Si Pedro: Ang Alagad na Muling Ibinangon ni Jesus

Panimula

Madaling-araw sa patyo ng punong pari. Malamig. May sigang uling na nagbibigay ng kaunting liwanag at init, at sa paligid nito ay nakatayo ang mga alipin at mga guwardya. Doon din nakatayo ang isang mangingisda mula sa Galilea, nakikipag-init sa mga kaaway ng kanyang Panginoon, umaasang walang makakapansin sa kanya. Tatlong beses siyang tatanungin. Tatlong beses siyang magsisinungaling. At pagkatapos ay tatawag ang manok, at titingin ang Panginoon sa kanya, at magiging kasuklam-suklam ang amoy ng usok sa kanyang balabal habang buhay.

Iyon ang isang siga. Pero may pangalawa pang siga sa kuwento ni Pedro, sa dalampasigan, may almusal na isda at tinapay at isang tanong na inulit din nang tatlong beses. Ang lalaking bumagsak sa harap ng apoy ay ibinangon sa harap ng apoy. Sa pahinang ito, susundan natin ang buong buhay ni Pedro, mula sa lambat hanggang sa liham, at makikita natin kung paano gumagawa ang Diyos hindi sa mga taong hindi bumabagsak, kundi sa mga taong hinahango niya mula sa pagkabagsak.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang ikinukuwento si Pedro bilang "ang padalos-dalos na alagad." Iba ang lente natin dito: babasahin natin ang kanyang buhay sa pagitan ng tatlong apoy. Ang apoy ng pagtatanggi sa patyo (Juan 18:18), ang apoy ng pagbabalik sa dalampasigan (Juan 21:9), at ang apoy ng Espiritu sa Pentecostes (Mga Gawa 2:3). Sa Griyego, ang salita para sa "sigang uling" ay dalawang beses lamang lumitaw sa Bagong Tipan, at pareho itong nasa kuwento ni Pedro. Hindi binura ni Jesus ang alaala ng kabiguan; binalikan niya iyon at ginawang lugar ng pagbabalik. Mahalaga ito dahil marami sa atin ang naniniwalang tapos na ang ating pagkakagamit sa Diyos matapos ang pinakamalaking kasalanan natin. Ipinapakita ni Pedro na hindi.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Pedro?

Ang Bibliya ay hindi nagpapakilala kay Pedro bilang isang banal na estatwa kundi bilang isang tunay na tao na may pangalan, trabaho, tahanan, at pamilya. Si Simon ay anak ni Jonas (o Juan), taga-Betsaida sa gilid ng Lawa ng Galilea, at kalaunan ay nanirahan sa Capernaum kasama ang kanyang asawa at biyenan (Marcos 1:29-31). Mangingisda siya, kasama ang kanyang kapatid na si Andres at ang magkapatid na Santiago at Juan. Ito ang lalaking may kalyo sa palad at asin sa balat, hindi isang skolar ng templo.

Ang unang pagtatagpo ay maliwanag: "Habang naglalakad si Jesus sa baybayin ng Lawa ng Galilea, nakita niya ang dalawang lalaking magkapatid: si Simon na tinatawag ding Pedro, at si Andres. Sila'y mga mangingisda at naghahagis noon ng lambat sa lawa. Sinabi ni Jesus sa kanila, 'Sumunod kayo sa akin at gagawin ko kayong mga mangingisda ng tao'" (Mateo 4:18-19). Pansinin ang pagkakasunod: hindi humingi si Jesus ng résumé, hindi rin siya nangako ng kaginhawahan. Ang panawagan ay pagsunod, at ang pangako ay pagbabago ng identidad. Ang taong nakakahuli ng isda ay gagawing taong nakakahuli ng tao. Doon pa lang ay makikita na ang buong pattern ng buhay ni Pedro: siya ay hinawakan, hindi napili dahil siya ang pinakakuwalipikado.

Binigyan siya ni Jesus ng bagong pangalan, Cefas sa Aramaico, Petros sa Griyego, "bato" (Juan 1:42). Isang biro ng pag-asa iyon, dahil sa mahabang panahon ay hindi siya nagpakita ng katatagan ng bato. Nasa loob siya ng "inner circle" ng tatlo, nasaksihan ang pagkabuhay ng anak ni Jairo at ang Pagbabagong-anyo, at siya rin ang laging nagsasalita bago mag-isip.

