Aklat ng Pahayag: Ang Katapusan at Bagong Simula

Panimula

Isipin mo ang isang pamilyang Kristiyano sa Efeso, mga taong 95 A.D. Gabi na, sarado ang pinto, at may nagbabasa ng isang sulat na kararating lamang mula sa isang matandang lingkod ng Panginoon na ipinatapon sa isang maliit na pulo. Sa labas ng pinto, may mga karatula ng emperador na kinikilalang "panginoon at diyos." May mga kapitbahay na tumigil na sa pakikipag-ugnayan sa kanila. May kamag-anak na namatay dahil hindi sumamba sa rebulto. At sa gitna ng lahat ng iyon, nabasa nila ang unang linya: pahayag ni Jesu-Cristo.

Hindi kalendaryo ang unang naabot sa kanila. Isang Persona.

Sa gabay na ito, matutuklasan mo kung paano isinulat ang Aklat ng Pahayag, kanino ito ipinadala, paano ito binuo mula simula hanggang wakas, at bakit ang huling aklat ng Bibliya ay hindi paghahasik ng takot kundi pagbubukas ng kurtina para makita natin kung sino talaga ang nakaupo sa trono ngayon.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga tanong tungkol sa Pahayag ay tungkol sa "kailan." Ang tuon ng gabay na ito ay ang tanong na "sino." Sasalungguhitan natin ang isang bagay na madaling makalimutan: ang Pahayag ay hindi isang mapa ng hinaharap na ibinigay sa mga mausisa, kundi isang pagbubukas ng kurtina na ibinigay sa mga pagod. Ipinakita ito sa mga iglesyang inaapi upang makita nila ang trono sa likod ng mga balita, at ang Kordero na pinatay na siyang nagwagi. Kaya sa bawat seksyon, babalik tayo sa isang pundasyon: ang tagumpay sa aklat na ito ay hindi dumarating sa pamamagitan ng lakas kundi sa pamamagitan ng dugo, patotoo, at pagsamba.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng Pahayag?

Ang aklat ay nagpapakilala sa sarili nito sa unang talata: ito ay "pahayag ni Jesu-Cristo." Sa Griyego, apokalypsis, pag-alis ng takip. Hindi ito paglikha ng bagong misteryo; paghahawi ito ng tela upang makita ang katotohanang nasa likod na ng lahat.

Ang sumulat ay nagpakilalang Juan (Pahayag 1:1, 1:4, 1:9, 22:8), na nasa pulo ng Patmos "dahil sa salita ng Diyos at sa pagpapatotoo tungkol kay Jesus." Ayon sa maagang kasaysayan ng iglesya, si Justino Martir at si Ireneo, ito ang apostol na si Juan, ang alagad na kasama ni Jesus sa lawa ng Galilea at sa paanan ng krus. May mga iskolar na nagtatanong dahil kakaiba ang estilo ng Griyego nito kumpara sa Ebanghelyo ni Juan, ngunit ang tradisyon ng iglesya ay matibay at ang tinig ay pastol pa rin: isang lider na nagsasabing "ang inyong kapatid at kasama sa pagtitiis."

Ang panahon ng pagsulat ay kadalasang inilalagay sa mga huling taon ng emperador na si Domitian, mga 95 hanggang 96 A.D., kahit may mga nagpapalagay na mas maaga pa, sa panahon ni Nero. Ang mga tumatanggap ay hindi haka-haka: pitong tunay na iglesya sa lalawigan ng Asia, na ngayon ay bahagi ng Turkey. Efeso, Smirna, Pergamo, Tiatira, Sardis, Filadelfia, Laodicea. May mga mahirap, may mayaman, may matapang, may nanlalamig. Sa lahat sila, nagsasalita ang Panginoong nabuhay na muli.

Ang unang mahalagang talatang dapat mahawakan ay Pahayag 1:8: "Ako ang Alpha at ang Omega, sabi ng Panginoong Diyos, na siyang noon, ngayon, at siyang darating, ang Makapangyarihan sa lahat." Bago pa may selyo, trumpeta, o mangkok, may pahayag muna kung sino ang may hawak sa simula at sa dulo ng kasaysayan. Ang Alpha at Omega ay unang letra at huling letra ng alpabetong Griyego; ang ibig sabihin ay walang kabanata ng kasaysayan na nasa labas ng kanyang kamay.

