Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Pag-aasawa?

Panimula

Alas-onse na ng gabi. Ang mga bata ay tulog na, ang mga pinggan ay hindi pa nahuhugasan, at ang dalawang taong nagpangako sa harap ng Diyos na "sa hirap at sa ginhawa" ay nag-aaway ngayon tungkol sa resibo ng kuryente. Walong taon na ang nakalipas mula nang isuot ang belo at itali ang lubid; walong taon mula nang umiyak ang mga magulang sa unahan ng simbahan. At ngayon, sa isang maliit na sala sa Cavite, tahimik na nagtatanong ang isa sa kanila: Ito na ba ang pag-aasawang sinasabi ng Bibliya?

Marami sa atin ang natutunan ang pag-aasawa mula sa teleserye, sa Facebook reels, o sa sugat na naiwan ng ating mga magulang. Kakaunti ang natutunan natin mula sa Kasulatan mismo. Sa gabay na ito, hindi lang tatalakayin natin ang mga talatang laging binabasa sa kasal. Hahanapin natin kung bakit binuksan ng Diyos ang Bibliya sa isang kasal at isinara ito sa isa pa, at ano ang ibig sabihin niyon para sa inyong tahanan bukas ng umaga.

Ang tuon ng gabay na ito

Tatalakayin natin ang pag-aasawa hindi bilang isang kasunduang legal o isang romantikong pangarap, kundi bilang isang tipan na tanda. Tipan, dahil ang tinitingnan ng Diyos ay pangako, hindi kontrata na puwedeng kanselahin kapag hindi na sulit. Tanda, dahil ang pag-aasawa ay tumuturo sa isang bagay na higit dito: ang pag-ibig ni Cristo sa kaniyang bayan. Mahalaga ang pagtuong ito dahil binibigyan nito ng bigat ang kasal nang hindi ito ginagawang idolo. Kapag tanda ang pag-aasawa, sagrado ito; ngunit hindi ito ang katuparan ng ating pagkatao. Kaya may mabuting balita rito para sa mga may asawa, sa mga walang asawa, at sa mga nabigo na.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pag-aasawa?

Ang unang bagay na sinabi ng Diyos na "hindi mabuti" sa isang mundong puno ng kaniyang mga "mabuti" ay ang kalungkutan ng tao. Sa Genesis 2:18 ay ganito ang nakasulat: "At sinabi ng Panginoong Dios, Hindi mabuti na ang lalake ay magisa; siya'y aking bibigyan ng isang katulong na karamay niya." Hindi ito nagmula sa pagkabagot o sa pangangailangang pisikal lamang. Ito ay hatol ng Diyos sa isang buhay na walang kapareha, at siya mismo ang kumilos para punan ito.

Pagkatapos ilarawan kung paano hinubog ng Diyos si Eva at iniharap sa lalaki, may isang pangungusap na naging pundasyon ng lahat ng pagtuturo ng Bibliya tungkol sa pag-aasawa. Ganito ang Genesis 2:24: "Kaya't iiwan ng lalake ang kaniyang ama at ang kaniyang ina, at makikipisan sa kaniyang asawa: at sila'y magiging isang laman." Tatlong hakbang ang nakatago sa isang talata. Ang pag-iwan ay publiko: may bagong sambahayan, may bagong katapatan, at ang pinakamalapit na ugnayan mo na ngayon ay hindi na ang iyong ina kundi ang iyong asawa. Ang pakikipisan ay ang salitang tipan; sa Hebreo, ito ang parehong salitang gamit sa pananatiling matapat sa Panginoon. Ito ay pandikit, hindi tape. At ang pagiging isang laman ay ang bunga: isang bagong pagkakaisa na sakop ang katawan, damdamin, pera, panahon, at kinabukasan.

