Ano ang Pagsisisi Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-dos ng madaling araw. Tulog na ang buong bahay, pero gising ka pa rin, nakatitig sa kisame, inuulit-ulit sa isip ang isang bagay na ginawa mo: ang mga salitang sinabi mo sa asawa mo, ang perang hindi mo dapat ginalaw, ang mensaheng hindi mo na mabawi, ang kasalanang akala mo'y matagal mo nang tinalikuran pero narito ka na naman. At habang nakahiga ka, may dalawang boses sa loob mo. Ang isa ay nagsasabi, "Wala ka nang pag-asa." Ang isa naman ay mahina, halos bulong lang: "Umuwi ka na."

Ang pagsisisi ay tungkol sa bulong na iyon.

Sa gabay na ito, titingnan natin kung ano talaga ang itinuturo ng Bibliya tungkol sa pagsisisi: ang mga salitang ginamit ng Hebreo at Griyego, kung paano ito dumadaloy mula Genesis hanggang Pahayag, ang mga maling akalang pumipigil sa atin na lumapit, at kung ano ang hitsura nito sa totoong buhay bukas ng umaga, sa trabaho, sa pera, sa pamilya, at sa mga bagay na walang nakakaalam kundi ikaw at ang Diyos.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa atin ay naturuang isipin na ang pagsisisi ay isang uri ng pagpaparusa sa sarili: isang matinding pag-iyak, isang listahan ng kasalanan, isang pakiramdam ng pagkakasala na dapat sapat ang bigat bago tayo tanggapin ng Diyos. Tatahakin natin ang kabilang direksyon. Sa Kasulatan, ang pagsisisi ay pag-uwi, hindi pagpaparusa. Hindi ito pintuan lang sa simula ng pananampalataya kundi ang direksyon ng buong buhay. At hindi ito pinapagalaw ng takot kundi ng kabutihan ng Diyos na naunang humanap sa atin. Kaya sa bawat seksyon, babalikan natin ang tanong na ito: sino ang unang gumagalaw, ikaw o siya?

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagsisisi?

Dalawang salita ang pundasyon ng pagsisisi sa Kasulatan. Sa Lumang Tipan, ang pangunahing salitang Hebreo ay shuv, na ang ibig sabihin ay bumalik, umikot, umuwi. Hindi ito salitang panrelihiyon sa simula; ginagamit ito sa isang taong tumalikod sa daan at bumalik sa pinanggalingan niya. Sa Bagong Tipan naman, ang salitang Griyego ay metanoia, mula sa meta (pagbabago) at nous (isip), kaya't literal itong pagbabago ng pag-iisip. Pagsamahin mo ang dalawa at makikita mo ang buong larawan: isang bagong paraan ng pagtingin na nauuwi sa isang bagong direksyon ng paglalakad. Hindi lamang pagbabago ng damdamin, at hindi rin lamang pagbabago ng ugali. Isang buong tao na humaharap sa ibang direksyon.

Kaya nga ang unang pangaral ni Jesus ay isang panawagan sa pagsisisi. Sabi ng Mateo 4:17, "Mula noon, nagsimula nang mangaral si Jesus. Ang sabi niya, 'Pagsisihan ninyo't talikuran ang inyong mga kasalanan, sapagkat malapit nang dumating ang kaharian ng langit!'" Pansinin ang pagkakasunod. Hindi niya sinabi, "Magsisi kayo para dumating ang kaharian." Sinabi niya, magsisi kayo sapagkat malapit na ang kaharian. May dumarating na Hari. Ang pagsisisi ay ang pagbukas ng pinto dahil may kumakatok, hindi ang pagsisikap na pilitin siyang dumating.

Ganito rin ang hugis ng panawagan ni Pedro sa Mga Gawa 3:19: "Kaya nga, pagsisihan na ninyo at talikuran ang inyong mga kasalanan upang patawarin kayo ng Diyos." Dalawa ang galaw dito: ang pagtalikod sa kasalanan at ang paglapit sa Diyos. Hindi sapat ang layuan ang isang bagay kung wala kang nilalapitan. Maraming tao ang tumitigil sa isang bisyo pero hindi naman lumalapit sa Diyos; iyon ay reporma, hindi pagsisisi.