Ang eksena sa tubig ay larawan ng kanyang buong pagkatao. Nang makita ang isang anyong lumalakad sa lawa, siya ang nag-atubiling maghamon: papalapit ako kung ikaw talaga iyan. "Sinabi ni Jesus, 'Halika!' Lumusong nga si Pedro sa tubig at lumapit kay Jesus. Ngunit nang mapansin niya ang lakas ng hangin, siya'y natakot at nagsimulang lumubog. 'Panginoon, tulungan po ninyo ako!' ang sigaw niya. Agad namang iniunat ni Jesus ang kanyang kamay at hinawakan siya. Sinabi ni Jesus sa kanya, 'Kay liit ng pananalig mo! Bakit ka nag-alinlangan?'" (Mateo 14:29-31). Siya ang tanging alagad na lumusong; siya rin ang tanging alagad na lumubog. Ang dalawang bagay na iyon ay hindi maihihiwalay.

Umabot sa rurok ang kanyang pahayag sa Cesarea Filipos: "Sumagot si Simon Pedro, 'Kayo po ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay.' Sinabi sa kanya ni Jesus, 'Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas, sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng sinumang tao kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa batong ito itatayo ko ang aking iglesya, at hindi ito magagapi ng kapangyarihan ng kamatayan'" (Mateo 16:16-18). Ang kilalanin si Jesus bilang Mesiyas ay hindi galing sa talino ni Pedro; iyon ay pahayag ng Ama. Kaya nga makalipas lamang ang ilang talata, nang saway ni Pedro si Jesus tungkol sa krus, tinawag siyang "Satanas" (Mateo 16:23). Ang parehong bibig na nagpahayag ng katotohanan ay ang parehong bibig na tumutol sa ebanghelyo.

Iyan ang tapat na larawan ng Kasulatan: hindi lumalago si Pedro sa isang tuwid na linya pataas. Isa siyang tao na paulit-ulit na hinuhubog.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang kuwento ni Pedro ay hindi nagsimula sa Mateo 4. Bago pa siya, may mahabang tradisyon na ng mga taong binigyan ng Diyos ng bagong pangalan at bagong misyon matapos ang isang gabi ng pakikipagbuno. Si Abram ay naging Abraham (Genesis 17:5). Si Jacob, ang manlilinlang, ay naging Israel matapos ang isang gabing paglaban sa Diyos (Genesis 32:28). Si Moises ay nagpatay ng tao at tumakas sa disyerto bago pa siya tinawag mula sa nagliliyab na palumpong. Si David ay isang hari na sinira ang sarili niyang kabanalan at umiyak ng Awit 51. Walang isa sa mga ito na hinugot ng Diyos dahil sila ay malinis; hinugot sila ng Diyos dahil siya ay maawain.

May isang eksena sa Lumang Tipan na tila kasabihan sa kuwento ng tatlong apoy. Nang makita ni Isaias ang Panginoon sa templo, ang unang naramdaman niya ay hindi kagalakan kundi kaparusahan: marumi ang kanyang mga labi. At ano ang ginamit ng Diyos upang linisin siya? Isang nagbabagang baga mula sa altar, na ipinadama sa kanyang bibig (Isaias 6:6-7). Ang apoy na dapat ay tumupok ang naging apoy na naglinis. Ganito rin ang nangyari kay Pedro. Ang bibig na tumanggi ay dinala pabalik sa apoy, hindi upang ilubog sa hiya, kundi upang italaga sa pagpapastol at pagpapahayag.

Sinusundan din ni Pedro ang landas ng isang partikular na propeta. Tinawag siya ni Jesus na "Simon na anak ni Jonas," at hindi nagkataon lamang na ang lalaking ito ang unang isusugo sa mga Hentil. Si Jonas ay tumakas mula sa Jope upang huwag mangaral sa mga hindi Judio; si Pedro ay nasa Jope nang bigyan siya ng Diyos ng pangitain, at doon niya sinabi, "Ngayon ko lang natanto na walang itinatangi ang Diyos" (Mga Gawa 10:34). Ang ayaw gawin ni Jonas ay ginawa ni Pedro, at sa bahay ni Cornelio nabuksan ang pintuan ng iglesya sa buong mundo.

