Ano ang Pag-asa Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-tres ng madaling araw sa pasilyo ng ospital. Tahimik ang lahat maliban sa makina sa loob ng kuwarto at sa yabag ng nars na dumaraan. Hawak mo ang papel na may nakasulat na halagang hindi mo kayang bayaran, at nakatingin ka sa pintuan na hindi mo alam kung kailan bubukas. May isang tanong na umiikot sa iyong isip, isang tanong na hindi mo masabi nang malakas: may pag-asa pa ba?

Ang salitang "pag-asa" ay napakadaling bigkasin at napakahirap hawakan. Sa pang-araw-araw na Filipino, madalas itong kasingkahulugan ng "sana." Sana gumaling siya. Sana makapasa ako. Sana bumalik siya. Pero ang pag-asa sa Bibliya ay hindi "sana." May ibang pinagmumulan, ibang katiyakan, at ibang hitsura kapag dumating ang gabi.

Sa pahinang ito, titingnan natin kung ano talaga ang pag-asa ayon sa Bibliya: saan ito nakaangkla, paano ito dumadaloy mula Genesis hanggang Pahayag, anong mga maling akala ang dapat nating bitawan, at paano ito nabubuhay sa totoong buhay mo ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi ito pangkalahatang talakayan tungkol sa positibong pananaw sa buhay. Ang tuon ng gabay na ito ay isang matalim na pagkakaiba: ang pag-asa sa Bibliya ay hindi "sana," kundi "tiyak." Hindi ito paghula sa hinaharap kundi pagtitiwala sa isang bagay na nangyari na, sa isang libingang natagpuang walang laman noong unang araw ng sanlinggo. Kaya ang biblikal na pag-asa ay kakaiba: upang tumingin sa unahan, kailangan muna nating tumingin sa likod. Hindi natin hinuhulaan ang kalalabasan; inaalala natin ang Panginoong bumangon. Sa bawat seksiyon, babalikan natin ang pagkakaibang ito, dahil dito nakasalalay kung ang pag-asa mo ay matutunaw sa unang matinding pagsubok o mananatiling nakatayo.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pag-asa?

Sa Lumang Tipan, isa sa mga salitang Hebreo para sa pag-asa ay tiqvah. Ang pinakaunang kahulugan nito ay hindi damdamin kundi bagay: lubid, tali, panali. Ito mismo ang salitang ginamit para sa pulang lubid na ibinitin ni Rahab sa kaniyang bintana sa Jericho (Josue 2:18). May isang lubid na nakatali sa isang pangako, at doon nakasabit ang buong buhay ng isang pamilya. Ganiyan ang pag-asa sa Bibliya: hindi ito mainit na pakiramdam sa dibdib, kundi isang tali na nakakabit sa isang bagay na mas matibay kaysa sa atin.

Ang isa pang salitang madalas gamitin ay yachal, "maghintay." Hindi ito tiwalang basta-basta, kundi tiwalang may pagtitiis. Narinig natin ito sa sigaw ng salmista:

"Bakit ka nanglulumo, Oh kaluluwa ko? At bakit ka nababagabag sa loob ko? Umasa ka sa Dios: sapagka't pupurihin ko pa siya dahil sa kagalingan ng kaniyang mukha." (Mga Awit 42:5, Ang Dating Biblia)

Pansinin ang ginagawa niya. Hindi niya itinatanggi ang lumbay; tinatanong niya ito. At pagkatapos, kinakausap niya ang sarili niyang kaluluwa at inuutusan itong umasa. Ang pag-asa dito ay hindi nararamdaman kundi pinipili at pinakakain, hindi sa pamamagitan ng pagsisinungaling tungkol sa sakit, kundi sa pamamagitan ng pagbabalik ng tingin sa Diyos na may pangalan at may kasaysayan sa buhay niya.

Ganito rin ang nangyari sa Babilonia. Ang mga Israelita ay bihag, malayo sa tahanan, nawalan ng templo at ng bansa. Doon sila sinulatan ni Jeremias:

"Sapagka't nalalaman ko ang mga pagiisip na aking iniisip sa inyo, sabi ng Panginoon, mga pagiisip tungkol sa kapayapaan, at hindi tungkol sa kasamaan, upang bigyan kayo ng pagasa sa inyong huling wakas." (Jeremias 29:11)

Napakaraming beses nang isinulat ang talatang ito sa mga tarpaulin at sa mga larawan ng bagong sasakyan. Pero ang orihinal na tagapakinig nito ay mga taong sinabihan na pitumpung taon muna bago sila makakauwi; marami sa kanila ay mamamatay sa ibang lupain. Ang pangako ay totoo, pero hindi ito pangako ng mabilis na ginhawa. Pangako ito na ang Diyos ay may iniisip para sa kaniyang bayan kahit hindi niya inaalis agad ang hirap. Hindi "sana." Tiyak. Pero ang katiyakan ay nasa Diyos, hindi sa iskedyul natin.