Kapansin-pansin na ang pag-aasawa ay hindi ipinakilala bilang isang sakramento ng relihiyon o isang kasunduan ng dalawang pamilya. Ipinakilala ito bilang bahagi ng paglalang. Kaya nga, kahit ang mga hindi sumasamba sa Diyos ay nag-aasawa; regalo ito sa buong sangkatauhan, hindi lamang sa mga mananampalataya.

Dinala ng Kawikaan ang kaloob na ito sa antas ng pang-araw-araw na karunungan. Sabi ng Kawikaan 18:22: "Ang nakakasumpong ng asawa ay nakasumpong ng mabuting bagay, at siyang nagtatamo ng lingap ng Panginoon." Madalas itong ginagawang linyang pang-suyo, ngunit ang tunay nitong bigat ay teolohikal. Ang isang mabuting asawa ay hindi tagumpay ng iyong pagkaguwapo o ng iyong charm; ito ay "lingap ng Panginoon", isang biyaya. Ang tumatanggap ng kaniyang asawa bilang biyaya ay may ganap na ibang pananaw kaysa sa tumatanggap nito bilang karapatan. Ang biyaya ay ipinagpapasalamat; ang karapatan ay hinihingi.

Nang tanungin si Jesus tungkol sa diborsiyo, hindi siya nagsimula sa batas ni Moises. Bumalik siya sa Genesis, at idinagdag ang isang bagay na wala sa unang kuwento. Sa Mateo 19:6 ay sinabi niya: "Kaya nga hindi na sila dalawa, kundi isang laman. Ang pinapagsama nga ng Dios ay huwag papaghiwalayin ng tao." Tingnan kung sino ang tunay na tagapagtali. Hindi ang pari, hindi ang huwes, hindi ang pag-ibig ninyong dalawa. Ang Diyos ang nagsasama. Ibig sabihin, ang kasal ay hindi isang pribadong arrangement na kayo ang may-ari. May ikatlong Persona sa bawat pagtatalo ninyo sa alas-onse ng gabi, at siya ang gumawa ng tali.

Idinagdag ng Bagong Tipan ang hugis ng pag-ibig na ito. Ang Efeso 5:25 ay hindi humihingi ng romansa kundi ng krus: "Mga lalake, ibigin ninyo ang inyo-inyong asawa, gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya." At sa 1 Pedro 3:7, ang panalangin mismo ng lalaki ay nakasalalay sa kung paano niya tinatrato ang kaniyang asawa: "Gayon din naman kayong mga lalake, magsipamahay kayong kasama ng inyo-inyong asawa na may pagkakilala, na pakundanganan ang babae, na gaya ng marupok na sisidlan, na inyong pinararangalan silang kasama ng mangagmamana ng biyaya ng kabuhayan: upang ang inyong mga panalangin ay huwag mangahadlangan."

Ang pag-aasawa ay tanda, hindi hantungan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Kung susundan natin ang pag-aasawa mula Genesis hanggang Apocalipsis, may lalabas na isang pattern: tuwing gustong ipaliwanag ng Diyos ang kaniyang sariling pag-ibig, madalas niyang hinahiram ang wika ng kasal.

Sa Sinai, ang tipan sa Israel ay inilarawan sa mga terminong parang kasal: pagpili, pangako, katapatan, at kahihiyan kapag nagtaksil. Kaya nang sumamba ang Israel sa mga diyus-diyosan, hindi ito tinawag ng mga propeta na "pagkakamali sa politika" kundi pangangalunya. Inutusan ang propetang Oseas na pakasalan si Gomer, isang babaeng paulit-ulit siyang iniwan, para maipakita sa buong bansa ang sakit ng isang Diyos na minahal ang bayang hindi tapat. At gayon pa man, ang naging pangako ng Diyos sa Oseas 2 ay hindi paghihiwalay kundi panibagong pagpapakasal: dadalhin niya ang bayan sa ilang, kakausapin niya ito nang malumanay, at pakakasalan niya itong muli sa katuwiran at kagandahang-loob. Ganito ang Diyos sa Lumang Tipan: hindi siya nagbabago ng pangako kapag nagbago ang nakipangako sa kaniya.

