Si Saul: Ang Unang Haring Nawalan ng Trono

Panimula

Isipin mo ang eksena: araw ng kanyang koronasyon, nakatipon ang buong Israel sa Mizpa, at ang bagong hari ay wala. Hinanap nila siya. Tinanong nila ang Panginoon kung nasaan siya. At ang sagot: nagtatago siya sa likod ng mga kagamitan, sa gitna ng mga dala-dalahan. Ang pinakamatangkad na lalaki sa Israel, nakayuko sa likod ng mga bagahe, umaasang hindi siya makita.

Doon nagsimula ang kuwento ng unang hari ng Israel. At doon din tayo makakakita ng isang bagay na madalas nating ipinagwawalang-bahala: hindi naman kulang si Saul sa talento, sa itsura, sa tapang sa labanan, o maging sa unang pagpapahid ng Espiritu. Pero may isang bagay siyang hindi natutunan hanggang sa huling hininga niya sa Bundok ng Gilboa.

Sa pahinang ito, susundan natin ang buong buhay ni Saul mula sa paghahanap ng mga nawawalang asno hanggang sa kanyang sariling tabak, at makikita natin kung saan talaga nawala ang kanyang trono.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi nawala ang trono ni Saul sa isang labanan. Nawala ito sa mga sandali ng paghihintay. Sa Gilgal, kulang siya ng kaunting oras sa pitong araw. Sa Amalek, hindi niya hinintay na maging malinaw ang utos ng Diyos kaysa sa sigaw ng mga tao. Sa Endor, hindi niya kayang tiisin ang katahimikan ng langit, kaya naghanap siya ng ibang boses. At sa Gilboa, hindi na niya hinintay pa ang kahit anong awa.

Kaya sa gabay na ito, babasahin natin si Saul sa pamamagitan ng mga puwang ng paghihintay sa kanyang buhay. Doon lumilitaw kung sino talaga tayo: hindi kapag kumikilos tayo, kundi kapag tahimik ang Diyos.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Saul?

Nagsimula ang kuwento ni Saul sa isang napaka-ordinaryong gawain: naghahanap siya ng mga nawawalang asno ng kanyang ama. Taga-Gabaa siya, mula sa lipi ni Benjamin, ang pinakamaliit na lipi ng Israel, at anak siya ni Kis, isang lalaking may kaya. Ganito siya ipinakilala ng Kasulatan: "At siya'y may isang anak na lalake, na ang pangala'y Saul, isang binatang makisig at mabuti: at sa gitna ng mga anak ni Israel ay walang lalong makisig na lalake kay sa kaniya: mula sa kaniyang mga balikat at paitaas ay lalong mataas siya kay sa sinoman sa bayan" (1 Samuel 9:2).

Pansinin mo kung ano ang unang sinabi tungkol sa kanya: ang kanyang itsura at ang kanyang taas. Walang salita tungkol sa kanyang puso. Hindi iyon aksidente. Humingi ang Israel ng hari "na gaya ng lahat ng mga bansa" (1 Samuel 8:5), at ibinigay ng Diyos sa kanila ang eksaktong klase ng hari na hinahanap ng mga mata ng tao. Sinabi ng Panginoon kay Samuel, "hindi ikaw ang kanilang itinakuwil, kundi ako ang kanilang itinakuwil, upang huwag akong maghari sa kanila."

Gayunman, hindi ito kuwento ng isang taong hindi tinawag. Tunay siyang pinili. Sa isang tahimik na umaga, kinuha ni Samuel ang langis: "Nang magkagayo'y kinuha ni Samuel ang sisidlang langis, at ibinuhos sa kaniyang ulo, at hinagkan niya siya, at sinabi, Hindi ba ang Panginoon ang nagpahid sa iyo upang maging prinsipe ka sa kaniyang mana?" (1 Samuel 10:1). Binigyan siya ng bagong puso, sumaklob sa kanya ang Espiritu, at nakipagpropesiya siya kasama ng mga propeta. Walang kulang sa simula.

