Aklat ng Malakias: Ang Huling Tawag Bago ang Katahimikan
Panimula
Isipin mo ang isang templo na muling naitayo pagkatapos ng mahabang pagkabihag. Nakabalik na ang bayan sa Jerusalem, nakatayo na ang altar, umuusok na ulit ang mga handog. Pero may isang bagay na kulang: ang gilalas. Walang apoy na bumababa mula sa langit, walang ulap ng kaluwalhatian, walang hari mula sa lahi ni David na nakaupo sa trono. Isang henerasyon ang lumaki sa ilalim ng mga pangako ng mga propeta, at ang nakita nila ay isang maliit na templo, isang maliit na bayan, at isang buhay na parang ordinaryo lang.
Sa gitna ng ganoong pagod na pananampalataya pumasok ang huling propeta ng Lumang Tipan. Hindi siya nagsalita ng mga mahihiwagang pangitain. Nakipagtalo siya. Anim na beses sinabi ng Diyos ang isang bagay, anim na beses sumagot ang bayan ng "Sa ano?", at anim na beses hindi umalis ang Diyos sa usapan.
Sa pahinang ito, makikilala mo ang Aklat ng Malakias: kung sino ang sumulat, kailan, bakit, paano ito nakaayos, at bakit ang huling salita bago ang apat na raang taong katahimikan ay hindi galit kundi pag-ibig na nananatili.
Ang tuon ng gabay na ito
Karaniwang ibinubuod ang Malakias bilang "ang aklat tungkol sa ikapu." Hindi iyon ang tuon dito. Babasahin natin ang Malakias bilang aklat ng isang bayang namamanhid na, ang talaan ng anim na pagtatalo kung saan sinasagot ng Diyos ang mga taong tumigil nang mamangha sa kaniya. Ang paulit-ulit na "Sa ano?" at "Paano?" ay hindi tanong ng isang naghahanap; iyon ang tunog ng pusong sawa na. At ang sagot ng Diyos ay hindi kulog kundi pakikipag-usap. Mahalaga ito dahil marami sa ating hindi tumalikod sa pananampalataya, nanatili lang, pero matagal nang hindi naaantig. Ang Malakias ay para sa atin.
Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng Malakias?
Ang Malakias ang huling aklat ng Lumang Tipan sa pagkakasunod-sunod na ginagamit ng karamihan sa ating mga Bibliya. Ang pangalang Malakias ay nangangahulugang "aking sugo" o "aking mensahero." May ilang iskolar na nagsasabi na baka titulo ito at hindi pangalan, dahil may salitang pareho ang ugat sa Malakias 3:1. Pero walang matibay na dahilan para itanggi na may tunay na propetang nagngangalang Malakias. Ganoon ang nakasanayan ng mga sinaunang Judio at ng Iglesya: isang lalaking tinawag ng Diyos, na ang pangalan mismo ay naging buod ng kaniyang tungkulin.
Ang panahon ay malinaw sa laman ng aklat. Nakatayo na ang templo at may regular nang paghahandog, kaya hindi na ito panahon nina Hagai at Zacarias na nanawagang itayo ito. May "tagapamahala" o gobernador na binabanggit sa Malakias 1:8, senyales ng pamamahalang Persiano. Ang mga problemang binanggit, ang mga pari na pabaya, ang pag-aasawa sa labas ng tipan, ang nakaligtaang ikapu, ay katulad na katulad ng mga suliraning hinarap nina Ezra at Nehemias. Kaya karaniwang inilalagay ng mga iskolar ang Malakias sa pagitan ng 460 at 430 B.C., mga isang daang taon pagkatapos ng unang pagbabalik mula sa Babilonia.
Ang pambungad na linya ang nagtatakda ng lahat. "Inibig ko kayo, sabi ng Panginoon. Gayunma'y inyong sinasabi, Sa ano mo kami inibig? Hindi baga si Esau ay kapatid ni Jacob? sabi ng Panginoon: gayunma'y inibig ko si Jacob" (Malakias 1:2). Pansinin ang pagkakasunod. Hindi nagsimula ang Diyos sa pagsaway kundi sa pagpapahayag ng pag-ibig. At ang isinagot ng bayan ay isang pagdududa: patunayan mo. Ang buong aklat ay sagot sa tanong na iyon.