Ikalawa, hindi lahat sa Pahayag ay tungkol sa malalayong bansa at hayop sa dagat. May pinto rin, at ang nakatayo roon ay ang Panginoon mismo. Sa Pahayag 3:20 sinabi niya, "Narito, nakatayo ako sa pintuan at tumutuktok. Kung may makikinig sa aking tinig at magbubukas ng pinto, papasok ako at kakain akong kasama niya, at siya'y kasalo ko." Kapansin-pansin kung kanino ito sinabi: sa Laodicea, sa iglesyang maligamgam, mayaman sa pera at mahirap sa kaluluwa. Nasa labas si Jesus ng kanyang sariling iglesya, kumakatok. Ang Pahayag ay hindi lamang tungkol sa hinaharap ng mundo; ito ay tungkol sa kalagayan ng iyong pinto ngayon.

Ikatlo, ipinapakita ng aklat kung paano nagwawagi ang bayan ng Diyos. Sa Pahayag 12:11 mababasa natin, "Nagtagumpay sila laban sa kanya sa pamamagitan ng dugo ng Kordero at ng salita ng kanilang patotoo, at hindi nila itinangi ang kanilang buhay hanggang sa kamatayan." Tatlo ang sandata: ang dugo ng Kordero, ang tapat na pagsasalita ng katotohanan, at ang kagustuhang mawalan. Walang espada, walang trono sa lupa, walang bilang ng kasapi.

Sa Pahayag, mukhang pagkatalo ang tagumpay.

At ito ang pinakabuod ng buong aklat. Sa kabanata 5, may nakasulat na balumbon na walang makapagbukas, at umiyak si Juan. Sinabihan siyang tumingin sa Leon ng Juda; ngunit pagtingin niya, ang nakita niya ay isang Kordero na parang pinatay. Iyon ang pinakamalaking pagbabaligtad sa Bibliya. Ang Diyos ay nagwagi sa krus, at ang bayan niyang sumusunod sa Kordero ay nagwawagi sa parehong paraan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Halos walang bagong bokabularyo sa Pahayag. Ang tinatayang mahigit apat na raang alusyon nito ay hango sa Lumang Tipan, kaya't hindi ito maaaring basahin nang hiwalay sa nauna. Kung ang Genesis ay nagsimula sa hardin, ilog, puno ng buhay, at Diyos na kasama ng tao, ang Pahayag ay nagtatapos sa lunsod na may ilog, puno ng buhay, at Diyos na tumatahan kasama ng tao. Ang nasira sa Genesis 3 ay naibalik at nadagdagan pa sa Pahayag 22. Ang unang tanong na "Nasaan ka?" ay nagiging huling pangungusap na "Kasama ko sila."

Mula sa Exodo, hinango ang mga salot, ang tinig mula sa trono, ang Kordero ng Paskuwa na ang dugo ay nagliligtas, at ang awit ni Moises na muling inaawit sa tabi ng dagat na parang salamin. Mula kay Daniel, ang mga hayop na sumisibol mula sa dagat, ang mga imperyo na parang mananakop na walang katapusan, at ang Anak ng Tao na dumarating sa mga ulap upang tumanggap ng kaharian. Mula kay Ezekiel, ang mga nilalang sa paligid ng trono, ang balumbon na nilamon, ang templo, at ang ilog na nagpapagaling. Mula kay Isaias, ang bagong langit at bagong lupa. Mula kay Zacarias, ang mga kabayo at ang tinusok na Panginoon.

Kaya't hindi kakaibang aklat ang Pahayag; sagot ito. Sagot sa mga dasal ng mga propeta na nagtanong, "Panginoon, hanggang kailan?" Sagot sa dugo ni Abel na sumisigaw pa mula sa lupa. Sagot sa pangako sa Genesis 3:15 na dudurugin ng binhi ng babae ang ulo ng ahas, sagot na nasa Pahayag 12 pa rin nakasalaysay bilang labanan ng ahas at ng anak.

