Ano ang Ikalawang Pagparito ni Jesus?

Panimula

Alam ng maraming pamilyang Pilipino ang eksenang ito: alas-dos ng umaga sa arrival area, may karton na may pangalan, may bulaklak na medyo lanta na, at may batang tulog sa balikat ng tita niya. Ang flight ay ipinagpaliban ng dalawang beses. Pero walang umaalis. Bakit? Hindi dahil sigurado sila sa oras, kundi dahil sigurado sila sa tao. Kilala nila kung sino ang lalabas sa pintuang iyon.

Ganito rin ang kalooban ng Simbahan sa loob ng dalawang libong taon. Hindi natin hawak ang oras, pero kilala natin ang darating. At ang paghihintay na ito ay hindi isang kakaibang sulok ng pananampalataya; ito ang hininga ng buong Bibliya, mula sa unang pangako sa Genesis hanggang sa huling panalangin sa Pahayag.

Sa gabay na ito, matutuklasan mo kung ano talaga ang sinasabi ng Kasulatan tungkol sa ikalawang pagparito ni Jesus, kung paano ito dumadaloy sa buong Bibliya, aling mga maling akala ang kailangang bitiwan, at paano nito binabago ang paraan ng pamumuhay mo bukas ng umaga.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga usapan tungkol sa ikalawang pagparito ay tungkol sa kalendaryo: mga tanda, mga numero, mga taon, mga hula. Iba ang tuon ng gabay na ito. Ipapakita natin na ang Kasulatan ay hindi nangako ng petsa kundi ng isang Persona. Ang sentro ng doktrinang ito ay hindi isang kaganapan sa hinaharap na kailangan nating i-decode, kundi ang pagbabalik ng isang Taong kilala natin sa pangalan, may mga sugat sa kamay, at may sinabing babalik siya. Kapag ito ang tuon natin, hindi na tayo tatakbo sa takot o sa kuryusidad, kundi sa tapat na pamumuhay ngayon.

Hindi kalendaryo ang ipinangako sa atin, kundi isang Persona.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa ikalawang pagparito ni Jesus?

Ang ikalawang pagparito ay ang pangako na ang parehong Jesus na namatay sa krus, muling nabuhay, at umakyat sa langit ay babalik sa mundong ito sa laman, sa kaluwalhatian, sa paningin ng lahat, upang humatol at magbigay ng gantimpala at upang lubusang pagbaguhin ang lahat ng bagay. Hindi ito isang ideya; isang pagsapit ng isang Persona.

Ang pinakamalinaw na pundasyon ay ang mismong araw ng kanyang pag-akyat. Sa Mga Gawa 1:9-11, habang tinitingala pa ng mga alagad ang langit, dumating ang dalawang lalaking nakaputi at sinabi: "Ang Jesus na ito na umakyat sa langit ay babalik sa paraang tulad ng pag-akyat niya na inyong nasaksihan." Pansinin ang dalawang salita: "ang Jesus na ito." Hindi isang kinatawan, hindi isang ideya, hindi isang panahon ng kapayapaan lamang. Siya mismo. At "sa paraang tulad" ng pag-akyat niya, ibig sabihin, nakikita, totoo, may katawan, kasama ng mga ulap. Ang teksto ay may banayad ding pangaral sa mga nakatingala: may gawain silang kailangang gawin sa pagitan ng dalawang pagparito.

Tinuro mismo ni Jesus ang tamang ugali sa paghihintay. Sa Mateo 24:36-44 ay nagsalita siya nang tapat na tapat: "Ngunit walang nakakaalam kung kailan darating ang araw at oras na iyon, kahit ang mga anghel sa langit ni ang Anak. Ang Ama lamang ang nakakaalam." Kung tinanggihan ng Anak ng Diyos na magbanggit ng petsa noong panahon ng kanyang pagpapakababa, hindi ito puwang para sa ating haka-haka. Sa halip, ibinigay niya ang larawan ng panahon ni Noe: kumakain, umiinom, nag-aasawa, ordinaryong buhay, hindi inaasahan ang baha. Kaya ang konklusyon niya ay hindi pagbibilang kundi pagkakaalerto: "Kaya't maging handa kayo, sapagkat darating ang Anak ng Tao sa oras na hindi ninyo inaasahan."

