Si Eva: Ang Unang Babae at ang Simula ng Kasalanan

Ang lahat ng sipi ng Kasulatan sa gabay na ito ay mula sa Ang Dating Biblia.

Panimula

May isang eksena sa Genesis na madalas nating dinadaanan nang hindi napapansin. Katatapos lang ng pinakamalungkot na araw sa kasaysayan ng sangkatauhan. Napili na ang bunga, nakain na, natuklasan na ang kahubaran, narinig na ang hatol, at nabanggit na ang salitang "alabok." Papalabas na sila ng halamanan. At doon, sa gitna ng mga guho, binuksan ni Adan ang kanyang bibig at binigyan ng pangalan ang kanyang asawa. Hindi "Kamatayan." Hindi "Kasalanan." Kundi Eva, ang buhay.

Ang karaniwang naririnig natin tungkol kay Eva ay ito: siya ang babaeng kumain ng bunga at sinira ang lahat. Totoo iyon, at hindi natin iyon itatago. Pero hindi iyon ang huling salita ng Bibliya tungkol sa kanya. Sa gabay na ito, susundan natin ang buong buhay ni Eva mula sa pagkalikha hanggang sa pagluluksa niya sa anak na pinatay ng kapatid, at makikita mo kung bakit ang unang babae ay hindi lamang simula ng kasalanan kundi ang unang taong nabuhay sa ilalim ng isang pangako.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga artikulo tungkol kay Eva ay huminto sa Genesis 3:6, sa pagpitas ng bunga. Dito, babasahin natin ang buhay niya mula sa Genesis 3:20, mula sa pangalan na ibinigay sa kanya pagkatapos ng pagkahulog. Bakit mahalaga ito? Dahil ang pangalang "Eva" ay ibinigay sa panahon na wala nang dahilan para maniwala sa buhay. Ang pangalan niya ay unang tanda ng grasya sa Bibliya, isang pananampalataya na binigkas sa gitna ng isang mundong bagong sira. Kung hindi mo makikita ito, ang alam mo lang kay Eva ay ang kanyang kabiguan. Kung makikita mo ito, makikita mo rin ang unang anino ng ebanghelyo.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Eva?

Kung tatanungin mo kung sino si Eva sa Bibliya, ang pinakamaikling sagot ay ito: siya ang unang babae, ang asawa ni Adan, ang ina ng lahat ng tao, at ang unang taong nadaya ng kaaway. Pero ang maikling sagot ay palaging kulang. Anim na beses lamang binanggit ang pangalan niya sa buong Kasulatan, apat sa Lumang Tipan at dalawa sa Bago, pero ang kuwento niya ay nakaukit sa bawat pahina ng Bibliya.

Nagsisimula ang lahat sa dignidad, hindi sa kabiguan. Sabi ng Genesis 1:27, "At nilalang ng Dios ang tao ayon sa kaniyang sariling larawan, ayon sa larawan ng Dios siya nilalang; nilalang niya sila na lalake at babae." Pansinin ang kapangahasan ng talatang ito sa panahong isinulat ito. Sa mga kalapit na kultura, ang imahe ng diyos ay para lamang sa hari. Dito, ang babae mismo ay larawan ng Diyos, kasinghalaga ng lalaki, kasing-dignidad, kasing-tunay ang pagkatao. Bago pa man may kasalanan, may korona na si Eva. Hindi siya huling-isip ng Diyos, hindi siya pangalawang antas ng nilalang.

Sa Genesis 2, mas lumalapit ang kamera. Sa unang pagkakataon sa buong kuwento ng paglikha, may sinabi ang Diyos na hindi mabuti: "At sinabi ng Panginoong Dios, Hindi mabuti na ang lalake ay magisa; siya'y ilalalang ko ng isang katulong niya" (Genesis 2:18). Ang salitang Hebreo na isinalin dito na "katulong" ay ezer, at ito ang parehong salitang ginagamit ng Lumang Tipan para sa Diyos mismo kapag siya ang tumutulong sa Israel sa panahon ng kagipitan. Hindi ito salita ng pagkaalipin. Salita ito ng lakas na dumarating mula sa labas mo, ng tulong na hindi mo kayang gawin para sa sarili mo. Sinamahan ito ng salitang nagsasabing "angkop sa kanya," katapat niya, kaharap niya, kapantay niya. Nilikha si Eva mula sa tadyang ni Adan, hindi mula sa ulo para mamuno, hindi mula sa paa para tapakan, kundi mula sa tagiliran, malapit sa puso.