At lahat ito ay dumadaloy patungo sa isang Persona. Sa Lumang Tipan, may hari na hinihintay; sa mga Ebanghelyo, dumating siya at pinatay; sa mga Sulat, ipinapangaral siya at pinaghihintay; sa Pahayag, siya ay hayagang nagpapakita. Iisa ang Jesus na yumuko para hugasan ang mga paa sa Juan 13 at ang Jesus na naglalakad sa gitna ng pitong ilawan sa Pahayag 1. Iisa ang Jesus na sinabi sa Nazaret na sa kanya natupad ang Isaias at ang Jesus na nagsabi sa Patmos, "Ako ang nabubuhay."

Ang buong kanon ay may hugis ng kuwento. May simula, may pagkasira, may pagliligtas, at may katuparan. Kung tatanggalin natin ang Pahayag, mawawala ang huling kabanata; magiging tula lamang ng pag-asa ang Kristiyanismo, hindi kasaysayang may katapusan. Ang huling aklat ay hindi appendiks. Ito ang pintuan kung saan lumalabas ang lahat ng pangako patungo sa pagkatupad.

Balangkas at pangunahing tema

Ang Pahayag ay may tatlong genre na pinagsama, at kapag nalimutan natin ito, nagkakamali tayo sa pagbasa. Ito ay propesiya, sabi mismo sa Pahayag 1:3 at 22:7. Ito ay apokaliptiko, ibig sabihin puno ng pangitain at simbolo. At ito ay liham, may pambungad at pagtatapos na kagaya ng mga sulat ni Pablo. Kaya bawat larawan ay may layuning pastoral: hindi upang pahirapan ang isip kundi upang patatagin ang puso.

Ganito ang daloy nito. Ang kabanata 1 ay pambungad at ang unang pangitain kay Cristo sa gitna ng mga iglesya. Ang kabanata 2 at 3 ay pitong sulat, bawat isa'y may papuri, pagsaway, tawag sa pagtitiis, at pangako sa "nagtatagumpay." Ang kabanata 4 at 5 ay bumubukas ng langit: trono, pagsamba, balumbon, Kordero. Iyon ang sentro ng buong aklat, at dahil dito hindi tayo nawawala sa mga sumusunod na pangitain.

Pagkatapos, tatlong pangkat ng pito. Ang pitong selyo sa kabanata 6 hanggang 8, na nagbubunyag ng digmaan, taggutom, kamatayan, at pagsigaw ng mga martir. Ang pitong trumpeta sa kabanata 8 hanggang 11, na tumatawag ng babala sa mundo. Ang pitong mangkok sa kabanata 15 at 16, ang paghuhusga na naglalagay ng hangganan sa kasamaan. Sa pagitan ng mga ito, may mga pahinga na hindi tumitigil sa pagpapaalala kung sino ang nagwagi.

Sa gitna, sa kabanata 12 hanggang 14, matatagpuan ang tunay na pinag-aagawan: ang babae, ang bata, ang dragon, ang dalawang halimaw, ang Babilonia, at ang Kordero sa Bundok Zion. Hindi ito kronolohikong lista kundi mga tanawin ng isang labanang nangyayari na. Pagkatapos, sa kabanata 17 hanggang 19, ang pagbagsak ng Babilonia, ang lunsod na nagbebenta ng lahat, kahit ng kaluluwa ng tao. Sa kabanata 19 hanggang 20, ang pagdating ng Hari, ang libong taon, ang huling paghatol sa harap ng malaking trono. Sa kabanata 21 at 22:1 hanggang 5, ang bagong langit at bagong lupa. At sa 22:6 hanggang 21, ang pagtatapos, na may dalawang panalangin at isang paanyaya.

Ang mga pangunahing tema ay apat. Una, ang kapangyarihan ng Diyos: siya ang nakaupo, hindi ang emperador. Ikalawa, ang tagumpay ng Kordero: pinatay ngunit nabubuhay. Ikatlo, ang pagtitiis ng mga banal: hindi bayani kundi tapat. Ikaapat, ang pagsamba bilang paglaban: sa bawat pagkakataong sumasamba ang langit, ipinapahayag na hindi ang Roma ang panginoon.

