Aklat ng Marcos: Ang Ebanghelyo ng Lingkod na Anak ng Diyos

Panimula

May isang sundalong Romano na nakatayo sa paanan ng isang krus sa labas ng Jerusalem. Trabaho niya ang pumatay. Malamang ay dose-dosena na ang nakita niyang namatay sa ganoong paraan, at natutunan na niyang huwag tumingin nang matagal sa mukha ng mga binibitay. Pero nang araw na iyon, may narinig siyang sigaw, may nakita siyang paraan ng pagkamatay, at bigla siyang nagsalita ng isang bagay na hindi pa nasasabi ng sinumang tao sa buong aklat: "Tunay ngang Anak ng Diyos ang taong ito!"

Hindi si Pedro ang nakapagsabi niyon. Hindi ang mga alagad. Isang pagano, isang berdugo, sa paanan ng isang bangkay.

Iyan ang pinakamaikling Ebanghelyo sa Bibliya, at iyan din ang pinakamatulis nitong tanong sa atin. Sa gabay na ito, makikilala mo ang Aklat ng Marcos: kung sino ang sumulat, kailan, para kanino, paano ito binuo, at bakit tila sinasadya nitong itago ang sagot hanggang sa dulo. At matutuklasan mo kung bakit mahalaga iyon sa buhay mo ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang ipinapakilala ang Marcos bilang "ang mabilis na Ebanghelyo," puno ng salitang "agad." Totoo iyon, pero hindi iyon ang puso nito. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: sinadya ni Marcos na huwag ibigay ang buong sagot sa tanong na "Sino si Jesus?" hangga't hindi ka nakatayo sa paanan ng krus. Inilalahad niya ang kapangyarihan ni Jesus sa unang kalahati, at ang pagdurusa niya sa ikalawa, at ipinapakitang hindi mo mauunawaan ang una kung wala ang ikalawa. Kaya binabasa natin ang buong aklat bilang isang paglalakbay pababa: mula sa himala patungo sa krus, mula sa karangalan patungo sa paglilingkod.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng Marcos?

Walang talaangkanan, walang kuwento ng kapanganakan, walang pastol at anghel. Bumubukas ang Marcos na parang pinto na pinagbuksan nang pabigla: "Ito ang simula ng Magandang Balita tungkol kay Jesu-Cristo, ang Anak ng Diyos" (Marcos 1:1, Magandang Balita Biblia).

Sa isang pangungusap, inilagay na ni Marcos ang lahat ng baraha sa mesa. Alam na natin, bilang mambabasa, ang sagot: siya ang Cristo, siya ang Anak ng Diyos. Pero narito ang kakaiba, at dito nagsisimula ang buong lakas ng aklat: walang taong nakakaalam niyon sa loob ng kuwento. Ang Ama lamang ang nagsasalita nito sa bautismo, "Ikaw ang minamahal kong Anak; lubos kitang kinalulugdan" (Marcos 1:11). Sinisigaw ito ng mga demonyo, at pinatatahimik sila ni Jesus. Nakikita ng mga tao ang himala at napapatanong, "Sino kaya ito? Kahit ang hangin at ang dagat ay sumusunod sa kanya!" (Marcos 4:41). Pero hindi nila nasasagot ang sarili nilang tanong.

Ang unang pangaral ni Jesus sa aklat na ito ang nagtatakda ng tono ng lahat: "Dumating na ang takdang panahon," sabi niya, "at malapit na ang paghahari ng Diyos! Pagsisihan ninyo't talikuran ang inyong mga kasalanan at maniwala kayo sa Magandang Balita!" (Marcos 1:15). Pansinin ang pagkakasunod. Hindi nagsisimula sa utos ang pangaral kundi sa pahayag: may dumating na. Hindi mo pinapasimulan ang paghahari ng Diyos sa pamamagitan ng pagsisisi mo; tumutugon ka sa paghahari na dumating na mismo sa katauhan ni Jesus. Ang pagsisisi at pananampalataya ay hindi bayad sa pintuan; iyon ang paraan ng pagpasok ng taong nakakita na bukas na bukas na pala ito.

