Paano Malalaman ang Kalooban ng Diyos sa Iyong Buhay

Panimula

Alas-dos ng madaling araw. Nakabukas ang laptop, dalawang email ang nakabukas sa screen: isang offer sa Singapore na doble ang sweldo, at isang panawagan mula sa simbahan na manatili at mamuno sa ministeryo ng kabataan. Nakapikit ka, nananalangin, naghihintay ng kung anong kislap ng katiyakan. Wala. Tahimik ang langit. At ang tanong na paulit-ulit sa isip mo: Panginoon, ano po ba talaga ang kalooban mo para sa akin?

Alam ko ang ganoong gabi. Marami sa atin ang naranasan iyon, minsan sa harap ng dalawang trabaho, minsan sa harap ng isang relasyon, minsan sa harap ng isang sakit na hindi umaalis. At ang totoo, madalas tayong nagtatanong nang paatras: hinahanap natin ang sagot bago natin hanapin ang Diyos.

Sa pahinang ito, titingnan natin nang malalim ang sinasabi ng buong Kasulatan tungkol sa kalooban ng Diyos, kung bakit hindi ito palaisipan, at paano ito nagiging malinaw sa mga taong lumalakad kasama niya.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi mapa ang kalooban ng Diyos; pakikipaglakad ito sa isang Persona. Iyan ang tuon ng gabay na ito. Karamihan sa mga tanong natin ay tungkol sa nakatagong kalooban ng Diyos: saan ako magtatrabaho, sino ang pakakasalan ko, kailan mangyayari ito. Ngunit ang Bibliya ay nagsasalita nang napakalinaw tungkol sa isang bagay na hindi natin madalas pinag-uusapan: ang inihayag na kalooban ng Diyos, ang uri ng taong nais niyang maging tayo. Ipapakita natin na ang tinatawag nating "hindi malinaw" ay unti-unting nagiging malinaw sa mga sumusunod sa nalalaman na. Hindi hula ang hinahanap ng Diyos sa iyo. Pagtitiwala at pagsunod.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa kalooban ng Diyos?

Sa Kasulatan, ang kalooban ng Diyos ay may dalawang mukha na dapat nating matutuhang ibukod, dahil doon nagsisimula ang halos lahat ng pagkabalisa natin.

Ang unang mukha ay ang kaniyang soberanong layunin, ang lahat ng itinakda niyang mangyari. Iyon ang sinasabi ng Efeso 1:11, na tayo'y pinili "ayon sa panukala ng Diyos, na ang lahat ay ginagawa ayon sa kaniyang kalooban." Ang kalooban na ito ay hindi natin hinuhulaan; nakikita natin ito kapag nangyari na. Hindi ito ipinaubaya sa atin upang basahin nang patiuna. Ito ang sinasabi ng Deuteronomio 29:29 na nakatago sa Panginoon nating Diyos.

Ang ikalawang mukha ay ang inihayag na kalooban niya: kung ano ang mabuti, banal, at kalugud-lugod sa kaniya. Ito ay bukas, nakasulat, at malinaw. At ito ang pinakamalaking bahagi ng pinag-uusapan ng Bibliya kapag sinabi nitong "kalooban ng Diyos."

Pakinggan ang 1 Tesalonica 5:16-18: "Magalak kayong lagi, palagi kayong manalangin, at magpasalamat kayo sa Diyos sa lahat ng pagkakataon, sapagkat ito ang kalooban ng Diyos para sa inyo sa pakikipag-isa kay Cristo Jesus." Napansin mo ba ang tapang ng pananalita? Hindi sabi ni Pablo, "baka ito ang kalooban ng Diyos." Sinabi niyang ito nga. Kaya sa susunod na tanungin mo ang sarili mo kung ano ang kalooban ng Diyos para sa iyo ngayong araw, may tatlong tiyak na sagot ka na agad: magalak, manalangin, magpasalamat. Hindi iyon ang hinahanap nating sagot, ngunit iyon ang ibinigay ng Diyos.

Ganoon din ang Mikas 6:8: "Itinuro na niya sa iyo, O tao, ang kabutihan. Ito ang hinihiling sa iyo ng Panginoon: maging makatarungan ka, mahalin mo ang kapwa, at buong pagpapakumbaba kang sumunod sa iyong Diyos." Tandaan ang unang salita: itinuro na. Hindi ito lihim. Nasabi na.