Mula roon, sunod-sunod ang mga paratang. "Iginagalang ng anak ang kaniyang ama, at ng alilang lalaki ang kaniyang panginoon: kung ako nga'y ama, saan nandoon ang aking dangal? at kung ako'y panginoon, saan nandoon ang takot sa akin?" (Malakias 1:6). Tinatanong ng Diyos ang mga pari, at ang sagot nila ay isa na namang tanong: "Sa ano namin hinamak ang iyong pangalan?" Hindi nila alam na may mali. Iyon mismo ang sakit ng sakit. Naghahandog sila ng mga hayop na bulag at pilay, mga bagay na hindi nila ipapakain sa gobernador, pero sapat na raw para sa Diyos.
Sa ikatlong pagtatalo lumalalim ang usapan tungo sa tahanan. "Sapagkat aking kinapopootan ang paghihiwalay, sabi ng Panginoon, ng Diyos ng Israel... kaya't mag-ingat kayo sa inyong diwa, upang kayo'y huwag magtaksil" (Malakias 2:16). Ang salitang "magtaksil" ang susi sa buong talata. Hindi ito panuntunan tungkol sa papeles ng diborsiyo; ito ay tungkol sa mga lalaking itinatapon ang asawa ng kanilang kabataan para sa ibang babae, na parang walang halaga ang pangakong ginawa nila sa harap ng Diyos.
Pagkatapos ay ang pangako. "Narito, aking sinusugo ang aking sugo, at siya'y maghahanda ng daan sa harap ko: at ang Panginoon na inyong hinahanap, ay biglang paroroon sa kaniyang templo" (Malakias 3:1). Hinihiling ng bayan ang katarungan; sinasabi ng Diyos na darating siya mismo, at hindi iyon palaging kumportable.
At ang pundasyon ng lahat: "Sapagkat ako, ang Panginoon, ay hindi nababago, kaya't kayo, O mga anak na lalaki ni Jacob, ay hindi nauubos" (Malakias 3:6). Buhay pa ang Israel hindi dahil matapat sila kundi dahil hindi nagbabago ang Diyos na nangako kay Jacob.
Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya
Ang Malakias ay hindi isang nakabukod na daing. Ito ay huling ugong ng isang tinig na umalingawngaw mula pa sa simula.
Nang sabihin ng Diyos na "Inibig ko si Jacob," binalikan niya ang Genesis, kung saan pinili niya ang nakababatang kapatid na mandaraya at hindi ang panganay. Walang karapat-dapat kay Jacob. Iyon ang punto. Ganoon din ang ginawa niya kay Abraham, kay Israel sa Ehipto, kay David sa parang. Ang pagpili ng Diyos ay laging biyaya, hindi gantimpala. Kaya hinango ni Pablo ang linyang ito sa Roma 9:13 nang ipaliwanag niya na ang awa ng Diyos ay hindi nakasalalay sa paghahangad o pagsisikap ng tao.
Ang reklamo naman tungkol sa mga handog ay sumasagisag sa buong kasaysayan ng pagsamba sa Israel. Ganito rin ang sinabi ni Samuel kay Saul, ni Isaias sa Jerusalem, ni Amos sa Bethel: ayaw ng Diyos ng seremonya na walang puso. At tuwirang sinipi ni Jesus ang parehong diwa nang banggitin niya si Isaias tungkol sa bayang nagpaparangal sa kaniya ng labi samantalang malayo ang puso.
Ngunit ang pinakamalinaw na tulay patungo sa Bagong Tipan ay ang Malakias 3:1. Binuksan ni Marcos ang kaniyang Ebanghelyo sa pamamagitan nito, pinagsama ang hula ni Isaias at ang linyang ito ni Malakias, at itinuro si Juan Bautista bilang ang sugong naghahanda ng daan. Ginamit mismo ni Jesus ang talatang ito tungkol kay Juan sa Mateo 11:10. At sa Lucas 1:17, sinabi ng anghel kay Zacarias na lalakad ang kaniyang anak sa diwa at kapangyarihan ni Elias upang ibaling ang puso ng mga ama sa mga anak, na halos salita sa salita ay mula sa Malakias 4:6.
