Ano ang Langit Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang tanong na madalas kong marinig sa mga burol, sa mga gabing tahimik na at kaunti na lang ang natitirang bisita: "Nandoon na kaya siya sa langit?" Minsan may kasamang luha ang tanong. Minsan pagod lang. At halos palagi, ang larawan sa isip ng nagtatanong ay ganito: isang kaluluwang lumilipad paitaas, papalayo sa mundong ito, patungo sa mga ulap, sa isang lugar na puti at malayo at medyo malabo.

Nakakagulat na hindi iyon ang huling larawan ng langit sa Bibliya.

Ang huling larawan sa Kasulatan ay hindi tayo ang umaakyat. Ang Diyos ang bumababa. Hindi tayo ang inaalis sa mundo; ang mundo ang ginagawang bago at ang Diyos mismo ang lumilipat ng tirahan para makasama tayo magpakailanman. Sa gabay na ito, tutuklasin natin kung ano talaga ang langit ayon sa Bibliya, paano ito dumadaloy mula Genesis hanggang Pahayag, anong mga maling akala ang kailangan nating bitawan, at paano nito babaguhin ang paraan ng pamumuhay mo bukas ng umaga.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga isinusulat tungkol sa langit ay tungkol sa pag-alis: paano tayo lilipad palayo sa lupa. Ang tuon ng gabay na ito ay kabaligtaran. Ang langit sa Bibliya ay una sa lahat ang presensya ng Diyos, at ang katapusan ng kuwento ay hindi ang paglipad natin paakyat kundi ang pagbaba ng Diyos upang manahan kasama ng kaniyang bayan sa bagong langit at bagong lupa. Kaya babasahin natin ang buong tema sa pamamagitan ng isang salita: tahanan. Hindi pagtakas, kundi pag-uwi. Mahalaga ito dahil binabago nito ang pag-asa mo mula sa isang malabong ulap patungo sa isang tunay, makatawan, at walang hanggang buhay kasama ang Diyos.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa langit?

Sa Kasulatan, ginagamit ang salitang "langit" sa tatlong magkakaugnay na paraan. Minsan tinutukoy nito ang kalawakan sa itaas natin, ang himpapawid at ang mga bituin. Minsan tinutukoy nito ang hindi nakikitang dako kung saan naghahari ang Diyos, kung saan ginagawa ang kaniyang kalooban nang walang pagtutol. At minsan tinutukoy nito ang huling kalagayan ng bayan ng Diyos, ang mamanahin nating buhay na walang hanggan. Ang pagkalito ng maraming mananampalataya ay nagmumula sa paghahalo ng tatlong ito.

Simulan natin kung saan nagtatapos ang Bibliya, dahil doon pinakamalinaw ang larawan. Sa Pahayag 21:1-4 ay ganito ang nakita ni Juan: "Pagkatapos, nakita ko ang isang bagong langit at isang bagong lupa, sapagkat naglaho na ang dating langit at ang dating lupa, at wala na ang dagat. At nakita ko ang Banal na Lungsod, ang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit, mula sa Diyos. Nakahanda ito na tulad ng isang babaing ikakasal na nagagayakan para sa kanyang mapapangasawa. At may narinig akong malakas na tinig mula sa trono, 'Ngayon, ang tahanan ng Diyos ay nasa gitna na ng mga tao! Siya'y maninirahang kasama nila, at sila'y magiging bayan niya. Ang Diyos mismo ay makakapiling nila at magiging Diyos nila. Papahirin niya ang bawat luha sa kanilang mga mata. Wala nang kamatayan, dalamhati, pagtangis, at hirap sapagkat lumipas na ang dating mga bagay.'"

Pansinin ang direksyon ng galaw. Ang lungsod ay bumababa. Ang tahanan ng Diyos ay inilipat sa gitna ng mga tao. Hindi ito paglisan sa nilikha kundi pagpapanumbalik nito. At ang pinakasentro ng pangako ay hindi ang ginto o ang mga pintuan kundi ang pangungusap na ito: ang Diyos mismo ay makakapiling nila.