Dito pumapasok ang Roma 12:2, ang talata na siyang gulugod ng buong paksang ito: "Huwag kayong umayon sa takbo ng mundong ito. Mag-iba na kayo at magbago ng isip upang maunawaan ninyo ang kalooban ng Diyos, kung alin ang mabuti, kalugud-lugod sa kaniya at talagang ganap." Pansinin ang pagkakasunod-sunod. Hindi sinabi ni Pablo, "alamin mo ang kalooban ng Diyos para mabago ang isip mo." Sinabi niya, magbago ng isip, at doon mo maunawaan ang kalooban ng Diyos. Ang pagkilala ay bunga ng pagbabago, hindi kapalit nito. Kaya kung pakiramdam mo tahimik ang Diyos sa mga desisyon mo, maaaring hindi tanong ng patnubay ang kailangan mo kundi tanong ng pagkakahulma.

At kapag talagang kulang tayo, may pintuan: "Ngunit kung ang sinuman sa inyo ay kulang sa karunungan, humingi siya sa Diyos at siya'y bibigyan, sapagkat ang Diyos ay mapagbigay at hindi nanunumbat" (Santiago 1:5). Hindi karunungan sa paghula ng hinaharap ang ipinangako, kundi karunungan sa pamumuhay ngayon, lalo na sa gitna ng pagsubok, dahil iyon ang konteksto ng talata.

Kaya't ang pundasyon ay ang Kawikaan 3:5-6: "Magtiwala ka sa Panginoon nang buong puso, at huwag manalig sa sarili mong karunungan. Alalahanin mo siya sa lahat ng iyong gawain, at ituturo niya sa iyo ang tamang daan." Hindi ito pormula para makakuha ng patiunang sagot. Panawagan ito sa isang paraan ng pamumuhay: kilalanin siya sa lahat, at siya ang mag-aayos ng landas habang naglalakad ka.

Hindi mapa ang ibinigay sa atin, kundi kamay na hahawakan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sa Genesis, hindi binigyan ng mapa si Abraham. Sinabi sa kaniya, "Lisanin mo ang iyong lupain, ang iyong mga kamag-anak at ang sambahayan ng iyong ama, at pumunta ka sa lupaing ipakikita ko sa iyo" (Genesis 12:1). Ipakikita ko. Hinaharap na panahunan. Umalis siya nang hindi alam ang destinasyon, at iyon ang tinawag ng Hebreo 11:8 na pananampalataya. Ganito nagsimula ang kwento ng pagkilala sa kalooban ng Diyos sa Kasulatan: sa isang utos, hindi sa isang mapa.

Kay Moises at sa Israel, ang kalooban ng Diyos ay nagkaroon ng anyo, ang Kautusan. Hindi ito palaisipan. Isinulat ito sa bato at itinuro sa mga anak. At ang dalangin ng mga banal ay hindi "sabihin mo sa akin ang hinaharap ko" kundi "ituro mo sa akin ang daan mo." Kaya ganito ang sagot ng Diyos sa Mga Awit 32:8: "Sinabi ng Panginoon, 'Ituturo ko sa iyo ang daang dapat mong lakaran; papatnubayan kita at ako'y magpapayo sa iyo.'" Nasa konteksto ito ng pagkakapatawad ng kasalanan. Ang patnubay ay ibinibigay sa taong ibinubuka ang buhay niya sa harap ng Diyos, hindi sa taong nagtatago.

Nang mabihag ang Israel, doon dumating ang pinakamalambing na pangako: "Sapagkat alam ko ang mga plano ko para sa inyo: kaunlaran at hindi kapahamakan, at isang hinaharap na punong-puno ng pag-asa" (Jeremias 29:11). Ngunit basahin ang sinabi rin ng Diyos sa parehong liham: magtayo kayo ng bahay sa Babilonia, magtanim, mag-asawa, ipanalangin ang kapakanan ng lungsod, at pitumpong taon ang hihintayin. Ang plano ng Diyos ay mabuti, ngunit hindi ito pag-alis sa hirap; ito ay pagtatapat sa kaniya sa loob ng hirap. Dito pumapasok muli ang tuon natin: ang pangako ng patnubay ay hindi pangakong malalaman mo ang lahat nang patiuna, kundi pangakong hindi ka iiwan sa daan.