Pero paano natin malalaman kung totoo ang pagsisisi? May linaw ang 2 Corinto 7:10: "Sapagkat ang kalungkutang mula sa Diyos ay nagbubunga ng pagsisisi na humahantong sa kaligtasan, at hindi ito dapat ikalungkot. Ngunit ang kalungkutan ng sanlibutan ay nagdudulot ng kamatayan." May dalawang klase pala ng lungkot. Ang isa ay naglalayo sa iyo sa Diyos dahil nakatuon lang sa pagkatalo, sa kahihiyan, sa nasirang imahe. Ang isa naman ay nagtutulak sa iyo paloob sa mga bisig niya. Pareho silang masakit. Magkaiba ang direksyon.

At dahil mas malalim ang problema kaysa sa ating mga gawa, ang hinihingi ng tunay na nagsisisi ay hindi lang kapatawaran kundi pagbabago mula sa loob. Iyan ang dalangin ni David sa Mga Awit 51:10: "Isang pusong tapat sa aki'y likhain, bigyan mo, O Diyos, ng bagong damdamin." Ang salitang "likhain" dito ay ang parehong salitang ginamit sa Genesis 1 para sa paglikha ng Diyos mula sa wala. Alam ni David na hindi niya kayang kumpunihin ang sarili niyang puso. Humihingi siya ng paglikha, hindi ng pag-aayos.

At ang tugon ng Diyos ay matatag: "Subalit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, siya'y tapat at matuwid, kaya't patatawarin tayo sa mga ito at lilinisin tayo sa lahat ng ating kasamaan" (1 Juan 1:9). Hindi sinabing "maawain" lang siya kundi "tapat at matuwid," dahil nabayaran na sa krus ang utang. Hindi pakiusap ang pagtatapat natin. Paghingi ito ng isang bagay na ipinangako na.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang kuwento sa isang tanong sa hardin: "Nasaan ka?" (Genesis 3:9). Nagtago ang tao, at ang Diyos ang naghanap. Iyan ang hugis ng pagsisisi sa buong Kasulatan: hindi ito paghahanap natin sa Diyos na nagtatago, kundi pagsagot natin sa Diyos na humahanap.

Sa Lumang Tipan, ang buong kasaysayan ng Israel ay paulit-ulit na pagtawag sa pagbalik. Si Moises ay nananawagan sa bayan na bumalik ng puso. Ang mga hukom ay sunod-sunod na tagapagligtas sa isang bayang laging naliligaw. At sa paglaan ng templo, binigyan ng Diyos si Solomon ng isang pangakong pinanghahawakan ng marami hanggang ngayon: "kung ang aking bayan na tinatawag sa aking pangalan ay magpakumbaba, dumalangin, lumapit sa akin, at talikuran ang kanilang masasamang gawain, diringgin ko sila mula sa langit, patatawarin ko ang kanilang kasalanan, at pagagalingin ko ang kanilang lupain" (2 Cronica 7:14). Apat na galaw: pagpapakumbaba, panalangin, paghahanap sa mukha ng Diyos, pagtalikod sa masama. At tatlong pangako: pakikinig, kapatawaran, pagpapagaling. Hindi ito pormula para sa bansa mo; isa itong pintuan na binuksan ng Diyos para sa isang bayang paulit-ulit siyang iniiwan.

Ang mga propeta ang naging tinig ng panawagang ito. "Magbalik-loob kayo sa akin," paulit-ulit sa Oseas, sa Joel, sa Zacarias. At hindi lang panlabas na seremonya ang hinihingi: "Hindi ang inyong damit kundi ang inyong puso ang inyong punitin" (Joel 2:13). Sa Jonas, nakita natin ang isang buong lunsod ng mga pagano na nagsisi, at ang isang propetang galit pa nga dahil napakaawain ng Diyos. Sa Ezekiel, ipinangako ng Diyos ang mismong hinihingi ni David: isang bagong puso at isang bagong espiritu, dahil hindi kayang gawin ng lumang puso na tumalima.