Narito ang kahanga-hangang bagay. Nagtatapos ang Lumang Tipan sa pangakong darating ang Panginoon sa kaniyang templo. Pagkatapos ay apat na raang taon ng katahimikan ng propesiya. Pagkaraan noon, may isang sanggol na dinala sa parehong templo, at isang matandang lalaking nagngangalang Simeon ang kumilala sa kaniya. Hindi nakalimot ang Diyos. Hinayaan lamang niyang manatili sa ere ang kaniyang huling salita hanggang sa dumating ang katuparan.
Ang katahimikan ng Diyos ay hindi pag-alis ng Diyos.
At ang huling larawan ng Malakias, ang "araw ng katuwiran na may kagalingan sa kaniyang mga pakpak" (Malakias 4:2), ay natupad sa isang Tao na tinawag ang sarili na ilaw ng sanlibutan, na ang mga kamay ay nagpagaling ng mga ketongin at bulag. Ang huling pahina ng Lumang Tipan ay nakaturo sa unang pahina ng Ebanghelyo.
Balangkas at pangunahing tema
Ang Malakias ay may natatanging anyo sa lahat ng mga propeta. Hindi ito tula ng pangitain kundi isang serye ng mga usapan. Anim na beses ganito ang padron: nagpapahayag ang Diyos, tumututol ang bayan sa pamamagitan ng tanong, at nagbibigay ang Diyos ng patunay. Tinawag itong "disputation" o pakikipagtalo. Ito mismo ang dahilan kung bakit buhay na buhay pa rin ang aklat: parang transcript ito ng isang pagtatalo na alam na alam natin.
Ang unang usapan (1:2-5) ay tungkol sa pag-ibig ng Diyos na pinagdududahan ng bayan. Ang ikalawa (1:6-2:9) ay ang pinakamahabang bahagi, at nakatutok sa mga pari na hinahamak ang pangalan ng Diyos sa pamamagitan ng mga maruming handog, kaya ipinaalala sa kanila ang tipan kay Levi: ang labi ng pari ay dapat mag-ingat ng kaalaman. Sa gitna nito nakasingit ang isang pahayag na kamangha-mangha para sa panahong iyon, na magiging dakila ang pangalan ng Panginoon sa mga Gentil mula sa sikatan hanggang sa lubugan ng araw (1:11). Habang pabaya ang mga pari sa Jerusalem, may plano ang Diyos para sa buong daigdig.
Ang ikatlo (2:10-16) ay tungkol sa pagtataksil sa tahanan, kapwa sa pag-aasawa ng hindi kasama sa tipan at sa pagtatakwil sa asawa ng kabataan. Ang ikaapat (2:17-3:5) ay nagsisimula sa isang nakakagulat na akusasyon: pinapagod ng bayan ang Panginoon sa kanilang mga salita, dahil sinasabi nilang walang silbi ang katuwiran at mukhang pinapaboran ng Diyos ang masasama. Ang sagot ay ang pagdating ng sugo at ng Panginoon mismo, bilang apoy ng mangbububo at sabon ng maglalaba. Hinihiling nila ang katarungan; pinapaalalahanan silang kasama rin sila sa lilinisin.
Ang ikalima (3:6-12) ay ang pinakakilalang bahagi, ang usapin ng ikapu at mga handog, nakaangkla sa katotohanang hindi nagbabago ang Diyos. Ang ikaanim (3:13-4:3) ay bumalik sa pinakamalalim na sakit: "Walang kabuluhan ang paglilingkod sa Diyos." Doon ipinakilala ang "aklat ng alaala" na isinulat sa harap ng Panginoon para sa mga natatakot sa kaniya at nag-uusap tungkol sa kaniya (3:16). Pagkatapos ay ang epilogo (4:4-6): alalahanin ang kautusan ni Moises, at maghintay kay Elias.