At may isang bagay na madalas hindi napapansin. Marami sa mga bilang sa aklat ay simboliko, hindi matematikal. Ang pito ay kabuuan, ang labindalawa ay bayan ng Diyos, ang apat ay ang buong mundo, ang tatlo at kalahati ay panahon ng pagdurusang may hangganan. Kapag pinilit nating ilagay ang lahat sa kalendaryo, nawawala ang mismong himig ng musika.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang nagbubuod ng buong aklat, at bawat isa'y sumasagot sa isang tanong ng nagdurusang mananampalataya.

Ang unang tanong ay: sino ang namamahala? Sinasagot ito ng Pahayag 19:11-16, ang pinakamaringal na eksena sa aklat: "At nakita ko ang langit na nakabukas, at naroon ang isang kabayong puti. Ang nakaupo roon ay tinatawag na Tapat at Totoo... Ang mga mata niya ay parang nagliliyab na apoy, at sa kanyang ulo ay may maraming korona... at ang pangalan niya ay ang Salita ng Diyos... At sa kanyang damit at sa kanyang hita ay nakasulat ang pangalang, Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon." Pansinin ang detalye: ang damit niya ay may dugo bago pa magsimula ang labanan. Hindi ito dugo ng kanyang mga kaaway na nagapi kundi ang tanda ng krus na siyang naging tagumpay. Nagwawagi ang Hari dahil pinatay na siya at nabuhay.

Ang ikalawang tanong ay: may pag-asa pa ba ang mundong ito? Sinasagot ito ng Pahayag 21:1-4: "At nakita ko ang isang bagong langit at ang isang bagong lupa... At nakita ko ang banal na lunsod, ang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit mula sa Diyos... At narinig ko ang isang malakas na tinig mula sa trono na nagsasabi, Narito, ang tahanan ng Diyos ay kasama ng mga tao. Siya'y titira sa kanila, at sila'y magiging bayan niya. Ang Diyos mismo ay makakasama nila. At papahirin niya ang bawat luha sa kanilang mga mata. Wala nang kamatayan, wala nang pagdadalamhati, pagtangis, at kirot, sapagkat lumipas na ang mga dating bagay." Hindi tayo lumilipad palayo sa lupa; ang langit ang bumababa. Hindi ito pagtakas kundi pagpapanibago. At ang unang gawa ng Diyos sa bagong mundo ay pagpahid ng luha, isang gawaing hindi maringal kundi malapit, gaya ng ina sa anak.

Ang ikatlong tanong ay: gaano pa katagal? Sinasagot ito ng Pahayag 22:20: "Sinasabi ng nagpapatotoo tungkol sa mga bagay na ito, Oo, ako'y darating na madali. Amen. Panginoong Jesus, halina!" Tandaan na hindi ito nagtatapos sa petsa kundi sa panalangin. Ang tamang tugon sa Pahayag ay hindi kalkulasyon kundi pananabik. At ang pangungusap na "halina" ay ang pinakamatandang panalangin ng iglesya, sinasabi na sa Aramaic bilang Marana tha, malamang bago pa maisulat ang unang Ebanghelyo.

Ang Salamin

Baka nasa punto ka ngayon na hindi ka nangangailangan ng talakayan tungkol sa 666, kundi ng lakas para bumangon bukas ng umaga. Doon mismo makikipag-usap sa iyo ang aklat na ito.

Tanungin mo ang sarili mo: sino ang kumakatok sa pinto ng buhay mo, at bakit hindi ka bumubukas? Sinabi ito ni Jesus hindi sa mga pagano kundi sa iglesyang komportable. Sa Laodicea, sapat na ang pera para hindi na kailangan ng Diyos. Posible bang ganoon ka rin? Sapat ang kita, sapat ang kalusugan, sapat ang pamilya, at kaya nang hindi manalangin ng buong isang linggo.

O baka ang laban mo ay ang kabaligtaran. Baka ubos ka. Baka may sakit na hindi umaalis, trabahong nakakain ng lahat ng oras, anak na tumalikod, o gabi-gabing katahimikan sa loob ng bahay na sarili mo lang ang tinig. Ang Pahayag ay hindi nagsasabing hindi tunay ang sakit. Nakita nito ang dugo ng mga martir at hindi ito nagpakunwari. Ang sinasabi nito ay may trono sa likod ng lahat, at may Isa na alam ang pangalan mo at hindi nakalimot.