Pagdating ni Juan Bautista, iisa ang mensahe niya: magsisi kayo, naghahanda na ang daan. At ang Mesiyas na dumating ay hindi nagpalit ng mensahe kundi nilagyan ito ng mukha. Isinalaysay ni Jesus ang pinakamagandang kuwento ng pagsisisi na naisulat kailanman, ang ama na tumatakbo papunta sa anak na nagwaldas ng lahat. At sa sentro ng kabanatang iyon ay ang linyang ito: "Sinasabi ko sa inyo, magkakaroon ng higit na kagalakan sa langit dahil sa isang makasalanang nagsisisi, kaysa sa siyamnapu't siyam na matuwid na hindi na kailangang magsisi" (Lucas 15:7). Hindi nagbubuntong-hininga ang langit kapag umuuwi ka. Nagpipiyesta ito.

Sa krus, nakita natin kung bakit ligtas ang pag-uwi. Hindi binale-wala ng Diyos ang kasalanan; dinala ito ni Cristo. Kaya ang pagsisisi ay hindi paglalakad palapit sa isang hukom na galit, kundi paglalakad patungo sa isang Ama na binayaran na ang lahat. At hanggang sa huling aklat, tuloy pa rin ang tawag. Sa Pahayag, kinakausap ni Cristo ang mga iglesya, hindi ang mga pagano, at paulit-ulit niyang sinasabi: magsisi kayo, balikan ninyo ang una ninyong pag-ibig. Nagtatapos ang Bibliya na nakabukas pa rin ang pinto.

Mga karaniwang maling akala

Una: na ang pagsisisi ay katumbas ng pakiramdam ng pagkakasala. Marami ang nag-aakalang kapag sapat na ang sakit na nararamdaman nila, iyon na iyon. Pero tingnan mo ang dalawang alagad sa parehong gabi. Parehong nagtaksil si Pedro at si Judas. Pareho silang nagdusa. Ngunit si Judas ay lumayo at nagwakas sa kadiliman, samantalang si Pedro ay umiyak, bumalik, at kinaumagahan ay tumatakbo patungo sa libingan. Iyan ang pinapaliwanag ng 2 Corinto 7:10. Ang kalungkutan ng sanlibutan ay umiikot sa sarili: nahuli ako, napahiya ako, sira na ako. Ang kalungkutang mula sa Diyos ay umiikot sa kaniya: sinaktan ko ang Diyos na nagmamahal sa akin, at sa kaniya ako babalik. Hindi sukatan ng pagsisisi ang dami ng luha.

Pangalawa: na isang beses lang itong nangyayari. Totoong may isang pasimula, isang unang pagbaling kay Cristo na hindi na kailangang ulitin. Pero ang panawagan sa Pahayag 2 ay para sa mga iglesyang matagal nang sumasampalataya. Ang pagsisisi ay hindi pintuan lang na dinaanan mo noong 2014. Ito ang paraan ng paghinga ng isang Kristiyano: paulit-ulit na pagbaling, araw-araw, kapag naliligaw ang puso. Kaya nga sinabi ni Jesus na ang sinumang sumusunod sa kaniya ay kailangang magpasan ng krus araw-araw. Hindi ito kabiguan ng pananampalataya. Ito ang hugis ng pananampalataya habang nasa daan pa tayo.

Pangatlo: na kailangan mo munang ayusin ang sarili mo bago lumapit. Ito ang pinakamalupit na kasinungalingan, dahil mukha itong kababaang-loob. Pero baligtad ang Kasulatan. Sinasabi ng Roma 2:4 na ang kabutihan ng Diyos ang umaakay sa atin sa pagsisisi. Hindi mo kailangang maghugas bago maligo. Sa kuwento ni Jesus, amoy baboy pa ang nakababatang anak nang yakapin siya ng ama. Hindi hinintay ng ama ang talumpating inensayo niya sa daan. Naunang tumakbo ang ama. Kung hinihintay mong maging karapat-dapat ka bago ka magsisi, hinihintay mo ang isang araw na hindi darating.