At may isang tanikalang mas maganda pa. Sa Ezekiel 34 ay nagalit ang Diyos sa mga pastol ng Israel na nagpasasa sa kawan at nagpabaya sa mga tupa, at nangako siya: ako mismo ang magpapastol sa aking kawan. Dumating si Jesus at sinabi, "Ako ang mabuting pastol" (Juan 10:11). Pagkatapos, sa dalampasigan, ipinasa ng Mabuting Pastol ang kanyang tungkod sa isang lalaking nabigo: "Pakainin mo ang aking mga tupa." Ang buong Kasulatan ay tumutungo kay Cristo, at kay Cristo lamang natutuwid ang mga baluktot na alagad tulad natin.

Hindi ang bato ang nagtataguyod ng iglesya; si Cristo ang nagtatayo.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang bumubuo sa hugis ng buhay ni Pedro, at ang tatlo ay may kaugnayan sa apoy.

Ang una ay ang gabi ng pagtatanggi. Ipinangako niya, "Kahit mamatay ako kasama ninyo, hindi ko po kayo ikakaila" (Mateo 26:35). Pagkatapos, sa liwanag ng sigang uling sa patyo, tatlong beses niyang itinanggi na kilala niya si Jesus, at ang pinakamasakit ay hindi ang tilaok ng manok kundi ang mga mata ng Panginoon: "Humarap ang Panginoon at tinitigan si Pedro. Naalala naman ni Pedro na sinabi sa kanya ng Panginoon, 'Bago tumilaok ang manok ngayon, ikakaila mo ako nang tatlong ulit.' Kaya't lumabas siya at humagulgol" (Lucas 22:61-62). Sa Lucas lamang naitala ang titig na ito. At mahalagang alalahanin na ito ay isang titig ng isang taong nakatali na at papatayin. Hindi galit ang nasa mukha ni Jesus; ito ang tingin ng isang nakakaalam nang lahat mula pa noong una at nagpasyang mamatay para sa kanya pa rin. Ang hagulgol ni Pedro ay hindi pagkawala ng pananampalataya. Iyon ang simula ng pagbabalik.

Ang ikalawa ay ang almusal sa dalampasigan. Muli siyang nangisda, tila bumabalik sa lumang buhay, at nang lumapit sila sa pampang ay may naghihintay nang sigang uling at isda at tinapay. Ang parehong amoy, ang parehong liwanag, ngunit ngayon ay si Jesus na ang nagluluto. "Pagkatapos nilang mag-almusal, sinabi ni Jesus kay Simon Pedro, 'Simon, anak ni Juan, iniibig mo ba ako nang higit sa mga ito?' Sumagot siya, 'Opo, Panginoon, alam po ninyong iniibig ko kayo.' Sinabi ni Jesus, 'Pakainin mo ang aking mga batang tupa'" (Juan 21:15). Tatlong tanong para sa tatlong pagtatanggi. Sa ikatlong pagtatanong ay nasaktan si Pedro, dahil ang pagbabalik ay laging may sakit; hindi ito mabilisang paghihilom. Ngunit sa bawat pag-amin ay may bagong bilin: pakainin, pangalagaan, pakainin. Ang pagbabalik ay hindi lamang kapatawaran; ito ay panibagong pagkakatiwala ng gawain (Juan 21:15-17).

Ang ikatlo ay ang Pentecostes. Sa Mga Gawa 2, sa ibabaw ng bawat alagad ay may nagbabagang wari'y dila ng apoy, at ang lalaking dating nagtago sa dilim ay tumayo sa gitna ng libu-libo: "Kaya't tumayo si Pedro, kasama ng labing-isang apostol, at nagsalita nang malakas sa mga tao" (Mga Gawa 2:14). Ang lugar ng kanyang pinakamalaking kahihiyan ay naging plataporma ng kanyang pinakamalakas na pagpapahayag. Sa Jerusalem din, sa harap din ng mga kapwa Judio, ngunit ngayon ay hindi na tanggi kundi pagpapatotoo. Tatlong libo ang nanampalataya. Ang mangingisda ng tao ay nakahuli sa wakas, at hindi sa lakas ng sarili niyang tapang kundi sa apoy ng Espiritu Santo.