Pagkatapos, sa loob ng walong kabanata, parang ipoipo si Jesus. Nagpapalayas siya ng masasamang espiritu, nagpapagaling ng ketongin, nagpapatawad ng kasalanan, pinatatahimik ang bagyo, pinapakain ang libu-libo, at naglalakad sa ibabaw ng tubig. Tuloy-tuloy ang salitang "agad." Tapos, eksakto sa gitna ng aklat, huminto ang lahat sa isang tanong.

"Kayo naman," tanong niya, "sino ako ayon sa inyo?" Sumagot si Pedro, "Kayo po ang Cristo!" (Marcos 8:29).

Ito ang bisagra ng buong aklat. Tama si Pedro, pero kalahati lang ng tama. Dahil nang simulan ni Jesus na ipaliwanag na kailangan niyang magdusa, tanggihan, at mamatay, sinaway siya ni Pedro. Ang Mesiyas na nasa isip ni Pedro ay nananalo; ang Mesiyas na inihayag ni Jesus ay namamatay. At mula sa talatang iyon hanggang sa dulo ng aklat, pababa na ang landas: tatlong beses ipapahayag ni Jesus ang kanyang kamatayan, at tatlong beses na mabibigo ang mga alagad na maintindihan ito.

Hanggang sa katapusan, sa krus, kung saan sa wakas ay may isang taong nagsabi ng buong katotohanan. Hindi si Pedro, hindi si Santiago o Juan, kundi ang Romanong opisyal: "Tunay ngang Anak ng Diyos ang taong ito!" (Marcos 15:39).

Ang sagot sa tanong na "Sino si Jesus?" ay nakasulat sa krus.

Iyan ang sinasabi ng Marcos. Hindi ito talambuhay ng isang guro. Ito ay pagtatanghal ng isang Hari na naghari sa pamamagitan ng pagkamatay para sa mga sakop niya.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi nagsimula sa Marcos ang larawan ng isang Mesiyas na naglilingkod hanggang kamatayan. Matagal na itong binubuo ng Diyos sa Lumang Tipan, at kung minsan ay hindi nauunawaan ng Israel mismo ang kanilang hawak.

Binuksan ni Marcos ang aklat niya sa pamamagitan ng sipi mula kina Malakias at Isaias: isang mensaherong maghahanda ng daan, isang tinig na sumisigaw sa ilang. Mga salita iyon tungkol sa pagbabalik ng Panginoon sa kanyang bayan matapos ang pagkatapon. Ang sinasabi ni Marcos sa pagsipi niyon ay simple at matapang: ang Panginoong hinintay ninyo ay dumarating na, at ang pangalan niya ay Jesus.

Pero kaagad niyang isinasama rito ang isa pang hibla. Sa Isaias 42 hanggang 53 ay may lumilitaw na pigurang tinatawag na Lingkod ng Panginoon. Hinirang siya ng Diyos at pinuspos ng Espiritu, pero hindi siya sumisigaw sa lansangan. Dinudurog siya, sinasaktan, itinuturing na kasama ng mga makasalanan, at sa pamamagitan ng kanyang pagdurusa ay dinadala niya ang kasalanan ng marami. Kapag sinabi ni Jesus sa Marcos 10:45 na siya ay naparito upang maglingkod at ialay ang kanyang buhay para sa ikatutubos ng marami, hinihila niya ang Isaias 53 sa sarili niyang katawan.

Kasabay nito, kinukuha rin ni Marcos ang pangitain ni Daniel. Sa Daniel 7, may dumarating na parang anak ng tao na kasama ng mga ulap ng langit, at sa kanya ibinibigay ang kapangyarihan, karangalan, at isang kaharian na hindi magwawakas. Ang paboritong titulo ni Jesus para sa sarili sa Marcos ay "Anak ng Tao," at iyon ang dahilan. Hindi iyon mahinhing paraan ng pagsasabing "tao lang ako." Pahayag iyon ng kamangha-manghang awtoridad, at nang banggitin niya ito sa harap ng Sanedrin, naunawaan nila agad at pinunit ng pinakapunong pari ang kanyang damit.