Maganda rin ang kanyang unang mga hakbang. Nang banta ng mga Ammonita na dukutin ang kanang mata ng bawat lalaki sa Jabes-galaad, sumaklob sa kanya ang Espiritu ng Diyos, tinipon niya ang Israel, at nagtagumpay siya. At nang gustong patayin ng mga tao ang mga dating kumutya sa kanya, tumanggi siya: "Walang taong papatayin sa araw na ito." Mapagpakumbaba, matapang, mapagpatawad. Iyon ang Saul noong unang panahon.

Pero dumating ang Gilgal. Pitong araw ang itinakda ni Samuel. Nagkalat ang hukbo, lumalakas ang mga Filisteo, at unti-unting umaalis ang mga tauhan ni Saul. Sa ikapitong araw, bago pa dumating si Samuel, inihandog niya mismo ang handog na susunugin. Pagdating ni Samuel, ito ang narinig niya: "Ikaw ay gumawang may kamangmangan: hindi mo iningatan ang utos ng Panginoon mong Dios, na kaniyang iniutos sa iyo: sapagka't itinatag nga ng Panginoon ang iyong kaharian sa Israel magpakailan man. Nguni't ngayo'y hindi matutuloy ang iyong kaharian: ang Panginoon ay humanap sa kaniya ng isang lalaking ayon sa kaniyang sariling puso" (1 Samuel 13:13-14).

Sumunod ang mas malalim na pagsuway. Inutusan siyang lipulin ang Amalek nang lubusan, pero iniligtas niya si Agag at ang pinakamagagandang hayop, saka nagpatayo pa ng monumento para sa sarili. Ang kanyang dahilan: "Natakot ako sa bayan, at sinunod ko ang kanilang tinig." At ang hatol ni Samuel ay naging isa sa pinakamahalagang pangungusap sa buong Lumang Tipan: "Narito, ang pagsunod ay maigi kay sa hain, at ang pagdinig kay sa taba ng mga tupang lalake" (1 Samuel 15:22).

Mula roon, dahan-dahan ang pagbagsak. Pinahiran ni Samuel si David. At isinulat ng Kasulatan ang isang nakakatakot na pangungusap: "Ang Espiritu nga ng Panginoon ay humiwalay kay Saul, at isang masamang espiritu na mula sa Panginoon ay bumagabag sa kaniya" (1 Samuel 16:14). Ang natitirang bahagi ng kanyang buhay ay paulit-ulit na pagtugis kay David, pagsisisi, pangako, at muling pagtugis. Pinatay niya ang walumpu't limang saserdote sa Nob. Kinonsulta niya ang isang medium sa Endor. At sa huli, sa Gilboa, sugatan at nag-iisa: "Kaya't kinuha ni Saul ang kaniyang tabak, at nagpatirapa sa ibabaw niyaon" (1 Samuel 31:4).

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi natatapos ang kuwento ni Saul sa Gilboa. Ito ay isang sugat na patuloy na pinag-uusapan ng Kasulatan, at isang tanong na hinihintay ang sagot.

Sa Lumang Tipan, si Saul ang buhay na larawan ng isang kahariang itinayo sa gusto ng tao. Tumatak sa alaala ng Israel ang babala ni Samuel tungkol sa hari na kukuha ng kanilang mga anak, kanilang bukid, at kanilang kalayaan. Daang taon ang lumipas, at sinabi ng propetang si Oseas, "Binigyan kita ng hari sa aking kagalitan, at inalis ko siya sa aking poot" (Oseas 13:11). May mga pagpapala na hinihingi natin nang buong lakas at ibinibigay sa atin bilang paghatol.

Pero sa parehong kuwento, doon din nagsimula ang linya ng pag-asa. Ang "lalaking ayon sa sariling puso" ng Diyos ay si David, hindi dahil mas banal siya kaysa kay Saul (hindi naman), kundi dahil kapag nahuhulog siya, bumabalik siya sa Diyos sa halip na magdahilan. At kay David ipinangako ang isang trono na hindi mawawala kailanman (2 Samuel 7:16). Ang trono na nabitawan ni Saul dahil sa pagkainip ay ibinigay sa isang pamilyang hinulma ng paghihintay.