At pagkatapos ay dumating ang ahas. Hindi siya nagsimula sa utos kundi sa tanong: "Tunay bang sinabi ng Dios, Huwag kayong kakain sa alin mang punong kahoy sa halamanan?" (Genesis 3:1). Ang tukso ay hindi nagsimula sa bunga, nagsimula ito sa pagdududa sa pagiging mabuti ng Diyos. Sumagot si Eva, pero sa sagot niya may dinagdag siya na hindi naman sinabi ng Diyos, "ni huwag ninyong hipuin" (Genesis 3:3). Maliit na bagay, pero nagsasabi ito ng malaki: unti-unting nagiging bigat ang utos ng Diyos sa isip niya. At nang sabihin ng ahas, "Tunay na hindi kayo mamamatay" (Genesis 3:4), tuwirang nang sinalungat ang sinabi ng Diyos.

Narito ang bumagsak na sandali: "At nang makita ng babae, na ang bunga ng punong kahoy ay mabuting kanin, at nakalulugod sa mga mata, at kahoy na mananasa upang magpapantas sa tao, ay pumitas siya ng bunga niyaon at kinain; at binigyan din niya ang kaniyang asawang kasama niya, at ito'y kumain" (Genesis 3:6). Tatlong pintuan ang binuksan: ang gutom ng katawan, ang gana ng mata, at ang pagnanais na maging marunong nang wala ang Diyos. Ang mga ito rin ang tatlong tinutukoy ni Juan sa 1 Juan 2:16.

At pagkatapos ng hatol, dumating ang pangalan. "At tinawag na Eva ng lalake ang kaniyang asawa, sapagka't siya ang naging ina ng lahat ng mga nabubuhay" (Genesis 3:20). Nabuhay si Eva nang halos buong buhay niya na may dalang pangalan na hindi tumutukoy sa kanyang kasalanan kundi sa kanyang tungkulin sa pangako ng Diyos.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Bago pa man may pangalan si Eva, may pangako na. Sa gitna ng sumpa sa ahas, sinabi ng Diyos, "At papagaalitin ko ikaw at ang babae, at ang iyong binhi at ang kaniyang binhi: ito ang dudurog ng iyong ulo, at ikaw ang dudurog ng kaniyang sakong" (Genesis 3:15). Tinatawag ito ng mga Kristiyano sa buong kasaysayan na protoevangelium, ang unang ebanghelyo. At pansinin kung kanino ito ipinangako: sa babaeng kadadaya lang ng ahas. Ang taong pinakanahiya ay siya ring pinagmulan ng pag-asa.

Dito nagsisimula ang linya na tatakbo sa buong Kasulatan. Ipinanganak ni Eva si Cain at umasa siya: "Nagkaanak ako ng lalake sa tulong ng Panginoon" (Genesis 4:1). Naging mamamatay-tao si Cain. Ipinanganak niya si Abel, at namatay si Abel. Pagkatapos ay dumating si Set, at sinabi ni Eva, "Isang binhi na iba ay ibinigay sa akin ng Dios na kahalili ni Abel" (Genesis 4:25). Sa linya ni Set darating si Noe, saka si Abraham, saka si David. Bawat henerasyon ay parang nagtatanong: siya na ba? Hanggang sa dumating ang panahon na isinulat ni Pablo, "Datapuwa't nang dumating ang kapuspusan ng panahon, ay sinugo ng Dios ang kaniyang Anak, na ipinanganak ng isang babae, na ipinanganak sa ilalim ng kautusan" (Galacia 4:4). Ang binhi ng babae ay hindi na lamang pag-asa; siya ay may mukha at pangalan.

Sa Bagong Tipan, dalawang beses lamang binanggit si Eva, pero mahalaga ang dalawang iyon. Sa 2 Corinto 11:3, isinulat ni Pablo, "Nguni't ako'y natatakot, baka sa anomang paraan, kung paanong si Eva ay dinaya ng ahas sa kaniyang katusuhan, ang inyong walang malay at malinis na mga pagiisip na kay Cristo ay pasamain." Ginagamit ni Pablo si Eva bilang babala hindi lamang sa kababaihan kundi sa buong iglesya sa Corinto, lalaki at babae. Ang panganib ay hindi krudong kasamaan kundi matamis na panlilinlang, isang bahagyang pagbaluktot sa salita ng Diyos.