Dito nagtatagpo ang dalawang daloy na matagal nang magkahiwalay sa inaasahan ng mga tao. Hinihintay ng Israel ang maluwalhating Anak ng Tao mula sa Daniel. Nakalimutan nila ang hinamak na Lingkod mula sa Isaias. Si Jesus ang nagsabi na iisa sila, at siya iyon. Ang Hari na darating sa mga ulap ay ang Lingkod na mamamatay sa krus.

Kaya nga, kung babasahin mo ang buong Kasulatan, makikita mo ang parehong hugis: ang Diyos na yumuyuko. Lumilibot siya sa hardin na naghahanap kay Adan. Bumababa siya sa Sinai. Tumitira siya sa isang tolda sa gitna ng alikabok ng isang nagpapagala-galang bayan. Sa Marcos, ang pagyukong iyon ay umabot sa pinakamalalim nitong punto, sa isang kahoy, sa labas ng lungsod. At pagkatapos ay dumating ang ikaapat na araw ng linggo, ang bukas na libingan, at ang utos na ibalita ito sa lahat.

Balangkas at pangunahing tema

Dalawa ang malalaking bahagi ng Marcos, at ang Marcos 8:29 ang pinto sa pagitan nila.

Ang unang bahagi, mula sa Marcos 1 hanggang 8, ay naglalahad ng kapangyarihan. Dito matatagpuan ang halos lahat ng himala, ang mga talinghaga sa tabi ng lawa, ang pakikipagtalo sa mga Fariseo, at ang pagtawag sa Labindalawa. Mabilis ang galaw. Gumagamit si Marcos ng salitang "agad" nang mahigit apatnapung ulit, kaya ang pakiramdam mo ay parang inaagusan ka ng kuwento. Ang paulit-ulit na tanong ng mga tao ay, "Sino kaya ito?" At habang tumitindi ang himala, tumitindi rin ang pananahimik ni Jesus tungkol sa pagkakakilanlan niya. Ito ang tinatawag ng mga nag-aaral na "lihim ng Mesiyas." Hindi dahil nahihiya si Jesus, kundi dahil alam niyang kung magkakaroon ng maling pag-unawa ang mga tao tungkol sa salitang Mesiyas, gagawin siyang rebeldeng pinuno at hindi makikilalang Tagapagligtas.

Sa Marcos 8 ay may isang tahimik na himalang nagsisilbing mapa ng buong aklat. Pinagaling ni Jesus ang isang bulag sa dalawang yugto: nakakita muna ito nang malabo, parang mga punong naglalakad, at saka nakakita nang malinaw. Pagkatapos ng eksenang iyon ay dumating ang pagkilala ni Pedro: malinaw sa isang banda, malabo sa kabila.

Ang ikalawang bahagi, mula sa Marcos 8:31 hanggang 16, ay naglalahad ng daan ng krus. Tatlong beses ipinahayag ni Jesus ang paparating niyang kamatayan, at pagkatapos ng bawat pahayag ay may pagkakamali ang mga alagad: sinaway siya ni Pedro, nag-away sila kung sino ang pinakadakila, at humingi ng upuan sa kaliwa't kanan sina Santiago at Juan. Sa bawat pagkakataon ay tinuturuan sila ni Jesus ng kabaligtaran ng inaasahan nila: ang nais maging una ay dapat maging huli at maging lingkod ng lahat. Nakaayos ang bahaging ito bilang isang paglalakbay mula Cesarea Filipos patungong Jerusalem, at hindi iyon aksidente. Patungo sila sa lugar kung saan siya papatayin.