Sa Bagong Tipan, nakatagpo ang tema nito ng katawan at mukha. Si Jesus ang tanging taong nagsabi ng "ang pagkain ko ay ang gawin ang kalooban ng nagsugo sa akin" (Juan 4:34). Sa Getsemani, ipinakita niya ang pinakamataas na anyo ng pagkilala sa kalooban ng Diyos, at hindi ito komportable: "Ama, kung maaari, ilayo mo sa akin ang sarong ito. Gayunman, hindi ang kalooban ko kundi ang kalooban mo ang mangyari" (Mateo 26:39). Doon natutuhan natin na ang pagsunod sa kalooban ng Diyos ay maaaring dumaan sa krus, at hindi iyon senyales ng pagkakamali.

Sa Mga Gawa, makikita mo ang mga apostol na nagdedesisyon nang hindi laging may pangitain. Pinigil sila ng Espiritu sa Asia, pinatnubayan sila sa Macedonia (Mga Gawa 16:6-10), at may pagkakataon ding nagpasiya sila sa pamamagitan ng pagsasama-sama at pag-aaral: "nagkasundo kami at ang Espiritu Santo" (Mga Gawa 15:28). Naglakad sila, at sa paglalakad nagbukas ang mga pinto.

At sa Apocalipsis, nagtatapos ang tema sa pagsamba: "Ikaw, Panginoon naming Diyos, ay karapat-dapat tumanggap ng papuri, karangalan at kapangyarihan, sapagkat ikaw ang lumikha ng lahat" (Apocalipsis 4:11). Hindi lamang panandaliang patnubay ang layunin ng kalooban ng Diyos. Ang dulo nito ay isang bayan na nakahanay sa kaniya, na nagsasabi ng "sundin ang kalooban mo" nang buong puso at buong tuwa.

Mga karaniwang maling akala

Ang una at pinakalaganap: akala natin ang kalooban ng Diyos ay isang nakatagong mapa na kailangan nating hulaan, at kapag mali ang hula natin, wasak na ang buhay natin. Nakakapagod ang paniniwalang ito, at hindi ito matatagpuan sa Kasulatan. Ang Diyos ay hindi manlalaro ng tagu-taguan sa mga anak niya. Sa Efeso 5:17 sinabi ni Pablo, "unawain ninyo kung ano ang kalooban ng Panginoon," at sa mga sumunod na talata ay pinag-usapan niya ang pag-iwas sa paglalasing, ang pag-aawitan, ang pagpapasakop sa isa't isa, ang pagmamahal sa pamilya. Konkretong pamumuhay, hindi lihim na kodigo. Kapag sinusunod natin ang malinaw, hindi tayo napapaligaw sa hindi malinaw.

Ikalawa: akala natin kapag mahirap, hindi kalooban ng Diyos, at kapag madali at maginhawa, kalooban niya iyon. Ito ang pinaka-Pilipinong tukso natin, na tinutumbasan ng kapayapaan ng damdamin ang pagpapala ng Diyos. Ngunit si Jesus ay lumuhang dumugo sa gitna ng kalooban ng Ama. Si Pablo ay nabilanggo sa gitna ng kalooban ng Diyos. Sinasabi ng 1 Pedro 4:19 na may mga nagdurusa "ayon sa kalooban ng Diyos." Ang bukas na pinto ay hindi laging patungo sa ginhawa; minsan ito ay patungo sa paglilingkod na magpapagod sa iyo. Hindi ang kaginhawahan ang sukatan, kundi ang katapatan sa Kasulatan.

Ikatlo: akala natin ang Jeremias 29:11 ay isang personal na garantiya sa karera o negosyo natin. Maganda ang talata at totoo ang pangako, ngunit ibinigay ito sa isang bayang nasa pagkabihag, at ang katuparan nito ay pitumpong taon ang layo, na ang ibig sabihin, hindi nakita ng mga unang nakarinig nito ang katuparan sa sarili nilang buhay. Ang plano ng Diyos ay mas malawak kaysa sa kahabaan ng buhay ko. Kapag inaangkin natin ito nang tama, hindi tayo pinapangakuan ng tagumpay ngayong taon, kundi pinapatibay na ang huling kabanata ay sa kamay ng isang Diyos na mabuti.