Ganito rin ang hugis ng pag-asa sa Isaias. Sa mga taong pagod na pagod, ganito ang sabi:

"Nguni't silang nangaghihintay sa Panginoon ay mangagbabagong lakas; sila'y paiilanglang na may mga pakpak na parang mga aguila; sila'y magsisitakbo, at hindi mangapapagod; sila'y magsisilakad, at hindi manganghihina." (Isaias 40:31)

Ang susi ay ang unang salita: "nangaghihintay." Ang bagong lakas ay hindi galing sa sarili nating determinasyon kundi sa paghihintay, sa pagtali ng sarili natin sa Panginoon na hindi napapagod (Isaias 40:28).

Sa Bagong Tipan, ang salitang Griyego ay elpis. Sa labas ng Bibliya, ang elpis ay maaaring kahit anong inaasahan, mabuti man o masama, basta hindi tiyak. Pero kinuha ito ng mga apostol at binago ang kahulugan. Sa kanila, ang pag-asa ay hindi na kaduda-duda, dahil nakatali na ito sa isang pangyayari sa kasaysayan:

"Purihin nawa ang Dios at Ama ng ating Panginoong Jesucristo, na ayon sa kaniyang malaking awa ay ipinanganak na muli tayo sa isang buhay na pagasa sa pamamagitan ng pagkabuhay na maguli ni Jesucristo sa mga patay." (1 Pedro 1:3)

"Buhay na pag-asa," ang tawag ni Pedro. Hindi patay na hangarin, kundi buhay, dahil buhay ang pinagmumulan. Kaya ang Hebreo 6:19 ay inihahalintulad ang pag-asa sa angkla ng kaluluwa, isang angklang nakakapit hindi sa dagat na umuuga kundi sa langit na hindi natitinag.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang kuwento ng pag-asa ay nagsisimula sa pinakamadilim na pahina. Kagagawa pa lamang ng tao ng kasalanan, at sa gitna ng hatol ay may binitawang pangako ang Diyos: may darating na binhi ng babae na dudurog sa ulo ng ahas (Genesis 3:15). Doon pa lamang, ang pag-asa ng Bibliya ay may hugis ng isang Persona, hindi isang programa.

Mula roon, ang pag-asa ay laging nakakabit sa pangako. Kay Abraham, tumawa ang katawan nila ni Sara dahil tapos na ang panahon ng panganganak, pero naniwala siya kahit wala nang makatuwirang dahilan para umasa (Roma 4:18). Sa pinakamalalim na pighati ni Job, sumabog ang kaniyang pananalig: "Nguni't talastas ko na manunubos sa akin ay buhay, at siya'y tatayo sa lupa sa kahulihulihan" (Job 19:25). Pansinin: ang pag-asa niya ay hindi "gagaling ako," kundi "buhay siya."

Sa mga Awit, ang pag-asa ay natututuhan sa gabi. Sa Mga Awit 130, ang mananalangin ay naghihintay sa Panginoon nang higit pa sa paghihintay ng mga bantay sa umaga, dahil alam niyang darating ang umaga, hindi dahil sa sipag ng bantay kundi dahil sa katapatan ng araw. Sa Panaghoy, nakaupo si Jeremias sa abo ng nasunog na Jerusalem at ganito ang sinabi: "Ito'y ginugunita ko sa aking pagiisip; kaya't may pagasa ako" (Panaghoy 3:21). Ang pag-asa niya ay bunga ng pag-alaala, hindi ng paghula.

Sa mga propeta, lumalaki ang larawan. Sa Ezekiel 37, nakatayo ang propeta sa libis ng tuyong mga buto, at ang eksaktong reklamo ng bayan ay "nawala ang aming pagasa." Doon mismo ipinakita ng Diyos na kaya niyang buhayin ang patay. Hindi gawa-gawang talinghaga ito; paunang larawan ito ng muling pagkabuhay.

At dumating siya. Si Jesus ang hindi hinarang na daan patungo sa lahat ng pangakong iyon. Inilibing siya noong Biyernes. Noong Linggo, walang laman ang libingan. Dito nagbabago ang lahat ng pag-asa sa Bibliya mula sa pag-asam tungo sa katiyakan, dahil may nangyari na sa loob ng kasaysayan na hindi na mababawi. Ang pag-asa natin ay may petsa at walang lamang libingan.