Pang-apat: na ang pagsisisi ang bumabayad sa kasalanan. May bersyon ng pagsisisi na parang negosyo: kung sapat ang luha ko, kung sapat ang pag-aayuno ko, kung sapat ang paglilingkod ko, mababayaran ko ang kasalanan ko. Kung ganoon, may presyo ang kapatawaran at kaya mong bayaran. Ngunit malinaw ang 1 Juan 1:9, "siya'y tapat at matuwid, kaya't patatawarin tayo." Ang basehan ng kapatawaran ay ang katapatan ng Diyos at ang dugo ng kaniyang Anak, hindi ang kalidad ng iyong pagsisisi. Ang pagtatapat ay pagbubukas ng kamay, hindi pagbabayad ng utang.

Isabuhay ito ngayon

Nagiging tunay ang pagsisisi kapag may pangalan, oras, at kaharap. Hindi ito nabubuhay sa abstraksyon.

Sa trabaho, ganito ang hitsura nito: ang ulat na pinaganda mo nang kaunti para hindi ka masisi, ang oras na sinisingil mo pero hindi mo naman tinrabaho, ang katrabahong sinira mo ang pangalan sa harap ng amo. Ang pagsisisi dito ay hindi lang paghingi ng tawad sa panalangin. Ito ang pagbabalik ng totoong numero, kahit mapahiya ka. Nang magsisi si Zaqueo, sinabi niya sa Lucas 19:8 na ibabalik niya ng apat na ibayo ang lahat ng kinuha niya nang may pandaraya. Walang hiniling si Jesus na ganoon. Kusang umagos iyon mula sa pusong nabago.

Sa pamilya, ang pagsisisi ay madalas mas mahirap kaysa sa pagsisisi sa Diyos, dahil kaharap mo ang taong nasaktan mo. Ang tatay na palaging nagtataas ng boses at sinasabing "ganito lang talaga ako" ay nangangailangan ng iba pang pangungusap: "Mali ako. Nasaktan kita. Hindi ko iyon ipagtatanggol." Sabi sa Santiago 5:16, ipagtapat ninyo ang inyong mga kasalanan sa isa't isa at ipanalangin ninyo ang isa't isa upang kayo'y gumaling. Ang kapatawaran ay nasa Diyos; ngunit ang paggaling ay madalas dumarating sa pamamagitan ng tao.

Sa pera, nagsisimula ang pagsisisi sa pagbubukas ng tunay na tala: ang mga utang na pinagtataguan, ang mga biniling hindi naman kailangan para punan ang isang kalungkutan, ang pagiging madamot sa kabila ng kasaganaan. Sa katawan at sa mga lihim na tinitingnan sa gabi, ang pagsisisi ay hindi lang pangako na "hindi na mauulit" kundi konkretong pagputol sa daan papunta roon, kasama ang isang taong may karapatang magtanong sa iyo.

Sa oras at sa pag-iisa, may mas tahimik na anyo ang pagsisisi. Ito ang pag-amin na ginamit mo ang abala para hindi mo kailangang humarap sa Diyos, o ginamit mo ang telepono para hindi mo maramdaman ang pangungulila. Dito pumapasok ang Mga Awit 51:10 bilang araw-araw na dalangin. Hindi mo pinipilit ang sarili mong maging bago. Hinihiling mo sa Maylikha na likhain ang isang bagay sa loob mo na wala ka.

At laging tandaan kung saan ito nauuwi. Ayon sa Mga Gawa 3:19, ang pagtalikod sa kasalanan ay may hantungan: kapatawaran, at ang mga panahon ng kaginhawahan mula sa Panginoon. Hindi ka naglalakad patungo sa mas mabigat na pasanin. Naglalakad ka pauwi.

Ang Salamin

Gusto kitang tanungin ng isang bagay na madalas nating iwasan: ano ang isang bagay sa buhay mo na alam mong mali, pero matagal mo nang inaayos ang pagkakasabi nito sa iyong sarili para hindi na ito masyadong masakit?

Baka ito ay isang ugali na tinatawag mong "stress" pero galit talaga. Baka ito ay isang relasyong alam mong hindi mo dapat pinapatagal. Baka ito ay pera na kinuha mo sa isang lugar na hindi mo dapat ginalaw, at pinaniwala mo ang sarili mo na ibabalik mo rin naman. Baka ito ay ang anak na matagal mo nang hindi nahihingan ng tawad dahil naniniwala kang hindi dapat humihingi ng tawad ang magulang. Baka ito ay ang ilang taon na ng pagpunta sa simbahan nang hindi lumuluhod kahit minsan.