Sa 1 Timoteo 2:13 sinabi niya, "Sapagka't si Adam ay siyang unang nilalang, saka si Eva." Ang pahayag na ito ay tungkol sa pagkakasunod-sunod ng paglikha at sa pananagutan na kaakibat nito, hindi tungkol sa halaga ng babae, dahil ang parehong Pablo ang sumulat na sa kay Cristo ay walang lalaki o babae.

At sa Roma 5:12 naririnig natin ang pinakamalinaw na paliwanag: "Kaya, kung paano na sa pamamagitan ng isang tao ay pumasok ang kasalanan sa sanglibutan, at ang kamataya'y sa pamamagitan ng kasalanan; at sa ganito'y ang kamatayan ay naranasan ng lahat ng mga tao, sapagka't ang lahat ay nangagkasala." Kapansin-pansin: si Adan ang binanggit, hindi si Eva. Sa teolohiya ni Pablo, si Adan ang ulo, siya ang kinatawan, sa kanya ipinapatong ang pananagutan. At dahil diyan, may kabaligtaran: "kung paanong kay Adam ang lahat ay nangamamatay, gayon din naman kay Cristo ang lahat ay bubuhayin" (1 Corinto 15:22).

Mula sa isang halamanan patungo sa isang krus, isang linya lamang.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandali na bumubuo sa buong buhay ni Eva, at kung mauunawaan mo ang tatlong ito, mauunawaan mo siya.

Ang una ay ang sandali ng pagkalikha at ng pagkilala. Nang dalhin siya ng Diyos kay Adan, sumambulat ang unang tula sa Bibliya: "Ito nga'y buto ng aking mga buto at laman ng aking laman: siya'y tatawaging Babae, sapagka't sa Lalake siya kinuha" (Genesis 2:23). Hindi siya alipin na dinala sa panginoon niya, kundi kapareha na dinala sa kanyang kasama. Sa sandaling iyon, walang kahihiyan, walang pagtatago, walang takot. Mahalaga ito, dahil karamihan sa atin ay nag-iisip kay Eva bilang babae ng kasalanan. Pero ang una at orihinal na katotohanan tungkol sa kanya ay ito: siya ay mabuti, likha ng Diyos, kaluwalhatian ng paglikha.

Ang pangalawa ay ang sandali ng pagpitas. Huwag nating pagaanin ito. Kinausap niya ang kaaway sa halip na lumayo. Binago niya ang salita ng Diyos, hinusgahan niya ang bunga sa pamamagitan ng sarili niyang paningin at hindi sa pamamagitan ng sinabi ng Diyos, at ibinigay niya ito sa kanyang asawa. Pero tandaan ang tatlong salitang madalas kalimutan sa Genesis 3:6: "ang kaniyang asawang kasama niya." Nandoon si Adan. Nakatayo siya, nakikinig, tahimik. Hindi siya tumutol, hindi niya ipinagtanggol ang salita ng Diyos, hindi niya iniligtas ang asawa niya. Kaya nang tanungin sila ng Diyos, ang paunang pagsisi ay pumunta kay Adan. At ang sagot ni Adan ay masakit: "Ang babaing ibinigay mong aking kasamahin, ay siyang nagbigay sa akin ng bunga ng punong kahoy at ako'y kumain" (Genesis 3:12). Sinisi niya ang asawa at sinisi niya ang Diyos. Si Eva naman ay sinabi lang ang tapat na katotohanan: "Dinaya ako ng ahas, at ako'y kumain" (Genesis 3:13). Hindi ito paglilinis sa kanya, pero hindi rin siya nagpanggap.