Kaya naman ang Bagong Tipan ay puno ng tiwala na parang kalapastanganan kung hindi totoo ang muling pagkabuhay. Tinawag ni Pablo si Cristo bilang "pagasa ng kaluwalhatian" na nasa loob natin (Colosas 1:27). Sinabi niya na kung sa buhay lamang na ito tayo umaasa kay Cristo, tayo ang pinakakawawa sa lahat ng tao (1 Corinto 15:19). Ipinagdarasal niya ang isang bagay na hindi kayang ibigay ng sariling pagsisikap:

"Puspusin nga kayo ng Dios ng pagasa ng buong kagalakan at kapayapaan sa pananampalataya, upang kayo'y managana sa pagasa sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo." (Roma 15:13)

Hindi mo pinipiga ang pag-asa mula sa sarili mo. Pinupuno ka ng Diyos nito, at ang pampuno ay ang Espiritu Santo mismo.

At nagtatapos ang Kasulatan hindi sa pagtakas mula sa mundo kundi sa paglilinis at pagpapanumbalik nito:

"At papahirin niya ang bawa't luha sa kanilang mga mata; at hindi na magkakaroon ng kamatayan; hindi na magkakaroon pa ng dalamhati, o ng pananambitan man, o ng hirap pa man: ang mga bagay nang una ay naparam na." (Pahayag 21:4)

Mula sa isang pangako sa hardin hanggang sa isang lungsod na walang luha: iisa ang linya, at si Cristo ang gitna nito.

Mga karaniwang maling akala

Una: "Ang pag-asa ay positibong pag-iisip." Marami ang nagtuturing sa pag-asa bilang isang pag-uugali na dapat sanayin: mag-isip ng maganda, umiwas sa negatibo, kumbinsihin ang sarili na maayos ang lahat. Pero tingnan mo kung paano nagsasalita ang Bibliya. Ang Mga Awit 42:5 ay nagsisimula sa pag-amin ng panlulumo bago umabot sa pag-asa. Ang Panaghoy ay umiiyak ng tatlong kabanata bago sabihin ang "kaya't may pagasa ako." Ang biblikal na pag-asa ay hindi nagtatago mula sa katotohanan; nakatingin ito nang diretso sa kadiliman at saka sinasabi kung sino ang Diyos. Kung ang pag-asa mo ay nangangailangan ng pagkukunwari, hindi pa iyon ang pag-asa ng Bibliya.

Pangalawa: "Ang Jeremias 29:11 ay pangako na hindi ako mahihirapan." Ito ang pinakamadalas na maling paggamit ng talata sa ating panahon. Madalas itong binabanggit sa mga pagtatapos at sa mga bagong simula, na parang garantiya ng maayos na karera at magandang kinabukasan sa mundong ito. Pero ang konteksto nito ay pagkabihag, pagkawala ng tahanan, at pitumpung taon ng paghihintay. Sinabi pa nga sa parehong liham na magtayo sila ng bahay, magtanim, mag-asawa, at hanapin ang kabutihan ng lungsod na kumuha sa kanila (Jeremias 29:5-7). Ang pangako ay hindi pag-alis ng hirap kundi presensiya at katapatan sa loob nito. Totoo ang talata; mas malalim lamang ito kaysa sa ginagamit natin.

Pangatlo: "Ang pag-asa ay para sa mga mahihina ang loob." May nag-aakalang ang pag-asa ay saklay ng mga hindi makaharap sa realidad. Pero basahin ang Roma 5:3-5:

"At hindi lamang gayon, kundi naman nangagagalak tayo sa ating mga kapighatian na nalalamang ang kapighatian ay gumagawa ng katiyagaan; At ang katiyagaan, ng pagpapatunay; at ang pagpapatunay, ng pagasa: At ang pagasa ay hindi humihiya; sapagka't ang pagibig ng Dios ay nabubuhos sa ating mga puso sa pamamagitan ng Espiritu Santo na ibinigay sa atin."

Hindi ito daan ng mga mahihina. Ito ay daan na dumaraan sa kapighatian, hindi sa paligid nito. Ang pag-asa ay dulo ng isang mahabang proseso ng pagtitiis, hindi panimulang pakiramdam. At ang dahilan kung bakit hindi ito nagdadala ng kahihiyan ay hindi dahil matibay tayo kundi dahil ibinuhos ang pag-ibig ng Diyos sa puso natin.