Iyan ang puso ng langit. Hindi lugar muna, kundi Persona. Kaya naman nang aliwin ni Jesus ang kaniyang mga alagad bago siya mamatay, hindi siya naglarawan ng heograpiya kundi ng pamilya. Sa Juan 14:2-3 sinabi niya: "Sa bahay ng aking Ama ay maraming silid. Kung hindi gayon, sinabi ko na sana sa inyo. At paroroon ako upang ipaghanda ko kayo ng inyong matitirhan. At kung ako'y makaalis at maipaghanda ko na kayo ng inyong matitirhan, ako'y babalik at isasama ko kayo upang kayo'y makapiling ko kung saan ako naroroon." Hindi sinabi ni Jesus, "Pupunta kayo sa isang magandang lugar." Ang sabi niya, "Isasama ko kayo upang kayo'y makapiling ko." Ang langit ay kung saan naroon si Cristo, kasama tayo.

Ganito rin ang tono ni Pablo. Habang binabanggit niya ang pagdurusa at panghihina ng katawan, isinulat niya sa 2 Corinto 5:1: "Sapagkat alam nating kung mawasak man ang tolda na ating tinitirhan dito sa lupa, mayroon tayong tahanang mula sa Diyos, isang tahanang walang hanggan doon sa langit, na hindi ginawa ng mga kamay ng tao." Tolda laban sa tahanan. Pansamantala laban sa permanente. Hindi sinasabi ni Pablo na masama ang katawan; sinasabi niyang may darating na mas matibay, mas totoo, mas maluwag.

At may isa pang salitang ginagamit ang Bibliya para sa langit: pagkamamamayan. Sa Filipos 3:20 sinabi ni Pablo, "Ngunit tayo'y mamamayan ng langit, at hinihintay natin ang ating Tagapagligtas, ang Panginoong Jesu-Cristo, na magmumula roon." Isinulat niya iyon sa isang lungsod na kolonya ng Roma, kung saan ipinagmamalaki ng mga tao ang pagiging Romano kahit malayo sila sa Roma. Ang punto ni Pablo ay hindi na balang araw ay lilipat tayo sa langit. Ang punto ay may hari tayo na darating mula roon, at habang naghihintay, namumuhay tayo ayon sa batas ng kaniyang kaharian dito mismo sa lupa.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagbukas ang Kasulatan sa pariralang "Nang pasimula, nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa." Dalawang dako, isang Maylikha, at sa simula ay walang pader sa pagitan nila. Naglakad ang Diyos sa halamanan kasama ng tao. Iyon ang orihinal na ayos ng mundo: ang langit at ang lupa ay magkadikit, at ang tao ay nasa presensya ng Diyos nang walang takot at walang pagtatago.

Ang kasalanan ang nagpalayo. Ang kuwento ng Genesis 3 ay hindi lamang tungkol sa pagkakasala kundi tungkol sa pagkatapon. Nasa labas na tayo ng tahanan, at may kerubin sa pintuan. Mula noon, ang buong Bibliya ay isang kuwento ng Diyos na naghahanap ng paraan upang makapiling muli ang kaniyang bayan. Kaya nagpagawa siya ng tabernakulo sa gitna ng kampo ng Israel. Kaya may templo sa Jerusalem, na napupuno ng ulap ng kaniyang kaluwalhatian. Ang mga iyon ay hindi pangwakas; mga larawan sila, maliliit na bintana kung saan sumisilip ang langit papasok sa lupa.

Ipinangako ng mga propeta na darating ang araw na hindi na kailangan ng bintana. Sinabi ng Diyos sa pamamagitan ni Isaias na lilikha siya ng bagong langit at bagong lupa, at hindi na maaalala ang mga dating bagay. Umasa si Abraham, ayon sa Hebreo 11, sa isang lungsod na ang Diyos mismo ang nagplano at nagtayo. Hindi kailanman naging pangarap ng mga banal sa Lumang Tipan ang maging walang katawang espiritu sa mga ulap. Ang pangarap nila ay lupain, tahanan, kapayapaan, at ang Diyos na kasama nila.