Pansinin ang balangkas ng puso rito. Nagbukas ang aklat sa pagdududa sa pag-ibig ng Diyos at nagtapos sa pangako ng pag-uuwi ng mga puso ng ama at anak. Ang pamagat na paborito ni Malakias, "ang Panginoon ng mga hukbo," ay lumitaw nang higit sa dalawampung beses. Ang Diyos na nakikipagtalo sa isang maliit at pagod na bayan ay ang Diyos na may hukbo ng langit sa kaniyang likuran.
Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito
Tatlong talata ang bumubuhat sa buong aklat.
Una, ang Malakias 3:1. "Narito, aking sinusugo ang aking sugo, at siya'y maghahanda ng daan sa harap ko: at ang Panginoon na inyong hinahanap, ay biglang paroroon sa kaniyang templo." Narito ang sagot sa reklamo ng bayan tungkol sa katarungan. Darating ang Diyos, at darating siya nang bigla. Pero may dalawang hakbang: isang tagapaghanda muna, pagkatapos ang Panginoon mismo. Hindi nila alam na apat na raang taon ang itatagal bago marinig ang tinig ni Juan sa ilang. At nang dumating ang Panginoon sa kaniyang templo, dala niya ang panghagupit at itinaboy ang mga mangangalakal, dahil ang pagdating ng Diyos ay laging naglilinis bago magpaginhawa.
Ikalawa, ang Malakias 3:6. "Sapagkat ako, ang Panginoon, ay hindi nababago, kaya't kayo, O mga anak na lalaki ni Jacob, ay hindi nauubos." Ito ang teolohikong sahig ng aklat. Kung ang kaligtasan ng bayan ay nakasalalay sa pagiging tapat nila, matagal na sanang wala sila. Ang dahilan kung bakit buhay pa sila ay ang katangian ng Diyos, hindi ang kalidad ng kanilang pagsamba. Ang hindi pagbabago ng Diyos ay hindi malamig na katangian ng pilosopiya; ito ang katiyakan na ang pag-ibig na ipinahayag sa unang talata ay siya pa ring pag-ibig sa huling talata.
Ikatlo, ang Malakias 3:10. "Dalhin ninyo ang buong ikasampung bahagi sa kamalig, upang magkaroon ng pagkain sa aking bahay, at subukin ninyo ako ngayon sa bagay na ito, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, kung hindi ko bubuksan sa inyo ang mga dungawan sa langit, at ihuhulog ko sa inyo ang isang pagpapala, na walang sapat na silid na kalalagyan." Ito ang tanging lugar sa Kasulatan kung saan hinahamon ng Diyos ang kaniyang bayan na subukin siya. Pero hindi ito pormula ng pagyaman. Ito ay panawagan sa isang bayan na natakot sa kakapusan at pinili ang sarili bago ang bahay ng Diyos. Ang isyu ay tiwala, at ang bunga ay sagana sa lupain, upang may pagkain sa templo at may patotoo sa mga bansa.
Ang Salamin
Hindi ka siguro galit sa Diyos. Doon mismo nagsisimula ang panganib.
Nakapagsisimba ka pa rin, nananalangin ka pa rin bago kumain, alam mo pa rin ang mga awit. Pero kung tatanungin ka ngayon ng Panginoon, "Inibig ko kayo," may bahagi sa iyo na may gustong sumagot ng "Sa ano?" Sa negosyong hindi umangat. Sa pagsusuring hindi maganda ang resulta. Sa taong hindi na bumalik. Sa gabing nanalangin ka hanggang maubos ang salita at ang tanging sagot ay ang pag-ikot ng bentilador.
Ang Malakias ang Diyos na dumarating sa ganoong puso, at hindi niya ito tinatakot. Nakikipagtalo siya, dahil ang pakikipagtalo ay para sa mga taong may kaugnayan ka pa rin.
Tanungin mo ang sarili sa mga konkretong bagay. Ano ang kalidad ng ibinibigay mo? Ang mga pari sa Malakias ay hindi tumigil sa paghahandog; nagbigay lang sila ng tira. Ganoon ba ang oras mong ibinibigay sa Diyos, ang huling labinlimang minuto bago makatulog, ang pagod na pagod na bersyon ng iyong isip? Ganoon ba ang ibinibigay mong presensya sa asawa mo, ang natitira pagkatapos mong ibuhos ang lahat sa trabaho at sa telepono?