Mula sa Marcos 11 hanggang 15 ay isang linggo lamang ang sakop, ang Semana Santa. Halos isang katlo ng buong aklat ay nakalaan sa huling pitong araw. Sinasabi na nito sa atin kung saan nakatutok ang mata ni Marcos. Para sa kanya, ang buhay ni Jesus ay hindi serye ng aral na nagkataong nagtapos sa trahedya; ang kabuuan ng buhay niya ay patungo sa krus mula pa sa simula.

Pagkatapos ay dumating ang Marcos 16, ang bukas na libingan, ang mga babaeng natakot at nanginig, at ang mensaheng mauuna siya sa kanila sa Galilea. Ang pinakamatatandang manuskrito ay nagtatapos sa Marcos 16:8. Ang mas mahabang pagtatapos, ang Marcos 16:9 hanggang 20, ay matagal nang bahagi ng tradisyon ng Iglesia at kaayon ng itinuturo ng iba pang Ebanghelyo, kahit na malinaw sa karamihan ng mga iskolar na nadagdag ito nang maglaon. Hindi nito sinisira ang mensahe. Ang inihahayag ng Marcos ay nananatiling buo: siya ay muling nabuhay, at ang mga nagsitakas na alagad ay inaanyayahang muli.

Hindi tinatago ni Marcos ang kabiguan ng mga alagad.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang parang tatlong haligi ng aklat, at kapag naunawaan mo ang tatlong ito ay nasa kamay mo na ang buong Marcos.

Una, ang Marcos 10:45: "Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at ialay ang kanyang buhay para sa ikatutubos ng marami." Ito ang tanging pangungusap sa aklat kung saan ipinaliwanag mismo ni Jesus kung bakit siya mamamatay. Hindi ito pagkamartir ng isang mabuting tao na nasa maling lugar sa maling oras. Ito ay kapalit. Ang salitang "ikatutubos" ay galing sa mundo ng mga alipin at bihag: may bayad na ibinibigay para makalaya ang isang nakatali. Sa isang pangungusap, inilalatag dito ni Jesus ang buong doktrina ng pagtubos, at ginagawa niya iyon habang tinutuwid ang dalawang alagad na nag-aagawan ng posisyon. Ang teolohiya ng krus ay ibinigay bilang sagot sa ambisyon.

Ikalawa, ang Marcos 14:36: "Sinabi niya, 'Ama, Ama ko, ang lahat ng bagay ay posible sa inyo. Ilayo ninyo sa akin ang kopang ito. Ngunit huwag ang kalooban ko kundi ang kalooban ninyo ang masunod.'" Sa Getsemani, sa loob ng ilang linya, nakikita natin ang pinakamalalim na pagkatao ni Jesus. Ayaw niya. Hindi siya pumasok sa kamatayan na parang walang nararamdaman. Umiiyak siya, nanghihina, at humihingi ng ibang daan. At gayunman, tinatawag niya ang Diyos na "Abba," ang matalik at mapagtiwalang salita ng isang anak. Ang pagsunod na walang pagtitiwala ay pasakit lamang; ang pagtitiwala na walang pagsunod ay panalangin na walang laman. Dito, nagsasama ang dalawa, at doon tayo iniligtas.

Ikatlo, ang Marcos 15:39: "Nang makita ng kapitan na nakatayo sa harap ng krus kung paano namatay si Jesus, sinabi niya, 'Tunay ngang Anak ng Diyos ang taong ito!'" Dito nagsasara ang bilog na binuksan ng Marcos 1:1. Ang ipinahayag ng manunulat sa unang linya ay inaamin na ngayon ng isang saksi sa loob ng kuwento, at ang saksing iyon ay dayuhan, sundalo, at kaaway. Ang unang taong nakakita kung sino talaga si Jesus ay hindi relihiyosong eksperto kundi isang pagano na nakatitig sa isang namamatay na tao. Iyon ang pagkakasunod-sunod na iginigiit ng Marcos hanggang dulo: ang krus muna, saka ang pagkilala.