At tingnan mo kung paano ito natupad. Si Jesus, ang Anak ni David, ay dumaan sa eksaktong mga pagsubok na binagsakan ni Saul. Sa ilang, inalok siya ng lahat ng kaharian ng sanlibutan nang walang krus, isang madaling daan, isang agarang korona. Tumanggi siya. Sa Getsemani, hinintay niya ang kalooban ng Ama sa gitna ng katahimikan ng langit: "huwag ang loob ko, kundi ang sa iyo ang mangyari." Sa krus, nang kutyain siyang bumaba, nanatili siya. Ang hari na hinintay ang panahon ng Diyos hanggang kamatayan ay siyang nagkamit ng walang hanggang kaharian.

Mayroon pang isang matamis na detalye. Makalipas ang mga siglo, may isa pang Benjamita na ipinangalang Saul, mula rin sa parehong lipi, isang lalaking tiwala sa sarili niyang kakayahan at sigasig (Filipos 3:5). Pinabagsak siya ng Panginoon sa daan papuntang Damasco, pinahintulot siyang maupo sa dilim nang tatlong araw na naghihintay, at ginawa siyang alipin ni Cristo. Ang unang Saul ay nawalan ng korona dahil ayaw niyang maghintay; ang ikalawang Saul ay natutong magsabi, "aking hinihintay ang korona ng katuwiran."

Ang Diyos ay hindi nagmamadali, at hindi rin siya nahuhuli.

Ganito nagtatapos ang tema: tinanggap ng Israel ang haring hinihingi ng kanilang mga mata, at pagkatapos ay ibinigay sa kanila ng Diyos ang haring kailangan ng kanilang mga puso.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang nagpapaliwanag kay Saul, at lahat ng tatlo ay nangyari habang naghihintay siya.

Una, ang Gilgal (1 Samuel 13). Pitong araw lang ang hinihingi sa kanya. Sa ikapitong araw pa lang siya sumuko, hindi sa ikawalo. Napakalapit. Ganyan kadalas ang ating pagkabigo: hindi sa ganap na pagtalikod, kundi sa kaunting pagkukulang sa dulo ng paghihintay. At pansinin ang kanyang dahilan: "Nakita kong ang bayan ay nangangalat sa akin... kaya't aking pinilit ang aking sarili." Relihiyoso ang kanyang pagsuway. Nag-alay siya ng handog! Pero ang handog na hindi inutos ay hindi pagsamba, kundi pagkabalisa na nakadamit ng panalangin. Sa puntong ito sinabi ni Samuel na hindi matutuloy ang kanyang kaharian. Ang kaharian ay nawala sa loob ng ilang oras na hindi niya kayang tiisin.

Ikalawa, ang Amalek (1 Samuel 15). Dito mas malalim ang sugat. Malinaw ang utos, pero may ibang boses na mas malakas sa tainga ni Saul: ang boses ng mga tao. Iniligtas niya ang hari at ang mga hayop, at nang salubungin siya ni Samuel, ang kanyang unang salita ay, "Pagpalain ka nawa ng Panginoon: aking tinupad ang utos ng Panginoon." Nasanay na siyang mag-ulat ng tagumpay na hindi totoo. Nang mahuli siya, inilipat niya ang sisi sa bayan, saka naging handog ang kanyang dahilan. Doon bumagsak ang salita: mas gusto ng Diyos ang tainga mo kaysa sa iyong hayop. Nang huli na ang lahat, hinawakan niya ang laylayan ng balabal ni Samuel, at ang hinihingi niya ay hindi kapatawaran kundi, "parangalan mo ako ngayon sa harap ng mga matanda ng aking bayan." Ang reputasyon pa rin ang inaalagaan niya hanggang sa huli.