Tingnan mo ang pera mo. Hindi tanong ng Malakias kung magkano, kundi kung sino ang pinagkakatiwalaan mo kapag kinakapos ka. Tingnan mo ang iyong tahanan. May pangakong binitiwan ka ba na tahimik mong tinatalikuran, hindi sa papel kundi sa puso?
At tingnan mo ang iyong pananalita. Sinabi ng Diyos na may mga salitang nakakapagod sa kaniya, ang mapait na pag-uulit na walang saysay ang paglilingkod sa kaniya. May narinig din siyang ibang usapan, ang mga natatakot sa kaniya na nag-uusap tungkol sa kaniya, at ipinasulat niya iyon sa aklat ng alaala.
Naririnig ng Diyos ang mga pag-uusap na akala mo'y maliit lang.
Alin sa dalawang pag-uusap ang mas madalas mong sinasalihan?
Ipinaliwanag para sa mga bata
May simpleng paraan para ikuwento ang Malakias sa mga bata, at ito ay sa anyo ng isang pag-uusap. Sabihin mo sa kanila na may isang pamilyang matagal nang hindi nagpapasalamat sa kanilang ama. Binibigyan sila ng pagkain, bahay, at proteksyon, pero kapag sinasabi ng ama na "Mahal ko kayo," sumasagot sila ng "Talaga ba? Saan?" Ganoon ang nangyari sa bayan ng Diyos sa aklat na ito.
Pagkatapos ay ipakita ang dalawang bagay. Una, ang tungkol sa regalo. Kapag may kaarawan ang isang kaibigan, hindi natin ibinibigay ang laruang sira at marumi. Ganoon ang nangyari noon: ang pinakamagandang hayop ay itinatago nila at ang may sakit na ang iniaalay sa Diyos. Ikalawa, ang tungkol sa pag-asa. Nagtapos ang kuwento sa isang pangako na may darating na "araw" na magpapagaling sa lahat, at ang araw na iyon ay si Jesus.
Para sa mas maliliit, iwasan ang mga detalye tungkol sa diborsiyo at sa apoy ng paghuhukom; tumuon sa pag-ibig ng Diyos na hindi natitinag at sa maliwanag na pangako sa dulo. Para sa mas malalaki, puwede nang pag-usapan kung bakit may apat na raang taong katahimikan at paano binuksan ni Juan Bautista ang susunod na kabanata.
Sa Faith.network, may mga hiwalay na paliwanag ayon sa edad: para sa mga batang tatlo hanggang anim na taon, para sa mga nasa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawa pataas. Piliin ang angkop sa iyong anak, dahil iba ang tanong ng bata sa tanong ng tinedyer, at parehong karapat-dapat sagutin nang buong puso.
Praktikal na gabay sa pagbabasa ng Malakias
Maikli lang ang Malakias, apat na kabanata sa karamihan ng mga Bibliyang Kristiyano at tatlo sa Bibliyang Hebreo. Kayang basahin sa isang upuan, mga labinlimang minuto. Pero mas mayaman ito kung babasahin sa loob ng anim na araw, isang pagtatalo bawat araw.
Sa unang araw, basahin ang 1:1-5 at tanungin ang sarili kung saan ka nagdududa sa pag-ibig ng Diyos. Isulat ang sagot nang tapat. Sa ikalawang araw, basahin ang 1:6-2:9 at suriin ang kalidad ng iyong iniaalay, hindi lang sa kabanalan kundi sa oras at lakas. Sa ikatlong araw, basahin ang 2:10-16 at manalangin para sa iyong mga pinakamalapit na ugnayan. Kung ikaw ay nakaranas ng diborsiyo, huwag mong basahin ang talatang ito bilang hatol sa iyong pagkatao; basahin mo ito bilang pagtatanggol ng Diyos sa mga pinagtaksilan.
