyerno. Ang sinasabi nito ay may Diyos na nakatingin sa tarangkahan habang walang iba pang tumitingin doon. Si Lazarus ay may pangalan sa kuwento; ang mayaman ay wala. Sa totoong buhay, baliktad iyon: alam ng lahat ang pangalan ng mayaman at walang nakakaalam ng pangalan ng pulubi. Ibig sabihin, ang pagkilala ng Diyos ay hindi sumusunod sa pagkilala ng lipunan. At narito ang mahirap lunukin: hindi dahil mabait si Lazarus kaya siya dinala ng mga anghel, at hindi sinasabi ng teksto na masama ang mayaman. Ang sinasabi lang ay araw-araw siyang dumaan sa isang taong nagugutom at hindi niya ito nakita. Ang kapabayaan, hindi lamang ang krimen, ay may bigat sa harap ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi bago ang pagbaligtad na ito. Sa simula pa lang ng Ebanghelyo ni Lucas, sa awit ni Maria, inaawit na ang Diyos na nagpapababa sa makapangyarihan at nagpapataas sa mga aba. Ang talata 22 ay ang awit na iyon na isinalaysay bilang kuwento: dalawang bangkay, at ang Diyos na pumipili kung sino ang bubuhatin. Ang sinulid na ito ay umaabot hanggang kay Cristo mismo, na namatay sa labas ng lungsod, walang kayamanan, inilibing sa hiram na libingan, at binuhay ng Ama. Ang Diyos na nagsugo ng mga anghel para sa isang pulubing walang libing ay ang parehong Diyos na nagbangon sa kaniyang Anak mula sa mga patay. At tulad ng sinasabi ni Abraham sa dulo ng kuwento, kahit ang pagbangon mula sa patay ay hindi makakahikayat sa pusong ayaw makinig.

Ang Salamin

Ang tarangkahan ay hindi lamang pigura. May tarangkahan ka rin: ang gate ng subdivision, ang guard na araw-araw mong dinadaanan, ang kasambahay na alam ang lahat ng gusto mo sa almusal habang ikaw ay hindi alam kung ilan ang anak niya, ang rider na naghihintay sa labas sa init, ang kapatid na matagal nang hindi tumatawag dahil alam niyang hihingi lang siya ng tulong. Ang mayamang lalaki ay hindi sinipa si Lazarus. Dumaan lang siya. Iyon ang nakakatakot: kaya mong mapahamak nang hindi ka gumagawa ng anumang bagay na tatawagin mong masama. Ang kapabayaan ay may hugis ng abala, ng pagmamadali, ng hindi pagtingin sa gilid.

Ngayong araw, tanungin ang pangalan ng taong araw-araw mong nadaraanan ngunit hindi pa nakakausap, at ulitin ito nang malakas pagkatapos.

Ang Konteksto

Nagsasalita si Jesus sa mga alagad, pero nakikinig ang mga Pariseo, at sinasabi ng talata 14 na sila ay "mangingibig ng pera" at kinukutya siya. Mahalaga iyon. Sa panahong iyon, malawak ang paniniwalang ang kasaganaan ay tanda ng pagsang-ayon ng Diyos, at ang hirap ay tanda ng kaniyang hatol. Kaya ang damit na kulay lila ay hindi lang luho; ito ay katibayan ng pagpapala. Ang libing naman ay sukatan ng dangal: malaking prusisyon, mga umiiyak na inupahan, tiyak na puntod. Ang mga pulubing walang pamilya ay itinatapon sa hukay sa labas ng lungsod. Alam ng mga nakikinig kung ano ang ibig sabihin ng "inilibing," at alam din nila ang gilalas ng hindi pagbanggit nito kay Lazarus.

Ang Detalye

Pansinin ang dalawang beses na binuhat si Lazarus. Sa talata 20, siya ay "pinahiga sa kaniyang tarangkahan," isang pandiwang nagsasabing may ibang nagdala sa kaniya roon; wala siyang lakas, hindi siya makalakad, itinapon siya sa pintuan ng iba na parang sako. Pagkatapos, sa talata 22, siya ay "dinala ng mga anghel." Buhat ulit, pero ngayon ng ibang mga kamay. Ang katawang itinapon ng tao sa tarangkahan ay inalalayan ng langit papasok sa piging. Walang sinabi ang kuwento tungkol sa pananampalataya ni Lazarus, sa kaniyang mga panalangin, o sa kaniyang kabutihan. Isang bagay lang ang sinabi: may dumampot sa kaniya. At iyon ang mismong ginagawa ng biyaya sa mga taong wala nang kakayahang tumayo.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi binanggit ang Diyos sa talata 22, at doon mismo siya makikita. Siya ang nakatago sa likod ng mga pandiwa: siya ang nag-utos sa mga anghel, siya ang nagbigay ng pangalan kay Lazarus, siya ang nagtala ng dalawang kamatayan sa magkaibang kolum. Isang Diyos ito na nagbabasa ng ibang listahan kaysa sa binabasa natin. Hindi siya nagagalit sa yaman; nagagalit siya sa pagkabulag. At may isang bagay na nakakaaliw at nakakatakot nang sabay: pinapansin niya ang mga taong hindi pinapansin ninuman. Nakakaaliw iyon kung ikaw ang nasa tarangkahan. Nakakatakot kung ikaw ang nasa loob ng bahay, kumakain, habang bukas ang bintana at may tao sa labas.

Pagninilay

Sino ang araw-araw mong nadaraanan na kung tatanungin ka ngayon, hindi mo masasabi ang pangalan?

Kung ang kapabayaan, hindi lamang ang krimen, ang tinitimbang ng Diyos, ano ang pinakamalapit na "tarangkahan" sa buhay mo na matagal mo nang tinalikuran?