Ano ang matututuhan natin kay Pedro

Ang unang aral ay ito: ang pagsunod ay may hilig na lumubog, at hindi iyon nagpapawalang-bisa sa panawagan. Nang lumusong si Pedro sa tubig ay hindi siya nagkamali; nagkamali siya nang tumingin sa hangin at hindi kay Jesus. Ang tugon ni Jesus ay saway at kamay nang sabay. Marami sa atin ang nag-iisip na kapag lumubog tayo, ibig sabihin ay hindi tayo dapat lumusong. Ang totoo, ang panalangin na "Panginoon, tulungan po ninyo ako" ay isa nang tanda ng pananampalataya, kahit maliit iyon. Ang maliit na pananalig ay hawak pa rin ng malaking kamay.

Ang ikalawa: ang tunay na pagsisisi ay lumuluha ngunit hindi tumatakas. Ang pagkakaiba ni Pedro at ni Judas ay hindi ang bigat ng kasalanan kundi ang direksyon ng pagbagsak. Pareho silang nabigo sa parehong gabi. Ang isa ay tumakbo palayo hanggang sa kadiliman; ang isa ay lumuha at nagbalik sa mga kapatid, at hinintay ang Panginoon sa dalampasigan. Kaya nang isulat ni Pedro ang kanyang liham makalipas ang mga dekada, alam niya ang sinasabi niya: "Kaya't magpakumbaba kayo sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos, upang kayo'y itampok niya sa takdang panahon. Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang inyong mga kabalisahan sapagkat siya ang may malasakit sa inyo" (1 Pedro 5:6-7). Ang lalaking dating nagmamalaki na hindi siya bibigay ay naging tagapagturo ng pagpapakumbaba, at ang lalaking natakot sa hangin at sa mga tanong sa patyo ay naging tagapagturo ng pagsalig. Ang mga aral na iyon ay hindi galing sa aklat; galing iyon sa pilat.

Ang ikatlo: ang biyaya ay hindi pagbura kundi pagbabago. Hindi ipinilit ni Jesus na kalimutan ni Pedro ang patyo. Sa halip, muli siyang inilagay sa harap ng apoy at dinala siya sa pag-amin ng pagmamahal, at pagkatapos ay binigyan ng kawan. Naging obispo ng kaluluwa ang taong nagkasala; naging tagapagpastol ang taong nangailangan ng pagpapastol. Sa huli, ayon sa sinabi mismo ni Jesus sa Juan 21:18-19, ibinigay niya ang kanyang buhay para sa Panginoon, ang bagay na ipinangako niya noon at hindi nagawa. Ang biyaya ang tumupad ng pangakong hindi niya kayang tuparin.

Ang Salamin

Alam mo ba ang amoy ng iyong sariling patyo? Baka hindi iyon sigang uling kundi ang amoy ng ospital kung saan hindi ka nakapagsabi ng katotohanan; baka ang tunog ng notipikasyon sa telepono na hindi mo dapat binuksan; baka ang katahimikan sa hapag-kainan matapos ang mga salitang hindi na maibabawi sa iyong anak o asawa. Bawat isa sa atin ay may lugar na hindi natin gustong daanan, kasama ang kaakibat na kaisipan: matapos ang nangyari, hindi na ako karapat-dapat gamitin ng Diyos.

Dito bumabaligtad ang kuwento ni Pedro. Hindi ka iniiwasan ni Jesus sa iyong pinakamasamang gabi. Naghahanda siya ng almusal sa tabi ng dagat kung saan ka bumagsak. At ang tanong niya sa iyo ay hindi "bakit ka ganyan?" kundi "iniibig mo ba ako?" Hindi tanong ng pagpapahiya iyon; tanong ito ng muling pagtatalaga. Sa tuwing ihaharap ka niya sa iyong kasalanan, ang layunin ay hindi ilubog ka kundi hawakan ka.

Kaya may tanong ako sa iyo. Ano ang binitiwan mong tungkulin dahil sa hiya? May pagtuturo bang hindi mo na tinuloy, may pananalangin ka bang inihinto, may kabataan bang hindi mo na kinausap tungkol sa Diyos, dahil sa loob-loob mo ay pakiramdam mong ipokrito ka? Ang kawan ay ipinagkatiwala kay Pedro pagkatapos ng pagtatanggi, hindi bago iyon. Ang pagpapakumbabang natutuhan mo sa iyong pagkabagsak ay maaaring iyon na ang pinakamahalagang kasangkapan mo ngayon.