Sa Isaias ay ipinahayag na ang Maylalang ang magiging asawa ng kaniyang bayan, at magagalak siya rito na gaya ng lalaking bagong kasal. Sa Awit ng mga Awit ay iniingatan ng Bibliya ang katapatan ng pag-ibig sa loob ng kasal, kasama ang pananabik, ang kagandahan ng katawan, at ang pagnanasang hindi nakakahiya kapag nasa loob ng tipan. Sa Malakias 2 ay may mabigat na salita para sa mga lalaking iniwan ang asawa ng kanilang kabataan; sinabi ng Panginoon na siya ang saksi sa tipang iyon at kinapopootan niya ang paghihiwalay. Isang detalyeng madalas nakakaligtaan: hindi neutral ang Diyos sa kasal. Saksi siya.

Nang dumating si Jesus, tinawag niya ang sarili niyang kasintahang lalaki. Sinabi ni Juan Bautista na ang kaniyang kagalakan ay ang kagalakan ng kaibigan ng lalaking ikakasal. Ang unang himala ni Jesus ay ginawa sa isang kasalan sa Cana, kung saan tinapos niya ang kahihiyan ng isang pamilyang naubusan ng alak. At paulit-ulit siyang nagkuwento tungkol sa kasalan: ang sampung dalaga, ang pagdiriwang na pinuntahan ng mga taong hindi inaasahan. Pagkatapos, sa Efeso 5, ipinaliwanag ni Pablo ang hiwaga: nang sabihin ng Diyos sa simula na ang lalaki at babae ay magiging isang laman, hindi lang siya nagbibigay ng patakaran sa tahanan. Nagbibigay siya ng litrato. "Ang hiwagang ito ay dakila," sabi ng Efeso 5:32, "datapuwa't sinasalita ko ang tungkol kay Cristo at ang tungkol sa iglesia."

Kaya nagtatapos ang Bibliya kung paano ito nagsimula, sa isang kasal. Sabi ng Apocalipsis 19:7: "Tayo'y mangagalak at tayo'y mangagsayang totoo, at siya'y ating luwalhatiin; sapagka't dumating ang kasalan ng Cordero, at ang kaniyang asawa ay nakapaghanda na." At sa Apocalipsis 21:2, ang bagong Jerusalem ay bumababa mula sa langit na "nabalot na gaya ng isang babaing bagong kasal na nagagayakang talaga sa kaniyang asawa."

Ito ang dahilan kung bakit sinabi ni Jesus sa Mateo 22:30 na sa pagkabuhay na muli ay hindi na mag-aasawa ang mga tao. Hindi dahil mas mababa ang pag-aasawa, kundi dahil natupad na ang tinuturo nito. Kapag dumating na ang totoo, wala nang kailangang tanda. Ang mga larawan ay naisasampay kapag nakauwi na ang minamahal.

Mga karaniwang maling akala

Unang maling akala: ang pag-aasawa ay kontrata na puwedeng putulin kapag hindi na sulit. Ganito ang inaakala ng mga Pariseo nang lapitan nila si Jesus. Ang sagot niya sa Mateo 19:6 ay pinasok ang usapan sa ibang antas: "Ang pinapagsama nga ng Dios ay huwag papaghiwalayin ng tao." Ang kontrata ay nakabatay sa palitan; kapag hindi ginampanan ng isa ang bahagi niya, wala na. Ang tipan ay nakabatay sa pangako; kapag nabigo ang isa, hindi nakansela ang pangako, kundi doon pa lamang nasusubok. Pinahihintulutan ng Kasulatan ang paghihiwalay sa mga mabigat na sitwasyon gaya ng pangangalunya at pag-abandona, at hindi kailanman inuutusan ng Diyos ang sinuman na manatili sa loob ng karahasan. Ngunit hindi ito ang normal na wika ng Bibliya. Ang normal na wika ay: pinagsama ng Diyos, at siya ay saksi.