Sa mga naulila at nangangamba tungkol sa mga mahal nilang yumao, malinaw ang paliwanag ni Pablo. Sa 1 Tesalonica 4:16-17, sinabi niya: "Sa araw na iyon, ang Panginoon mismo ang bababa mula sa langit na may malakas na sigaw, kasama ang tinig ng arkanghel at ang tunog ng trumpeta ng Diyos. At muling mabubuhay ang mga namatay na sumasampalataya kay Cristo. Pagkatapos, tayong mga buhay pa ay titipunin sa mga alapaap kasama nila upang salubungin ang Panginoon sa ere." Tatlong bagay ang ipinapangako rito: personal ang pagbaba niya, mauuna ang muling pagkabuhay ng mga yumaong nanalig, at sama-sama nating sasalubungin ang Panginoon. Hindi lamang ito komporting salita; ito ang dahilan kung bakit naiiba ang pagluluksa ng Kristiyano.

Ang pagbabalik ay may kaakibat na pananagutan. Sa Pahayag 22:12, ang huling pahina ng Bibliya, si Jesus mismo ang nagsasalita: "Makinig kayo! Darating na ako! Dala ko ang aking kabayaran; bibigyan ko ang bawat tao ayon sa kanyang ginawa." Kaya hindi lamang kaginhawahan ang pangako; ito rin ang paalala na may timbangan sa dulo ng kasaysayan, at ang may hawak ng timbangan ay hindi mapagkamali.

At bakit hindi pa siya bumabalik? Sagot ng 2 Pedro 3:8-10: "sa paningin ng Panginoon, ang isang araw ay katumbas ng isanlibong taon, at ang isanlibong taon ay katumbas ng isang araw. Hindi nagpapaliban ang Panginoon sa pagtupad ng kanyang pangako, gaya ng inaakala ng ilan. Nagtitiis siya dahil sa inyo, sapagkat ayaw niyang mapahamak ang kahit isa, kundi nais niyang magsisi ang lahat." Ang pagkaantala na nararamdaman natin ay hindi kawalang-interes; ito ay habag na binibigyan pa ng puwang ang pagsisisi.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Bago pa may Bethlehem, may hinihintay na Dumarating. Sa Genesis 3:15, sa gitna ng pinakamadilim na pahina ng tao, ipinangako ng Diyos ang isang supling na dudurog sa ulo ng ahas. Ang buong Lumang Tipan ay parang koro ng mga taong tumingala sa abot-tanaw at nagtanong: siya na ba ito? Ang tinig ni Job ay nanginginig sa pag-asa: alam niyang may Manunubos na buhay at tatayo sa huli sa lupa. Si Enoc, ayon sa pagbanggit ni Judas 1:14-15, ay nanghula tungkol sa pagdating ng Panginoon kasama ang libo-libong banal upang humatol.

Habang lumalapit ang mga propeta, lumilinaw ang larawan. Sa Daniel 7:13-14 ay nakita ang isang tulad ng Anak ng Tao na dumarating na kasama ng mga ulap ng langit, at binigyan siya ng kapangyarihan at kaharian na hindi masisira. Hindi nagkataon lamang na ang pinakamadalas gamiting pangalan ni Jesus sa kanyang sarili ay "Anak ng Tao," at nang tanungin siya ng punong pari kung siya ang Cristo, ang mismong hula ni Daniel ang kanyang sinipi. Idinagdag pa ni Malakias ang tanong na bumabaon sa dibdib: sino ang makatatagal sa araw ng kanyang pagdating? At sa mga Awit, ang lupa, ang dagat, at ang mga puno ay inaanyayahang umawit dahil dumarating ang Panginoon upang humatol nang may katuwiran.

Dito pumapasok ang kakaibang kagandahan ng Bagong Tipan: ang unang pagparito ay hindi nagpawi sa paghihintay, pinalalim nito ito. Dumating si Jesus nang mahina, nakabalot sa lampin, at namatay na parang kriminal. Ang Hebreo ay naglalagay ng dalawang pagparito sa magkabilang panig ng isang pangungusap: minsan siyang nahayag upang alisin ang kasalanan sa pamamagitan ng paghahandog ng kanyang sarili, at muli siyang magpapakita, hindi na para sa kasalanan kundi upang iligtas ang mga naghihintay sa kanya. Ang krus at ang korona ay hindi dalawang magkaibang kuwento; isa lamang, may dalawang yugto.