Ang Salamin

Nais kong tanungin ka ng isang bagay na madalas nating iwasan. Kapag iniisip mo kung ano ang magpapatunay na pinagpala ka ng Diyos, ano ang unang pumapasok sa isip mo?

Malamang ay hindi krus. Malamang ay promosyon, maayos na pamilya, gumaling na katawan, nabayarang utang, natapos na bahay. Hindi masama ang mga iyon. Pero ang Marcos ay may paraan ng paggulat sa atin nang tahimik: ang mga taong pinakamalapit kay Jesus, araw-araw siyang kasama, nagtatalo tungkol sa pwesto habang papalapit siya sa Jerusalem upang mamatay. Hindi sila masasamang tao. Sila ay tulad natin. May bakas ng Getsemani sa ating mga panalangin, pero madalas ay hanggang "ilayo mo ang kopa" lamang tayo, at hindi na umaabot sa "huwag ang kalooban ko."

Kaya tatanungin kita nang tuwiran. Sa trabaho mo, handa ka bang maging huli kung iyon ang nangangailangan ng pag-ibig sa kapwa, kahit walang makakita at walang magpuri? Sa pamilya mo, kaya mo bang maglingkod sa taong hindi ka na nagpapasalamat? Sa pera mo, sino ang tunay na hari, ikaw o ang Diyos? Sa katawan mong pagod o may sakit, kaya mo bang sabihing "Abba" kahit hindi inaalis ang kopa? Sa kalungkutan mo, maniniwala ka bang ang Diyos na nagkaroon ng gabi sa Getsemani ay hindi mag-aalinlangang samahan ka sa iyong gabi?

Narito ang nagpapalaya. Hindi hinihingi ng Marcos na maging magiting kang alagad bago ka tanggapin. Nakikita natin sa aklat na ito ang mga alagad na natutulog, tumatakas, at nagtatatwa, at gayunman ang unang mensahe pagkatapos ng muling pagkabuhay ay para sa kanila, si Pedro pa ang partikular na binanggit. Hindi ka nililigtas ng Panginoon dahil mahusay kang sumunod. Sinusundan ka niya kahit tumatakas ka.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madaling ikuwento ang Marcos sa mga bata dahil parang pelikula ito. Mabilis, puno ng aksyon, at may tunay na mga tao na natatakot, nagugutom, at nagkakamali.

Ganito mo ito maaaring simulan: "Ang Marcos ay isang maikling aklat tungkol kay Jesus na isinulat ng isang lalaking nakinig sa mga kuwento ni Pedro, isa sa mga kaibigan ni Jesus. Puno ito ng mga kamangha-manghang bagay. Pinatahimik ni Jesus ang bagyo, pinagaling ang mga maysakit, at pinakain ang libu-libong tao gamit ang kaunting tinapay. Pero ang pinakamagandang bahagi ay nasa dulo. Ang pinakamalaking ginawa ni Jesus ay hindi himala. Ibinigay niya ang sarili niyang buhay para iligtas tayo, dahil mahal na mahal niya tayo. Si Jesus ang Hari na pumiling maging lingkod."

Mahalagang huwag lamang ituon ang kuwento sa mga himala. Kapag ang mga bata ay natutong hangaan lamang ang kapangyarihan ni Jesus, hindi nila makikita ang pag-ibig na naghahari sa kapangyarihang iyon. Ipakita mo rin ang Hardin ng Getsemani sa paraang naaangkop sa edad nila, dahil natututo ang mga bata na posible palang matakot at magtiwala nang sabay.

Mayroon kaming mga hiwalay na paliwanag ng Marcos na iniangkop sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, kung saan simple at paulit-ulit ang mga larawan; para sa mga batang pitong taon pataas, na handa na sa mas mahahabang kuwento at sa mga tanong na "bakit"; at para sa mga kabataang labindalawa pataas, na puwede nang makipagbuno sa mga mahihirap na bahagi, kabilang na ang pagtatatwa ni Pedro at ang sigaw ni Jesus sa krus.