Ikalawa: kinukumpleto ka ng pag-aasawa. Ito ang pinakamatamis at pinakamapaminsalang kasinungalingan sa panahon natin. Sinabi nga ng Diyos na hindi mabuti na mag-isa ang tao, ngunit hindi niya sinabi na ang asawa ang magbibigay ng kabuluhan sa iyong buhay. Si Jesus mismo, ang pinakaganap na tao, ay hindi nag-asawa. Si Pablo ay sumulat sa 1 Corinto 7 na ang pagiging walang asawa ay isang kaloob na may sariling kalayaan at kagalakan. Kapag inaasahan nating gagawin ng ating asawa ang trabaho ng Diyos, dalawang bagay ang nangyayari: nabibigo tayo, at nabibigatan siya. Hindi ka kinukumpleto ng asawa; ni Cristo ka kinukumpleto.

Ikatlo: "pagpapasakop" ay ibig sabihin ay pagsunod sa hari ng tahanan. Marami nang sugat na dulot ng maling paggamit sa Efeso 5. Pero tingnan ang pagkakasunod-sunod. Bago pa may sinabi tungkol sa papel ng bawat isa, sinabi ni Pablo na magpasakop sa isa't isa. At nang bigyan niya ng utos ang mga lalaki sa Efeso 5:25, hindi pamumuno ang hinihingi niya kundi pag-aalay: "gaya naman ni Cristo na umibig sa iglesia, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa kaniya." Ang modelo ng pagkaulo sa Bibliya ay isang lalaking nakapako sa krus, hindi isang lalaking nakaupo sa trono na may hawak na remote. At idinagdag ng 1 Pedro 3:7 na kung hindi pinararangalan ng lalaki ang kaniyang asawa, nahahadlangan ang kaniyang panalangin. May lalaking hindi sinasagot ang panalangin dahil sa kung paano siya magsalita sa kaniyang asawa sa kusina.

Ikaapat: ang pag-ibig ay damdamin na dumarating at umaalis. Ang pinakabinabasang talata sa mga kasal ay hindi tungkol sa kilig. Ganito ang 1 Corinto 13:4: "Ang pagibig ay mapagpahinuhod, at magandang-loob; ang pagibig ay hindi nananaghili; ang pagibig ay hindi nagmamapuri, hindi mapagpalalo." Pansinin na pawang mga gawa at kilos ang inilista, hindi pakiramdam. Ang pagtitiis ay desisyon. Ang kagandahang-loob ay ginagawa. At sinulat ito ni Pablo hindi sa isang honeymoon suite kundi sa isang simbahang nag-aaway sa Corinto, kung saan ang pag-ibig ay kailangang maging trabaho.

Isabuhay ito ngayon

Kung ang pag-aasawa ay tipan at tanda, may ilang praktikal na bagay na nagbabago agad.

Nagbabago ang paraan ng pag-aaway. Sa isang kontrata, ang layunin ng pagtatalo ay manalo o makakuha ng kabayaran. Sa isang tipan, ang layunin ng pagtatalo ay makabalik sa isa't isa. Kaya may malaking pagkakaiba sa pagitan ng "napagod na ako sa iyo" at "napagod ako, pero hindi ako aalis." Ang unang linya ay nagbubukas ng pinto palabas; ang pangalawa ay nagbubukas ng pinto papasok. Subukan ninyong magkasundo sa isang bagay ngayong linggo: walang banta ng pag-alis kapag naiinis. Ang seguridad ang lupa kung saan tumutubo ang katapatan.