Kaya nang isulat ni Pablo si Tito, ang dalawang pagparito ang ginawa niyang balangkas ng Kristiyanong buhay. Sa Tito 2:11-13: "Sapagkat nahayag na ang kagandahang-loob ng Diyos na nagdudulot ng kaligtasan sa lahat ng tao. Ito ang nagtuturo sa atin na talikdan ang kasamaan at ang mga pita ng laman, at mamuhay nang may pagpipigil sa sarili, matuwid, at maka-Diyos sa panahong ito, samantalang hinihintay natin ang pinagpalang pag-asa: ang pagpapakita ng kadakilaan ng dakilang Diyos at ating Tagapagligtas na si Jesu-Cristo." Sa pagitan ng "nahayag na" at ng "hinihintay natin" ay naroon ang buong buhay natin. Ang grasya ay hindi lamang nagpapatawad; nagtuturo rin ito sa atin kung paano maghintay.

At sa dulo, hindi nagtatapos ang Bibliya sa isang talaan ng mga tanda kundi sa isang panawagan ng pag-ibig. Sinasabi ng dumarating na Panginoon, "Darating na ako," at ang sagot ng Espiritu at ng Simbahan ay isang panalangin: halina, Panginoong Jesus. Isang Persona ang hinihintay, hindi isang petsa.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay ang paniwalang matutuklasan natin ang eksaktong araw kung magaling lang tayong magsuri ng mga tanda, digmaan, lindol, at numero. Pero sa Mateo 24:36 ay hindi sinabi ni Jesus na "mahirap malaman"; sinabi niya na walang nakakaalam, at bago siya umakyat ay sinabi niyang hindi para sa atin ang malaman ang mga panahong itinakda ng Ama. Bawat propesiya ng petsa sa kasaysayan ng Simbahan ay nabigo, at bawat pagkabigo ay nag-iwan ng mga taong nasaktan ang pananampalataya. Ang mga tanda sa Kasulatan ay hindi countdown; ito ay paalala na tayo ay nasa huling kabanata, kaya dapat tayong gising.

Ang ikalawa ay ang panghihina ng loob na sabihing dahil tagal na ay hindi na talaga mangyayari. Ito rin ang sinasabi ng mga mapagbiro na binanggit ni Pedro. Ang sagot ng 2 Pedro 3:8-10 ay hindi pilosopiya tungkol sa oras kundi pagpapakilala sa pagkatao ng Diyos: ang tila pagkaantala ay pagtitiis na may pakay. Bawat taon ng pagtatagal ay taon na may pagkakataon pang manumbalik ang isang tao. Kung naiinip ka sa paghihintay, alalahanin na may isang tao na inaabot pa ng pasensyang iyon, at baka ikaw pa nga iyon.

Ang ikatlong maling akala ay ang pag-iisip na espirituwal, simboliko, o nangyari na ang pagbabalik, na para lang ito sa loob ng puso o natupad na sa isang kaganapan sa kasaysayan. Pero ang Mga Gawa 1:9-11 ay nakasulat sa napakakonkretong wika: umakyat siya sa harap ng mga mata nila, at babalik siya sa katulad na paraan. Sinasabi rin ng Pahayag na makikita siya ng lahat, kahit ng mga tumusok sa kanya. Isang kaganapang hindi mapagkakaila ng sinuman, hindi isang karanasang kailangan pang ipaliwanag ng iilang tagapaliwanag.

Ang ikaapat ay ang pag-akalang ang paghihintay ay pagtakas sa responsibilidad: bakit pa mag-aaral, magtatanim, magtatayo ng pamilya, mag-iingat ng kalikasan, o maglilingkod sa lipunan kung malapit nang matapos ang lahat? Kabaligtaran ang sinabi ng Bibliya. Pagkatapos mismo ng 1 Tesalonica 4:16-17, inutusan ni Pablo ang mga Tesalonica na mamuhay nang tahimik, mag-asikaso sa kanilang gawain, at magtrabaho sa pamamagitan ng sariling mga kamay. Sa ibang sulat pa ay mas matalas: kung may ayaw magtrabaho, huwag siyang kumain. At sa 1 Corinto 15:58, matapos ang buong kabanata tungkol sa muling pagkabuhay, ang hatol niya ay: manatiling matatag, sumagana sa gawain ng Panginoon, dahil hindi mawawalan ng kabuluhan ang inyong pagpapagal. Ang tunay na pag-asa ay hindi nagpapalubay ng mga kamay; ginagawa nitong makabuluhan ang bawat tapat na gawain.