Pang-apat: "Kapag nawalan ako ng pakiramdam ng pag-asa, nawala na ito." Nakatali ang pag-asa sa katotohanan, hindi sa damdamin. Kaya tinatanong ng salmista ang kaniyang kaluluwa at inuutusan itong umasa. Kaya rin tinawag ni Pedro ang pag-asa natin na "buhay," dahil ang buhay nito ay nasa muling pagkabuhay ni Cristo, hindi sa antas ng ating sigla sa umaga. May mga panahong ang tanging magagawa mo ay sabihin, "Panginoon, hindi ko ito nararamdaman ngayon, pero totoo ka pa rin." Hindi iyon kakulangan ng pananampalataya. Iyon ang pananampalataya na nakakapit sa dilim.

Isabuhay ito ngayon

Paano nagmumukha ang pag-asa sa isang Lunes ng umaga, hindi sa isang pagtitipon?

Nagsisimula ito sa pag-alaala. Dahil ang pag-asa natin ay nakatali sa isang bagay na nangyari na, ang pinakapraktikal na gawain ay ang balikan ang ginawa ng Diyos. Gaya ni Jeremias na nakaupo sa guho, sinasabi mo sa sarili mo kung ano ang alam mo. Isulat sa kuwaderno ang mga sandaling dumating ang tulong. Sabihin sa pamilya tuwing hapunan kung saan nakita ang kabutihan ng Diyos sa araw na iyon. Hindi ito pagpapaganda ng kuwento; ito ay pagbabalik ng ebidensiya sa harap ng natatakot na puso.

Nagpapatuloy ito sa pakikipag-usap sa sarili. Karamihan sa atin ay nakikinig sa sarili kaysa kinakausap ang sarili, at ang naririnig natin ay listahan ng takot. Gawin ang ginawa ng salmista: tanungin ang kaluluwa mo kung bakit ito nanlulumo, at saka ipunto ito sa Diyos. Isang pangungusap: "Umasa ka sa Dios." Maaaring kailanganin mo itong ulitin ng tatlumpung beses sa isang araw. Hindi iyon kahinaan; disiplina iyon.

Nagiging makatotohanan ito sa paghihintay. Sa Isaias 40:31, ang pangako ng bagong lakas ay ibinigay sa mga naghihintay. Kaya may mga pasyang kailangang gawin: hindi ka susuko sa trabaho sa unang buwan ng hirap; hindi ka mauunang kumilos nang mali dahil pagod ka nang maghintay sa tamang katuwang; hindi mo isasakripisyo ang katapatan para sa mabilis na solusyon sa utang. Ang paghihintay ay aktibo. Nagtatrabaho ka, nagdarasal ka, nagtitiis ka, at tumatangging magpanic.

Lumalabas ito sa pamamagitan ng katawan mo. Ang mga taong may pag-asa sa langit ang pinakamagagamit sa lupa. Sinabihan ang mga bihag na magtayo ng bahay at hanapin ang ikabubuti ng lungsod kahit alam nilang hindi pa iyon ang huling tahanan. Kaya kung may pag-asa ka, magtatanim ka ng puno na hindi mo aabutang malaki. Aalagaan mo ang magulang na hindi ka na nakikilala. Tapat kang magtatrabaho kahit walang nakakakita.

At natututuhan ito sa paglapit sa pinagmumulan. Ang Roma 15:13 ay dalangin, hindi utos na magsikap. Kaya kapag tuyo ka, humingi ka. "Diyos ng pag-asa, punuin mo ako." Idagdag mo ang mga paraang ginagamit niya: ang Kasulatan, ang Hapunan ng Panginoon, ang awit ng kongregasyon, ang kapatid na tatawag sa iyo sa gabi. Bihirang ibinibigay ang pag-asa sa taong nag-iisang nagsasarado ng pinto.

Ang Salamin

Tanungin kita nang tapat: saan nakatali ngayon ang lubid mo?

Marami sa atin ang nagsasabing kay Cristo ang pag-asa nila, pero kapag sinuri ang nilalaman ng gabi nating hindi makatulog, iba ang makikita. Nakatali ang lubid sa bayad sa utang na matatapos sa Disyembre. Nakatali sa pagbabago ng ugali ng asawa. Nakatali sa resulta ng biyopsiya, sa pirma ng among hindi pa sumasagot, sa anak na umalis ng bahay at hindi na tumatawag. Hindi masasama ang mga iyon. Mga totoong pangangailangan iyon, at hindi binabalewala ng Diyos ang mga ito. Pero tanungin mo ang sarili mo: kung hindi dumating ang mga iyon, matitira pa ba ang pag-asa mo o guguho rin ito kasama nila?