Nagbabago ang paraan ng paghawak sa pera. Ang "isang laman" ay hindi lamang tungkol sa kama; ito rin ay tungkol sa bank account, sa utang, sa sinusuportahang kapatid, sa ayudang ipinapadala sa probinsiya. Maraming mag-asawang Pilipino ang may hindi nasasabing pagtataksil sa larangan ng pera: lihim na utang, lihim na pinapadalhan, lihim na ipinagbili. Ang pag-iwan sa ama at ina ayon sa Genesis 2:24 ay hindi nangangahulugang pagtalikod sa pamilya; ang ibig sabihin nito ay ang asawa mo ang unang makakaalam bago ang nanay mo.

Nagbabago ang paraan ng pagsasalita tungkol sa asawa sa harap ng iba. Ang Kawikaan 18:22 ay nagsasabing biyaya siya. Mahirap ipagtawanan ang isang biyaya. Kapag ginagawa nating katatawanan ang kahinaan ng asawa natin sa harap ng barkada o sa mga post online, nililimot natin kung paano niya napunta sa buhay natin. Isang simpleng pagsasanay: isang bagay na ipinapasalamat mo sa kaniya, sabihin mo sa kaniya nang tuwiran, hindi sa iba.

Nagbabago rin ang pananaw sa mga panahong tuyo. Hindi lahat ng kasal ay may kilig tuwing Linggo. Dumarating ang mga taon na ang pag-ibig ay parang lutuin at laba at panahon sa ospital. Dito nagiging kalinga ang 1 Corinto 13:4: hindi ito naghihintay ng pakiramdam bago kumilos. Ang pagtitiis at kagandahang-loob ay maaaring simulan kahit sa isang pagod na araw.

At kung ikaw ay walang asawa, biyuda, o nasaktan ng nasirang kasal, hindi ka nasa labas ng talakayang ito. Kung tanda lang ang pag-aasawa, hindi ang tunay na bagay, hindi mo napalampas ang tunay na bagay. Kasama ka sa kasalan ng Kordero, at ang lugar mo doon ay hindi nakadepende sa kung may singsing ka sa daliri.

Ang Salamin

Tanungin kita ng tapat: kailan huling nakinig ka sa asawa mo nang hindi nag-iisip ng sagot?

Marahil ay nasa isang mahusay na kasal ka na kailangan lang ng ilang tapat na pag-uusap. Marahil naman ay nasa isang tahanang matagal nang tahimik, kung saan magkatabi kayo sa kama pero magkalayo na ang kaluluwa. Marahil nagtataka ka kung saan nagsimulang mamatay ang bagay na ipinangako mo noon nang buong siglang-sigla. Malimit, hindi ito nasira sa isang malaking pagtataksil. Nasira ito sa maliliit na pag-iwan: ang cellphone na mas madalas nating hawakan kaysa sa kamay ng katabi, ang overtime na naging pagtakas, ang panlalait na naging biro, ang taong sinusumbungan natin na hindi ang asawa natin.

Isang bagay na mahirap tanggapin: ayon sa 1 Pedro 3:7, ang paraan ng pakikitungo mo sa asawa mo ay may kinalaman sa kalagayan ng buhay-panalangin mo. Hindi mo maipagpapalit ang pagiging mabait sa simbahan sa pagiging malupit sa tahanan. Walang ganoong palitan. Ang bahay ang tunay na santuwaryo kung saan sinusubok ang pananampalataya natin, at hindi ito naglalagay ng ganoong laman sa mata ng iba.

Ngunit narito ang libreng hangin. Ang pundasyon ng pag-aasawa ay hindi ang lakas ng pag-ibig mo. Ang pundasyon ay ang Diyos na nagsama sa inyo, at siya ay matapat pa rin kahit kapos ka. Ang Efeso 5:25 ay hindi nagsisimula sa kakayahan mo kundi sa pag-ibig ni Cristo na nagbigay ng sarili. Ibig sabihin, may mapagmumulan ka. Hindi mo kailangang kayanin ang tipan mula sa isang tangkeng walang laman. Puwede kang bumalik sa Panginoon ngayon, humingi ng kapatawaran para sa naging pagmamatigas mo, at bumangon bukas na kayang magsimula ng maliit na kilos ng kabutihan.