Ang pag-asa ay hindi hinihila ang tao palabas ng mundo.

Isabuhay ito ngayon

Magsimula tayo sa mga bagay na hindi napapansin. May nars na nagduduty sa graveyard shift at nag-iisip kung may nakakakita ng ginagawa niya kapag hinahawakan niya nang may dangal ang isang pasyenteng malapit nang pumanaw. May nakakakita. Sinasabi ng Pahayag 22:12 na may dala siyang kabayaran para sa bawat isa ayon sa ginawa niya, at hindi lamang ang malalaking desisyon ang kasama sa listahan kundi ang mga tahimik na pagmamalasakit na walang nakasaksi. Sa doktrinang ito, ang tinatawag ng mundo na maliit na trabaho ay nagiging paglilingkod sa isang Hari na darating.

Sa pera at ambisyon, ang pagbabalik ni Jesus ay nagbibigay ng bagong timbangan. Hindi nito sinasabing masama ang mag-ahon ng pamilya sa hirap; sinasabi lamang nito na hindi permanente ang alinmang pundasyong itinatayo natin dito. Nagbabago ang pakikipag-ugnayan mo sa bahay, sa titulo sa trabaho, at sa kotse kapag alam mong hindi ito ang kuwentong magtatapos.

Sa pagpapatawad, ang paghihintay ay nagbibigay ng lakas na magbitiw. Kapag may nagawang mali sa iyo na hindi kailanman aayusin ng anumang korte, ang pangako ng dumarating na Hukom ang dahilan kung bakit kaya mong huwag ng gantihan. Hindi ito pagsasabing walang katarungan. Ito ang pagsasabing may katarungan, at wala sa iyong balikat ang bigat ng paghatol.

Sa pagluluksa, ang 1 Tesalonica 4:16-17 ay hindi isang abstraktong propesiya kundi ang mga salitang isinasambit sa libingan. Kapag inilibing mo ang iyong ina, inilalagay mo ang isang katawan sa lupa na may pangako ng trumpeta. Hindi ito nagpapawala ng sakit; binabago nito ang kalidad ng sakit.

At sa karaniwang araw, ang pagiging handa na sinabi sa Mateo 24:36-44 ay mas nakakagulat kaysa sa iniisip ng marami. Hindi tayo pinag-utusang umakyat sa bundok o magtago sa bunker. Ang paghahanda ay ganito: mamuhay ka ngayon sa paraang hindi ka mapapahiya kung siya ay dumating ngayong hapon. Kaya magsalita ng totoo sa asawa, ayusin ang buwis, ibalik ang inutang, tawagan ang kapatid na tatlong taon nang hindi kinakausap, at magpakita sa iglesya kahit walang sigla ang pakiramdam. Ang tapat na maghapon ang pinakamabuting paraan ng paghihintay.

Ang Salamin

Tanungin kita nang tuwiran: kung dumating siya ngayong gabi, ano ang ayaw mong maabutan niyang binubuksan mo sa telepono mo? Hindi ako naghahanap ng listahan ng mga kasalanan para pahiyain ka. Sinasabi ko lamang na ang pangakong ito ay parang ilaw na binuksan sa isang silid na matagal nang madilim. May mga bagay na kumikinang doon, at may mga bagay na biglang nakikita mo lang ngayon.

Baka nagtatago ka sa kabuhayan. Sinasabi mo, mag-aayos ako ng buhay ko kapag maluwag na, kapag nakaipon na, kapag naka-alis na ang mga anak sa kolehiyo. Ngunit ang mga tao sa panahon ni Noe ay hindi masasamang tao lamang; abala sila. Kumakain, umiinom, nag-aasawa. Ang mga ordinaryong bagay ang naging pambalot ng kanilang pagkabulag.