Ang pangatlo ay ang sandali ng pagbibigay ng pangalan. Pagkatapos ng sumpa, pagkatapos ng sakit na binanggit sa Genesis 3:16, pagkatapos marinig na babalik sila sa alabok, tinawag siya ni Adan na Eva, "sapagka't siya ang naging ina ng lahat ng mga nabubuhay" (Genesis 3:20). Ito ay isang gawa ng pananampalataya. Walang anak pa sila noon. Ang tanging batayan ni Adan ay ang pangako sa Genesis 3:15 na may binhi na darating mula sa babae. At bilang tugon, may ginawa ang Diyos na hindi natin dapat madaanan: "At iginawa ng Panginoong Dios si Adam at ang kaniyang asawa ng mga kasuutang balat at sila'y dinamitan" (Genesis 3:21). Ang unang dugong dumanak sa Bibliya ay dumanak upang matakpan ang kahihiyan ng dalawang makasalanan. Doon nagsimulang matutunan ni Eva ang gramatika ng grasya.

Ano ang matututuhan natin kay Eva

Una, na ang tukso ay laging nagsisimula sa isang tanong tungkol sa pagiging mabuti ng Diyos. Hindi tinanong ng ahas kung may Diyos. Tinanong niya kung pinagkakait ba ng Diyos. Pinalaki niya ang isang puno na ipinagbabawal at pinaliit niya ang libo-libong puno na ipinagkaloob. Ganito pa rin siya hanggang ngayon. Kapag nakatingin ka sa buhay ng iba at ang tanong sa loob mo ay "bakit sila at hindi ako," nakikinig ka na sa lumang tinig. Ang sagot ay hindi mas maigting na pagpupunyagi, kundi pagbalik sa alaala ng lahat ng ibinigay na sa iyo. Si Jesus mismo ang nagpakita kung paano ito gawin. Nang tuksuhin siya sa ilang, hindi siya nakipagtalo sa lohika ng diyablo; sinabi niya, "Nasusulat, Hindi sa tinapay lamang mabubuhay ang tao, kundi sa bawa't salitang lumalabas sa bibig ng Dios" (Mateo 4:4). Ang natalo ni Eva sa hardin ay siyang napanalunan ni Cristo sa disyerto, gutom at nag-iisa.

Pangalawa, na ang katahimikan ay maaari ring maging kasalanan. Ang malaking kabiguan sa Genesis 3 ay hindi lamang ang pagsasalita ni Eva kundi ang hindi pagsasalita ni Adan. Maraming pamilya ang nawawasak hindi dahil sa isang malaking pagtataksil kundi dahil may nakakita ng mali at nagpasyang manahimik para hindi mag-away. Ang pananagutan natin sa isa't isa ay hindi opsyonal. Kung mahal mo ang tao sa tabi mo, may mga sandaling ang pinakamapagmahal mong gawin ay magsalita.

Pangatlo, na ang grasya ay laging nakakarating bago pa man natin ito hingin. Bago pinalayas ang mag-asawa, may pangako na. Bago sila nahiya sa labas ng hardin, may damit na. Bago ipinanganak ang unang sanggol, may pangalan na si Eva na ang kahulugan ay buhay. Hindi natutunan ni Eva ang grasya sa isang aklat ng teolohiya; natutunan niya ito habang sinusuot ang damit na ginawa ng Diyos para sa kanya. Ang grasya ay dumating bago pa man humingi ng tawad. Kung nabubuhay ka ngayon na iniisip na kailangan mo munang maayos ang sarili mo bago ka lapitan ng Diyos, kabaligtaran ang itinuturo ng unang mga pahina ng Bibliya.

Ang Salamin

Malamang hindi ka nakikipag-usap sa ahas sa ilalim ng puno. Pero kilala mo ang tinig.

Naririnig mo ito kapag alas-onse na ng gabi at nakatitig ka sa telepono, at ang bawat larawan ay nagsasabi na ang buhay mo ay mas maliit kaysa sa nararapat. Naririnig mo ito kapag tiningnan mo ang katawan mo sa salamin at napagpasyahan mo na hindi ito sapat. Naririnig mo ito sa opisina kapag alam mong kayang-kaya mong isulat ang numerong iyon nang kaunti lang ang pagkakaiba at walang makakaalam. Naririnig mo ito sa gitna ng pagod na pagsasama, kapag may ibang tao na nakikinig sa iyo nang mas mahusay kaysa sa asawa mo. Hindi ito sumisigaw. Bumubulong ito, at ang bulong ay palaging pareho: pinagkakaitan ka ng Diyos, kaya kunin mo.