Sa ikaapat na araw, basahin ang 2:17-3:5 kasama ang Marcos 1:1-8, at tingnan kung paano sinagot ng kasaysayan ang hula. Sa ikalimang araw, basahin ang 3:6-12 at gumawa ng isang konkretong desisyon tungkol sa pagbibigay. Sa ikaanim, basahin ang 3:13-4:6 at pagkatapos ay ang Lucas 1:5-17, upang maramdaman mo ang tulay sa pagitan ng dalawang Tipan.
Dalawang babala sa pagbabasa. Huwag gawing pamalo ang Malakias. Madaling gamitin ang aklat na ito para sumbatan ang ibang tao sa kanilang ikapu o sa kanilang pag-aasawa, pero ang orihinal na tagapakinig ay ang mga lider ng sambayanan. Simulan mo sa salamin. Ikalawa, huwag kalimutan ang unang linya. Lahat ng pagsaway sa aklat na ito ay nakapaloob sa deklarasyong "Inibig ko kayo." Kapag inalis mo ang balangkas na iyon, magiging ingay lang ang natitira.
Kung may oras ka para sa karagdagang pag-aaral, ihanay ang Malakias sa Ezra 9 at Nehemias 13. Halos magkatulad ang listahan ng mga problema, at nakatutulong makita na ang mga propeta ay hindi nagsasalita sa ere kundi sa tunay na komunidad na may tunay na kasaysayan.
Mga madalas itanong
Sino ang sumulat ng Aklat ng Malakias?
Ang aklat mismo ay nagsisimula sa pahayag na ito ay salita ng Panginoon sa Israel sa pamamagitan ni Malakias. Ang tradisyonal at pinakamatatag na pagkakaunawa ay may tunay na propetang nagngangalang Malakias na nabuhay sa panahon ng Persiano. May ilang sinaunang pagpapaliwanag, kabilang ang Targum ng mga Judio, na iniuugnay ang aklat kay Ezra, dahil ang pangalang Malakias ay nangangahulugang "aking sugo" at maaaring basahin bilang titulo. Gayunpaman, lahat ng iba pang aklat ng mga propeta ay may pangalan ng tunay na tao sa pamagat, kaya walang dahilan para gawing eksepsiyon ang isang ito.
Kailan isinulat ang Aklat ng Malakias?
Malamang sa pagitan ng 460 at 430 B.C. Tapos na ang muling pagtatayo ng templo noong 516 B.C. at tuloy-tuloy na ang paghahandog, pero may gobernador na namamahala sa ilalim ng Persia. Ang mga partikular na problemang binanggit, ang mga pabayang pari, ang pag-aasawa sa labas ng tipan, at ang kapabayaan sa ikapu, ay katulad ng mga isyung inayos nina Ezra at Nehemias sa parehong siglo. Kaya karaniwang itinuturing ang Malakias bilang kapanahon o bahagyang mas maaga kaysa sa ikalawang pagbisita ni Nehemias sa Jerusalem.
Ano ang ibig sabihin ng pangalang Malakias?
Ang Malakias ay mula sa Hebreong salitang nangangahulugang "aking sugo" o "aking mensahero." Napakalapit nito sa salitang ginamit sa Malakias 3:1, kung saan sinabi ng Diyos na susuguin niya ang kaniyang sugo upang ihanda ang daan sa harap niya. Marami ang naniniwalang hindi ito aksidente kundi isang masining na pagkakatugma: ang propetang tinawag na "aking sugo" ay nagsalita tungkol sa isang mas dakilang sugo na darating. Ang kahulugan ng pangalan ay tumutulong sa atin na makita ang pangunahing papel ng aklat bilang tulay patungo sa Bagong Tipan.
Ilang kabanata mayroon ang Aklat ng Malakias?
Sa karamihan ng mga Bibliyang Kristiyano, apat na kabanata ang Malakias. Sa Bibliyang Hebreo, tatlo lamang, dahil ang bahaging kilala bilang kabanata 4 ay isinasama bilang pagpapatuloy ng kabanata 3. Kaya ang Malakias 4:2 sa ating Bibliya ay Malakias 3:20 sa Hebreo. Hindi ito pagkakaiba ng nilalaman kundi ng paghahati lamang, dahil ang paghahati sa kabanata at talata ay idinagdag nang mas huli sa kasaysayan at hindi bahagi ng orihinal na sulat ng propeta.