Ikaapat: akala natin kailangan nating maghintay ng pakiramdam, senyales, o kakaibang pangitain bago sumunod. Marami ang nakaupo nang maraming taon, hinihintay ang isang pananabik na hindi dumating, habang may mga utos ng Diyos na nakatiwangwang sa harapan nila: magpatawad, magbayad ng utang, ayusin ang relasyon sa ama, tumigil sa pandarayo. Sinabi ni Jesus sa Juan 7:17, "Ang nagnanais sumunod sa kalooban ng Diyos ay makakaalam kung ang aral ko ay mula sa Diyos." Ang pagsunod ang organ ng pagkikilala. Ang hindi mo sinusunod ngayon ay malamang na siyang dahilan kung bakit malabo ang lahat.

Kaugnay nito, ang panlimang bulong na madalas kumakain sa atin: na sinira na natin ang plano ng Diyos noong nagkasala tayo. Basahin ang kwento ni David, ni Pedro, ni Jonas. Hindi maliit ang bigat ng kasalanan, at may tunay na pinsala ang pagsuway. Ngunit walang kasalanan mong nagpaliit sa kapangyarihan ng biyaya. Hindi pinawi ng krus ang kasaysayan mo; tinubos niya ito.

Isabuhay ito ngayon

Simulan natin sa trabaho, dahil doon madalas nagsisimula ang tanong. Kung pinipili mo ang dalawang alok, huwag munang tanungin kung alin ang "meant to be." Tanungin muna kung may isa ba sa mga ito na hindi mo matatanggap nang may malinis na konsiyensiya: pandarayo sa buwis, kasinungalingan sa kliyente, iskedyul na kakainin ang buong buhay mo ng pananalangin at pamilya. Kapag naalis na ang mga hindi maaari, ang natitira ay kalayaan, hindi bitag. Sa mga pagpipiliang pareho namang matuwid, ang tanong ay hindi "alin ang tama" kundi "saan ako makakapaglingkod nang mas tapat." Piliin nang may panalangin, may payo ng matatandang mananampalataya, at magpatuloy.

Sa relasyon, ganito rin. Marami ang naghihintay ng senyales tungkol sa isang tao, habang binabalewala ang malinaw na sinasabi ng Kasulatan tungkol sa pananampalataya, karakter, at katapatan. Ang tanong na "siya kaya ang para sa akin" ay madalas na hindi masasagot ng langit sa paraang gusto natin. Ngunit ang tanong na "siya ba ay tao ng Diyos na kayang maglakad kasama ko sa daan ng pagsunod" ay may masasagot sa Bibliya, sa paghubog ng panahon, at sa obserbasyon ng mga taong nagmamahal sa iyo.

Sa pera, sa oras, sa katawan, doon nagiging matalas ang tema. Alam nating malinaw na kalooban ng Diyos ang pagiging tapat sa pananagutan, mapagbigay sa nangangailangan, at hindi alipin ng utang. Kaya sa halip na hanapin ang kalooban ng Diyos sa isang malaking desisyon, tanungin: nasusunod ba niya ako sa maliliit na desisyon ng Lunes hanggang Sabado? Ang katapatan sa maliit ang paaralan ng patnubay sa malaki.

At sa panahon ng paghihintay, na doon madalas tayo nauupos: bumalik sa 1 Tesalonica 5:16-18. Kapag wala kang alam sa susunod na hakbang, mayroon ka pa ring tatlong bagay na tiyak na kalooban ng Diyos. Magalak. Manalangin. Magpasalamat. Hindi ito pangalawang klaseng gawain habang hinihintay ang "tunay" na kalooban. Ito na ang kalooban.

At bawat umaga, may isang panalanging maliit na nagbabago ng lahat: Panginoon, hindi ko alam ang lahat, ngunit susunod ako sa nalalaman ko.

Ang Salamin

Tapatin natin ang sarili natin. Baka ang hinahanap mo ay hindi patnubay kundi katiyakan. Gusto mong malaman ang hinaharap bago ka magtiwala, dahil mahirap mangahas nang wala sa kamay ang garantiya. Ngunit ang pananampalataya ay hindi kaalaman sa hinaharap; ito ay pagtitiwala sa Persona.

Baka ginagamit mo rin ang "hinahanap ko pa ang kalooban ng Diyos" bilang magandang pananalita para sa isang bagay na mas simple: ayaw mong sumunod. Alam mo nang kailangan mong makipagkasundo sa kapatid mo, ngunit nananalangin ka pa para sa tamang timing. Alam mong hindi tama ang tinatago mo sa telepono mo, ngunit hinihintay mong sabihin ng Diyos nang mas malakas. Alam mong ang pera ng kompanya ay hindi sa iyo. Alam mong pagod na ang asawa mo at hindi ito problema ng iskedyul kundi ng puso. Hindi kailangan ng bagong pahayag mula sa langit ang mga ito. Kailangan ng isang hakbang bukas ng umaga.