Isa pa: paano ka nagwawagi? Naniniwala ka bang sa lakas, sa argumento, sa pagkakaroon ng huling salita, sa pagpapataas ng sarili mo? Sa Pahayag 12:11, ang panalo ay ang mga taong nagsalita ng katotohanan at hindi nagpumilit na mabuhay nang komportable. Marahil ang pinaka-hindi popular na aral ng aklat na ito ay ito: may mga bagay na hindi mababago ng pananampalataya, at hindi iyon kabiguan.

Ang katapangan mo ngayon ay hinuhubog ng dulo ng kuwento.

Kaya heto ang tanong na iiwan ko: kung tiyak na ang bagong langit at bagong lupa, ano ang huhutulan mong itigil na kinakapitan mo pa ngayon? At ano ang muli mong sisimulan, dahil hindi na ito nasasayang?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Nakakatakot pakinggan ang Pahayag para sa isang bata, lalo na kung mga halimaw at digmaan lang ang naririnig nila. Kaya simulan sa dulo, hindi sa gitna. Sabihin sa kanila: may sulat sa katapusan ng Bibliya na parang sulat mula sa Tatay na malayo sa amin, at ang mensahe niya ay, "Uuwi na ako, at maghihintay kayo nang matatag."

Puwede ninyong ipaliwanag na si Jesus ay katulad ng pinakamagiting na Hari, ngunit ang paraan niya ng pananalo ay iba. Sa larawan ng aklat, siya ay isang Kordero, tupang maliit na nagpakumbaba, ngunit siya rin ang Leon na walang natatakot. Nanalo siya hindi dahil sinaktan niya ang mga kaaway kundi dahil tinanggap niya ang sakit para sa atin. Pagkatapos ay tumayo siyang buhay.

Pagkatapos ay ipakita ang pinakamagandang pangako sa buong aklat, na kayang tandaan ng kahit tatlong taong gulang: papahirin ng Diyos ang lahat ng luha. Walang aray, walang gamot, walang libing, walang paalam. Kung may kaibigan silang namatay o may lolo silang inilibing, doon mo idikit ang pangako.

Panghuli, ipakilala ang pintuan. Kumakatok si Jesus. Hindi siya nanghihimasok. Naghihintay siyang bumukas. Puwede kayong tumayo sa tabi ng isang tunay na pinto at magpakita ng maliit na pagtuktok, tapos magdasal kayo nang magkasama.

Para sa mas malalim na pagpapaliwanag ayon sa edad, may hiwalay na mga bersyon sa Faith.network: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pitong hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawa pataas na kayang tumalakay sa mga tanong tungkol sa paghatol, pag-asa, at kung bakit hindi kailangang katakutan ang katapusan.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang iuuwi mo mula sa gabay na ito, hayaan mong ito na iyon: ang Pahayag ay ibinigay sa mga taong pagod na, hindi sa mga taong mausisa lamang. Ang pinakamalaking pahayag nito ay hindi ang petsa ng katapusan kundi ang mukha ng Kordero na pinatay ngunit nabubuhay, at ang tronong hindi nayanig kahit noong pinakamadilim ang panahon ng iglesya.

Kaya narito ang isang simpleng paraan para magpatuloy. Basahin ang buong aklat nang minsanan sa isang linggo, at habang binabasa, bilangin ang mga pagkakataong sumasamba ang langit. Pagkatapos, umupo sa Pahayag 21:1 hanggang 4 at pangalanan sa harap ng Diyos ang mga luha sa buhay mo na hinihintay mong pahirin. Sunod, magbalik sa Pahayag 3:20 at tanungin kung saan naman sa buhay mo may pintong sarado kay Jesus. At tapusin mo kung paano tinapos ni Juan, sa Pahayag 22:20, sa isang panalanging maikli, matanda, at buhay pa rin: Panginoong Jesus, halina.

Hindi ito paghihintay na walang ginagawa. Ito ay pamumuhay ngayon nang alam na alam kung paano nagtatapos ang lahat.