Narito ang nakakatakot at nakakapagpalayang bahagi: kapag ang pag-asa mo ay nakatali sa muling nabuhay na si Cristo, hindi ka na kailangang protektahan ng magandang kinalabasan. Puwede nang maging totoo sa iyo ang masakit. Puwede mo nang sabihin, "Hindi maganda ang kalagayan ko," nang hindi ka nawawasak, dahil hindi ang kalagayan mo ang pundasyon mo. Mapapatawad mo na ang taong ayaw nang humingi ng tawad, dahil hindi ang hustisya ngayon ang huling salita. Makakapagbigay ka nang higit pa sa kaya mo, dahil hindi ang perang hawak mo ang seguridad mo. Matitiis mo ang katawang nanghihina, dahil may araw na papahirin ang bawat luha, at kasama na roon ang luha mong hindi nakita ninuman.

At kung sa ngayon, ang nararamdaman mo ay wala, kung gumuho na ang lahat ng inaasahan mo at pagod ka nang mag-asa, huwag mong isipin na wala kang parte sa pahinang ito. Ang Mga Awit 42:5 ay hindi isinulat ng taong maligaya. Isinulat ito ng taong nanlulumo, na nakipag-usap sa sariling kaluluwa at tumingin sa Diyos sa kabila ng lahat. Hindi ka nasa labas ng kuwento. Nasa gitna ka mismo ng kinalakhan nito.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap para sa bata ang maintindihan ang pag-asa kung puro abstraktong salita ang gagamitin natin. Mas madali kung bibigyan natin sila ng larawan. Maaari mong sabihin: ang pag-asa ay parang paghihintay sa tatay o nanay na nasa malayo at may pangakong uuwi sa Pasko. Hindi mo pa siya nakikita, pero sigurado kang uuwi siya, kaya naghahanda ka na. Iyan ang pag-asa sa Bibliya: hindi pakiramdam na "baka," kundi katiyakang "darating siya, dahil nangako siya at tinupad niya ang lahat ng pangako niya noon."

Mahalagang idugtong ang Pasko ng Pagkabuhay. Sabihin sa bata na namatay si Jesus, inilibing siya, at pagkatapos ng tatlong araw ay nabuhay siyang muli. Kaya nga kahit may mga malulungkot na bagay sa mundo, gaya ng pagkakasakit, pagkawala ng mahal sa buhay, o away sa bahay, may pangako ang Diyos na darating ang araw na papahirin niya ang bawat luha, at wala nang iiyak kailanman. Hindi kailangang pagtakpan ang lungkot ng bata; ang kailangan niyang malaman ay may Diyos na tapat kahit malungkot ang araw.

Magandang iangkop ang paliwanag ayon sa edad, kaya may hiwalay na mga paliwanag na magagamit mo: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, may simpleng kuwento at larawan; para sa elementarya na pito hanggang labindalawa, may paliwanag tungkol sa mga tauhan sa Bibliya na naghintay sa Diyos; at para sa mga tin-edyer na labindalawang taong gulang pataas, may mas malalim na usapan tungkol sa pagkabigo, pagkabalisa, at kung bakit nagbabago ng lahat ang muling pagkabuhay.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung iisa lamang ang matatandaan mo sa pahinang ito, sana ito na lang: ang pag-asa sa Bibliya ay hindi "sana," kundi "tiyak." Hindi ito pagbabasa ng magiging kapalaran mo, kundi pagkapit sa isang bagay na nangyari na, sa isang Panginoong pinatay at inilibing at nabuhay na muli. Kaya ang unang galaw ng pag-asa ay laging pabalik, tungo sa krus at sa walang lamang libingan, bago tayo makatingin nang matatag sa hinaharap. Kaya kayang magsabi ng salmista sa sariling kaluluwa, "Umasa ka sa Dios," kahit panlulumo ang nararamdaman niya. Kaya kayang sabihin ni Pablo na ang kapighatian ay may dulong pag-asa na hindi nagdadala ng kahihiyan. Hindi tayo naghihintay sa pinakamabuti kundi sa Pinakamabuti.

Kung gusto mong palalimin pa ito, magsimula ka sa isang buwang paglalakbay: basahin ang Mga Awit 42 at 43 nang sabay, pagkatapos ang Isaias 40, ang Roma 5 at 8, ang 1 Pedro 1, at tapusin sa Pahayag 21. Habang binabasa mo, isulat ang mga pangakong matatagpuan mo. At ipanalangin ang dalangin ng Roma 15:13 sa sarili mong salita, dahil ang Diyos na iyan ang tinatawag na Diyos ng pag-asa, at hindi niya pinapahiya ang lumalapit sa kaniya.