Hindi ko hinihiling na magmukmok ka. Iyon ang kalungkutan ng sanlibutan, at wala kang mapapala roon. Ang hinihiling ko ay ang isang tahimik, matapang, at simpleng galaw: pangalanan mo ito sa harap ng Diyos, nang walang pagtatanggol, nang walang palusot, nang hindi dinaragdagan ng paliwanag kung bakit kasalanan din ng iba.

Alam kong may bahagi sa iyo na natatakot na kapag ginawa mo iyon, makikita mo ang isang Diyos na nakataas ang kilay. Pero ganito ang sabi ni Jesus tungkol sa sandaling iyon: may kagalakan sa langit dahil sa isang makasalanang nagsisisi. Ikaw ang dahilan ng piyesta, hindi ng pagbubuntong-hininga.

Hindi ka nagpapaliwanag sa isang hukom; umuuwi ka sa isang Ama.

Kaya huwag mong hintayin ang Linggo. Huwag mong hintayin na maging handa ka. Ang pinakamagandang oras para umuwi ay ang oras na naalala mong may bahay ka pala.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag tinanong ng isang bata kung ano ang pagsisisi, madalas tayong nagsasalita tungkol sa kasalanan, kapatawaran, at biyaya, mga salitang hindi pa niya kayang hawakan. Mas mabuting magsimula sa larawan.

Subukan mo ito: isipin mong naglalakad ka papunta sa tindahan, pero mali pala ang nilakaran mo. Palayo ka pala nang palayo. Kapag napansin mo iyon, ano ang gagawin mo? Hindi mo lang sasabihing "naku, nagkamali ako" at magpapatuloy sa paglalakad. Iikot ka. Babalik ka. Iyon ang pagsisisi: paglingon at pagbalik sa Diyos kapag napansin nating mali ang direksyon natin.

Mahalagang marinig ng mga bata ang dalawang bagay nang magkasama. Una, totoo ang mali: kapag may nasaktan tayo o nagsinungaling tayo, hindi iyon basta "okay lang." Pangalawa, hindi tumatakbo palayo ang Diyos kapag umamin tayo. Sa kuwento ni Jesus sa Lucas 15, tumakbo pa nga ang ama papunta sa anak niya. Kaya ang pag-amin ay hindi pagpasok sa gulo; ito ang paglabas mula rito.

Isa pang bagay na natututuhan ng bata sa bahay, hindi sa aralin: kapag narinig niyang humihingi ka ng tawad sa kaniya, natututo siyang hindi nakakahiya ang pagsisisi.

May mga tiyak na paliwanag kami para sa iba't ibang edad, mula sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, sa mga batang pitong hanggang labindalawa, at sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na handa nang pag-usapan ang pagkakaiba ng pagkakonsensiya at tunay na pagbabago. Piliin mo ang akmang edad at ipagpatuloy ang usapan sa hapag-kainan.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na gusto kong manatili sa iyo, ito iyon: hindi ka tinatawag ng Diyos sa pagsisisi upang parusahan ka, kundi upang iuwi ka. Hindi ito ang pinto na dinaanan mo minsan noong unang taon ng pananampalataya mo; ito ang direksyong hinaharap mo araw-araw. Hindi ito nagsisimula sa lakas mo; nagsisimula ito sa kabutihan niyang naunang humanap sa iyo sa hardin, sa Israel, sa pintuan ng iglesya, sa alas-dos ng madaling araw.

Kaya huwag mong gawing proyekto ang pagsisisi. Gawin mo itong panalangin. Simulan mo sa Mga Awit 51 at basahin mo ito nang dahan-dahan, linya bawat linya, hanggang marating mo ang hilingin ni David na bagong puso. Basahin mo ang Lucas 15 at tingnan mo kung sino ang unang gumalaw sa kuwento. Pagkatapos, pangalanan mo ang isang bagay, isa lang, na matagal mo nang ipinagtatanggol sa harap ng Diyos, at ibigay mo ito sa kaniya ngayon.

Nakabukas pa rin ang pinto. At ayon kay Jesus, hindi ka hinihintay doon ng isang nakataas na kilay kundi ng isang piyesta.