At kung pinitas mo na? Kung may bunga ka na sa kamay, at naramdaman mo na ang kakaibang katahimikan pagkatapos, ang kahubaran na hindi mo maipaliwanag, ang instinct na magtago sa likod ng mga dahon at ng mga dahilan? Narito ang dapat mong marinig. Ang Diyos na naglakad sa halamanan ay hindi nagsimula sa hatol. Nagsimula siya sa tanong: nasaan ka? Hinahanap niya sila. At nang matagpuan niya, hindi lamang siya nagsalita, nagpatay siya ng hayop at dinamitan sila.

Marahil ang pinakamabigat na dinadala ng marami sa atin ay hindi ang kasalanan kundi ang pangalan na ibinigay natin sa sarili natin dahil dito. Palpak. Basag. Hindi na maaayos. Ina na nagkamali. Ama na umalis. Pero ang huling salita tungkol sa unang babaeng nagkasala ay hindi "makasalanan." Ito ay "ina ng lahat ng mga nabubuhay." Ang Diyos ang may karapatang magbigay ng bagong pangalan, at ginagawa niya ito sa mga taong may pinakamaliit na dahilan para asahan ito. Ang tanong sa iyo ngayon ay simple: tatanggapin mo ba ang pangalan na sinasabi ng Diyos sa iyo, o ipipilit mo pa rin ang sarili mong bersyon?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang kuwento ni Eva ay isa sa mga unang kuwentong natutunan ng karamihan sa mga bata, at madalas ang natatandaan lang nila ay ang bunga at ang pagsuway. Mainam na palawakin ito.

Para sa mga bata, ganito maaaring sabihin: Ginawa ng Diyos ang unang lalaki at ang unang babae dahil ayaw niyang mag-isa ang tao. Ang pangalan ng unang babae ay Eva, at siya ang unang nanay ng lahat. Nakatira sila sa isang napakagandang hardin kung saan halos lahat ay pwedeng kainin, maliban sa bunga ng isang puno. May dumating na ahas na nagsinungaling. Sinabi niya na hindi mabuti ang Diyos at na mas masaya sila kung susuwayin nila siya. Naniwala si Eva, kumain siya, at binigyan din niya si Adan. Nalungkot sila at nagtago. Pero hinanap sila ng Diyos. Hindi niya sila iniwan. Binigyan niya sila ng damit, at nangako siya na balang araw ay may isang isisilang na dudurog sa ulo ng ahas. Ang pangakong iyon ay si Jesus.

Ang puso ng kuwento para sa bata ay hindi "huwag kang magkamali kung ayaw mong maparusahan." Ito ay "kahit nagkamali sila, hinanap sila ng Diyos, at may plano siya para iligtas tayo." Maraming bata ang lihim na natatakot na kapag nagkasala sila, tatalikuran sila ng Diyos. Ang Genesis 3 ang tamang lugar para sagutin ang takot na iyon.

Iba-iba ang paraan ng pag-unawa ng bata ayon sa edad, kaya may hiwalay kaming mga paliwanag na inihanda: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at para sa mga tinedyer na labindalawa pataas, kung saan mas malalim nang tinatalakay ang mga tanong tungkol sa kalayaan, tukso, at pananagutan.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung si Eva lang ang babaeng pumitas ng bunga, ang kuwento niya ay magtatapos sa labas ng hardin, sa isang mundong sarado ang pinto. Pero hindi doon nagtatapos ang Genesis 3. Nagtatapos ito sa isang pangalan na ibinigay sa panahon ng kamatayan, sa isang pangako na may darating na binhi, at sa isang damit na ginawa ng Diyos gamit ang buhay ng ibang nilalang. Ang tatlong bagay na iyon ay maliit na larawan ng buong ebanghelyo. Isang bagong pangalan, isang pangako, at isang handog na tumatakip sa kahihiyan.

Kung nais mong ipagpatuloy ito, basahin nang buo ang Genesis 2 hanggang 4 nang isang upuan lamang, at pagkatapos ay basahin ang Roma 5:12 hanggang 21. Pansinin kung paano sinasagot ng ikalawang teksto ang una: kung ano ang nawala sa isang tao, ibinalik ng isa pang tao nang mas sagana. Pagkatapos nito, ihinto mo ang pagbabasa at tanungin ang sarili mo: anong pangalan ang dala mo? At handa ka na bang palitan ito ng pangalan na ibinibigay sa iyo ng Diyos sa kay Cristo?