Mga madalas itanong

Praktikal na gabay sa pagbabasa ng Marcos

Kayang basahin ang Marcos nang buo sa humigit-kumulang isang oras at kalahati, at sulit itong subukan nang minsan: isang upuan, isang aklat, walang paghinto. Pero kung nais mong pagnilayan ito, narito ang apat na linggong plano na sumusunod sa sariling hugis ng aklat.

Sa unang linggo, basahin ang Marcos 1 hanggang 4 at sagutin ang tanong na "Sino ito?" sa bawat eksena. Isulat mo sa kuwaderno ang bawat reaksyon ng mga tao: ang pagkamangha, ang takot, ang galit. Ipansin mo ang bawat paglitaw ng salitang "agad" at pakiramdaman ang bilis.

Sa ikalawang linggo, basahin ang Marcos 5 hanggang 8. Tumutok sa mga tinapay, sa mga bangka, at sa katigasan ng puso ng mga alagad. Huminto nang matagal sa Marcos 8:22 hanggang 30, ang bulag na dalawang beses hinawakan at ang pagkilala ni Pedro. Itanong mo sa sarili kung saan ka malabong nakakakita.

Sa ikatlong linggo, basahin ang Marcos 8:31 hanggang 13. Hanapin ang tatlong pahayag ng pagdurusa, at pagkatapos ng bawat isa, hanapin ang pagkakamali ng mga alagad at ang pagtuturo ni Jesus. Dito mo pinakamadarama ang landas pababa.

Sa ikaapat na linggo, basahin ang Marcos 14 hanggang 16 nang dahan-dahan, kung maaari ay isang bahagi kada araw. Manatili sa Getsemani. Manatili sa patyo kung saan nagtatwa si Pedro. Manatili sa krus. At kapag narating mo na ang Marcos 16:15, "Humayo kayo sa buong sanlibutan at ipangaral ninyo sa lahat ng tao ang Magandang Balita," tanungin mo kung sino ang unang taong dapat mong pagsabihan.

Isang mungkahi pa. Sa tuwing babasa ka, tanungin ang isang tanong lamang: ano ang itinuturo sa akin ng talatang ito tungkol kay Jesus bago ko itanong kung ano ang dapat kong gawin? Ang Marcos ay unang-unang pagtatanghal ng isang Persona, hindi listahan ng mga tungkulin.

Ang daan pababa ang daang tinahak ng Hari.

Bilang pagtatapos

Sinimulan ni Marcos ang aklat niya sa isang pahayag na walang sinumang tao sa loob ng kuwento ang makakasabi sa loob ng labinlimang kabanata: si Jesu-Cristo ay Anak ng Diyos. At nang may nagsabi rin nito sa wakas, ito ay isang Romanong sundalo na nakatingala sa isang krus. Iyan ang hugis ng Ebanghelyong ito, at iyan ang hamon nito sa atin. Kung ang gusto mong makita ay Mesiyas na puro tagumpay, tahimik si Marcos. Kung handa kang tumayo sa paanan ng isang krus, doon mo siya makikilala.

Ang mabuting balita ay hindi ito nagtatapos sa isang kahoy. May mensaheng ibinigay sa mga babae sa libingan: nabuhay siyang muli, at mauuna siya sa kanyang mga alagad, oo, pati sa isang Pedrong nagtatwa sa kanya. Ang Lingkod na namatay ay ang Panginoong nabubuhay, at hinahanap pa rin niya ang mga tumakas.

Kung nais mong palalimin ito, simulan mo sa Isaias 53 upang makita ang Lingkod na matagal nang ipinangako, at sa Daniel 7 upang makita ang Anak ng Tao na darating. Pagkatapos ay bumalik ka sa Marcos 10:45 at basahin ito nang malakas. Isang pangungusap, at nasa loob nito ang buong pag-asa mo.