Bakit tinawag na huling aklat ng Lumang Tipan ang Malakias?
Sa pagkakasunod-sunod ng mga Bibliyang Kristiyano, ang Malakias ang nakalagay bago ang Mateo, kaya ito ang huling tinig na naririnig bago ang Ebanghelyo. Sa Bibliyang Hebreo, iba ang pagkakaayos at ang Mga Cronica ang nasa dulo. Pero ang Kristiyanong pagkakasunod ay may malalim na kahulugan: nagtatapos ang Lumang Tipan sa pangako ng isang sugo at ng pagbabalik ni Elias, at bumubukas ang Bagong Tipan sa pagdating ni Juan Bautista. Ang pagkakalagay ng Malakias ay nagbibigay-diin sa pag-asam na natupad kay Cristo.
Ano ang ibig sabihin ng "subukin ninyo ako" sa Malakias 3:10?
Ito ang natatanging paanyaya ng Diyos sa kaniyang bayan na patunayan ang kaniyang katapatan sa usapin ng pagbibigay. Ngunit ang konteksto ay ang tipan sa Sinai, kung saan ang kasaganaan sa lupain ay nakakabit sa pagsunod ng buong bansa, at ang ikapu ay para sa ikabubuhay ng mga Levita at sa pagsamba sa templo. Hindi ito garantiya ng personal na pagyaman para sa bawat nagbibigay. Ang puso ng talata ay panawagan sa tiwala: huwag mong nakawan ang Diyos dahil sa takot sa kakapusan, sapagkat hindi ka niya pababayaan.
Obligado pa ba ang mga Kristiyano na magbigay ng ikapu?
Hindi inuulit ng Bagong Tipan ang ikapu bilang batas para sa Iglesya, pero hindi rin ito nagtuturo ng mas mababang pamantayan. Sa halip, itinuro ni Pablo na magbigay nang kusa, ayon sa pinagpasiyahan ng puso, hindi sa pamimilit, at may kagalakan. Marami ang gumagamit ng sampung porsiyento bilang simula at gabay dahil praktikal ito at may ugat sa Kasulatan. Ang panganib na binabanggit ng Malakias ay nananatili: ang pagtatago ng pinakamahusay para sa sarili at pag-aalay ng tira sa Diyos.
Totoo bang kinapopootan ng Diyos ang lahat ng diborsiyo ayon sa Malakias 2:16?
Ang talata ay nagsasabing kinapopootan ng Diyos ang paghihiwalay, at ang buong konteksto ay tungkol sa mga lalaking nagtataksil sa asawa ng kanilang kabataan. May mahirap na puntong pangwika rito, at sa ilang pagsasalin ay mababasa ito bilang paglalarawan sa lalaking nagtatakwil sa asawa dahil sa poot. Sa alinmang paraan, iisa ang mensahe: pinoprotektahan ng Diyos ang mga pinagtaksilan at kinasusuklaman ang paglapastangan sa pangako. Hindi ito panghuhusga sa taong iniwan o naabuso, kundi babala sa nagtataksil.
Sino ang "sugo" sa Malakias 3:1?
Sa talata mismo, may dalawang pigura: ang sugong naghahanda ng daan, at ang Panginoon na biglang darating sa kaniyang templo kasama ang "sugo ng tipan." Malinaw ang Bagong Tipan tungkol sa una. Sinipi ni Marcos ang talatang ito sa pambungad ng kaniyang Ebanghelyo at ipinakilala si Juan Bautista bilang tagapaghanda, at ginawa rin ito ni Jesus sa Mateo 11:10. Ang Panginoong darating sa kaniyang templo ay si Jesus mismo, ang dumating hindi lamang bilang tagapagdala ng tipan kundi bilang kinatawan at katuparan nito.
Sino ang Elias na darating sa Malakias 4:5?