At kung wala kang asawa at masakit ang pagbasa ng lahat ng ito: hindi ka mababa. Ang Diyos na nagsabing hindi mabuti ang mag-isa ay hindi nakalimot sa iyo. Kasama ka sa mga pinakahandaang panauhin sa kasal na hindi na matatapos.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag tinanong ng bata kung bakit nag-asawa si Tatay at Nanay, hindi kailangan ng mahabang teolohiya. Puwede mong sabihin: "Ang pag-aasawa ay isang napakalaking pangako. Nangako si Nanay at si Tatay sa harap ng Diyos na hindi nila iiwan ang isa't isa, kahit pagod, kahit nagkakamali, kahit maglilipas ang mga taon. At ang pangakong iyon ay parang larawan. Kapag tiningnan natin ito, natututuhan natin kung gaano kami kamahal ng Diyos, kasi hindi rin niya tayo iniiwan."

Para sa mga nakakarinig ng away ng magulang, mahalagang idagdag ang isang bagay: ang pag-aaway ay hindi katapusan ng pangako. Nakikita ng mga bata ang lahat, at nangangailangan sila ng malinaw na katiyakan na hindi nagbabago ang pundasyon kapag umaangat ang mga boses. Mabuti ring ituro sa kanila ang pinakasimpleng bersyon ng 1 Corinto 13:4: na ang pag-ibig ay matiyaga at mabait, at puwede itong gawin kahit sa kapatid na nakakainis.

Sa mga bata sa edad na tatlo hanggang anim, nananatili ang pagtuon sa "pangako" at "hindi iiwan". Sa mga batang pito hanggang labindalawa, maaari nang tumingin sa Genesis 2:24 at pag-usapan kung bakit iniiwan ng isang tao ang tahanan ng kaniyang magulang para magbuo ng bago. Sa mga teenager na labindalawa pataas, ang tanong nila ay iba: tungkol sa relasyon, sa pagkakaakit, sa panggigipit ng mga kaibigan, at sa mga magulang nilang nagwaksi na ng pangako. Sa Faith.network ay may hiwalay na mga paliwanag para sa tatlong grupong ito, na naaayon sa kanilang edad at sa mga tunay na tanong nila. Piliin ang tamang antas, at basahin itong kasama nila, hindi para sa kanila.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Dalawang kasal ang bumabalot sa Bibliya. Ang una ay sa hardin, kung saan iniharap ng Diyos ang babae sa lalaki at sinabing sila ay magiging isang laman. Ang pangalawa ay sa dulo, kung saan ang Kordero ay kukuha sa kaniyang sarili ng isang bayang naligtas at nabihisan. Ang lahat ng pag-aasawa sa pagitan ng dalawang kasal na ito ay mga tanda, tapat na larawan ng isang bagay na darating.

Kaya sagrado ang inyong kasal. Nakasulat sa Mateo 19:6 na ang Diyos ang nagsasama sa inyo, at iyon ang dahilan kung bakit hindi ito basta pinuputol ng tao. At kaya rin hindi ito ang buong kuwento ng buhay mo. Kung may asawa ka, may tinatanggap kang biyaya na dapat ingatan, ayon sa Kawikaan 18:22. Kung wala kang asawa, may hawak ka naman ng pangakong hindi mababawi, dahil ang lugar mo sa piging ng Kordero ay binayaran ng krus at hindi ng singsing.

Isang mabuting susunod na hakbang: basahin ang buong Efeso 5 nang mabagal, at tanungin ang Panginoon kung anong isang bagay sa iyong tahanan ang gusto niyang baguhin ngayong linggo. Hindi malaking bagay. Isa lang. Doon nagsisimula ang muling pagtatayo.