At baka ikaw naman ay pagod na pagod na. Sunod-sunod na desisyong mali ang naging bunga, isang kasal na hindi naging tulad ng inasahan, isang anak na malayo, isang trabahong nawala, at nabubuhay ka sa pakiramdam na tuluyan mo nang nasagasaan ang plano ng Diyos. Pakinggan mo ito: ang Diyos na tumawag sa iyo ay hindi natigilan sa mga pagkakamali mo. Ang landas na tinatahak mo ngayon, kasama ang mga peklat, ay landas pa rin kung saan siya makakasama mo. Hindi niya sinusukat ang buhay mo sa pinakamalinaw na desisyon mo, kundi sa dugo ng kaniyang Anak.

Kaya ngayong araw, itanong mo hindi kung nasaan ka dapat, kundi kung sino ka sa harap niya. Doon nagsisimula ang lahat.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Sa mga bata, huwag munang sabihing "plano." Masyadong abstract. Sabihin sa kanila: kapag naglalakad kayo sa gabi, may flashlight ang tatay, at hindi niya sinisindihan ang buong kalsada, sinisindihan niya ang dalawang hakbang sa harap mo. Ganoon ang Diyos. Hindi niya pinapakita ang buong buhay natin nang minsanan, kundi sapat na liwanag para sa susunod na hakbang, at hinahawakan niya ang kamay natin habang naglalakad.

Pagkatapos, bigyan sila ng tatlong bagay na tiyak na kalooban ng Diyos, dahil kayang tandaan ng bata ang tatlo: maging masaya sa Diyos, kausapin siya, at magpasalamat. Idagdag ang Mikas 6:8 sa simpleng salita: maging patas, maging mabait, at makinig sa Diyos. Kapag tinatanong nila kung paano nila malalaman ang gusto ng Diyos, sabihin ang pinakasimpleng katotohanan: nakasulat na ang marami rito sa Bibliya, kaya nagbabasa tayo at sumusunod.

Iwasan ang pananalitang nagtatanim ng takot, gaya ng "baka mawala ka sa plano ng Diyos." Sa halip, tiyakin sa kanila na kahit magkamali sila, hindi sila binibitiwan ng Diyos.

Mayroon kaming hiwalay na mga paliwanag ng temang ito na nakaayon sa edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, may kwento at larawang kayang sundan ng maliliit na isip; para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, may mga tanong at halimbawa mula sa paaralan at tahanan; at para sa mga teenager na labindalawang taon pataas, may mas mabigat na pag-uusap tungkol sa desisyon, presyur ng kabarkada, at pagtawag ng Diyos. Piliin ang bersyong akma sa edad ng anak o estudyante mo.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang maiuuwi mo sa pahinang ito, ito na: hindi ka pinapahirapan ng Diyos sa paghula. Ang kalooban niya ay hindi nakatagong mapa na kailangang sipiin bago ka maglakad; isa itong daan na nilalakaran kasama ang isang Persona na kilala ang bawat liko. Ang bahaging nakatago ay nasa kaniya, at hindi iyon pasanin natin. Ang bahaging inihayag ay nasa Kasulatan, at doon tayo tinatawag: maging makatarungan, mahalin ang kapwa, magpakumbaba, magalak, manalangin, magpasalamat, magbago ng isip. Sa pagsunod sa mga ito, unti-unting nagiging malinaw ang mga desisyong ngayon ay malabo pa.

Kaya bago ka humingi ng isa pang senyales, subukan muna ito. Buksan mo ang Roma 12 at basahin nang buo, pagkatapos ang Mikas 6 at ang 1 Tesalonica 5. Isulat ang isang bagay na alam mo nang utos ng Diyos ngunit hindi pa mo sinusunod, at gawin mo iyon ngayong linggo. Pagkatapos, ipanalangin ang Mga Awit 32:8 sa iyong sariling salita, at maglakad.

Ang Diyos na hindi nag-iwan sa Israel sa Babilonia, at hindi nag-iwan sa kaniyang Anak sa libingan, ay hindi ka iiwan sa alas-dos ng madaling araw na iyon.