Ipinangako ng Diyos na susuguin niya si Elias bago ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, at na ibabaling niya ang puso ng mga ama sa mga anak. Sa Lucas 1:17, sinabi ng anghel kay Zacarias na lalakad ang kaniyang anak na si Juan sa diwa at kapangyarihan ni Elias, gamit ang halos parehong pananalita. Tahasang sinabi ni Jesus sa Mateo 11:14 na si Juan ang Elias na darating, kung tatanggapin ito ng mga tao. Hindi literal na pagbabalik ni Elias kundi pagdating ng isang propetang may parehong tungkulin.
Bakit sinabi ng Diyos na kinapootan niya si Esau sa Malakias 1:2-3?
Ang pananalitang ito ay nakaugat sa wika ng tipan, kung saan ang "pag-ibig" ay nangangahulugang pagpili at ang "pagkapoot" ay pagtanggi sa katayuang iyon. Hindi ito tungkol sa emosyonal na pagkamuhi sa isang indibidwal kundi sa pagpili ng Diyos kay Jacob at sa kaniyang lahi para sa misyon ng pangako, habang ang Edom ay hinatulan dahil sa kaniyang karahasan laban sa kapatid. Ginamit ni Pablo ang talatang ito sa Roma 9 upang ipakita na ang kaligtasan ay nagsisimula sa malayang awa ng Diyos, hindi sa merito ng tao.
Ano ang "araw ng katuwiran" sa Malakias 4:2?
Sinasabi ng talata na sa mga natatakot sa pangalan ng Diyos ay sisikat ang araw ng katuwiran na may kagalingan sa kaniyang mga pakpak, at lalabas sila na parang guyang pinakawalan mula sa kulungan. Ang larawan ay sumisikat na araw na nagpapaalis sa dilim at lamig, at ang "mga pakpak" ay maaaring tumukoy sa sinag nito. Nakikita ng Iglesya rito ang paglalarawan kay Cristo, na nagdadala ng katuwiran at kagalingan. Ang kasunod na kagalakan ay kalayaan: hindi lang kapatawaran kundi buhay na muling natututong tumalon.
Ano ang 400 taong katahimikan pagkatapos ng Malakias?
Tinatawag itong panahon ng intertestamento, mula sa huling propeta ng Lumang Tipan hanggang sa pagdating ni Juan Bautista. Hindi ibig sabihin nito na walang nangyari; sa mga siglong iyon nanggaling ang paghahari ng mga Griyego, ang paghihimagsik ng mga Macabeo, at ang pag-usbong ng mga sinagoga at ng mga pangkat tulad ng mga Fariseo. Ang "katahimikan" ay tumutukoy sa kawalan ng bagong propetikong salita. Mula sa pananaw ng Bagong Tipan, ito ay panahon ng paghihintay hanggang sa dumating ang kapanahunan na itinakda ng Diyos.
Bilang pagtatapos
Kung iisa lang ang dadalhin mo mula sa pahinang ito, sana ito: ang Malakias ay hindi aklat ng galit ng Diyos sa isang masamang bayan, kundi aklat ng pagtitiyaga ng Diyos sa isang manhid na bayan. Ang mga taong sinasagot niya ay hindi mga pagano kundi mga regular sa templo, mga taong alam ang tamang sagot pero wala nang damdamin. At sa halip na iwan sila, nakipag-usap siya, anim na beses, pasensyoso, matiyaga, matapang.
Ang huling salita bago ang mahabang katahimikan ay isang pangako ng pagsikat ng araw sa mga puso na matagal nang nasa dilim. Pagkatapos ay naghintay ang Diyos ng apat na raang taon, at nang magsalita siyang muli, iyon ay sa anyo ng isang sanggol sa Betlehem at isang tinig sa ilang na nagsasabing ihanda ang daan.
Kaya basahin mo ang Malakias nang dahan-dahan sa susunod na anim na araw. Pagkatapos ay buksan mo ang Marcos 1 at tingnan kung paano sinagot ng kasaysayan ang hula. At kapag naabot mo ang tanong na "Sa ano mo kami inibig?", huwag kang magmadaling sumagot. Hayaan mong tanungin ka ng Diyos muna. Doon madalas nagsisimula ang pagbabalik ng puso.