Ikatlo, ang Endor (1 Samuel 28). Ito ang pinakamalungkot. Patay na si Samuel, nakahanay ang hukbo ng mga Filisteo, at tahimik ang Diyos; hindi sumasagot sa panaginip, sa Urim, o sa mga propeta. Ganito ang ginawa ng hari: nagbalatkayo siya, lumakad sa gabi, at naghanap ng babaeng espiritista, ang mismong klase ng tao na dati niyang ipinagbawal sa lupain. Hindi niya kayang maghintay sa katahimikan ng Diyos, kaya naghanap siya ng ibang boses na handang magsalita agad. Nang gabing iyon, nag-aayuno, nakadapa sa lupa, nanlalambot sa takot, narinig niya ang pinakamalupit na sagot: bukas, kasama mo na ako.

Pagkatapos ay dumating ang Gilboa, at ang tabak, at ang katapusan ng isang taong tinawag, pinahiran, at binigyan ng bagong puso, pero hindi kailanman natutong magtiwala.

Ano ang matututuhan natin kay Saul

Una, hindi kapalit ng pagsunod ang kasigasigan sa relihiyon. Si Saul ay naghandog, nanumpa, nagpatayo ng altar, at nangakong susunod. Pero ang hinahanap ng Panginoon ay hindi pakitang-tao, kundi pakikinig. Ito ang puso ng 1 Samuel 15:22: hindi niya kailangan ng ating taba ng tupa; kailangan niya ang ating "opo." Maraming taong abala sa gawaing panrelihiyon na hindi naman sumusunod kahit sa isang malinaw na utos ng Diyos sa kanilang tahanan, trabaho, o pananalapi. Mas gusto nating magbayad kaysa magpasakop.

Ikalawa, mapanganib ang takot sa tao. Dalawang beses inamin ni Saul ang totoong ugat ng kanyang pagsuway, at pareho ang sinabi niya: natatakot siya sa bayan. Hindi siya naging masamang hari dahil malupit siya, kundi dahil ayaw niyang mawala ang tingin ng mga tao sa kanya. Ganoon din ang marami sa atin. Mas kinakatakutan natin ang hindi pagsang-ayon ng ibang tao kaysa sa hindi pagsang-ayon ng Diyos, at tinatawag pa natin itong pagiging praktikal. Sabi ng Kawikaan 29:25, "Ang pagkatakot sa tao ay nagdadala ng silo: nguni't ang naglalagak ng kaniyang tiwala sa Panginoon ay maliligtas."

Ikatlo, hindi kasalanan ang maghintay nang walang sagot, pero mapanganib ang kung ano ang ginagawa natin habang tahimik ang Diyos. Hindi tinawag ni Samuel na pagkabigo ang paghihintay ni Saul sa Gilgal; ang pagkukulang ay ang huling ilang minuto bago dumating ang tulong. Ang buhay pananampalataya ay madalas hindi pagpili sa pagitan ng mabuti at masama, kundi sa pagitan ng mabuti ngayon at mas mabuti mamaya. Si Saul ay tinawag na "mangmang" hindi dahil sa kakulangan ng talino, kundi dahil hindi niya kayang paniwalaan na darating ang Diyos sa tamang oras.

At narito ang biyaya sa lahat ng ito: si David, na naghintay ng maraming taon sa mga kweba bago umupo sa trono, ay hindi mas malakas kaysa kay Saul. Ang pagkakaiba ay kung kanino siya tumakbo kapag nabigo siya. May pag-asa ang mga kinakabahang puso na natututong tumakbo sa Diyos, hindi palayo sa kanya.

Ang Salamin

Kilala mo ang Gilgal. Hindi mo lang ito tinatawag na Gilgal.

Ito ang ikatlong buwan ng paghahanap mo ng trabaho, at may inaalok nang hindi tapat ang pamamaraan, at sinasabi mo sa sarili mo na pansamantala lang ito. Ito ang pagod mong pananalangin para sa isang anak na malayo sa Diyos, at mas madali nang manisi, mangbara, o mangontrol kaysa magpatuloy sa pagluhod. Ito ang pagiging walang asawa mo sa edad na hindi mo inaasahan, at nagsisimula ka nang mag-isip na baka mas mabuti pang makipagrelasyon sa sinumang handa, kahit hindi kay Cristo nakaugat. Ito ang utang na hindi gumagalaw, ang sakit sa katawan na walang sagot, ang panalangin na pitong taon mo nang inuulit. At sa ikapitong araw, sa gabi, kapag walang Samuel na dumarating, alam mo ang tukso: kumilos ka na, pilitin mo ang sarili mo, at bigyan mo ito ng pangalang espirituwal.