Sa Bagong Tipan, ang pangakong iyon ay nagkakatawang-tao. Dumating si Jesus at ang unang mensahe niya ay malapit na ang kaharian ng langit. Sa kaniya, ang langit ay pumasok sa kasaysayan. Kapag hinipo niya ang ketongin, iyon ay langit na dumadampi sa lupa. Kapag pinatahimik niya ang bagyo, iyon ay ang kalooban ng Diyos na nagaganap dito gaya ng sa itaas. Itinuro niya sa atin na ipanalangin ang eksaktong bagay na iyon: dumating nawa ang kaharian, masunod ang kalooban dito sa lupa gaya ng sa langit.

At nang mamatay siya at muling mabuhay, hindi siya bumalik bilang multo. Bumalik siya na may katawan na kumakain ng isda, may mga pilat na mahihipo, ngunit binago na at hindi na masisira. Ang muling nabuhay na katawan ni Jesus ang unang piraso ng bagong mundo. Siya ang panganay mula sa mga patay, ang paunang ani ng isang bagong nilikha.

Ang langit ay isang Persona bago ito maging lugar.

Kaya nga sa dulo ng Pahayag, ang halamanan ng Eden ay nagbalik ngunit bilang lungsod, na may punongkahoy ng buhay at ilog at ang trono ng Diyos sa gitna. Ang kuwento ay hindi paikot lamang; ito ay paitaas at pasulong. Ang natapos sa isang hardin ay nagtatapos sa isang lungsod na puno ng mga bansa, at ang sabi ng Pahayag 22, makikita ng kaniyang mga lingkod ang kaniyang mukha.

Mga karaniwang maling akala

Una, na ang langit ay isang malabong lugar sa mga ulap kung saan tayo lumilipad bilang mga espiritu. Ang larawang ito ay galing sa mga pintura at mga pelikula, hindi sa Kasulatan. Ang pangako ng Bibliya ay muling pagkabuhay, hindi paglusaw. Sa 1 Corinto 15 ay itinuro ni Pablo na inihahasik ang katawang nasisira at ibinabangon ang katawang hindi nasisira. Ang tinutukoy niya sa 2 Corinto 5:1 na "tahanang walang hanggan doon sa langit" ay hindi isang ulap kundi isang katawang inihanda ng Diyos, matibay at tunay, hindi ginawa ng mga kamay ng tao. Ang huling pag-asa natin ay hindi ang maging bahagi ng hangin kundi ang maging ganap na tao sa wakas, sa isang tunay na mundo, sa presensya ng Diyos.

Ikalawa, na ang langit ay gantimpala sa mabubuting tao. Ito marahil ang pinakalaganap na maling akala sa ating kultura. Kapag namatay ang isang mabait na kapitbahay, agad nating sasabihin na nasa langit na siya dahil mabuting tao naman siya. Ngunit hindi ganoon ang loob ng Kasulatan. Ang manang ito ay hindi kinikita; ito ay ibinibigay. Sinabi ni Pedro sa 1 Pedro 1:4, "Ang manang ito'y nakalaan sa langit para sa inyo, at ito'y di-masisira, walang dungis at hindi kumukupas." Mana ang tawag dito, at ang mana ay tinatanggap ng isang anak dahil sa pamilyang kinabibilangan niya, hindi dahil sa kaniyang pagganap. Nagiging anak tayo sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, at doon nagmumula ang buong pag-asa.

Ikatlo, na walang kabuluhan ang buhay ngayon dahil pupunta rin naman tayo sa langit. May mga Kristiyanong tila naghihintay lamang na makaalis, at dahil doon ay hindi na sila nagmamalasakit sa nilikha, sa katarungan, sa trabaho, o sa katawan nila. Ngunit kung ang wakas ay bagong langit at bagong lupa, kung gayon ang mundong ito ay hindi basurang itatapon kundi tahanang lilinisin at bibigyang-bago. Kaya nga pagkatapos ng buong kabanata tungkol sa muling pagkabuhay, nagtapos si Pablo hindi sa pag-uurong kundi sa panawagan na maging matatag at masipag sa gawain ng Panginoon, sapagkat hindi mawawalan ng kabuluhan ang ating pagpapagal. Ang pag-asa sa langit ang siyang nagbibigay-halaga sa maliliit nating pagsunod ngayon.