Baka naman pagod ka na. Naghihintay ka nang matagal sa panalanging hindi pa sinasagot, sa katawang hindi nagagaling, sa asawang hindi nagbabago, sa kasong hindi nareresolba. At tahimik kang nag-iisip na baka wala namang darating. Sa iyo, hindi babala ang 2 Pedro 3:8-10 kundi yakap. Hindi nagpapaliban ang Panginoon. Ang tila katahimikan ay may pangalan, at ang pangalan nito ay pagtitiis.

O baka takot ka. Baka ang salitang paghuhukom ay parang panawagan ng isang guro na tatawag ng pangalan mo. Kung ganoon, huwag mong kaligtaan kung sino ang darating. Ang Hukom ay ang mismong Kordero na nagbayad. Ang mga kamay na maghahati ng gantimpala ay ang mga kamay na may butas ng pako. Wala nang ibang pangungusap na mas makapagpapalaya pa kaysa sa katotohanang ang sasalubungin mo sa alapaap ay hindi isang estranghero.

Kaya heto ang isang praktikal na hamon: pumili ngayon ng isang bagay sa buhay mo na hindi mo gustong maabutan niya, at ngayon ay ayusin mo na, hindi sa susunod na taon.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Sa mga bata, huwag mong simulan sa mga tanda at sa mga digmaan. Simulan mo sa pag-uwi. Halos lahat ng bata ay alam ang pakiramdam ng paghihintay sa isang taong mahal nila: si Tatay na nasa barko, si Nanay na nasa ibang bansa, si Lolo na darating sa Pasko. Sabihin mo nang simple: umalis si Jesus pabalik sa langit, pero hindi siya nag-paalam nang walang pangako. Sinabi niya na babalik siya. At kapag bumalik siya, aalisin niya ang lahat ng masakit, at hindi na tayo mahihiwalay pa sa kanya.

Isang larawan na madaling maintindihan: ang mundo ngayon ay parang bahay na ipinaayos sa mga anak habang nasa malayo ang ama. May trabahong ibinigay, at may araw ng pagbabalik. Hindi natin alam kung kailan, kaya araw-araw tayong tapat. Hindi dahil nanginginig tayo sa takot, kundi dahil mahal natin siya at gusto nating masaya siya sa maaabutan niya.

Iwasan ang mga larawang nagdudulot ng bangungot. Malaki ang tukso na gamitin ang paghihintay na ito para tumakot ng bata, pero mas malakas at mas totoo ang pag-ibig kaysa sa takot. Bigyan mo sila ng isang talatang matatandaan, gaya ng Mga Gawa 1:11, at ng isang panalanging simple: Panginoong Jesus, halina.

Mayroon kaming mga hiwalay na pagpapaliwanag na akma sa bawat edad: isang napakasimpleng bersyon para sa mga tatlo hanggang anim na taon, isang may kuwento at tanong para sa pitong hanggang labindalawa, at isang mas malalim na talakayan para sa mga kabataang labindalawang taon pataas na nagsisimula nang magtanong tungkol sa katarungan, sa kamatayan, at sa hinaharap.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung ang hinihintay natin ay isang petsa, laging matatalo tayo. Nauubos ang kalendaryo, nabibigo ang mga hula, at nagsasawa ang puso. Pero ang Kasulatan ay hindi nagbigay ng petsa. Nagbigay ito ng pangalan. "Ang Jesus na ito," sabi ng mga anghel, at doon nakasalalay ang buong pag-asa natin. Ang darating ay ang mismong Isa na lumuha sa libingan ng kaibigan niya, na kumain kasama ng mga makasalanan, na nagpatawad sa kanyang mga umusig, at na nag-alay ng sarili niya sa krus para sa atin. Kapag siya ang tuon, ang paghihintay ay hindi nagiging pagkakabalisa kundi pagmamahal.

Kilala natin ang darating, at iyon ang sapat.

Kaya heto ang isang paanyaya. Basahin mong buo ang Mateo 24 at 25 at pansinin kung gaano karaming talinghaga tungkol sa ordinaryong katapatan ang ginamit ni Jesus matapos siyang magsalita tungkol sa mga tanda. Pagkatapos ay balikan ang Tito 2:11-13 at hayaang ituro sa iyo ng grasya kung paano mamuhay ngayon. At kapag natapos mo ang Pahayag, huwag ka lang magbilang. Manalangin gamit ang huling salita ng Bibliya, kasama ang Espiritu at ang Simbahan sa buong panahon: halina, Panginoong Jesus.