Hindi ko sinasabing huwag kang kumilos. May pagkakataong ang pagsunod ay ang pagkilos. Pero tanungin mo ang sarili mo: ang hakbang bang ito ay utos ng Diyos, o ito ay takot kong nakasuot ng sagisag ng pananampalataya? Sino ang boses na pinakakinakatakutan kong mawala; ang kanya, o ang kanila?

At kung nabasa mo ang buhay ni Saul at nakita mo ang sarili mo sa kanya, hindi ito wakas. Hindi binitawan ng Diyos si Saul dahil nagkamali siya; iniwan ni Saul ang Diyos dahil hindi siya natutong magsisi nang totoo. Ang pagkakaiba ng dalawa ay hindi ang bigat ng kasalanan kundi ang direksyon ng puso pagkatapos. Buksan mo ngayon ang kamay na mahigpit mong nakasara. Sabihin mo, hindi ko kaya, pero maghihintay ako.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Para sa mga bata, ang kuwento ni Saul ay madaling ikuwento dahil may matatangkad na tao, nawawalang asno, mga labanan, at isang hari na nagtago sa likod ng mga bagahe. Pero ang puso ng kuwento ay simple: binigyan ng Diyos si Saul ng isang napakagandang trabaho, at ang kailangan lang niyang gawin ay makinig. Hindi siya nakinig. Minsan nagmadali siya dahil natakot siyang maghintay, at minsan sinunod niya ang gusto ng ibang tao sa halip na ang sinabi ng Diyos.

Puwede mong tapusin nang ganito: ang pakikinig ay isang paraan ng pagmamahal. Kapag sinasabi ng nanay o tatay na maghintay ng kaunti, hindi iyon dahil hindi ka nila mahal; ganoon din ang Diyos. At kapag nagkakamali tayo, hindi tayo itinatapon ng Diyos; gusto niyang bumalik tayo at magsabi ng totoo, hindi gumawa ng dahilan gaya ni Saul.

Sa Faith.network ay may mga handang paliwanag ayon sa edad ng bata. Para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, may payak na kuwento tungkol sa haring nagtago at sa Diyos na matiyagang nagsasalita. Para sa mga batang pitong taon hanggang labindalawa, may mas mahabang paglalakbay sa Gilgal at sa Amalek, na may tanong na madaling sagutin sa hapag-kainan. Para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas, may mas matapang na usapan tungkol sa takot sa tao, sa presyon ng mga kasama, at sa pagkakaiba ng pagsisisi at paghingi ng tawad para lang hindi mapahiya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Nagsimula si Saul na nagtatago sa likod ng mga bagahe at nagtapos na nakadapa sa kanyang sariling tabak, at sa pagitan ng dalawang eksenang iyon ay may isang halos hindi napapansing bagay na paulit-ulit siyang binagsak: ang hindi niya kayang maghintay. Pitong araw sa Gilgal. Ang sigaw ng bayan sa Amalek. Ang katahimikan ng langit bago ang Endor. Ang bawat pagkakataong iyon ay tumatanong, kaya mo bang magtiwala sa Diyos kapag hindi pa siya kumikilos? At bawat beses, mas pinili niya ang bagay na maaasahan niyang kontrolin.

Kaya nga ang kuwento ni Saul ay hindi lang kasaysayan ng isang kaharian; ito ay salamin para sa ating lahat na kinakabahan sa mga puwang. At doon tayo dinadala ng ebanghelyo sa isang Haring hindi nagmadali, na hinintay ang kalooban ng Ama hanggang sa krus, at ngayon ay hawak ang isang trono na hinding-hindi mawawala.

Kung gusto mong ipagpatuloy ito, basahin mong mabuti ang 1 Samuel 9 hanggang 31 sa isang upuan, pagkatapos ay ang Awit 51 ni David. Pagkatapos ay tanungin mo ang Diyos kung saan ka niya hinihingan ng kaunting panahon pa.