Ikaapat, na ang langit ay tungkol sa gantimpalang materyal: gintong kalsada, korona, mansiyon. Totoong may inilalarawan ang Pahayag na kagandahan, at totoong may binanggit si Jesus na gantimpala. Sa Mateo 6:20 sinabi niya, "Sa halip, mag-imbak kayo ng kayamanan sa langit; doo'y walang naninirang tanga o kalawang, at walang nakakapasok na magnanakaw." Ngunit ang punto ng talata ay hindi upang gawing mas mataas na uri ang ating kasakiman. Ang punto ay kung saan naroon ang kayamanan mo, naroon ang puso mo. Ang tunay na kayamanan sa langit ay ang Diyos mismo. Kung tanggalin natin ang Diyos sa larawan at iiwan ang ginto, hindi na iyon langit; isa na lamang iyong napakagandang bakanteng bahay.

Isabuhay ito ngayon

Paano nagiging praktikal ang ganitong pag-asa sa isang Lunes ng umaga? Ganito.

Kung ang langit ay tahanan at hindi pagtakas, kung gayon ay may saysay ang katawan mo ngayon. Ang pagod mong likod, ang sakit sa tuhod, ang mga gamot na iniinom mo, ang mga taon na tila unti-unting binabawian ka ng lakas. Hindi ito paalala na walang kuwenta ang laman; paalala ito na ang tolda ay tolda lamang, at may nakatayo nang tahanan. Kaya maaari kang magdusa nang hindi nawawalan ng pag-asa, at maaari kang mag-ingat sa katawan nang walang pagsamba dito.

Kung mamamayan tayo ng langit, may epekto iyon sa paraan ng pagtatrabaho mo. Ang taong may kasiguruhan sa kaniyang pagkamamamayan ay hindi kailangang magpakamatay sa pagpapatunay ng sarili. Hindi mo na kailangang gawing kaligtasan ang promosyon. Maaari kang magtrabaho nang mabuti, magsumikap nang tapat, at umuwi sa oras, dahil hindi ang trabaho ang nagbibigay ng iyong pangalan.

Kung nakalaan ang mana sa langit na hindi kumukupas, nagbabago ang relasyon mo sa pera. Napakaraming Pilipinong pamilya ang nagkakawatak-watak dahil sa lupa at sa mana. Ang paalala ng Mateo 6:20 ay hindi na masama ang mag-ipon, kundi na may mga bagay na tinatalo ng tanga, ng kalawang, at ng magnanakaw. Ang ibinigay mo nang lihim, ang tinustusan mong pag-aaral ng pamangkin, ang pagpapatawad na sinabi mo kahit hindi ka humingi ng paumanhin: iyon ang hindi nakukuha ng kalawang.

Kung "isasama ko kayo upang kayo'y makapiling ko" ang pangako, iba ang pagdadalamhati mo. Hindi ipinagbabawal ng Bibliya ang pag-iyak. Umiyak si Jesus sa libingan ni Lazaro. Ngunit ang Kristiyanong pagluluksa ay may dulo. Sa burol ng iyong ama o ina, hindi ka nagkukunwaring hindi masakit; naghihintay ka ng muling pagkikita sa isang mundo na walang ospital at walang paalam.

At kung ang langit ay presensya ng Diyos, ang pinakamalapit mong lasa nito ngayon ay panalangin, Salita, at ang bayan ng Diyos na nagsasama-sama. Bawat Linggo na umaawit ka kasama ng iba, nagsasanay ka para sa walang hanggan. Ang langit ay hindi paglayo, kundi pag-uwi.

Ang Salamin

Nais kong tanungin ka nang tuwiran: saan ka talaga umaasa?

Madaling sabihing naniniwala ka sa langit. Ngunit tingnan mo ang kalendaryo mo at ang mga resibo mo, dahil doon nakasulat ang totoong sagot. Kung nakaipon ka nang husto para sa pagreretiro ngunit hindi ka handang mamatay, may sinasabi iyon. Kung mas natatakot kang mawalan ng reputasyon kaysa mawalan ng malinis na budhi, may sinasabi iyon. Kung ang buong pagkatao mo ay nakasalalay sa kung ano ang nakikita ng mga tao sa iyo, mabigat ang bitbit mo, at hindi iyon kailangan.