At kung ang problema mo ay hindi hiya kundi pagod, kung ang bumabagabag sa iyo ay upa, utang, sakit sa katawan, kalungkutan sa isang bahay na tahimik, ibinigay sa iyo ni Pedro ang mismong pangungusap na hinawakan niya hanggang sa huli: ipagkatiwala mo sa kanya ang lahat ng iyong kabalisahan, sapagkat siya ang may malasakit sa iyo. Hindi iyon inimbento ng isang taong madaling ang buhay. Iyon ay natutuhan sa tubig, sa patyo, sa bilangguan, at sa dalampasigan.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ikinukuwento natin si Pedro sa mga bata, madalas siyang ginagawa nating parang katatawanan: ang alagad na laging nagkakamali. Mas mabuti kung ito ang ituon natin: si Pedro ang kaibigan ni Jesus na nagkamali nang napakalaki, at hindi siya itinakwil ni Jesus.

Sa simpleng salita, maaari itong sabihin nang ganito. Si Pedro ay isang mangingisda. Isang araw, tinawag siya ni Jesus, at iniwan niya ang kanyang bangka upang sumama. Napakalakas ng loob ni Pedro, kaya siya pa nga ang lumakad sa ibabaw ng tubig, kahit natakot siya kalaunan at hinawakan ni Jesus ang kanyang kamay. Pero nang dakpin si Jesus, natakot si Pedro at tatlong beses niyang sinabing hindi niya kilala si Jesus. Umiyak siya nang sobra. Kaya nang muling nabuhay si Jesus, ginawan niya ng almusal si Pedro sa tabi ng dagat at tinanong siya, "Iniibig mo ba ako?" Hindi sinabi ni Jesus, "tapos na tayo." Sinabi niya, "may gawain pa ako para sa iyo." Ang aral na iuuwi ng isang bata: kapag nagkamali ako, hindi ako itinatapon ni Jesus.

Kailangan ng bawat edad ng ibang paraan ng pagpapaliwanag. Ang mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang ay tumutugon sa larawan ng bangka, isda, at ng kamay na humahawak. Ang mga batang pito hanggang labindalawa ay kayang pag-usapan ang hiya at pagsisisi, at bakit hindi masamang umiyak dahil sa kasalanan. Ang mga kabataang labindalawa pataas ay maaaring harapin ang mas mahirap na tanong: paano magiging tapat sa kaibigan kapag nakakahiyang maging Kristiyano sa harap ng barkada. May mga hiwalay na paliwanag na nakalaan para sa bawat antas na ito, kaya piliin ang bersiyong tugma sa batang kausap mo, at hayaang manatili ang isang pangungusap: nagbabalik si Jesus sa mga taong nabigo sa kanya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Dalawang beses lamang lumitaw sa Bagong Tipan ang salitang "sigang uling," at hindi nagkataon na pareho itong nasa buhay ng isang lalaki. Sa harap ng unang apoy ay ipinagkaila ni Pedro ang Panginoon; sa harap ng ikalawa ay ipinagkatiwala sa kanya ang kawan. Sa pagitan ng dalawa ay walang ginawang kabayaran ni Pedro, walang penitensiyang ibinigay, walang pagsubok na pinagdaanan upang mabawi ang pabor. Ang tanging namamagitan ay ang krus, ang libingang naiwang walang laman, at ang isang Panginoon na nagluto ng almusal para sa lalaking nagtakwil sa kanya. Nang dumating ang ikatlong apoy sa Pentecostes, ang bibig na tumanggi ang naging bibig na nagpahayag ng ebanghelyo sa libu-libo.

Ang apoy ng iyong kabiguan ay hindi ang huling apoy.

Kung gusto mong ipagpatuloy ito, basahin ang Juan 18 at Juan 21 nang sunod-sunod sa isang upuan, at pansinin ang mga detalye ng apoy, ng tatlong tanong, at ng mga tupa. Pagkatapos, buksan ang 1 Pedro at makinig sa tinig ng isang matandang pastol na dumaan sa lahat ng ito. Doon mo makikita kung bakit kaya niyang sabihin nang buong kapayapaan: ipagkatiwala ninyo sa kanya ang lahat ng inyong kabalisahan, sapagkat siya ang may malasakit sa inyo.