Marahil ang totoo ay hindi ka excited sa langit. Marahil sa loob-loob mo ay natatakot kang nakakabagot ito, na para itong walang katapusang debosyon. Kung ganoon, marahil hindi pa nakikilala ng puso mo ang Diyos bilang kagalakan, kundi bilang tungkulin lamang. Sabihin mo iyon sa kaniya. Siya ang tanging kayang baguhin ang gana ng iyong kaluluwa.

O marahil malungkot ka ngayon. Nag-iisa ka sa iyong kuwarto, o nasa ibang bansa at malayo sa pamilya, o balo ka na at masyadong tahimik ang bahay. Sa iyo, ang pinakamatamis na salita sa Pahayag ay hindi ang ginto kundi ito: ang Diyos mismo ay makakapiling nila. Hindi lamang tapos ang kalungkutan; may kasama ka na, tuluyan at magpakailanman.

At kung ikaw naman ay abala sa paglilingkod hanggang sa mapagod ka na, tandaan mo: hindi ka nagtatrabaho papunta sa langit. Nagtatrabaho ka mula sa isang manang nakalaan na. Ang bahay ay may nagbayad na. Ikaw ay pauwi, hindi umaakyat.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Karaniwang unang tanong ng bata tungkol sa langit ay galing sa pagkamatay ng isang lolo, ng isang kaklase, o kahit ng isang alagang aso. Sa sandaling iyon, hindi teolohiya ang kailangan nila kundi katiyakan.

Ganito ang simpleng pagpapaliwanag: ang langit ay kung nasaan ang Diyos, at ang Diyos ay hindi masama at hindi natutulog at hindi umaalis. Nangako si Jesus na maghahanda siya ng lugar para sa atin, at balang araw ay gagawin niyang bago ang lahat, kaya wala nang sakit, wala nang takot, at wala nang paalam. Sabihin mo sa bata na hindi tayo nagiging mga anghel at hindi tayo nagiging ulap; muli tayong bubuhayin ng Diyos, may katawan, sa isang mundong maganda at ligtas.

Iwasan ang mga sagot na hindi mo kayang panindigan, tulad ng "nasa langit na siya nakatingin sa iyo tuwing gabi." Mas mabuting ituro ang kabutihan ng Diyos kaysa magbigay ng detalyeng wala sa Kasulatan. At payagan mo ang bata na malungkot. Umiyak si Jesus, kaya hindi masamang umiyak.

Iba ang kayang unawain ng bawat edad. Para sa mga batang tatlo hanggang anim na taon, kailangan ng napakasimpleng larawan ng tahanan at kaligtasan. Para sa mga pito hanggang labindalawa, kaya na nilang pag-usapan ang muling pagkabuhay at ang bagong langit at bagong lupa. Para sa mga kabataang labindalawa pataas, mahalagang harapin ang mga totoong tanong nila tungkol sa kamatayan, katarungan, at kung sino ang makakapasok. May hiwalay na paliwanag na inihanda para sa bawat pangkat ng edad na ito, upang hindi mo kailanganing hulaan kung paano sasabihin ang tama sa tamang antas.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lamang ang maaalala mo mula sa buong gabay na ito, sana ito na: ang langit ay hindi ang kuwento ng pag-alis natin sa mundo kundi ang kuwento ng Diyos na hindi tumigil hangga't hindi tayo nakakauwi. Nagsimula ang Kasulatan sa isang halamanan kung saan magkasama ang Diyos at ang tao, at nagtapos ito sa isang lungsod na bumababa mula sa langit upang muling magkasama sila. Sa pagitan ng dalawang iyon ay ang krus, ang bakanteng libingan, at ang pangako ni Jesus na babalik siya upang isama tayo sa kaniya.

Hindi tayo aakyat palayo; ang Diyos ang lumapit.

Kung nais mong laliman pa ito, magsimula ka sa pagbabasa ng Pahayag 21 at 22 nang dahan-dahan, isang talata bawat araw, at tanungin mo ang Diyos kung ano ang gusto niyang mahalin mo tungkol sa langit. Pagkatapos ay bumalik ka sa Juan 14 at sa 1 Corinto 15, at tapusin mo sa Filipos 3. Hindi ito pag-aaral para sa isip lamang. Pagsasanay ito ng puso na matutong umuwi.